Group Blog
มกราคม 2552

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
21 มกราคม 2552
All Blog
1
"หามันให้พบอย่าให้มันรอดไปได้"
"ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ต้องหามันให้พบในคืนนี้ ไม่เช่นนั้นพวกเราจะเป็นผู้ที่ต้องตาย”
กลุ่มชายผู้ล่าแทบจะพลิกแผ่นดินเพื่อตามหา
ส่วนตัวผู้ถูกล่านั้นเล่าก็พยามที่จะหนี และด้วยคำสัญญาที่ให้ไว้กับผู้ให้กำเนิดว่าเขาจะต้องรอด จะต้องกลับมาเพื่อทวงถามถึงความถูกต้อง
ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง ชีวิตของเขามีแต่ความสุขสงบ และสมบูรณ์พร้อมไปด้วยทุกสิ่ง แต่มาบัดนี้เขากลับหมดสิ้นทุกอย่างทั้งยังถูกตามล่าเยี่ยงนักโทษฉกรรจ์อีกด้วย
แม้ว่าเวลานี้จะเป็นเวลาค่ำคืนแต่ความมืดก็ถูกแสงไฟจากคบเพลิงปัดเป่าความมืดมิดไปเสียหมด และเสียงเงียบสงบก็ถูกกลบด้วยเสียงของกลุ่มคนมากมาย
เด็กชายตัวน้อยไม่ชำนาญกับเส้นทางในป่าและยิ่งเป็นเวลาแบบนี้อีก เขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเขากำลังอยู่ที่ใด เขาได้แต่วิ่งสะเปะสะปะ และด้วยฝีเท้าของเด็กเขาไม่อาจหนีไปได้ไกล เมื่อเสียงฝีเท้าของเหล่าผู้ล่าใกล้จะมาถึง เขาจึงหลบเขาไปยังพุ่มไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด และได้แต่หวังว่าพวกนั้นจะมองผ่านจุดนี้ไป
"มันคงหนีไปไม่ได้ไกลนัก ลองค้นให้ทั่วๆ”เสียงของชายคนแรกดังขึ้น
จากที่หลบซ่อนเขาสามารถมองเห็นกลุ่มของชายฉกรรจ์เหล่านั้น มีมากกว่าสิบคนขึ้นไปแน่นอน เขาเห็นคนผู้หนึ่งเดินมาใกล้จุดที่เขาซ่อนตัว และเจ้าหมอนั่นได้ก้มลงมองบางอย่างที่พื้น เด็กน้อยใจหายวาบเพราะสิ่งที่มันมองคือสร้อยข้อเท้าของเขาตกอยู่นั่นเอง

เจ้านั่นเก็บสร้อยข้อเท้าขึ้นมาและมองมายังพุ่มไม้ที่เขาซ่อนตัวอยู่ เขาทำสัญญาณให้ชายอีกคนเดินเข้าไปดู และในเมื่อจะถูกหาเจอเขาก็จะต้องหนีอีกครั้ง
ดังนั้นเมื่อชายผู้นั้นแหวกพุ่มไม้ เขาตัดสินใจพุ่งตัวออกมาและกระแทกชายผู้อยู่ฝ่ายตรงข้ามจนล้มลง แล้วหันกลับไปฝั่งตรงข้ามที่เขาคาดว่าจะไม่มีคนเพื่อจะหนี
พลั่ก!!
ชายคนที่อยู่เบื้องหลังเขาเตะเขาเข้าที่ลิ้นปี่อย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วทั้งร่าง ทำให้เขาต้องงอตัวกลิ้งอยู่กับพื้น
“ร้ายนักนะเจ้านี่ เห็นเป็นแค่เด็กเลยไม่ทันระวัง”

ไม่พูดเปล่า เท้าของชายผู้โหดร้ายยังเตะมายังกลางลำตัวของเด็กน้อยอีกครั้ง เมื่อหนำใจแล้วจึงตะโกนแจ้งกับหัวหน้ากลุ่ม
“ได้ตัวแล้วนานท่าน หลบอยู่ตรงพุ่มไม้นั่นเอง”
“นำมันมานี่ เอาไฟส่องดูใบหน้ามันให้ชัดๆให้แน่ใจ อย่าให้ผิดตัว” ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มกล่าว

เด็กชายถูกกระชากจากพื้น และถูกนำมาโยนมาต่อหน้าของหัวหน้ากลุ่มอย่างแรง ราวกับเขาเป็นสัตว์ก็ไม่ปาน

"พวกเจ้าเป็นใครกัน ทำไมทำกับพวกเราเยี่ยงนี้” แม้จะเจ็บปวดมากแค่ไหนเขาก็ต้องกัดฟันพูดออกมา

"อำนาจ มันหอมหวานสำหรับคนผู้เป็นใหญ่เสมอ และนั่นคือคำตอบแห่งนายเรา”

“อำนาจหรือเพื่อสิ่งนั้นจึงเข่นฆ่าผู้คนมากมายรวมถึงบิดามารดาของเรา ผู้ซึ่งครองเมืองมาโดยธรรมตลอดงั้นหรือ” ริมฝีปากที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดครางออกมาด้วยความปวดร้าว

"อะฮ้า พูดได้ดี เพื่อเป็นการตอบแทนที่พวกเจ้าครองเมืองนี้มาโดยดีตลอด เราจะให้รางวัลแก่เจ้าคือการตายโดยไม่เจ็บปวด"

ว่าแล้วเจ้านั่นก็เงื้อดาบขึ้นสุดแขน และเป้าหมายของมันคือดื่มเลือดบนคอของเด็กน้อย

ตูมมม!!! พลั่ก!!
ลมหมุนเกินขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และเป้าหมายของมันก็คือชายผู้หมายจะพิฆาตเด็กผู้ไม่มีทางสู้ แรงลมนั้นทำให้ชายผู้นั้นถูกพัดไปกระแทกอย่างรุนแรงกับต้นไม้ด้านหลังจนสลบไป

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเร็วมากและไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อน ทุกคนจึงได้แต่นิ่งเงียบด้วยความตะลึงงัน ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่เกือบจะถึงฆาต

"พวกท่านไม่น่าคิดเข่นฆ่าเด็กที่บริสุทธิ์" เสียงกังวานใสดังมาจากทิศตรงข้ามของลมหมุน

ทุกคนหันกลับไปมองเป็นตาเดียวและได้เห็นคนแปลกแปลกหน้า เขามาเมื่อใดไม่มีใครรู้และเขาย่อมไม่ใช่มิตรของเหล่าผู้ล่า แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่ทำให้เหล่าผู้ล่าต้องตื่นตะลึง สิ่งนั้นคือคือความงามอันไม่ธรรมดาของชายหนุ่มลึกลับ แม้จะเพียงเห็นภายใต้แสงจันทร์ และหากไม่ได้ยินเสียงก็คงจะเข้าใจว่าเขาเป็นหญิงเป็นแน่

ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครรู้ แต่ก็มีคนในกลุ่มได้สติขึ้นมาและตะโกนด้วยเสียงอันดัง หมายจะเรียกสติให้แก่เหล่าพวกพ้อง

"จัดการกับมันซะ มันจะต้องเป็นพวกของเจ้าเด็กนี่แน่”

แน่นอนผลจากเสียงนั้นย่อมทำให้เหล่าผู้ล่าได้สติขึ้นมา และวิ่งกรูเข้าไปหมายจะเอาชีวิตชายรูปงาม

ฟิ้วว!! อ๊ากซ์!!

ลมหมุนลูกใหม่เกิดขึ้นเพียงแค่ผู้มาใหม่แบมือ ลมนั้นหมุนพัดเป็นวงกลม และหอบเอาเหล่าผู้มีจิตใจหยาบช้าไปเสียสิ้น
น่าแปลกยิ่งนัก เพราะลมที่เกิดขึ้นใหม่นั้นหอบเอาแต่บรรดาผู้ล่าไป แต่กลับไม่ทำให้ใบไม้ที่อยู่ในบริเวณนั้นกระดิกเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่ลมนั้นเรียกได้ว่าเป็นลมพายุที่รุนแรง

เขาเป็นใครกันนะ ผู้ถูกช่วยเหลือได้แต่มึนงงสงสัย เขาไม่อาจไว้ใจใครได้ทั้งสิ้น คนผู้นี้อาจเป็นมือสังหารที่ถูกส่งมาตามล่าเขาก็เป็นได้ แต่ยามนี้เขาก็อับจนหนทางเสียแล้ว อย่างไรก็ตามเมื่อคนผู้นีคือฟางเส้นสุดท้าย เขาก็ต้องยึดเกาะเอาไว้

"ท่านเป็นใครกัน



Create Date : 21 มกราคม 2552
Last Update : 21 มกราคม 2552 7:49:48 น.
Counter : 117 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Rita_Bunny
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 26 คน [?]



ในโลกที่สับสนวุ่นวาย ใครกันที่ถูกพิษรัก
ในห้วงทะเลที่กว้างใหญ่ ใครกันดื่มยาแห่งความรักจนหมด
ฟ้าไร้ขอบเขตและผืนดินไม่สิ้นสุดกลายเป็นความว่างเปล่า
หน้าเพจรีวิวการทำอาหารของเราค่ะ เปิดหน้าเพจครั้งแรก 31 มีนาคม 2554 ทำอาหารในแบบง่ายๆ ตามสไตล์ Rita โฆษณาหน้าของคุณด้วยเลยสิ