เดิน เดิน เล่น เล่น บนพื้นโลก
 
รัก...บนสายรุ้ง ตอนที่ 10




ดึกแล้วกระรอกหลับไปตั้งนานด้วยความเพลีย ดาวพราวฟ้าเป็นสีเงินระยับ ฟ้าไกลๆส่งเสียง
ครืนๆของพายุฝนคลื่นซัดสาดจนหนาว ผมปล่อยตัวเองร้องไห้เบาๆริมชายหาดลำพังอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ เหลือเกินแต่ก็กลัวคนรักจะเสียใจและเห็นความอ่อนแอของตัวเอง
ร่างเล็กบางัวเงียขณะผมเบียดตัวเข้าไปในอ้อมกอดทั้งสองข้าง โมบายพัดดังกรุ๋งกริ๋งขับกล่อมให้ค่ำคืนนั้นไม่เปล่าเปลี่ยวจนเกินไปนัก เป็นไปได้ผมอยากกอดคนที่ผมรักอย่างนี้นานๆตลอดไปคงจะดี

"พี่ต้นน้ำครับ ช่วยพากระรอกมาที่นี่อีกนะครับ "

ชายหนุ่มพึมพำพร้อมกระชับวงแขนของผมให้แน่นขึ้นกว่าเดิมก่อนจะส่งเสียงกรนเบาๆให้ได้ยิน
ทุกอย่างผ่านไปด้วยความเรียบร้อยอาการของกระรอกไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงต่างคนต่างอ้อยอิ่งเพื่อที่จะประวิงเวลาให้ได้นานเท่านานเพราะ3-4 วันที่ผ่านไปช่างไวเหมือนโกหก
พี่โชคมารอรับกระรอกกลับบ้านที่สนามบินพร้อมแสดงสีหน้าพอใจที่เห็นกระรอกมีความสุข

"กระรอกกลับบ้านก่อนนะพี่ ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้อยู่กับพี่อีกตั้งเดือนกว่าๆ

กว่าจะกลับมาจากเที่ยวกับที่บ้านถึงจะได้เจอพี่อีกหรืออาจจะไม่ได้เจออีก"

เขาบอกผมพร้อมซุกมือของเขาไว้ในมือสองข้างของผม

"ไม่หรอก พี่จะรอกระรอกกลับมา" ผมบอกเขา

"เข้มแข็งไว้นะคนดีของพี่" ผมบอกเขาพร้อมดึงตัวเขาเข้ามากอดไว้

รถค่อยๆเลื่อนออกไปอย่างช้าๆค่อยๆไกลอออกไปทุกทีๆ เปลวแดดเต้นระยับพร้อมทั้งไอร้อนของปลายฤดูหนาว
ฤดูกาลใหม่กำลังจะใกล้เข้ามาพร้อมการจากลาของฤดูหนาวผมจะได้เจอกระรอกอีกไหมในเมื่อเวลาที่เหลือสั้นๆเขาต้องอยู่กับครอบครัวให้มากที่สุด
สิ่งศักสิทธิ์ทั้งหลายถ้ามีจริงขอผมได้เจอเขาอีกครั้งด้วยเถอะสาธุ...
ผมเรียกแท๊กซี่กลับบ้าน ลางานซะหลายวันไม่รู้พรุ่งนี้จะยุ่งแค่ไหน ป่านนี้เรย์คงถึงนิวยอร์คแล้ว หลังจากเจอกันวันนั้นแล้วผมก็ไม่ได้คุยกับเขาอีกเลย เขาจะโกรธไหมนะที่ไม่ได้เอ่ยคำลาหรือไปส่งที่สนามบิน
เขาจะมาจริงใจอะไรกับผมนักหนาในเมื่อเรารู้จักกันได้ไม่นาน..
ทันที่ทีเปิดประตูห้องเข้ามาผมก็พบซองจดหมายสีขาว ลายมือคุ้นตาของเรย์ถูกสอดเอาไว้ใต้ประตูห้อง เรย์แวะมาหาผมที่นี่ขณะผมไปทะเลกับกระรอกหรือนี่? ผมแกะจดหมายนั้นออกและเปิดอ่านอย่างช้าๆ


"ต้นน้ำครับ ขณะที่คุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ผมคงไม่ได้อยู่ที่เมือง



ไทยแล้ว เพื่อนของคุณบอกผมว่าคุณไปทะเลกับคนที่คุณรักของคุณ



ฟังดูน่าอิจฉาจังเลยนะครับ



ต้นน้ำครับ คุณจำวันแรกที่เราเจอกันในงานเดินแบบของพี่โจที่



สุขุมวิทได้ใช่ไหมครับ ทันทีที่ผมเห็นคุณผมบอกตัวเองเลยว่าผม



ต้องรู้จักคุณให้ได้ และผมก็ได้รู้จักคุณจริงๆ แต่ช่างน่าเสียดายที่ผม



กับคุณได้แค่รู้จักกัน ทานข้าวด้วยกัน เที่ยวด้วยกันไม่สามารถจะ



เป็นอะไรไปได้มากกว่านั้น



ที่ผ่านมาในชีวิตผมแทบไม่ต้องใช้เวลานานในการรู้จักใครหรือจีบ



ใครมีคนผ่านเข้ามาในชีวิตผมเยอะแยะ ผมมักคิดเสมอว่าคงเป็น



เพราะคุณเล่นตัวกับผมมากไปหรือเปล่าทำให้ผมหลงและชอบคุณ



แต่หลังจากกลับมาจากเที่ยวหลวงพระบางคราวนั้นแล้ว ผมมั่นใจ



และเข้าใจตัวเองแล้วหล่ะว่าผมรักคุณจริงๆ



3 ปีนานไปไหมครับคุณว่า? คุณจะลืมผมไหม?ผมคงไม่ได้ติดต่อ



คุณตลอด 3 ปีจากนี้ไป แต่ผมขออะไรคุณได้ไหมครับต้นน้ำ อีก 3 ปี



ข้างหน้าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะกลับมาเจอกันอีกที่ดูโอโม่ของ



เรา เพื่อพิสูจน์ความรักที่ผมมีต่อคุณ คงจะไม่น้ำเน่าเกินไปนะ ผม



แค่อยากมีรักดีดี อย่างที่คุณมีกับคนรักของคุณ



..ดูแลเขาให้ดีดีใน 6 เดือนที่เหลือนะครับ...



แล้วเราจะพบกันครับ



จุนเซ (เรย์)



ปล..คุณคงจำได้นะ ที่ไหน ดูโอโม่ของเรา



















ผมพับจดหมายนั้นเก็บอย่างช้าๆ คิดถึงชายหนุ่มร่างสูงโปร่งกับรอยยิ้มนั้น อีกตั้ง 3 ปี ตอนั้นคุณคงมีแฟนเยอะแยะแล้วมั้ง สว่นผมยังไม่รู้เลยว่าจะไปอยู่ส่วนไหนของมุมโลก ภาพถ่ายระหว่างผมกับเขาบนยอดภูสีคราวโน้นโผล่พ้นออกมาจากสมุดบันทึกไดอารี่เล่มล่าสุด ผมเก็บมันเข้าที่เดิมพร้อมยัดใส่ไว้ในลิ้นชักพร้อมกับไดอารี่เล่มก่อนๆ
เรย์ครับทั้งคุณและผมสักวันคงไม่ใครก็ใครคงลืมกันไปแล้วก็ได้ เรื่องราวของคุณคงจะจบลงไปพร้อมกับบันทึกหน้าสุดท้ายของไดอารี่ของผมที่เพิ่งจะหมดไป
ผมปล่อยตัวเองหลับด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจและความสับสนต่างๆนานาในหัวใจ
รุจน์คนที่ไม่เคยเข้าใจอะไร เรย์คนที่อยู่ไกลแสนไกล และกระรอกคนที่รักที่สุดกำลังจะลาจากไกลไปตลอดชีวิต หรือว่านี่เป็นบทสรุปสุดท้ายในชีวิตรักของผม รักของชายกับชาย










Create Date : 19 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 20 พฤศจิกายน 2550 0:16:59 น. 0 comments
Counter : 321 Pageviews.  
 
Name
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Opinion
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet

Bear leader
 
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]







ทานตะวัน - ธนิศร์ ศรีกลิ่นดี

เดินๆ เล่นๆ บนผืนโลก

ในเช้าตรู่ของวันหนึ่ง
หลังจากหลับไหลมาแสนนาน
ฟ้ากำลังเปล่งสีส้มอ่อน
เมื่อคืนความฝันได้พาผมไป
หลากที่มากมาย..
คำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิด..
ผมสงสัยว่า..
ผมมีชีวิตก่อกำเหนิดขึ้นมาเพื่ออะไร??
เช้าที่แสนมหัศจรรย์ของวันนี้
ผมรู้แล้วหล่ะ
ผมเกิดมาเพื่ออะไร...
..เพื่อ...ได้รู้..ได้เห็น

[Add Bear leader's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com