เดิน เดิน เล่น เล่น บนพื้นโลก
 
รัก....บนสายรุ้ง ตอน 12





เก่งไม่ได้อยู่บ้านที่แม่ริมเหมือนเมื่อก่อน มีเพียงพ่อกับแม่และน้องชายเขา ส่วนเจ้าตัวแต่งงานมีครอบครัวและย้ายไปทำงาน

ประจำอยู่ที่โรงพยาบาลประจำอำเภอปายได้เกือบจะ ๒ ปีแล้ว ผมขอเบอร์ติดต่อที่ทำงานเขาจากแม่ แผนการณ์ตอนแรกที่จะไป

เชียงใหม่เปลี่ยนเป็นปายในทันทีทันใดอย่างน้อยที่นั่นก็มีเพื่อน มีความเงียบสงบ ธรรมชาติสวยงามเพียงพอที่จะทำให้ผมลืม

เลือนความเจ็บปวดบางอย่างลงได้

รถไฟปรับอากาศชั้น ๑ มาถึงเชียงใหม่ในตอนสายๆของอีกวัน ข้าวของที่พะรุงพะรังทำให้ผมเลือกเดินทางโดยรถไฟแทนโดย

โทรบอกให้เก่งมารับด้วยที่สถานีรถไฟเชียงใหม่

เก่งไม่ถามอะไรมากนักเพราะผมบอกมันไปแล้วว่าจะอยู่ไปเรื่อยๆถ้ามีโอกาสหรือช่องทางก็อาจจะลงทุนทำอะไรสักอย่างที่นั่น

"มึงไม่ใช่คนแรกหรอกนะที่ทำแบบนี้ รู้ไหมธุระกิจเกสต์เฮาส์หรือร้านกาแฟหลายร้านส่วนใหญ่ก้เป็นคนกรุงเทพหนีความวุ่นวาย

แทบทั้งนั้น เดี่ยวนี้ปายหาคนท้องถิ่นยากลงทุกที" มันพูดพร้อมอัดบุหรี่เต็มแรง ลมหนาวตอนเช้าพัดเย็นสบายเราแวะกินโจ้กใน

ตัวเมืองก่อนและแวะซื้อของกินของใช้ที่ตลาดแม่มาลัย ก่อนที่รถเก๋งคันสีเหลืองนั้นจะลัดเลาะไปตามความคดโค้งของเส้นทาง

ทิวเขาน้อยใหญ่ที่คุ้นตาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงปาย ผมขอตัวงีบสักหน่ิอยหลังจากล้าจากการเดินทางมาทั้งคืน

ปายเป็นเมืองเล้กๆเรียบง่ายและสงบแต่ก็เป็นเรื่องยากพอดูสำหรับการปรับตัวของผม ชีวิตคนเมืองทำให้การหลับนอนไม่เหมือน

คนแถวนี้บ่อยครั้งที่ตื่นขึ้นมาหิวกลางดึกแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้ถึงเช้าวันใหม่เร็วๆ

คืนไหนฝนตกหนัก เหล่ากองทัพแมงเม่าบุกยึดเมืองจนดำมืดไปหมด กินข้าวยังต้องกางมุ้งกินและรีบปิดไฟนอนตั้งแต่หัวค่ำ

ผมได้บ้านเช่าเล็กๆหลังหนึ่งติดแม่น้ำปายไกลจากตลาดเกือบ ๓ กิโลเมตรข้ามแม่น้ำปายไปเป็นทุ่งนาที่กำลังเขียวขจีและภูเขา

ลูกใหญ่ทะมึนไกลๆ

ผมชอบที่นี่บางวันหมอเก่งและกลุ่มเพื่อนๆก็มาทำอะไรกินกันที่นี่จนดึกดื่น นั่นก็ช่วยคลายความเหงาสำหรับคนอย่างผมลงไปได้เยอะ

ทีเดียว

ต้นลำโพงกอท่วมหัว ส่งกลิ่นหอมตลบพร้อมสายน้ำรินไหลกระเซาะตามกรวดหินเป็นเงาระยับยามต้องแสงจันทร์ คืนที่นั่งเหงาก้ได้แต่

หยิบเอาอัลบั้มเก่าๆระหว่างผมกับกระรอกออกมาดู

ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่และได้มีโอกาสได้ใช้ชีวิตร่วมกันแบบนี้จะมีความสุขแค่ไหนนะ

แต่ยังไงก้ดีตอนนี้หัวใจของผมก็ดีขึ้นแล้วหล่ะ ผมเลือกที่จะเงียบหายไปจากรุจน์หลังจากเราทะเลาะกันคราวโน้นหรือแม้แต่ชนแดนคนรัก

คนแรกที่สร้างความเจ็บปวดให้ผมมากมาย แปลกนะพอถึงวันนึงเราก็ยอมรับกับเรื่องที่ทำให้เราแทบเป็นแทบตายนั้นได้ ผิดกับตอนใหม่ๆ

ที่เราไม่รู้จะก้าวข้ามมันไปได้อย่างไร

ผมตัดสินใจซื้อที่และบ้านหลังนี้จากเจ้าของหลังจากอยู่ได้ปีกว่าๆในราคาไม่สูงมากนัก เพราะความที่เก่งเป็นหมอเป็นที่นับหน้าถือตา

ของคนที่นี่ทำให้อะไรๆดูไม่ยากและถูกเอาเปรียบมากนัก

ผมกับเก่งลงหุ้นกันทำเกสต์เฮ้าส์เล็กๆที่นี่ในที่สุดความฝันของผมก็จะเป็นจริงซะทีแต่คงใช้เวลาอีกนานพอดูกว่าจะเป็นรูปเป็นร่าง

เราใช้วัสดุก่อสร้างที่หาได้แถวนั้นง่ายๆแต่ดูเก๋และมีสไตล์บ้านหลังเก่าถูกรื้อทิ้งไม้เก่าที่ยังใช้ได้อยู่ก็ถูกนำมาสร้างเกสต์เฮาส์หลังใหม่

แทน ต้นลำโพงกอท่วมหัวนั้นถูกปล่อยเอาไว้อย่างเดืมมันเป็นสิ่งเดียวที่สร้างสีสันให้ทุกค่ำคืนที่นี่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ

ช่วงบ่ายปลายเดือนธันวาคมปีนั้นบ้านหลังเล้กๆก็เสร็จสมบูรณ์บ้านที่สร้างมาจากน้ำพักน้ำแรงของผมกับเพื่อน ต่อไปที่่นี่คงจะเป็นเรือน

ตายของผม การเดินทาง ความฝัน ความสุข ความทุกข์ การพลัดพรากต่อไปหน้าที่ของผมก็คงเป็นการพยายามใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีค่า

ที่สุดถึงแม้ว่าจะเป็นชีวิตที่โดดเดี่ยวเดียวดายก็ตามที




Create Date : 02 ธันวาคม 2550
Last Update : 2 ธันวาคม 2550 2:22:23 น. 0 comments
Counter : 313 Pageviews.  
 
Name
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Opinion
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet

Bear leader
 
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]







ทานตะวัน - ธนิศร์ ศรีกลิ่นดี

เดินๆ เล่นๆ บนผืนโลก

ในเช้าตรู่ของวันหนึ่ง
หลังจากหลับไหลมาแสนนาน
ฟ้ากำลังเปล่งสีส้มอ่อน
เมื่อคืนความฝันได้พาผมไป
หลากที่มากมาย..
คำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิด..
ผมสงสัยว่า..
ผมมีชีวิตก่อกำเหนิดขึ้นมาเพื่ออะไร??
เช้าที่แสนมหัศจรรย์ของวันนี้
ผมรู้แล้วหล่ะ
ผมเกิดมาเพื่ออะไร...
..เพื่อ...ได้รู้..ได้เห็น

[Add Bear leader's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com