พอใจในสิ่งที่มี ยินดีในสิ่งที่ทำ
Group Blog
 
 
พฤศจิกายน 2557
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
21 พฤศจิกายน 2557
 
All Blogs
 
ถนนสายนี้มีตะพาบ ...118...(ระลึกความหลัง) โดยคุณต่อ Toor36





Smiley








ณ. ทางดินลูกรังเนินค่อนข้างชัน ริมทางมีต้นหญ้าชุ่มฝนขึ้นเต็มไปหมด ใบของมันหมาดน้ำค้างจากยามเช้า ฉันเดินย่ำรอยเดิมเมื่อ ตอนอายุห้าขวบ ทางเดินลูกรังนี้ไม่เปลี่ยนไปมากนัก ยังคงเหมือนเดิม ทุกอย่างเพียงแต่ต้นยางที่เคยเป็นต้นเล็กๆ เติบโตให้ร่มเงาครึ้มคลุมเส้นทางนี้ จนไม่ค่อยมีแดดมากนัก ฉันมองเหลียวหลังไปยังทางลาดชันด้านล่าง ก่อไผ่กอเดิม ยังคงเอนไหวรับแรงลม มีเสียงหวีดหวิว ดังเรื่อยๆ รับกับฤดูหนาว ของเดือนธันวาคม 

ใช่สินะ ที่นี่คือบ้านหลังแรกในความทรงจำของฉัน ที่ฉันสามารถจดจำมันได้เอง โดยไม่ต้องมีใครมาบอกเล่าเรื่องราว บ้านไม้ห้องแถวสวนยาง บ้านห้วยมะระ ชื่อนี้ ใครหลายคนคงไม่รู้จัก แต่ฉันจำมันได้ดี 

ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่พอเพียง มีพี่น้องสามคน พี่ชายคนโตเป็นความหวังของพ่อกับแม่ ท่านจึงสนับสนุนเรื่องการเรียนการศึกษาอย่างเต็มที่ ในขณะที่ฉันกับพี่สาว ท่านเพียงต้องการให้เรียนจบชั้นเรียนในภาคบังคับเท่านั้น คือ ประถมหกในสมัยนั้น และเมื่อพี่สาวต้องเข้าเรียนที่โรงเรียนในหมู่บ้าน เมื่อถึงเกณฑ์ ฉันจึงร้องไห้ตาม เพราะไม่มีเพื่อนเล่น แม่จึงขอนุญาตครูที่โรงเรียน จับฉันส่งไปโรงเรียนกับพี่สาว ที่โรงเรียนนั้น เรามีห้องเด็ก ปอเตรียม นั่งอยู่หลังห้อง เด็ก ปอหนึ่ง และฉันได้เห็นพี่สาวของฉันตลอดเวลา จึงไม่โยเยร้องไห้อีกต่อไป

ตลอดเวลาที่ครูสอนเด็ก ปอหนึ่งนั้น เด็ก ปอเตรียมไม่ต้องทำอะไรเพียงแต่เล่น กินนมกินขนมไป แต่ฉันเป็นเด็กที่แปลกกว่าคนอื่น มักจะสนใจที่ครูสอนและชอบฟัง ชอบเขียนตามพี่สาวของฉันเสมอ ทำให้พอเวลาสอบชั้น ปอหนึ่ง และฉันได้ลองสอบด้วย ผลปรากฎว่า ฉันสอบได้ที่หนึ่งของห้องนั้น นั่นคือจุดพลิกผันที่ทำให้ฉันต้องขึ้น ปอสองกับพี่สาวไปโดยปริยาย ฉันจำมันได้ดี กับบรรยากาศที่แม่พาไปโรงเรียนวันแรก ฉันชอบร้านขายของกินหลังโรงเรียนมากเพราะมีขนมทุกอย่างที่ฉันอยากได้ เช่น อมยิ้ม ขนมถั่วเหลืองใส่ถุงยาวๆ ขนมถั่วตัด ปลาแผ่นเสียบไม้ ฉันชอบจริงๆ 

แม่บอกว่า การที่ลูกเข้าโรงเรียนพร้อมกันสองคน ทำให้แม่ต้องหาเงินเพิ่ม เพื่อซื้อชุดนักเรียน กับหนังสือเรียน ถึงจะเป็นโรงเรียนวัด แต่ทุกอย่างก็ต้องเสียเงิน ตอนนั้นฉันไม่ได้รับรู้อะไร เพียงแค่อยากไปโรงเรียน อยากเล่นกับพี่สาว อยากฟังครูสอน อยากอ่านหนังสือ 

ทางเดินไปโรงเรียนนั้น ระยะทางห้ากิโลเมตร เราเดินไปโรงเรียนกันสามคนพี่น้อง ฉันแปลกใจที่ฉันมักจำเรื่องราวของพี่ชายไม่ได้ แต่ฉันกับพี่สาว เราสนิทกันมาก แต่ฉันจำเรื่องราวกับพี่สาวได้ทั้งหมด เราเดินไปเล่นไปตลอดทาง ริมทาง มีร้านค้าของชำอยู่หนึ่งร้าน หลานสาวของร้านนั้นเป็นเพือนของเรา เราจะแวะพากันเดินไปด้วยกันทุกวัน ฉันมีเพื่อนเพิ่มขึ้นมากมายตามรายทางที่เดินไปโรงเรียน บางคนบ้านฐานะดี เค้าจะมีจักรยานปั่นไปโรงเรียน แต่เราก็ทักทายกันสนุกสนาน

เราเดินทางผ่านทุ่งนา ที่ราบ เนินเขา และสวนยาง สลับกันไป บางทีก็มีควายของชาวบ้าน เล็มหญ้าอยู่ริมทาง ฉันมักจะหลบหลังพี่สาว ด้วยความกลัวเสมอ เวลามันเงยหน้าขึ้นมองพวกเรา ฉันกลัวสายตาของมันมาก ไม่รู้ทำใม พี่สาวบอกว่าควายไม่ชอบสีแดงหรือสีสดๆ ฉันเลยไม่เคยชอบเสื้อผ้าสีแดงเลยนับจากนั้นมา

เวลากลับบ้านหลังเลิกเรียนในฤดูฝน เรามักจะสนุกสนานกันมาก ครูจะปล่อยนักเรียนกลับบ้านเมื่อฝนหยุดตก และเราจะเห็นทางน้ำหลากข้างทาง บางทีมีปลากระโดดมาดิ้นอยู่บนทางเดิน เด็กๆผู้ชายจะแย่งกันจับไปบ้านเป็นอาหาร และบางทีน้ำหลากมาก ทำให้น้ำท่วมทางเดินเป็นช่วงๆ จนครูผู้ชายที่โรงเรียนต้องเดินไปส่งนักเรียนกลับบ้าน เพื่อพาข้ามน้ำตรงที่ไหลเชียวกราก 

นึกถึงครูสมัยนั้น พวกเค้าคือครูจริงๆ ที่สอนทั้งการดำเนินชีวิต และการเรียนในห้องเรียน ฉันรักครูทุกคนที่โรงเรียนประถมของฉันมาก

เมื่อเราแยกกับเพื่อนเข้าสู่เส้นทางซอยเล็กๆ ก่อนถึงบ้านประมาณ หนึ่งกิโล สองข้างทางเป็นสวนยางต้นเล็กๆกำลังเติบโต ฉันมักจะรู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง ที่เลี้ยวลงซอยของที่บ้าน ถึงแม้มันจะยังไม่ถึงบ้าน แต่เมื่อได้เห็นต้นยางต้นแรกของปากซอย ฉันก็จะรู้สึกปลอดภัย ฉันกับพี่สาวมักจะเดินเล่น ทะเลาะกันบ้าง เกี่ยงกันถือปิ่นโตข้าวบ้าง หรือบางทีฉันก็งอแง ให้พี่สาวถือกระเป๋านักเรียนให้ แล้วฉันก็พาปิ่นโตเถาเดียววิ่งกระโดดโลดเต้น นำไป  

บ้านห้องแถวสวนยาง เป็นบ้านไม้ที่ปลูกติดกันเป็นแถวยาว เจ้าของสวนยางสมัยนั้น คนส่วนใหญ่เรียกว่า หลงจู้ ฉันไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไร รู้แต่ว่าเขารวยมาก มีสวนยางเป็นหมื่นๆไร่ มีโรงเรียนเทคนิคที่ กรุงเทพ และ จังหวัดระยอง พ่อของฉันเป็นผู้จัดการดูแลสวนในส่วนที่เราอยู่ บ้านพักนี้จึงอยู่อาศัยได้ฟรี เหมือนคนมากรีดยาง คนอื่นๆ ที่อาศัยอยู่ร่วมกันเป็นห้องแถว แต่ห้องของเรากว้างขวางกว่าห้องอื่น มีครัว มีห้องน้ำส่วนตัว หลังบ้าน  ข้างบ้านมีโคกข่อยที่มีจอมปลวกขึ้นเต็ม และมีศาลเล็กๆตั้งอยู่ แม่มักจะซื้อ ช้างม้า ตุ๊กตามาถวาย เวลาแม่ถูกหวย รวมถึงผ้าผูกสามสีต่างๆอีกด้วย

 ฉันไม่เคยกลัวศาลนั้นเลย กลับชอบไปเก็บกวาดศาลให้บ่อยๆ เพราะในบ้าน พี่สาวมีหน้าที่ช่วยแม่ทำกับข้าวทุกมื้อ ส่วนฉัน ชอบโลดโผนโจนทะยาน เรื่องทำอาหารฉันไม่ชอบเลย จึงมีหน้าที่หาบน้ำมาใส่ตุ่ม กวาดลานบ้าน และซักผ้า ให้อาหาร หมา และแมว เป็นสิ่งที่ฉันชอบทำมาก 

ในเวลาเย็น ตอนที่ฉันกวาดลานบ้านเสร็จ ด้านหน้าบ้านจะมีต้นทองหลางสองต้น พ่อจะผูกแปลยวนเอาไว้ตรงนั้น และมันจะเป็นที่ของฉันสำหรับนอนอ่านหนังสือการ์ตูน และมองพระอาทิตย์ยอแสง เป็นวิวที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา 
เมื่ออาหารเสร็จเรียบร้อย แม่จะยกมาที่แคร่หน้าบ้านและเรียกทุกคนไปกินข้าว ฉันจะกินอย่างว่องไว เพราะห่วงไปเลี้ยงข้าวหมา ที่นั่งมอง นอนมอง กันสลอน รวมทั้ง เหมียวใหญ่ แมวตัวใหญ่สีขาว ซึ่งเป็นแมวตัวแรกของฉัน ทุกคนจะนั่งพูดคุยกันจนค่ำ แล้วแยกย้ายกันไปนอน เพราะพ่อกับแม่ต้องออกกรีดยางตอนสี่ทุ่ม เราจึงต้องนอนหัวค่ำทุกวัน

บ้านของเราไม่มีไฟฟ้า เราจึงใช้ตะเกียงเจ้าพายุ และตะเกียงน้ำมันก๊าดในเวลากลางคืน ฉันไม่ได้นอนกับใคร ต้องแยกนอนเพราะฉันฉี่รดที่นอนทุกคืน มีเพียงเหมียวใหญ่ ที่ลอดประตูมุ้งมานอนด้วยทุกคืน ทำให้อบอุ่นกับขนของมัน ฉันไม่ชอบกลางคืนเท่าไหร่เลย เพราะฉันต้องตื่นมากลางดึกด้วยความหนาว เปียกฉี่ของตัวเองทุกคืน แต่ทำยังงัยได้ ฉันไม่เคยตื่นก่อนจะฉี่เลย แต่ฉันก็รักความสุขในวัยเด็กของฉันที่สุด 

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑






ป.ล.ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านค่ะ คิดว่าต้องมีตอนต่อไปแน่นอน มีเรื่องให้เขียนเยอะเลย แต่ฝาก ตะพาบแรกไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ 







Create Date : 21 พฤศจิกายน 2557
Last Update : 28 เมษายน 2558 19:41:09 น. 23 comments
Counter : 1834 Pageviews.

 
มาอ่านชีวิตวัยเด็กค่ะ


โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 21 พฤศจิกายน 2557 เวลา:19:10:05 น.  

 
คุณมิล มีความจำเป็นเลิศ จำได้แม้กระทั่ง น้ำฝนที่ไหลล้นทาง
ต้นหญ้า ต้นยาง ความหนาวเย็นของสายฝน

เขียนอีกนะครับ น่าสนใจวิถีชีวิตตอนเป็นเด็ก... พอบอกได้หรือ
เปล่าครับ อยู่ อำเภอ จังหวัดใด อันนี้ไม่รู้จริง ๆ ครับ

แต่เดาว่า น่าจะอยู่ภาคตะวันออก


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 21 พฤศจิกายน 2557 เวลา:19:45:41 น.  

 
นี่คือตะพาบแรก แต่ไม่น่าเชื่อว่าน้องมิลเล่าได้ดีมาก ทุกย่างก้าวเห็นภาพชัดเลย น้องคงจะกลัวควายขวิดน่าดูนะ 555

ปลาแผ่นเสียบไม้ พี่ทันและชอบกิน มันมีกลิ่นคล้ายปลาเค็ม แผ่นบางๆเหลืองๆหวานๆเค็มๆ รู้สึกไม้ละบาทมั้ง

ยุคพี่ยังเด็ก ลำบากมากในการไปโรงเรียน บางคนเดินเท้าเปล่า หน้าฝนไม่มีร่มกางหรอกนะ จะมีแผ่นพลาสติกหลากสีคลุมหัวหรือคลุมตลอดทั้งตัว และครูยุคนั้นก็เป็นครูจริงๆ สอนจริงๆ ไม่มีหรอกนะที่จะขายแอมเวย์ กิฟฟารีนอย่างปัจจุบัน 555

อยากโม้อีกมาก แบบว่าชอบชีวิตชนบท แต่เวลาจำกัด ขอบคุณมากนะที่เข้าไปอ่านบล็อกของคนขี้เกียจเข้าบล็อกซะแล้วในตอนนี้


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 21 พฤศจิกายน 2557 เวลา:20:58:14 น.  

 
นึกถึงความหนาว สายฝน สวนยาง ถนนลูกรัง ตามภาพ
เวลาช่วงนั้นอาจดูเรียบง่าย ไม่มีอะไรเหมือนสมัยนี้
ชอบพี่มิลบรรยายจัง เหมือนได้ย้อนความรู้สึกไปด้วย

ขอบคุณที่ไปเยี่ยมเจ้ากุ้งนะคะ
ตอนมันตาย ซึมไปเป็นเดือนเลยค่ะ


โดย: กาบริเอล วันที่: 21 พฤศจิกายน 2557 เวลา:21:20:10 น.  

 
บางทีพี่อ้อก็เป็นเหมือนกันนะคะ
ตอนเด็กๆ
ฉี่รดที่นอนอ อิ อิ


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 21 พฤศจิกายน 2557 เวลา:21:40:19 น.  

 
สวัสดีครับ

เดิน 5 กิโลเมตรถือว่าไกลพอสมควรเลยนะครับ
สมัยผมเป็นเด็กก็เดินๆๆๆๆไปโรงเรียนตลอด
ก็ไกลมากเหมือนกันครับ
เดินเกือบ 20 นาทีกว่าจะถึงโรงเรียนครับ

ปล. ผมรู้สึกว่าเทปเก่าๆนี่เพราะเกือบทุกเพลงเลยครับ
ไม่เหมือนยุคนี้เราฟังโดยคลิกๆๆๆๆ
ฟังแล้วบางทีก็ไม่เจอเพลงที่ถูกใจเลยครับ 5555



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 21 พฤศจิกายน 2557 เวลา:21:55:34 น.  

 
ขอบคุณคุณมิลเมที่มาเยี่ยมที่บ้านนะครับ แหะๆวันนี้ขอจองที่ไว้ก่อนนะครับตาจะปิดแล้วครับผม อิอิ ^^


โดย: วนารักษ์ วันที่: 21 พฤศจิกายน 2557 เวลา:22:14:25 น.  

 
เป็นความทรงจำที่งดงามอีกเรื่องราวทีเดียว อ่านแล้วเห็นภาพตามเลย


โดย: เทียนส่องแสง (tiensongsang ) วันที่: 21 พฤศจิกายน 2557 เวลา:22:22:42 น.  

 
อ่านแล้วคิดถึงบ้านทันที ฤดูนี้เลย น้ำค้างแยะดี


โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 21 พฤศจิกายน 2557 เวลา:23:32:15 น.  

 
อากาศเย็นเริ่มมาแล้ว


โดย: or rudy (เริงฤดีนะ ) วันที่: 22 พฤศจิกายน 2557 เวลา:7:07:16 น.  

 
ถือเป็นความทรงจำที่ดีครับ แสดงว่าก่อนนอนไม่ได้เข้าห้องน้ำก่อนสินะครับ^^

จะว่าดีก็ดีนะครับ เรียนพร้อมพี่สาวเลย แต่ข้อเสียคือมันใช้หนังสือของเก่าของพี่ไม่ได้ ทำให้เสียค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเยอะจริงๆ


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 22 พฤศจิกายน 2557 เวลา:21:52:31 น.  

 
มาอ่านจนจบแล้วครับคุณมิลเม อิอิ ^^

เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆครับ

ใสๆในวัยเยาว์ เด็กๆเขาก็มีโลกของตัวเองนะครับ

เขียนได้ดีมากๆเลยอยากอ่านบ่อยๆ เขียนในงานตะพาบบ่อยๆนะครับจะได้มาอ่าน อิอิ ^^

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับผม ^^


โดย: วนารักษ์ วันที่: 22 พฤศจิกายน 2557 เวลา:22:47:57 น.  

 

มาเยี่ยมชม มาทักทายครับ

มาตามอ่านงานตะพาบครับ ท่าทางว่าจะมีความทรงจำ(ความหลัง)เยอะเลยนะครับ

อิอิ


โดย: อาคุงกล่อง วันที่: 22 พฤศจิกายน 2557 เวลา:23:04:01 น.  

 
คุณมิลบรรยายบรรยากาศและเรื่องราวได้ชัดเจน
จินตนาการตามไปด้วยเลยค่ะ

ขอบคุณที่แวะทักทายต๋านะคะ
สุขสันต์วันหยุดค่ะคุณมิล



โดย: Sweet_pills วันที่: 22 พฤศจิกายน 2557 เวลา:23:28:01 น.  

 
สวัสดีค่า คุณมิล ^^
อ่านตะพาบแรกเรื่องเล่าระลึกความหลังของคุณมิลแล้ว
เก่งมากเลยค่ะ เขียนบ่อยๆนะคะ
อ่านสนุกค่ะ สมัยเด็กๆ มีแต่เรื่องที่นึกถึงแล้วก็มีความสุขเสมอเลย
บ้านไม่มีไฟฟ้าใช้เมื่อก่อนคงลำบากน่าดู
รออ่านตอนต่อๆไปค่า
ขอบคุณมากๆนะคะ


โดย: lovereason วันที่: 23 พฤศจิกายน 2557 เวลา:0:46:34 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
เป็นตะพาบที่ทำให้นึกถึงบรรยากาศ
บ้านในสวน ที่อบอวลไปด้วยความรัก
จะมาเหงานิดๆตรงฉี่รดที่นอนนี่แหละค่ะ
แต่ไม่เป็นไรมีเหมียวนอนเป็นเพื่อน555

แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 23 พฤศจิกายน 2557 เวลา:7:43:34 น.  

 
อิฉันอ่านแล้ว ทำให้อิฉันนึกย้อนถึง

สมัยเด็กๆที่ถูกแม่มดใจร้าย

จับขังไว้ในบ้านกลางป่าเลยคะ

ต้องเฝ้ารอเจ้าชายชาร์มมิ่งมาช่วยคะ



โดย: Chic Bossy วันที่: 23 พฤศจิกายน 2557 เวลา:12:49:21 น.  

 
มาอ่านงานตะพาบของคุณมิลเม ค่ะ . . .

เป็นวัยเด็กที่น่าจดจำจริงๆค่ะ . .

มาทานโดนัทด้วยกันนะคะ






โดย: กาปอมซ่า วันที่: 23 พฤศจิกายน 2557 เวลา:16:08:28 น.  

 
เขียนตอนต่อนะ คุณมิล ภาพจำ...แบบนี้ เขียนเหอะ

บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
มิลเม Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 5 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น




โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 24 พฤศจิกายน 2557 เวลา:6:34:46 น.  

 
อ่านแล้วรู้สึกดีจังค่ะ เขียนสนุกดี ชวนอ่านแล้วนึกภาพตามเลยค่ะ


โดย: มี้เก๋ + ป๊าโอ๋ = ซีทะเล (kae+aoe ) วันที่: 24 พฤศจิกายน 2557 เวลา:10:07:01 น.  

 
หวัดดีค่ะ
ตะพาบก้าวแรก ก็เขียนได้ไหลรื่นเลยค่ะ..
ความสุขในวัยเด็ก นึกทีไรนั่งยิ้มเหมือนกันนะ เมื่อก่อน พี่ก็อยู่บ้านนอก ไฟฟ้าก็ไม่มี..
ชอบความเป็นธรรมชาต อยากกลับไปแบบนั้น
แต่ตอนนี้ติดกะความสะดวก ยังจำได้ นั่งอ่านหนังสือ ตะเกียงลนผม อิอิ..
วันเวลาผ่านไปคือความทรงจำดีๆ นึกถึงทีไร มีความสุขนะ กว่าจะก้าวผ่านมาได้


โดย: tifun วันที่: 24 พฤศจิกายน 2557 เวลา:12:51:06 น.  

 
ขอบคุณที่แวะไปค่า


โดย: mariabamboo IP: 202.129.0.158 วันที่: 24 พฤศจิกายน 2557 เวลา:15:30:46 น.  

 
เพิ่งจะมีเวลาได้มาอ่านบล๊อกนี้พอดีจ้ามิล

อ่านแล้วชอบนะ จะบอกว่ามิลเขียนได้ดีมาก
เป็นความทรงจำในวัยเด็กที่นึกถึงเมื่อไหร่ก็มีความสุขนะ
ชีวิตแบบนั้น นับวันก็เริ่มจะหายไปแทบหมดแล้ว
เมื่อความเจริญเข้ามาอย่างรวดเร็ว

มีเวลาจะแวะมาอ่านอีกนะ

มิลเม Literature Blog

คิดถึงจ้า



โดย: ดาวริมทะเล วันที่: 27 พฤศจิกายน 2557 เวลา:17:16:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Mintra-april
Location :
Rogaland Norway

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 17 คน [?]




เริ่มเขียนบล็อคครั้งแรก 1 เมษายน 2551
ชื่อเล่น ที่เพื่อนเรียก มิล หรือ มิน หรือ มิ้นท์
เพื่อนเรียกไม่ค่อยเหมือนกัน ตามสบายเลยค่ะ
อยากเรียกแบบไหน หัน ทั้งนั้น 555 ^^
สถานะตอนนี้ นักเรียนและแม่บ้าน
ชอบเขียนโปสการ์ดอ่านหนังสือ
อ่านทุกอย่างที่อ่านได้ ที่ยังอ่านไม่ออก
ก็พยายามอ่านอยู่นะ
บางทีก็ไร้สาระ เรื่อยเปื่อย..
พอใจในสิ่งที่มี ยินดีในสิ่งที่ทำ
และชอบการการเดินทางท่องเที่ยว....

ขอบคุณพื้นหลังสวย ๆ และ
Head Blog From คุณญามี่ ค่ะ ^^

**********************
สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2539
ห้ามละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน นำรูป
ข้อความที่เขียนไว้หรือส่วนหนึ่งส่วนใด
ในบล็อกแห่งนี้ ไปเผยแพร่อ้างอิง
โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล็อก

Flag Counter Crochet Station

Promote your Page too Mintra Nail Art

Promote your Page too
New Comments
Friends' blogs
[Add Mintra-april's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.