นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " โดย เหมชาติ ทอง -*( ตอนที่ 12. - อวสาน )



                        12.  อวสาน


.   บุษบันช็อก ---
. ร่ำไห้กับข้อความไลน์ที่เจี๊ยบส่งมา

.
.     " เอียด ทำใจดีๆ นะ โยตายแล้ว
.   --  รถตู้ชนกับรถบรรทุกที่ลำปาง เมื่อซัก
กำมาละ "

.
.         แล้วเจี๊ยบก็วิดิโอคอลมา 
.   เล่าพลางสะอื้น ว่าโยธากำลังเดินทาง
ไปถ่ายโฆษณาตัวใหม่กับบริษัทที่สุโขทัย
  แต่เกิดอุบัติเหตุ รถตู้คันที่นั่งไปประสาน
งากับรถบรรทุกพ่วงที่แถวๆ ห้างฉัตร เขต
จังหวัดลำปาง

.
.        " เอียด ---
.       โยมัน -กะบะได้ทรมานอะหยังหนา  
มันไป ตั้งกะตอนรถชนกันแล้ว--
.         --  แม่ของโยบอก "

.
.    เจี๊ยบพยายามเล่าไม่ให้เอียดต้องเสียใจ
มากไปกว่านั้น
      แต่พอได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของเอียด 
เจี๊ยบก็พลอยร้องไห้ไปด้วยกัน

.
.     " มันคงจะเสีย (เสีย = เผา) ตี้วัดแถว
บ้าน  ตั๋วจะขึ้นมาเชียงใหม่ได้ก่อเอียด? "

.
.            บุษบันตอบว่า อยากไป 
.       แต่ต้องขอคุยกับทางบ้านดูก่อน


         *  *  *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.      มีไลน์ของพงษ์   ของเดย์ และจาก
เพื่อนๆ อีกบางคนเข้าสายมาอีก
.  เอียดเปิดอ่าน แต่ไม่ไหวจะตอบไปตอนนี้
.
.      เธอโผซบหน้ากับหมอน สะอื้น น้ำตา
ไหลพรั่งพรู
.     ทั้งเศร้า ทั้งเสียใจ  ทั้งสับสน และคิดถึง
โยธาจับหัวใจ 
.
.      โยตายแล้ว... จริงๆ หรือนี่ ?
.
.                    ทำไมอะ-- 
.             ทำไม---
.  ทำไมต้องมาเกิดอะไรอย่างนี้ กับโย
ด้วย

.            
.          เด็กสาวสุดจะทำใจได้ ปล่อยโฮ
ออกมา 
.
.         *   *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     คือตอนนี้  บุษบันต้องย้ายกลับมาเรียน
 ม.6 ที่บ้านเกิดที่ปัตตานีแล้ว
.     จบ ม.5 ปุ๊บ   ก็ต้องย้ายจากเชียงใหม่
กลับมา  ตามความเห็นของผู้เป็นบิดา

.

.           *   *    *    *    *    *    *    *    *
.
.       ตอนนั้น -
.    พอภาพยนตร์โฆษณาของโยธาออกฉาย
ทางโทรทัศน์  และสื่อโฆษณาออนไลน์ต่างๆ 
รวมถึงคัทเอ้าท์ใหญ่ๆ ตามแยกย่านชุมชน
.     ก็เกิดกระแสความคลั่งไคล้ซูเปอร์สตาร์
คนใหม่  อย่างเปรี้ยงปร้าง ร้อนฉ่า
.
.           โย-  โยธา  
.    หนุ่มน้อย ม. 5  จากโรงเรียนมัธยมศึกษา
ประจำอำเภอนึง ของจังหวัดเชียงใหม่ เป็นที่
ถูกกล่าวขวัญจากมวลมหาชน 
.  ได้แจ้งเกิดเต็มตัว ด้วยหน้าตา และบุคลิก
ที่โดนใจ

.
.    กระแสของโยธาแรงจริงๆ  พูดได้เลยว่า 
สุดฮ็อต เพราะสื่อหลายสื่อแข่งกันรุมประโคม
ข่าวความนิยมของโลกโซเชี่ยลที่มีต่อโยธา
.    มีการตั้งกระทู้ขอเป็นเอฟซีของโยธาทาง
เว็บไซต์ -web site ชื่อดังของเมืองไทย  ซึ่ง
เป็นที่ยอมรับว่า เป็นเว็บไซต์ที่ดังที่สุด
.  มีสมาชิกเข้าไปกดไลก์ กดหลงรัก กดถูกใจ 
และทิ้งคอมเม้นท์ฝากไว้ให้กันไม่หยุด จนกระทู้
กินมวลตัวเองไปหลายหน้า  
.   เล่นเอาสมาชิกเว็บที่ใช้มือถือกับค่ายเน็ตที่มี
กำลังส่งอ่อนปวกเปียก  ต้องโพสต์ขอร้องให้ตั้ง
กระทู้ของโยธาใหม่ เป็นเอพิโสด 2 - episode 2   
.  เพราะมวลกระทู้เดิม มันโต- อ้วนมาก โทรศัพท์
เลยอืด อัพโหลดช้า
.    
.       ส่วนมิ้น ก็พลอยดังไปอีกคน
.    แต่ก็ไม่เท่าความโด่งดังของโยธาที่กำลัง
กลบรัศมีซูเปอร์สตาร์ดวงเดิมๆ ได้หลายดวง 

.
               *   *  *   *    *     *     *     *     *
.
.    " เป็นดาราไปแล้วนะ --
.               --   ดังใหญ่เลยโย  "

.            
.   บุษบันมีโอกาสหนึ่ง ได้บอกกับโยธาอย่างนี้ 
.
.        เพียง- พอเธอนั่งลงกับโต๊ะม้าหินที่ลาน
พักผ่อนของโรงเรียน โยธาที่กำลังเดินมาเห็นเข้า 
ก็ปรี่เข้ามานั่งด้วยทันที

.
.        พงษ์กับเดย์ ที่เดินมาด้วยกัน รีบชิ่งตัว 
 แยกไปนั่งอีกโต๊ะอย่างนกรู้  ปล่อยให้สองคนนี้
ได้นั่งกันตามลำพัง
.
.    เอียดบอกกับโยธา ขณะตัวเองก็เปิดสมุด 
จดอะไรยุกๆ ยิกๆ ไปด้วย
.  ที่พูดอย่างนั้น เพราะเมื่อวันวานมีโทรทัศน์ช่อง
หนึ่งมาสัมภาษณ์โยธาถึงที่โรงเรียน
.           และก็ -ไม่ใช่ช่องแรก 
.  หากเป็นรายการโทรทัศน์ที่สาม ที่พากองถ่าย
ย่อยๆ บุกมาหาโยธาถึงที่
.      เด็กๆ นักเรียนอื่นๆ  พากันมุงดูการถ่ายทำ
แน่นขนัดทุกครั้ง   และตามชมในรายการที่ออก
อากาศ  
.
.     " โยเหมือนเดิมนะเอียด  --
.                  ยังเป็นโย
.     ที่มีเอียดคนเดียว ที่โยคิดถึง 
.                -- ทุกวินาที "
.

.       โยธาบอกเธอด้วยเสียงเบาๆ แค่พอ
ได้ยินกันสองคน 
.  
.     บุษบันให้หวั่นไหวกับคำนี้ของเพื่อนหนุ่ม 
มันช่วยไม่ได้เลยกับการที่จะพยายามเตือนให้
ตัวเองไม่คิดอะไรกับคำหวานซึ้งของคนที่นั่ง
อยู่ด้วยกันตรงหน้า
.
.     โยธามองหน้าที่เริ่มแดงเรื่อของบุษบัน 
รู้ว่าเอียดก็มีใจให้ตนอยู่เหมือนกัน
.   แต่เอียดก็ช่างสงวนท่าที- อย่างเคย
.
.  "  โยบอกกับเอียดแบบนี้ เอียดอย่าซีเรียส
นะ   รับฟังไว้ก่อน  แล้ววันนึง โยจะพิสูจน์ให้
เอียดเห็น ว่าโยพูดจริง "
.
         เด็กสาวก้มหน้า ทำเป็นอ่านข้อความ
ในหนังสือ แล้วจดบันทึกลงสมุด
.
.    โยธาอมยิ้มอย่างสุขใจ ที่ได้บอกความในใจ
กับเอียดตรงๆ อีกครั้ง  และการได้นั่งข้างๆ เอียด
เพียงลำพัง สองต่อสองแบบนี้ มันช่างมีความสุข
มากมาย

.
.           *  *  *  *  *  *  *  *  *   *   *
.
   วันปัจฉิมนิเทศ ของรุ่นน้อง ม.3 และรุ่นพี่ 
ม.6   เจี๊ยบยังเป็นโต้โผร่วมกับกรรมการสภา
นักเรียน ช่วยกันจัดสถานที่
.

.      ช่วยเขียนป้ายผ้า  ทำซุ้ม congratulations 
จีบผ้า ประดับด้วยดอกไม้-ซะสวยงาม
  . ได้พงษ์ เดย์ โยธา บุษบัน และเพื่อนๆ มาช่วย
อย่างแข็งขัน
.
.    เด็กๆ ลงแรงกันเต็มที่ เพราะอยากให้คนที่จบ
การศึกษาไปได้ประทับใจกับบรรยากาศวันสุดท้าย 
ที่โรงเรียนจัดมอบให้พวกเขาเป็นพิเศษสุด
.
.          *   *   *   *   *  *  *   *  *   *   *
.
.       กว่าทุกคนจะจัดสถานที่เสร็จ  ก็เย็น
มาก   5 โมงแก่ๆ  เกือบๆจะ 6 โมงเย็น    
.

.           โยธาตัดสินใจ ขอขี่มอเตอร์ไซคล์-
motorcycle ของตัวเองซ้อนพาบุษบันไปส่ง
เธอที่บ้าน
.
.         " ให้โยไปส่งเอียดนะ
. โยอยากไปเที่ยวบ้านอานิด ของเอียดด้วย "
.
.        "  อย่าเลยโย  --
.               เรากลับเองดีกว่า "
.
.       บุษบันก็ยังคือบุษบัน คนไว้ตัว  
.
.             เดย์ว่า --

.        " รถเดือนกะปิ๊กไปแล้ว - " 
.
.     แล้วเปรยถึงรถประจำทาง ที่มักจะวิ่ง
บริการรับส่งถึงแค่ตอนเย็นๆ ไม่ถึงมืดค่ำ
.
.       "  -รถเหลือง ก่าสีท่าจะเสี้ยง   
บะเดียวนี้มันกะจะมืดค่ำ-แระเน่อเอียด 
.  รถแม่แต๋ง-ก่าบะแน่ใจ๋ ว่าจะยังมีอยู่ก่อ ? 
. หื้อไอ่โยขี่รถเคื่องไปส่งเต๊อะหล่อน "   

.
.         เจี๊ยบ กับพงษ์ก็เห็นด้วย
.
.     บุษบันไม่รู้จะว่าไงดี จึงต้องยอมทำ
ตามคำของเพื่อนๆ

.
.    *   *   *   *    *    *    *    *     
.
  โยธาหน้าบาน ระรื่น   ขี่มอไซคล์ไป 
ยิ้มไป 

.   บางจังหวะก็เหลียวหน้ามาพูด กับคน
ที่นั่งซ้อนด้านหลัง
.
.     " อยากให้เอียดนั่งรถโยแบบนี้ 
.              - ทุกวันเลย "
.
.      " ไม่ต้องหันมา--
.                 ฟังได้ยินอยู่ "

.   บุษบันติงเตือน เพราะเกรงเกิดอุบัติเหตุ

.         " - มองไปข้างหน้านู่น "

.   ทำให้โยธายิ่งชอบใจ หัวเราะล้อเธอ
.
.          " ครับผม -
.                 -  รับทราบครับ "
.
.    ทันใดนั้น ทั้งสองก็รู้สึกมีรถมอเตอร์ไซคล์
อีกคันหนึ่งเจตนาขับตามหลัง มาติดๆ
.
.       โยธามองทางกระจกส่องหลัง 
.    เห็นปั๊บ-รู้เลย แม้ใบหน้าของคนนั้นจะซ่อน
อยู่ในหมวกกันน็อคแบบเต็มตัว
.       -- อ้ายหนึ่ง-สงคราม นั่นเอง
.
.   ขับขี่ตามหลังมา ไม่มองสบตากัน เหมือน
ไม่รู้ไม่ชี้ 
.       แต่ก็ตามประกบ ไม่ทิ้งห่าง
.
.    เด็กหนุ่มเจ้าเสน่ห์ขมวดคิ้ว นิ่วหน้าทันที 
.          --อะไรเนี่ยะ ?--
.      อ้ายหนึ่ง ม.6 ทำท่ายังกะจะขี่ตามไป
บ้านเอียดด้วยกัน เลยนะเนี่ย
.    มาแบบนี้ -ไม่สวย  โยธาจึงไม่เอ่ยทักทาย 
ขี่มอไซคล์ไปเรื่อยๆ
.
.       บุษบันก็ไม่พูดอะไรสักคำ  ทั้งที่ใจคอ
ของเธอเริ่มไม่ปกติ

.
        *   *   *   *   *   *   *   *    *    *    *
.
     พอโยธาขี่เลี้ยวเข้าประตูใหญ่ของ
หมู่บ้านจัดสรร 
.     สงครามก็ขี่เลี้ยวมอเตอร์ไซคล์ตามติด
มา ทำให้โยธาแน่ใจในเจตนาของรุ่นพี่

.
.     ที่จริง ทั้งโยธา และสงคราม ต่างก็สืบ
มาจนรู้ว่า บ้านของอาบุษบันคือหลังไหน  
.  เพียงแต่- แค่ขี่ผ่าน   ไม่เคยแวะเข้าไป
เท่านั้น  แต่วันนี้ เหมือนจะเกิดใจกล้าตรง
เวลากัน 
.  
.    *   *   *   *   *   *   *   *    *   *
.
.    ในบ้านเริ่มเปิดไฟสว่าง บุษบันมอง
เข้าไปใจหายวูบ
.
     นั่น พ่อ กับแม่ ---
.  แอบมาเยี่ยม ไม่บอกล่วงหน้า !!

.
.     โยธาจอดรถเครื่อง ได้ยินบุษบันบอก 
ขณะลงจากเบาะนั่ง
.
.    " พ่อกับแม่เรา มาจากใต้ อะโย ..
. -- มาเชียงใหม่  ไม่บอกให้รู้ก่อน "
.
.       จับน้ำเสียงได้ว่า เอียดกำลังกังวล
กับบางอย่าง
.
.       โยธาจึงรีบปัดแต่งผมเผ้าที่ถูกหมวก
กันน็อคครอบมาตลอดตอนที่ขับมาให้เข้าที่
เข้าทาง พร้อมเผชิญหน้ากับบิดาและมารดา
ของบุษบัน

.
.     " อ่าว---เอี๊ยด 
.             --- พึงล็อบ -เหอ ?
.                 ( พึ่งกลับหรือ)  "
.
.   ผู้เป็นพ่อยืนทักที่ประตูบ้านเป็นภาษาใต้
ท่านเป็นคนสูงสง่า สมเป็นนายทหาร
.        มองมาที่ทั้งสองคน
.
.            " ผ่อ--วัดดี๋ค่ะ  "
.        
.    เอียดรีบโผเข้ากราบ สวัสดีบิดาที่อกท่าน
และกราบสวัสดีที่อกมารดา ที่เดินมากอดเธอ
ด้วยความรัก และคิดถึง
.
.        " แหม่--วัดดี๋ ค่ะ "
.
   " เผื่อนเข๊หร็อดเขรื่อง หม่าส๊งโหลกค่ะ 
.( เพื่อนขี่รถเครื่อง-มอเตอร์ไซคล์ มาส่งลูกค่ะ) "
.

.          บุษบันบอกกับพ่อ และแม่
.
.    โยธารีบพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม
.       --  พูดอะไรไม่ออก
.
  " โหลกหว๊างฉ่วยแต๋งเว่ที่ วั่นปัจฉิ๊มใฮ
โร่งเรี่ยน -หมืดข่ำ
.      ( ลูกมัวช่วยแต่งเวที วันปัจฉิมให้
โรงเรียน -มืดค่ำ ) "

.
.    บุษบันรีบอธิบายเหตุผล ที่ทำไมวันนี้ 
เธอกลับบ้านมืดค่ำ
.

.    "  อ่าว--แล้วนั่นใครอีกคนล่ะ ? " 
.
.             บิดาของบุษบันร้องถาม
.  เมื่อมองออกไป เห็นมอเตอร์ไซคล์ของ
สงครามกำลังขี่เข้ามาจอดอีกคัน
.
.       " เข้ามา ๆ ไอ้หนุ่ม "
.
.       ท่านพูดเป็นภาษากลาง สำเนียงใต้ 
โผงผางและห้าวเข้ม ตามสไตล์
.    
.          สงครามตกใจมาก ---
.
.    ไม่คาดคิด ว่าจะต้องมาเจอพ่อ และแม่
ของบุษบันที่บ้านแบบนี้
.  ไหนใครว่า เอียดพักอยู่กับอาผู้หญิง
.
.      แต่ก็รีบปรับตัว รับกับสถานการณ์ใหม่ 
ฉุกละหุกนี้
.
.        " สวัสดีครับคุณพ่อ---
.                สวัสดีครับคุณแม่ "
.
.         *  *  *  *  *  *  *
.
.      สองเด็กหนุ่ม นั่งกันตัวลีบในห้อง
รับแขก  

.  ได้แต่ก้มๆ มองๆ สลับไปมา ตลอดเวลา
ถูกสนทนาออกแนวถูกซักถาม
.
.        บิดาของบุษบันจ้องหน้าโยธาเขม็ง 
นึกอะไรนิดนึง 
.      แล้วถามออกมา
.
.        " นี่เราคือโยธารึเปล่า ?
. ที่เอียดเล่าว่า มีเพื่อนที่ห้องเป็นดารา "
.
.     " ครับ-- ผมโยธาครับ
.       แต่ผมเป็นแค่นักแสดงเองครับ
. ไม่ได้เป็นดาราครับ "
.
.             " อ้อ-- "
.
.        มารดาของบุษบันร้องอ้อ
.
.    "  เออ--- แม่เคยเห็นนะ ในโฆษณา
ทีวี-- ไม่นึกว่าจะได้มาเจอตัวจริง  "
.    
.    ท่าทางคุณแม่ก็ชื่นชอบโยธา เห็นท่าน
ยิ้มให้อย่างเอ็นดู 
.
.      บุษบันเดินออกมา ย่อตัวลง ส่งแก้ว
น้ำเย็นให้พ่อ แม่  และแขกทั้งสอง

.
.     " แล้วหนุ่มนี้ล่ะ  แนะนำตัวหน่อยสิ "
.
.       บิดาของเอียดหันมาทางสงคราม 
.
.   " ผมชื่อหนึ่งครับ  กำลังจะจบ ม.6  "
.  
.         " เฮ่ย --
.                 - รุ่นพี่นี "
.
.   ท่านเลิกคิ้วเมื่อได้ทราบอย่างนี้ ถามต่อ
เลย
.
         "  แล้วมานี่ด้วยกันรึ "
.
.           " เปล่าครับ---" 
.
.         สงครามเริ่มอึกอัก 
.
.        " พอดี-- ผมจะจบแล้ว 
. ผมเลย--เอ่อ --  ตั้งใจจะเอาของที่ระลึก
.       มาให้น้องเอียดอะครับ "
.
.      นายทหารนิ่ง  มองหน้าสงครามตรงๆ
แล้วพยักหน้าหึ-หึ  อย่างเข้าใจ

.          กล่าวสั้นๆ ว่า
.
.              " อ่อ --
.      ก็เอาสิ ---
.             เอามาให้เอียดตรงนี้เลย "
.
.   หนึ่งรีบเปิดกระเป๋าเป้ หยิบกล่องของขวัญ
ออกมา
.         ยื่นส่งให้เอียด
.
.      บุษบันลังเล จนเมื่อผู้เป็นบิดาพูดขึ้น
.
.         " เอียดรับไว้ ---
 เพื่อนให้ เพราะเขามีความรู้สึกที่ดีต่อเรา
.           ขอบคุณพี่เขาด้วยล่ะ "
.
.             เธอจึงรับมันไว้ 
.     และบอกขอบคุณสงครามเบาๆ
       ไม่ยอมมองไปทางโยธาที่มีแววตาสลด
ลงอย่างเห็นได้ชัด

.
         *    *    *    *   *   *    *   *   *
.
.     บิดาของบุษบันคุยกับสองหนุ่มอีกสักพัก
 ก็บอกว่า เผอิญ ท่านมีบางเรื่องที่จะต้องคุย
กับบุษบัน

.      ทำให้แขกหนุ่มทั้งสองฟังแล้ว   ขยับตัว  
ทำท่าจะขอตัวกลับ
.
.   แต่ผู้พันชิงเดินประกบสงคราม ให้ได้กลับก่อน 
โดยท่านออกไปส่งถึงรถมอเตอร์ไซคล์
.
.       ท่านตบไหล่หนึ่ง  เปาะ-เปาะ
.
.        " ขับกลับดีๆ ล่ะหนึ่ง
  และลุงขอสั่งไว้เลย ว่าห้ามมีเรื่องกันเด็ดขาด- 
.        -  รับปากลุงนะ "
.
.             " ครับ " 
.
.        สงครามพยักหน้าตอบ ยกมือไหว้  
.
.    แล้วสตาร์ทเครื่อง ขี่มอเตอร์ไซคล์กลับ
ออกไป
.
.        *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
 .   สักครู่ต่อมา  โยธาที่ได้อยู่คุยกับมารดา
ของบุษบันก็ได้บอกลากลับอีกคน
.

.      บุคลิกที่นอบน้อมของโยธาถูกจริตแม่ของ
เอียดยิ่งนัก
.   แต่ในความรู้สึกของผู้พันนั้นให้ห่วงๆ และไม่สู้
ชอบใจ กับการที่มีหนุ่มมาแอบส่งลูกสาวถึงบ้าน 
พร้อมกันถึงสองคนแบบนี้
.
.      พอคุยกับปณิศราผู้น้องสาว ก็ขัดใจกัน
เล็กน้อย
.         แต่ในที่สุด ปณิศราต้องยอมให้พี่ชาย
ผู้เข้มงวดเตรียมย้ายบุษบัน กลับไปเรียนต่อ
 ม.6 ที่ปัตตานีอีกครั้ง
.

.   
.      *    *   *   *    *    *   *    *    * 
.
.       เดย์นั้น- พอทราบในวันที่เอียดสอบเสร็จวัน
สุดท้าย   ว่าที่บ้านจะให้เธอย้ายกลับไปเรียน ม.6 
ที่ใต้อย่างเดิม 
.      เดย์ก็ถึงกับร้องไห้

.
.               พงษ์เงียบอึ้ง  
.    เจี๊ยบก็หน้าถอดสี ถามเสียงแหบเครือ
.
.        " เอียดบอกไอ่โย -ยัง ? "
.
.        เอียดส่ายหน้า น้ำตาคลอ
.
.        "  เรายังไม่ได้บอกโยเลย ----
.  เจี๊ยบ พงษ์ เดย์  ช่วยบอกโยแทนเราด้วยนะ "
.
.           เดย์บ่นออกมา
.
.     " พ่อเธอนี่-หยังมาเค่ง (เคร่งครัด เข้มงวด) 
จะอี้ ?
.       แค่มีบ่าวมารุงรังลูกสาว  2 คน 
.          --  กะฟั่งย้ายลูก-ปิ๊กซะแระ  "
.
.              เจี๊ยบรีบว่า
.
.   " ฮาว่า 3 คน หนา --
.          คิงบะดีลืมอ้ายเก่ง-ประลองพล 
แฮ๋มคน-หลอ  "

.           "  โคะ-- !! " 
.
.     เดย์อุทาน ค้อนใส่เจี๊ยบ ประมาณว่า  
พุทโธ่-ช่างไม่รู้อะไร
.
.   " อ้ายเก่ง-บะเกี่ยวเรื่องนี้--หล่อน
.      -- เปิ้นเป็นแฟนอ้ายแป๋ง 
.      สูผ่อบะออก- ก๋าเจี๊ยบ ? "
.
.              " อี้ ? "
.
.           เจี๊ยบร้อง " -หรา ? "
   เหวอกิน
.
.           " เอ้อ !! " 
.
.    เดย์พยักหน้ายืนยัน บอกเจี๊ยบให้
ลองดูดีๆ   ใครก็ดูออก
.
.        " หล่อนลองผ่อดีๆ แล่  -- 
 .   ซักกำ  ไผกะผ่อฮู้ กอยออก "
.
.   เอียดฟังที่เดย์บอกอย่างไร้ความรู้สึก 
 เพราะพรุ่งนี้ เธอจะต้องมาที่โรงเรียนกับ
อานิดอย่างเงียบๆ  เพื่อทำเรื่องย้าย 

.
.     บรรยากาศที่โรงเรียนคงเหงาหงอย 
มีแต่ครู ที่เดินไปมา
.    ส่วนนักเรียน สอบเสร็จแล้ว คงไม่มี
ใครมาให้เห็นสักคน
.
.             *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.    โยธามารู้ ตอนเอียดกำลังเดินทางกลับ
ปัตตานี
.     เธออยู่ในรถ ที่พ่อกำลังขับบนถนนหลาง 
ใกล้ถึงชุมพร

.
.          เขาวิดิโอคอลหาเธอ
.
.    " เอียด  --ทำไมเอียดไม่บอกให้โยรู้ "
.
   เสียงเครือ ที่คร่ำครวญปนสะอื้นของโยธา 
ดังอยู่ทางไลน์ ในโทรศัพท์ 
.           ได้ยินกันทั้งคันรถ

.
.      ทำให้ผู้เป็นแม่รีบเอื้อมมือมาบีบไหล่
ลูกสาวอย่างเห็นใจ
.      ผู้เป็นพ่อก็เห็นใจ แต่กำลังต้องขับรถ
อย่างระมัดระวังอยู่
.
.      " เราตั้งใจว่าจะบอกโย ตอนเราถึง
ปัตตานี "
.
.     " เอียดใจร้าย ---ไม่นึกถึงใจโย  
.           โยรักเอียด    เอียดก็รู้นี่ "

.
.       บุษบันน้ำตาร่วงเผาะ กลั้นสะอื้น 
บอกไปว่า
.
.      " แล้วเดี๋ยวเราจะโทรกลับไปนะโย "
.
.     วางสายแล้ว เอียดก็แหงนตัวพิงพนัก
เก้าอี้ในรถ  มองเหม่อลอยไปข้างหน้า
.   บิดาเอื้อมมือมาแตะแขนเธอเบาๆ เธอรีบ
บอกท่าน
.
.          " โหลกไมผรื่อ ค่ะผ่อ
.           ( ลูกไม่เป็นไร ค่ะพ่อ ) "

.
.       *  *  *  *   *  *  *   *   *  *   *    *
.
.     บุษบันลงจากเครื่องบินที่ท่าอากาศ
ยานเชียงใหม่
.  รอรับกระเป๋าจากสายพาน แล้วรีบเดิน
ออกมา


.           นั่นไง อานิดยืนรอเธออยู่
.
.    " ไปที่วัดกันเลยนะ  มาทันเผา "
.
.    ปณิศราเห็นหลานสาวแต่งชุดดำมาพร้อม
สรรพก็เบาใจที่ไม่ต้องขับรถย้อนพาไปเปลี่ยน
เสื้อผ้าที่บ้าน
..
.      *  *  *  *  *  *   *  *   *   *   *   *
.
.        ที่วัด กำลังจะเคลื่อนขบวนศพ 
 ซึ่งมีปราสาทไม้ทรงยอดสูง บุด้วยกระดาษ
อลูมิเนียม หรือกระดาษอังกฤษ (กระดาษอิงกริด-
กระดาษเงิน กระดาษทอง)    ประดับตกแต่ง
เป็นลวดลายสวยงาม สวมครอบทับโลงศพไว้

.  
.       มีสื่อมวลชนหลายสำนักมาทำข่าว 
เห็นมีกล้อง มีไมค์  และผู้รายงาน
.           ตรงนั้น -- ตรงนี้
.
.     เอียดกับอานิดตรงไปไหว้บิดา มารดา
ของโยธาตามธรรมเนียม   คนมางานเยอะ 
ท่านทั้งสองจึงรับไหว้ และรับซองทำบุญ
แบบไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
.
.  แล้วเอียดก็เดินมาที่โลง จุดธูปหนึ่งดอก
เคารพศพโยธา

.
.         " โย---
.              -  เอียดมาแล้วนะ "
.
.           เธอบอกโยธาในใจ
.
.    พอเห็นรูปในกรอบ ข้างโลงศพของ
โยธา น้ำตาของเอียดก็หลั่งพรูออกมาทันที
.
.            ใจหาย--
.
.              ก็รูปนี้สิ--
.  ที่โยธาเคยส่งให้เธอทางไลน์  และพิมพ์
ข้อความแนบมาว่า
.
.        " โยรักเอียดคนเดียวครับ"

.
.    ปณิศราแตะหลังหลานเบาๆ อย่างเห็นใจ 
.
.         
.
.   เจี๊ยบ เดย์ พงษ์ และเพื่อนคนอื่นๆ พากัน
ตรงเข้ามาหาบุษบัน 

.     ต่างยกมือไหว้อานิด  แล้วขอตัวเอียด
พาไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา
.
.     ท่านเห็นเพื่อนๆ พาเอียดเดินมา ก็ลุกเดิน
มาหาอย่างเร็ว โผกอดเธอ 
.    แล้วทุกคนตรงนั้นก็สะอื้น ร่ำไห้ทั้งกลุ่ม
.  
.     เอียดได้เจอพี่เก่ง ที่มางานศพโยธาแทน
พี่แป๋ง ที่ตอนนี้ก็ยังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล 
เพราะพี่แป๋งก็ไปรถตู้ด้วยกันกับโย  และได้รับ
บาดเจ็บสาหัส
.
.     ก้อยผละจากกลุ่ม รีบไปจูงมือเกวลิน
ที่นั่งร้องไห้ตรงมุมนั้นไม่เลิก  
.       -  พาเดินมาที่เอียด

.  
.   แอ้มสบตากับบุษบัน  ผวาเข้าหา กอดเธอ
อย่างเข้าใจความรู้สึกขณะนี้ของเอียด     
.       บุษบันก็กอดตอบเกวลินแน่น

.    และแล้ว ทั้งสองสาวก็สะอึกสะอื้น ร่ำไห้ 
เป็นที่น่าเวทนา


.     *    *   *    *   *   *   *  *   *  *  *
.
.   ที่ป่าเห้ว หรือสุสาน หรือ ฌาปนสถาน
เขากำลังเปิดโลงศพ ให้คนข้างหลังได้พินิจ
ผู้ตาย เป็นครั้งสุดท้าย

.
.       มีเพื่อนๆ บางคนชวนเอียดไปดูหน้า
โยธาเป็นการอำลา
.      บุษบันสะอื้นฮักๆ  ส่ายหน้าปฏิเสธ
.
.    จะขอจดจำโยในภาพลักษณ์ที่ได้มีใจ
ผูกพันต่อกันอย่างที่เป็นมาดีกว่า
.

.        *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.    มารดาของโยธาเดินตรงมาหาบุษบัน
ถามเธอว่า

.
         " หนูเอียด ใช่ไหมคะลูก ? "
.
 .      บุษบันยกมือไหว้ท่านอีกครั้ง
.
.         " ใช่ค่ะ คุณแม่---
.    เอียดค่ะ 
 .         --- เป็นเพื่อนของโยค่ะ "
.
.       ท่านหน้าเบ้ สะอึกสะอื้น บอกว่า
.
.   " ขอคุณแม่กอดหนูเอียด แทนโย
ได้ไหมคะ ? "
.
.    เอียดน้ำตาไหล พยักหน้า แล้วรีบกอด
ตอบท่านด้วย
.
.   ท่านลูบศีรษะบุษบันไปมา บอกเธอว่า
.
.   " ลูกเอียดขา โยลูกของคุณแม่มีบุญน้อย 
แต่เขาก็บอกคุณแม่   ว่าเขารักหนูเอียดมาก
ที่สุด "
.
.      เอียดได้ฟัง ก็ยิ่งร้องไห้
.
.      " โยเขาขออนุญาตคุณแม่ 
 เอาเงินค่าถ่ายโฆษณาบางส่วน  ทำของ
 อย่างนึงให้หนู
.       หนูเอียดพอจะจำได้ไหมคะ ?
โยเคยสัญญากับหนู  ว่าถ้าโยพอมีสตังค์
เขาจะไปสั่งให้ช่างทองทำอะไรให้หนู 
.   โยบอกคุณแม่ว่า  สัญญานี้ จะรู้กันแค่
สองคน คือตัวหนูเอียดกับโยเท่านั้น "
.
.    บุษบันฟังแล้ว สะท้อนใจจนบอกไม่ถูก 
เพราะเธอจำเรื่องนี้ได้เสมอ ที่เธอกับโยธา
นั่งคุยกัน ณ วันนั้น 

         ที่โต๊ะม้าหินหลังเลิกเรียน
.
.    เอียดซบหน้ากับฝ่ามือ  ปล่อยสะอื้น
ออกมา
.   
.    มารดาของโยธากล่าวกับเธอทั้งน้ำตา
.
.   " หนูเอียด ช่วยตอบคุณแม่หน่อยนะคะ
ตอบให้เหมือนที่โยเขาตั้งใจทำสิ่งนั้นให้หนู "
.
.          " ตุ้มหูค่ะคุณแม่ "
.
.       เอียดตอบ พลางร้องไห้
.
.           " ตุ้มหูดอกปีบ--- 
.        ตุ้มหูดอกกาสะลองค่ะ  "

.
.    ท่านโอบกอดบุษบันอีกครั้ง สะอื้นไห้ 
 คร่ำครวญ
.
.       "  ใช่แล้วค่ะลูก --
.          ---  ฮือๆ
หนูเอียดช่วยรับมันไว้นะคะ      
.     เพราะโยเขารักหนู ---  
. เขาตั้งใจทำมันให้หนูจริงๆ ค่ะ "

.
.      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.          เสร็จงานศพ --
อีกวัน บุษบันก็นั่งเคริ่องบินจากเชียงใหม่ 
บินกลับปัตตานีทันที   เพราะไม่อยากลา
โรงเรียนต่ออีก


.      โดยบินลงที่ท่าอากาศยานหาดใหญ่
และที่นั่น จะมีพ่อกับแม่ที่ขับรถมารอรับเธอ
กลับไปบ้าน
.
.
.     เที่ยวบินนี้ค่อนข้างว่าง บุษบันจึงได้ที่นั่ง
เป็นเอกเทศ ให้ได้ปล่อยอารมณ์เลื่อนลอยไป
กับอากาศธาตุ
.
.
.            พลัน---
.   คำพูดของใครคนหนึ่ง ที่เคยพูดใกล้ๆ ก็แว่ว
มาในภวังค์ 


.   "  ไว้ให้ โยทำงาน --  มีเงินเดือน  มีกะตังค์
โยจะไปให้ร้านทอง  ทำต่างหูเป็นรูปดอกปีบ 
.           --  เอามาให้เอียดใส่  " 
.

.       เอียดให้สะอึกก้อนสะอื้น ที่จุกแน่นลำคอ
ขึ้นมาอย่างทันใด
.
.        แอบเปิดซิปกระเป๋าถือ รื้อดูต่างหูทองคำ
ทรงดอกปีบ -กาสะลอง คู่นั้นอีกรอบ
.
.           มันสวย ---
.      สุกปลั่ง น่ารัก น่าทะนุถนอม 
ช่างทำทองรูปพรรณก็มีฝีมือนัก  ทำออกมา
สวยบอบบาง เหมือนดอกปีบจริงๆ

   
.     หยิบจับมาถือมอง หวนคิดถึงคนให้
ต่างหูขึ้นมา---
   . ใบหน้าหล่อเหลา แสนน่ารัก ที่คอยอมยิ้ม 
ล้อเล่นใส่เธอ  ก็โผล่เด่นชัดในมโนภาพ
.
.    วันนั้น ตอนที่ช่อดอกปีบที่โยธาเก็บมาให้
ถูกลมแรง พัดเกือบหล่นจากโต๊ะ
.     เขากับเธอ แย่งกันจับช่อดอกปีบไว้
จนมือของทั้งสองคนเผอิญต้องมาซ้อนทับกัน

  โยธากุมมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย มองสบตา
เธอ  จ้องสะกดเธอ ด้วยสายตาคู่ออดอ้อนที่
ชวนให้หวั่นไหว
.
.     เอียดไม่เคยลืมอารมณ์อบอุ่น ที่แผ่ซ่าน
เข้าครอบใจเธอมากมาย ณ ตอนนั้น
.

. แล้วเหตุการณ์ กับคำพูดอื่นๆ ที่เคยเกิดขึ้น
ระหว่างเธอกับเขา ก็ประดังพรั่งพรูตามมา
.
.       " เอียด- ขำไร  ? " 
.
.          โยธาเคยถามเธอเคืองๆ 
. ตอนเธอหัวเราะขำเขา เมื่อได้ยินคุณลุงคนนึง 
ที่เฝ้ายืนดูขบวนพาเหรดของโรงเรียน  แล้วพูด
ดังๆ  ว่าโยธาในชุดถือธงโรงเรียน แลดูเหมือน
พระเอกเคน-ภูภูมิ ในละครนาคี
.
      " เอ๋อ --- เอียด
                     -- จำไว้ "  

.
.     วันนั้น โยธายืนถือธงโรงเรียน พูดงอน
ตุ๊บป่องแบบนี้ อยู่ด้านหลังเธอ 
.         เพียงแค่ว่า เธอหัวเราะขำเขา

    ตอนนั้น เอียดเองก็ยังนึกในใจเลย ว่า
ผู้ชายไร-อะ
.        ช่างแสนงอน  ขี้ใจน้อยจัง--

.
 .            พอนึกถึง ณ ตอนนี้ขึ้นมา 
 .   ภาพโยธาตอนสบตามองเธอด้วยสายตา
เศร้าๆ และออดอ้อน ก็ปรากฏ 
. .   เป็นเหมือนภาพนิ่ง ที่ราวกับเป็นชีวิตจริง 
-ซึ่งโยธามักทำเสมอๆ  
.       และสะท้านใจบุษบันได้ทุกครั้ง
.
.             แล้วทันใดนั้น ---
.     จู่ๆ  อีกคำพูดหนึ่งของโยธาที่เคยพูดกับเธอ
หลังเล่นละครเรื่อง " โรเมโอ และ จูเลียต " ใน
งานสัปดาห์ห้องสมุดของโรงเรียนด้วยกัน
.               ก็วาบ---
.         แทรกสวนเข้ามา

.
.   " เอียด -
.               ดอกกุหลาบนี้
.     โรเมโอ ขอมอบให้จูเลียต นะครับ 

.
.         บุษบันถึงกับน้ำตาไหลในทันที 
กลั้นสะอื้นไม่อยู่ 
.
.        ให้ปั่นป่วน หวิวๆ ในใจไปหมด   
.   คิดถึงโยธามากมาย   จนท่วมท้นหัวใจ
เหลือเกิน--  ตอนนี้

.
.            *  * * * * * *
.
  เด็กสาวซบพิงเบาะที่นั่งของเครื่องบิน
 .     หลับตาลง---
.         แล้วตั้งต้นร้องไห้อีก

.
.       จังหวะนั้นมีแอร์โฮสเตส-air hostess 
เดินผ่านมา 
.              เห็นเข้าก็ชะงัก 
.    ก้มตัวลง ถามบุษบันเบาๆ อย่างสุภาพ
.
.       " โทษนะคะ -
.              - มีอะไรหรือปล่าวคะ ? "
.
.    บุษบันมองตอบเธอ ตอบเสียงเครือว่า
.
.         "  - ไม่มีไรค่ะ 
.     พอดี  --หนูเพิ่งกลับมาจากงานศพ
ของเพื่อนน่ะค่ะ "
.
.             "  อ๋อ --- 
.                   ---  โถ "
.
.       เธออุทาน  รีบหยิบทิชชูในถาดที่ถือมา
ส่งให้บุษบัน  บอกว่า
.          
.     " ถ้ามีไรให้พี่ช่วย ---
.          น้องเรียกพี่ได้ตลอดเลยนะคะ "
.      
.       เอียดพยักหน้า ยกมือไหว้
.              รับทิชชูไว้ 

.     แอร์โฮสเตสรับไหว้ตอบอย่างเห็นใจ 
.
.     มองดูแล้ว รู้สึกว่าผู้โดยสารคงอยากอยู่
ตามลำพังเงียบๆ 
. เธอจึงก้มศีรษะลง กล่าวขอตัว ก่อนผละไป
.
.       *  *  *  *  *  *  *  *  *  *    

 เอียดมองเหม่อออกไปทางช่องหน้าต่าง
เล็กๆ ของเครื่องบิน 
.       เห็นแต่เมฆหม่นทั่วทั้งฟ้า
.

.      ก็ยิ่งพาให้ความเศร้าทั้งโลก รุมเข้ามา
โถมทับในใจเธอ จนอกใจแน่นตื้อ
.  พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดออกมา 
แต่ต้องยอมปล่อยน้ำตารินไหลอาบแก้ม
.
.     หัวใจของเธอบอบช้ำ และอาวรณ์
โหยหา
.    คิดถึงแต่โยธาคนนั้น -จนตื้นตันหัวอก
ไปหมด

.
.    เสียใจเหลือเกิน กับการจากโลกนี้ไป
อย่างไม่มีวันกลับของโยธา
.  ไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นความจริงเลย
.     
.   ตลอดเวลาที่ผ่านมาเอียดรับรู้เสมอ
กับความอ่อนโยน หวานชื่น และผูกพัน
ที่โยธามีให้เธอ
.
.   เพราะโยธาเป็นคนที่ไม่แคร์สายตาเพื่อนๆ
ในห้อง  หากเขานึกจะแสดงท่าที-ว่าอยากนั่ง
ใกล้ชิดเอียด      หรือ-อยากนั่งจ้องหน้าเอียด
นานๆ แบบไม่วางตา
.           โยธาก็จะทำทันที

.      แล้วมีหรือ -ที่เด็กสาว-แม้จะบุษบัน
ผู้ทรนง  หัวใจจะไม่หวั่นไหว ?

.
.      ก่อนนี้ --  ใจของเอียดก็อยากบอกความ
ในใจของเธอแก่โยธาตรงๆ หลายต่อหลายครั้ง
.    แต่ความเป็นลูกผู้หญิง ที่ถูกอบรมบ่มเพาะ
มา เรื่องการหยิ่งในศักดิ์ศรี   จะทำอย่างนั้นได้
อย่างไร ?
.
.       ก็ต้องเป็นโอกาสที่สมควรเท่านั้น 
.
.        โธ่เอ๋ย  --บอกให้โยรู้ตอนนี้ 
.   มันก็สายไปเสียแล้ว

.
.
.           "  โยจ๋า---
.      เอียดก็รักโย--นะ "

..
.   


                            อวสาน
  
                  ***   จบตอนที่ 12. ***
.........................................................................................
.  หมายเหตุ :  นำนิยายมาลงในบล็อกใหม่อีกครั้ง         
.  เขียนครั้งแรก 22 มกราคม 2560
.บันทึกสถิติการเข้าอ่าน  3235 ครั้ง   ณ 13 พฤศจิกายน 2561
..........................................................................................     



Create Date : 10 ตุลาคม 2563
Last Update : 30 ตุลาคม 2563 9:58:19 น.
Counter : 417 Pageviews.

0 comments

Huean Piang Din
Location :
เชียงใหม่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
ตุลาคม 2563

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
All Blog