มีนาคม 2553

 
1
2
4
5
7
8
11
12
13
14
15
16
17
18
19
21
22
24
25
26
27
28
29
31
 
 
ตอนที่ 3 ขนมหวานเทศกาลปีใหม่



ก๊อก ก๊อก ก๊อกกกก

เสียงประตูดังตอนดึกของวันที่ 24 ธันวาคม เค้กยังไม่นอนก็จริงเพราะกำลังอ่านตำราทำขนมเพลินๆ ก็ต้องแปลกใจมากที่จะมีใครมาหาเธอในยามอากาศข้านอกก็แสนเย็น นี้ได้ แต่พอประตูเท่านั้นร่างสูงโปร่งในเสื้อคลุมหรู ถือกล่องของขวัญใบใหญ่ เขาสวมหมวกสีแดงอยู่บนหัวก็และร้องทักเธออย่างร่าเริง

“Merry Christmas and a happy new year เค้ก”

เสียงทุ้มๆ เอ่ย พลางดีดนิ้ว ปุยเส้นใยขาวๆ มาพร้อมกับเหล่าดวงดาวและเกล็ดหิมะก็ปลิวว่อนทั่วห้อง เค้กอ้าปากค้างอย่างแปลกประหลาดใจ

“อะไรของนายเนี่ย!!”

ฟาร์ยนิ่งงั้นทำหน้าไม่สบอารมณ์ที่อีกฝ่ายไม่รับมุขเขาเลยขณะที่ยื่นกล่องของขวัญให้กับเธอถึงกับค้างนิ่ง

“อะไรๆ เจ้าเป็นมนุษย์เสียเปล่า ไม่รู้หรือไงว่าวันนี้เป็นวันอะไร?”

“รู้สิ........ก็วันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟไงล่ะ”

“แล้วเจ้าไม่ตื่นเต้นเลยหรือยังไงกัน”

“ก็นะ.....ฉัน.......” เค้กนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะปรับสีหน้าร่าเริง

“ก็ฉันไม่คิดว่าจะมีใครเอาของขวัญมาให้นะสิ”

แต่ฟาร์ยก็แอบจับพิรุธนั้นได้

ฟาร์ยเข้ามานั่งประจำที่ของเขา คุ๊กกี้กระโดดขึ้นไปนั่งบนตักเขาและทำท่ารอทั้งคู่ ดูเหมือนมันจะไม่ได้หวาดกลัวจอมปีศาจอย่างฟาร์ยแต่อย่างใด อาจจะเป็นเพราะความคุ้นเคยที่พบเจอกันบ่อยๆ

“อะไรกัน นี่นายน่ะที่จริงแล้วต้องการมากินขนมใช่ไหม?” เธอเอ่ยถามอย่างรู้ทันเพราะวันนี้เธอไม่ได้อัญเชิญเขามาสักหน่อย

“ไม่น่าถามนี่ ก็วันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟ ข้าให้ของขวัญแก่เจ้าแล้วเจ้าก็ต้องตอบแทนข้าด้วยสิ”

“นั่นเป็นคำขอของนายใช่ไหม? ก็ได้จ๊ะ รอสักครู่นะ”

เค้กหายไปครู่ใหญ่มาพร้อมกับน้ำชาและจานใส่ขนมหวานที่ฟาร์ยชอบ

“ทานให้อร่อยนะ”

“มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ ขนมของเจ้าน่ะมันอร่อยที่สุดอยู่แล้ว”

“ฟาร์ยในนี้มีอะไรเหรอจ๊ะ”

“สิ่งที่ข้าอยากให้เข้าน่ะสิ”

เค้กมองใบหน้ามีความสุขที่กำลังกินขนมหวาน เขาแบ่งให้คุ๊กกี้แทะกินอย่างอร่อย

มีอะไรที่นายอยากให้ฉันงั้นเหรอ.....เสียงกระซิบจากความคิดที่ดังเบาๆ

“ก็เปิดดูสิ” เขาบอก

เค้กเปิดกล่องใส่ของขวัญรอยยิ้มสดใสปรากฎขึ้นอีกครั้ง

“นายน่ะเลือกของพวกนี้เป็นด้วยเหรอ” เธอถาม
ฟาร์ยไม่ได้ตอบ

“หรือว่าเอาให้สาวๆเป็นประจำ?”

เอียงคอถามอย่างสงสัย

“ข้าไม่เคยให้ของพวกนี้กับใคร” เขารีบตอบหนาแดง

“ก็มีแต่เจ้าเท่านั้นแหล่ะที่ข้าอยากจะให้”

“ขนมเค้กแลกกับเสื้อผ้าเนี่ยนะ!!” เธอแทบจะไม่อยากเชื่อ

“ก็ทำไมล่ะ ก็เจ้าน่ะไม่ยอมเรียกข้ามาหาตั้งวันนึง ข้าหิวขนมจะแย่อยู่แล้ว” เขาตัดพ้อ

“ฮืม....ขอบใจนะ แต่ว่าฉันจะมีโอกาสได้ใส่มันเหรอ”

“มีสิ...เจ้าต้องได้ใส่แน่”

เค้กมองชุดผ้าไหมและเครื่องประดับมุกที่วางอย่างเรียบร้อยอยู่ในกล่อง มันสวยเสียจนเธออดคิดไม่ได้ว่าจะใส่ในโอกาสไหนได้
ฟาร์ยแอบมองเสี้ยวหน้ามีความสุขเงียบๆ

อีกไม่กี่วันก็จะถึงเทศกาลปีใหม่ แต่สิ่งที่สำคัญไม่ได้อยู่ที่การได้ฉลองเทศกาลปีใหม่หรอกนะเพราะปกติแล้วเค้กมักจะฉลองยู่ที่บ้านเพียงลำพัง แต่ปีนี้เธอตั้งใจแล้วล่ะว่าจะต้องชวนเขามาให้ได้

“ปีนี้ครูตั้งใจว่าจะเปิดร้านขายอาหารญี่ปุ่นจ๊ะ ทุกคนว่าไงดี” อาจารย์พิมพกา อาจารย์ประจำชั้นถามเหล่าลูกศิษย์ของเธอ

ทุกคนต่างก็เห็นดวยและลงมติกันว่าจะทำอาหารญี่ปุ่น เค้กได้รับผิดชอบทำ ทาโกะยากิ ส่วนคนอื่นๆก้ได้งานส่วนที่ตัวเองถนัดไปทำ

งานประจำปีของปีนี้แต่ละห้องได้เปิดร้านเหมือนทุกปี พวกปี 1 ส่วนมากรับเอางานแสดงไปทำกัน ปี 2 อย่างพวกเค้กเปิดร้านขายอาหารนานาชาติ ร้านอาหารญี่ปุ่นของห้องเอ ร้านอาหารฝรั่งเศษห้องบี อิตาเลี่ยนห้องซี อเมริกาห้องดี และห้องอีทำอาหารไทย
ปี 3 เปิดร้านขายของ ส่วนปี 4 เป็นคณะกรรมการดูแลความเรียบร้อยไป

เย็นนั้นเค้กเรียกฟาร์ยออกมาเหมือนทุกวัน

“ปีนี้พวกเราเปิดร้านขายอาหารญี่ปุ่นจ๊ะ ฉันต้องทำทาโกะยากิด้วยล่ะ นายทานเป็นไหม?” เค้กเล่าให้เพื่อนร่วมโต๊ะฟังถึงเรื่องงานโรงเรียน

“ฮืม...ก็พอกินได้นะ แต่จะให้ดี เป็นเค้กดีกว่า” เขาตอบ

ใช่แล้วล่ะเพื่อนของเธอเป็นคนที่ชอบทานขนมเค้กมาก และเขายังไม่ใช่คนธรรมดาเสียด้วย เพราะเขาเป็นจอมปีศาจจากนรกที่เค้กมักจะเรียกมาใช้งานเสมอ เขาชอบขนมหวานมากทุกอย่างที่เธอทำเขาชอบทุกอย่างยกเว้นลูกเกดและเกาลัค

“ข้าจะกลับล่ะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ....”

“อ้อ....วันนี้ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเพื่อเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนเลยใช่ไหม?”
แม้เขามักจะเอาแต่ใจไปหน่อย บางครั้งก็ดุร้าย และอวดดี แต่เขาก็ใจดีเหมือน
กันนะ

“นายน่ะเห็นเรื่องกินสำคัญกว่าทุกทีเลยนะ”

“ฮ้า...ว่าไงน่ะ เจ้าว่าข้าตะกละงั้นเหรอ เจ้าบังอาจมาว่าข้าแบบนี้ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกันมาว่าจอมปีศาจผู้ยิ่งใหญ่เช่นข้า”

“ก็มันจริงนิ นายน่ะ มาถึงก็ถามหาแต่ขนมเค้ก มีแต่เค้กๆๆๆ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะสนใจเรื่องอื่นบ้างเลย” เธอต่อว่าอย่างโมโห

ฟาร์ยนิ่งไปเขาไม่เคยเห็นคนใจดีอย่างเค้กจะโมโหใครเลย

“แล้วเรื่องอะไรล่ะ” เสียงเขาอ่อนลง

“และก็พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ ฉันตั้งใจว่าจะทำเค้กผีให้นายทานแต่ว่าแป้งสาลีมันหมด และตอนนี้มันก็ดึกแล้วจะไปหาซื้อที่ไหนก็คงไม่ได้”

“แค่นี้เองเหรอ” ” ฟาร์สบัดมือทีเดียวแป้งสาลีถุงใหญ่ก็ปรากฎตรงหน้า

“เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เองพอใจเจ้าหรือยัง ข้าจะกลับล่ะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ”

“วันนี้ช่วยอยู่เป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม? ช่วงนี้มีข่าวโจรปล้นบ้านแถวนี้บ่อยๆ ฉันกลัว.....” สีหน้าและแววตาที่ดูเศร้าสร้อยทำเอาฟาร์ยก้าวขาไม่ออก เจากระต่ายตัวน้อยกระโดดมาอยู่ข้างๆเค้ก

“ข้าจะให้เมลเล่ย์มาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า” เขาตอบ

เค้กทำหน้าไม่พอใจนัก

“นายนี่มันไม่เข้าใจเลยจริงๆนะ กลับไปซะ งั้นพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องกินแล้วเค้กผี” เค้กวิ่งเข้าห้องไปอย่างโมโห

บ้าที่สุด ฟาร์ย บ้า.....






Create Date : 06 มีนาคม 2553
Last Update : 30 มีนาคม 2553 5:24:07 น.
Counter : 589 Pageviews.

3 comments
  
ณ เมืองนรก


ฟาร์ยนั่งกินขนมที่เอากลับมาจากบ้านของเค้กหน้าตาเครียดจัด

“ท่านฟาร์ยกระเพาะไม่ย่อยหรือครับทำไมทำหน้าเช่นนั้น” เมลเล่ย์ ทหารรับใช้คนสนิทเอ่ยถามหลังจากที่เห็นอาการผิดปกติของเจ้าแห่งเงามืด

“นี่ข้ากินมากเกินไปหรือเปล่าเมลเล่ย์”

“ก็....นิดหน่อยขอรับ”

“ทุกครั้งที่ท่านกลับมาจากโลกมนุษย์มักจะอารมณ์ดีนี่ครับ”

“ก็ยัยนั่นน่ะ...ถ้ายัยนั่น มีความอยาก กระหายอยากได้สิ่งที่มาจากเงามืดแล้วล่ะก็ข้าคงจะดีใจมากกว่านี้”

“แล้วเธอต้องการอะไรเป็นพิเศษล่ะขอรับ”

“ข้าก็ไม่รู้หรอก ข้ารู้ว่ายัยนั่นอยู่อย่างโดดเดี่ยวเสมอมา เขาคงไม่กลัวแค่โจรกระจอกๆพวกนั้นหรอกมั้ง”

“ฮึๆๆ...”
“เจ้าหัวเราะอะไรกัน” ทำตาเขียวใส่

“ท่านแกล้งไม่ทราบหรือว่าไม่ทราบจริงๆขอรับ

“อะไรกันล่ะ”

โธ่...ท่านฟาร์ยผู้เก่งกาจเหนือนรกภูมิเหตุใดเล่าถึงไม่เข้าใจเรื่อง
แค่นี้
“งั้นเจ้าก็ช่วยไปอยู่เป็นเพื่อนเค้กให้ข้าหน่อยสิ”

“ท่านเค้กคงมิต้องการกระผมหรอกขอรับ”

“ทำไมล่ะ?”

“เพราะท่านเค้กมิได้ขอให้กระผมไปอยู่เป็นเพื่อนนิขอรับ”
ฟาร์ยมองหน้าอมยิ้มของเมลเล่ย์

ขณะเดียวกันที่บ้านของเค้กมีเงามืดของใครบางคนกำลังปีนหน้าต่างเข้าไปในบ้าน ขณะที่เค้กนอนหลับไปแล้วแต่เธอก็ตกใจตื่นเพราะได้ยินเสียงแจกันตกแตก

เค้กค่อยๆคลำเงามืดเพื่อมาดูเห็นขโมยกำลังรื้อข้าวของที่ชั้นล่าง
เค้กเปิดไฟ เจ้าโจรร้ายตกใจเมื่อเห็นเจ้าของบ้านยืนถือไม้เบสบอลจังก้า

“555.....เป็นแค่ผู้หญิงตัวนิดเดียวคิดว่าฉันจะกลัวเหรอ” มันดึงมีดออกมาจากกระเป๋าข้าง

แม้จะตกใจละคนกลัวแต่เค้กก็ทำเป็นใจดีสู้เสือ

“ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้วนะอีกไม่นานก็จะมาถึง นายเตรียมโดนจับขังคุกลืมแน่”

“อย่ามาปากดีหน่อยเลยยัยบ้า รู้หรอกแกอยู่บ้านนี้คนเดียว แค่ฉันจัดการแกแล้วเก็บของพวกนี้ไป กว่าตำรวจจะมาถึงก็สายไปแล้ว”

“ฉันไม่ให้แกเอาอะไรไปทั้งนั้น!!” เค้กตะโกนเสียงดัง

“จ้ากกกกก” เค้กถือไม้เบสบอลเตรียมจะฟาดใส่ให้โดนตัว
แต่โจรร้ายก็หลบได้มันหมุนตัวกลับมาถีบเธอกระเด็นไป

“อั๊กกก” เค้กล้มคว่ำไปกระแทกกับโต๊ะพร้อมกับมีเลือดออกที่มุมปาก

เค้กลุกขึ้นมาหันกลับมามองโจรที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาหา เค้กตัวสั่นอย่างหวาดกลัว

“แค่นี้ก็เสร็จแล้วอย่าฤทธิ์มากเลยนะยัยตัวแสบ” เขาง้างมีดจะแทงเธอ

แต่แล้ว.....มีเท้าหนักๆแตะสีข้างของเจ้าโจรกระเด็นไป

เค้กมองตามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“แกบังอาจมาทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆแบบนี้ไม่สมควรให้อภัย”
เสียงหนักๆทุ้มๆที่แสนคุ้นหูดังขึ้น เค้กหันมามองผู้ที่มาช่วยเธอวันนี้

“ฟาร์ย....นายมาช่วยฉันเหรอ”

“ฮืม....” ฟาร์ยเดินเข้าไปหาโจรอีกรอบซึ่งตอนนี้กำลังลนลานอย่างตกใจ เขาทำท่าจะแตะมันอีกรอบ เจ้าโจรนั่นจึงกระโจรออกจากบ้านไปแต่ก็ต้องโชคร้ายที่รถตำรวจมาถึงพอดีรวบตัวไว้ได้

“ขอบคุณนะคะคุณตำรวจ”

เค้กเอ่ยขอบคุณตำรวจที่เข้ามาตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนจะกลับ

“ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะครับ ช่วงนี้โจรปล้นเยอะ แต่ไอ้หมอนี่น่ะพวกเราตามจับมาตั้งนานต้องขอบคุณคุณด้วยนะครับ”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” เธอเอ่ยอีกครั้งก่อนตำรวจจะขึ้นรถไป
หันกลับมาหาคนที่นั่งอยู่บนโซฟา เขาสบัดมือทีเดียวห้องที่ถูกรื้อกระจายก็เรียบร้อยเหมือนเดิม

“ข้าเหนื่อยจังเลย มีอะไรกินมั่งอ่ะ”

“ฮิ....นายไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แล้วนี่...ทำไม? ก็ไหนบอกว่าไม่อยากจะอยู่เป็นเพื่อนฉันไง ถ้านายมาช้ากว่านี้ล่ะก็....ฉันคงจะโดนมันแทงตายไปแล้ว ฮือๆๆ” เค้กไห้อย่างขวัญหนี
ฟาร์ยทำอะไรไม่ถูกเดินเข้ามาปลอบใจ

“อย่าร้องไห้สิ ข้าไม่ปล่อยให้มันทำอะไรเจ้าได้อยู่แล้ว”

“ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครทำอันตรายเจ้าอยู่แล้ว”

เค้กเงยหน้ามองเจ้าแห่งความชั่วร้ายอย่างไม่อยากจะเชื่อ.....นายเป็นอสูรไม่ใช่เหรอ

“ก็เดี๋ยวไม่มีใครทำขนมให้ข้าทานน่ะสิ” เขาตอบหน้าตาเฉย
เค้กจึงทุบที่แขนเขาเบาๆ

“ก็ได้ พรุ่งนี้จะทำเค้กผีให้กินนะ”

“ได้สิ ข้าจะอยู่ที่นี่จนถึงพรุ่งนี้เช้าเลยล่ะ”

รุ่งเช้าเค้กมีความสุขกับการทำขนมมากเพราะผู้ช่วยของเธอวันนี้เป็นถึงเจ้าแห่งความมืดผู้แสนจะโหดร้าย

หลังจากที่ทำขนมเสร็จสิ้นเธอยกเอาทาร์ตหน้าผีที่สัญญากันไว้เมื่อคืนมาวางตรงหน้าเขา

“ทาร์ตแอปเปิ้ล ทาหน้าด้วยมูสช็อกโกแลต หวังว่านายคงจะชอบนะ”

“มันก็ต้องแน่อยู่แล้ว ขนมฝีมือของเค้กอร่อยที่สุดในโลก” เขาเอ่ยก่อนจะลงมือทาน

“อาทิตย์หน้านี้งานปีใหม่ประจำปีของมหาลัยเขาเปิดให้คนนอกเข้าไปเที่ยวด้วยนะ นายจะมาไหม?”

“ทำไมต้องมาด้วยล่ะ วุ่นวายออก”

“งานเริ่มตอน 6 โมงเย็น และปิดตอนเที่ยงคืน และตอนเที่ยงคืนจะมีการจุดพรุตรงหน้ามหาลัยกลางทะเลสาบสวยมากๆเลยนะ”

“มันคงหนวกหูน่าดูสินะ” เสียงอันเย็นชาของเจ้าชายปีศาจเอ่ย
ทำเอาคนที่กำลัยเล่าอย่างสนุกต้องหยุดพูดไป

“นายรีบกินแล้วกลับปราสาทของนายไปเลยนะ นายน่ะคงไม่มีหัวใจเลยสินะถึงไม่รู้สึกถึงเรื่องพวกนี้ ฉันโกรธนายแล้ว นายมันคนไร้หัวใจ”

เธอออกคำสั่งและต่อว่าเขาอย่างโมโห

ฟาร์ยทำหน้าบอกบุญไม่รับ

ณ เมืองนรก

“บังอาจ บังอาจ เจ้าเด็กมนุษย์ผู้โง่เขลาเอ๋ย บังอาจมาว่าใส่หน้าข้าแบบนี้ เจ้าคงไม่รู้สินะว่าข้าเป็นใคร” ฟาร์ยบ่นอย่างหัวเสียกับทหารคนสนิท

“หน็อย...เจ้าเด็กเมื่อวานซืน คงไม่รู้ถึงความน่ากลัวของข้าสินะ ถึงกล้ามาว่าแบบนี้กับข้า”

“ท่านเค้กอาจจะไม่ได้ตั้งใจนะขอรับ” เมลเล่ย์ออกรับแทน

“ชิ....ข้าจะจัดการยังไงกับเจ้าดีนะ"

“ท่านเค้กอาจจะไม่ได้ตั้งใจนะขอรับ” เมลเล่ย์ยังยืนยัน

“ฮืม....งั้นข้าเลิกยุ่งกับยัยนั่นดีกว่า”

“แล้วเรื่องงานเลี้ยงปีใหม่ของท่านปีแอร์ล่ะฝ่าบาท” จิงโจ้ยังตื้อต่อ

“ฮืม......แล้วข้าจะไปเอง” ฟาร์ยสบัดหน้าหนีเมื่อเห็นหน้าไม่สบอารมณ์ของเค้กขณะเดินออกจากบ้าน

โดย: unitan IP: 125.26.6.143 วันที่: 6 มีนาคม 2553 เวลา:23:31:43 น.
  
ฟาร์ยบ้าที่สุด...ไม่เคยสนใจอะไรเลย

เค้กบ่นอย่างหัวเสียขณะเดินไปเรียน

“อ้า....นางพญาบานแล้วเหรอ.....” เค้กเอ่ยอย่างตื่นเต้นไม่ได้มาเรียนแค่ 2 วัน ดอกนางพญาที่เพิ่งจะเกาะก้านเป็นดอกตูมตอนนี้บานสะพรั่งไปแล้ว

“หอมจริงๆเลยนะ ฉันชอบที่สุดเลย”

เค้กวิ่งไปอยู่ใต้ต้นดอกไม้โอบกอดต้นนางพญาเอาไว้อย่างหลงไหล กลิ่นหอมของมันทำเอาเค้กเคลิบเคลิ้ม

“ต้องรอตั้ง 1 ปีแน่ะที่ฉันจะมีโอกาสได้ชื่นชมเธอ ขอให้เบ่งบานอยู่แบบนี้นานๆนะจ๊ะ”

ฟาร์ยมองผ่านกระจกในห้องนิ่งงัน

“ต้นไม้นั่นมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ ทำหน้ายังกะได้รางวัลที่ 1 แน่ะ” เขาบ่นงึมงำ

เมลเล่ย์ยืนยิ้มอยู่ข้างหลัง

“ผู้หญิงต่างก็ชอบดอกไม้กันทุกคนแล่ะครับ”

“ฉันเห็นเขาชอบก็แต่ดอกไม้ที่เป็นช่อๆ แต่ยัยนี่ชอบต้นใหญ่ไปหน่อยนะ”

เมลเล่ย์ได้แต่ยิ้มอยู่คนเดียว

“ไหนบอกว่าจะไม่ยุ่งด้วยแล้วไงขอรับ” เมลเล่ย์แซว
ฟาร์ยหันหน้าหนีอย่าลืมตัว

“นี่เค้กเธอจะทำทาโกะยากิแบบไหนน่ะ หวังว่าคงจะขายออกนะ” ฟ้าครามเอ่ยอย่างเป็นห่วง

“ฉันคิดออกแล้วล่ะ เอาไว้เธอมาชิมให้ฉันด้วยนะ” เธอเอ่ยอย่างร่าเริง

เย็นนั้นเค้กเก็บเอาดอกนางพญากลับบ้านด้วยเพื่อที่จะทดลองทำอะไรบางอย่าง เธอเอาดอกนางพญาคลุกเคล้ากันกับแป้งเพื่อที่จะเอาไว้เป็นส่วนประกอบในการทำทาโกะยากิ

“เราน่าจะลองเปลี่ยนใส้ของทาโกะยากิจากขนมกินเล่นเป็นของหวานยามว่างดีไหม เผื่อฟาร์ยจะกินได้ไงล่ะ”

เมื่อคิดได้ดังนั้นเค้กก็ลงมือทำส่วนประกอบของแยมโดยใช้ดอกนางพญาเป็นส่วนประกอบหลักที่ให้ความหอม เมื่อได้ใส้ที่เป็นแยมแล้วก็ใช้แป้งห่อแยมย่างบนเตาที่อุณหูมิไม่สูงนักแป้งที่ผ่านการอบที่อุณภูมิพอเหมาะมาแล้วแป๊ปเดียวก็สุขผิวของมันเหลืองและมีกลิ่นหอมของดอกนางพญา

“ไหนลองชิมหน่อยสิ” เค้กลองตักชิมเข้าปาก

ความอ่อนนุ่มของแป้งห่อคลุกเคล้ากลิ่นหอมละมุนของดอกนางพญาแทบจะละลายอยูในปากพอกัดถึงเนื้อกลางที่เป็นแยมที่ค่อยๆละลายเข้ากับแป้งมันช่างอร่อยและนุ่มลิ้นเสียเหลือเกิน

“อร่อยจังหวังว่าทุกคนคงจะชอบนะ”

เมื่อเทศกาลปีใหม่ที่ทุกคนรอคอยมาถึงแต่ละร้านถูกจัดตกแต่งอย่างสวยงามเพื่อดึงดูดลูกค้า ร้านอาหารญี่ปุ่นของนักศึกษาห้องเอมีหัวหน้าห้องเป็นประชาสัมพันธ์เรียกลูกค้า

ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นเหมือนเดิมที่จะทำอาหารให้ลูกค้าทานจริงๆหลังจากที่บรรยากาศแบบนี้ได้ผ่านมาเมื่อ 1 ปีก่อนนั้นแล้ว

“เต็มที่นะทุกคน” พิมพกาบอกเหล่าลูกศิษย์ของเธอ

“เค้กลูกค้าสั่งทาโกะยากิแล้วนะ เธอจะบอกได้หรือยังว่าเธอจะทำอะไรเป็นพิเศษ” พิมพกาถามลูกศิษย์คนเก่ง

“ทาโกะยากิใส้ดอกนางพญาค่ะ” เธอตอบก่อนจะลงมือทำให้ลูกค้าคนแรกที่เข้ามาทานอาหารของร้าน

เมื่อทุกคนได้ชิมทาโกะยากิต่างก็ติดอกติดใจซื้อติดมือกลับบ้านด้วย แม้แต่เพื่อนๆของเธอเองต่างก้เอ่ยปากชมเป็นเสียงเดียวกัน กลายเป็นว่ากาโกะยากิเป็นขนมหวานที่ทุกคนชอบที่สุดของร้านและขายหมดตั้งแต่ 3 ทุ่ม

เวลาผ่านไปจนดึก 5 ทุ่มทุกคนต่างก็ปิดร้านและช่วยกันเก็บร้านก่อนจะถึงเวลาจุดพรุ

“ช่วยกันเก็บของก่อนนะจ๊ะแล้วค่อยไป” พิมพกาบอกลูกศิษย์
ฟ้าครามต้องการที่จะอยู่ดูพรุปีใหม่กับพิมานแต่เธอก็รู้ว่ายังไงพิมานจะต้องหาทางไปกับเค้กแน่ๆ ดังนั้น

“เค้กจ๊ะฝากเอานี่ไปเก็บที่ห้องหน่อยสิจ๊ะ” ฟ้าครามกล่องผ้ากันเปื้อนให้กับเค้ก

“ได้จ๊ะ”

เค้กจึงถือกล่องจะไปเก็บที่ห้องเก็บของ

“ให้ผมช่วยนะเค้ก” พิมานอาสา

“พิมานจ๊ะนายช่วยปลดป้ายร้อนหน่อยสิ” ฟ้าครามรีบใช้

“อ้อ....ได้สิ”

“ไม่เป็นไรหรอกนะฉันไปคนเดียวได้” เค้กบอก

ก่อนจะเดินไปบนอาคารเรียนคนเดียว
โดยที่เธอไม่อาจจะรู้ได้ว่ามีคนตามมาเมื่อเข้าไปในห้องเก็บของประตูห้องก็ถูกปิดจากข้างนอกทันที เธอจึงถูกขังเอาไว้อยู่ในนั้น

“ห้า....ใครน่ะ อย่าปิดนะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที ช่วยเปิดประตูให้ฉันที”

ใครกันที่แกล้งกันแบบนี้

เค้กร้องตะโกนขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีใครรู้ เนื่องจากงานเปิดเครื่องเสียงเสียงดังจนไม่มีใครอาจจะได้ยินเสียงของเธอ

“ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยที” เค้กทั้งทุบประตูและร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่อาจจะทำให้ใครได้ยินได้

“ใครก็ได้มาช่วยฉันที.....”

ไม้เท้าแม่มดอยู่ในกระเป๋าเธอไม่สามารถเรียกปีศาจรับใช้ออกมาได้

“ใครก็ได้มาช่วยฉันที ฉันอยากออกไป ฉันอยากดูพรุปีใหม่ และก็…..”

เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าของผ้ากันเปื้อนกล่องเล็กๆในนั้นมีทาโกะยากิอยู่ 2 อัน

“ฉันยังไม่ได้ให้เขากินทาโกะยากิเลยนะ ได้โปรดเถิด...ฮืออออ.....” เค้กน้ำตาคลออย่างเศร้าใจ

ฟาร์ยกำลังแต่งตัวเตรียมจะไปงานเลี้ยงปีใหม่ของท่านปีแอร์ เจ้าปีศาจอาณาจักรเพื่อนบ้าน

ทั้งๆที่เจ้าพูดใส่หน้าข้าแบบนั้น ทั้งๆที่เจ้าก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง.....

ทั้งๆที่ไม่อยากจะยุ่งกับเจ้าแล้ว....แต่เห็นหน้าเจ้าแบบนี้แล้วล่ะก็.....
“ฝ่าบาทรถมาแล้วพะยะค่ะ”

“โอ้ว.....ข้าปวดหัวเหลือเกินสงสัยจะไม่สบาย...” ฟาร์ยล้มลงนอนที่เตียง

“ถึงจะไม่สบายก็ขอให้ขึ้นรถก่อนเถอะพะยะค่ะ” จิงโจ้ยังไม่ยอมเลิก

“โอ้วว...ข้าคงไม่ไหวแล้ว เมลเล่ย์อยู่ไหนนนนน?” ฟาร์ยร้องครวญคราง

ขณะที่เค้กร้องไห้อยู่คนเดียวในห้องมืดๆ ข้างนอกเสียงดัง

“เจ้ายังขี้แยไม่เลิกเลยนะ เค้ก” เสียงทุ้มๆดังขึ้นที่มุมห้อง
เค้กรีบเช็ดน้ำตาทันที

แสงไปที่เล็ดลอดเข้ามาในห้องพอจะทำให้เธอเห็นบุรุษผู้สูงสง่าในชุดผู้ดีเก่าฝรั่งเศษที่ค่อยๆเดินเข้ามาหา

“ฟาร์ย.....”

“ฮึ.....ทำเป็นเก่งนะเจ้าน่ะ”

ฟาร์ยสบัดมือครั้งเดียวทั้งสองก็มายืนอยู่ใต้ต้นนางพญาเบื้องหน้าของทะเลสาบตอนนี้สว่างไสวด้วยแสงของพรุหลากสีที่กำลังส่องประกายจรัสเหนือน้ำ

ทั้งสองจ้องมองความสวยงามนั้นอย่างตกตะลึง

“อ้า......สวยจังเลย นี่คงเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วสินะ” เค้กแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“ฟาร์ย...ขอบใจนะ นี่ฉันให้นาย” เค้กยื่นกล่องทาโกะยากิให้กับเขา....ฟาร์ยรับมาอย่างงงๆ

“นอกจากขนมหวานแล้วนายคงไม่ชอบทานอย่างอื่นสินะ แต่ฉันอยากจะให้นายลองชิมทาโกะยากิดู ฉันตั้งใจทำเพื่อนายนะ” รอยยิ้มหวานๆปรากฎขึ้นอีกครั้ง

ฟาร์ยรับมาแล้วค่อยๆ กินอย่างช้าๆ ความหอมหวานของดอกไม้แผ่ซ่านไปทั้วตัว

“อร่อยจัง เค้ก มันอร่อยมากเลยล่ะ”

“ดีจัง นี่เป็นขนมปีใหม่จากฉันนะ สวัสดีปีใหม่จ๊ะ ฟาร์ย”

“สวัสดีปีใหม่เค้ก .....”

ทั้งสองมองพรุที่กำลังส่องแสงสว่างทั่วพื้นน้ำอย่าชื่นชม ภายใต้ต้นดอกนางพญาที่ส่งกลิ่นหอม

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ปีใหม่นี้หนูไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วค่ะแม่......หนูมีเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง เขาอยู่กับหนูจนถึงเช้า หนูอยากให้เขาได้รู้จักกับแม่จังเลยค่ะ คิดถึงแม่นะคะ

รุ่งเช้าเค้กนั่งอยู่ใต้เสื้อคลุมตัวใหญ่สีดำพึงไหล่ของใครคนหนึ่งอยู่ ลมหนาวพัดผิวน้ำเป็นระลอกคลื่น

“โฮ้ว.....นั่นพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว” เธอเอ่ยอย่างร่าเริง

“แสบตา......” เสียงทุ้มๆเอ่ย

เค้กหันมามองเขาอย่างแปลกใจ

“นายเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ข้ากลับล่ะนะ”

“ฟาร์ย....ขอบใจนะที่อยู่ด้วยกันจนถึงเช้า แล้วยังดูพระอาทิตย์แรกของปีด้วยกัน”

“ฮืม.....”

“ปีนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”

“ทำยังกะเป็นทางการเลยนะ”

“ก็แหม....เรายังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนานนิ” รอยยิ้มสดใสปรากฎทั่วใบหน้า

“ฮืม...ใช่สินะปีนี้เจ้าก็ไม่ได้อยู่คนเดียวเหมอืนที่ผ่านมาแล้วสินะ”
“เอ๊ะ...”

ถ้าได้อยู่ด้วยกันได้ตลอดไปก็คงดี

โดย: unitan (unitan ) วันที่: 6 มีนาคม 2553 เวลา:23:37:34 น.
  
test
โดย: D-benjy IP: 125.25.219.223 วันที่: 6 มีนาคม 2553 เวลา:23:41:39 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

unitan
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]