All Blog
อ่อนน้อมถ่อมตน แปลว่าอ่อนแอหรือเปล่า
บางคนคิดว่าใช่บางคนคิดว่าไม่ ไม่ต้องคิดให้เปลืองสมองใครทำแล้วจะรู้เอง อ่อนน้อมถ่อมตนทั้งกาย วาจา ใจ ต่อหน้าและลับหลังจิตก็ผ่องใสมีปัญญาดีส่งผลให้พูดจาดีมีวาจาฉลาดมารยาทงามใครเห็นก็รักไม่รักก็เอ็นดูไม่เอ็นดูก็แค่เฉยๆ แต่ไม่ยุ่งอะไรด้วย คนอ่อนแอเป็นไฉนคือปัญญาทึบทำการณ์ไม่รู้กาละเทศะ ทำตัวค่อมค้อมแต่ใจผูกเจ็บไปที่ใดๆ ก็มีแต่คนอยากทำร้ายแบบนี้ไม่ใช่อ่อนน้อมแต่อ่อนแอประสบการณ์ทางอานิสงค์ที่เราได้รับคนที่ใครๆในองค์กรว่า ร้าย ว่าเลว เมื่อประสบภพหน้ากันกลับไม่เคยทำอันตรายอย่างที่ใครรู้สึกจวบจนบัดนี้ก็ยังดีกับเราและให้ความช่วยเหลืองานด้วยดีเสมอมา ประสบการณ์ในสมัยพุทธกาล ครั้งหนึ่งพระสารีบุตรถูกพระภิกษุรูปหนึ่งใส่ความว่า ทะนงตนว่าเป็นอัครสาวกมาเดินกระแทกตน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสถามพระสารีบุตรในที่ประชุมสงฆ์ว่าเป็นจริงหรือไม่ พระสารีบุตรทูลว่า “ข้าพระพุทธเจ้ามีสติสัมปชัญญะอยู่เสมอ ระมัดระวังตน ประคองสติอันเป็นไปในกาย เมือนบุรุษประคองถาด ซึ่งบรรจุน้ำมันอยู่เต็มเปี่ยม และมีคนถือดาบอยู่เบื้องหลังพร้อมขู่ว่าถ้าน้ำมันหกจะประหารเสีย ข้าพระองค์ประพฤติตนเสมือนผ้าเก่าสำหรับเช็ดภาชนะ เสมือนโคที่เขาหักเสียแล้ว เสมือนเด็กจัณฑาลที่พลัดเข้าไปในหมู่บ้านย่อมไม่มีอำนาจที่จะแกล้วกล้าอาจหาญประการใด.....” เราดู ขนาดพระสารีบุตรซึ่งก่อนบวชก็ร่ำเรียนจนจบในวิชา ๑๘ ประการมาแล้ว เปรียบสมัยนี้ก็เท่ากับได้ปริญญา ๑๘ สาขา บวชแล้วก็ได้เป็นพระอรหันต์ เป็นอัครสาวกเบื้องขวาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ยังมีความอ่อนน้อมถ่อมตนถึงเพียงนี้มีความเจียมตัวอยู่ตลอดเวลา เปรียบตนเองเหมือนผ้าขี้ริ้วเก่าๆ ที่เขาใช้เช็ดถ้วยชามเหมือนโคที่เขาขาดแล้วเหมือนเด็กจัณฑาลซึ่งเป็นคนชั้นต่ำสุดในอินเดียสมัยนั้นไม่มีความถือตัวทะนงตนแม้แต่น้อยแล้วพวกเราซึ่งยังเป็นปุถุชนธรรมดา ๆ อยู่นี่ล่ะ มีดีอะไรมากนักหนาจึงจะมาถือตัวกันเมื่อพระสารีบุตรกล่าวอยู่เช่นนี้ พระภิกษุรูปนั้นก็เกิดความเร่าร้อนในสรีระเหมือนมีไฟมาเผาตัว อดรนทนอยู่ไม่ได้ ต้องลุกขึ้นขอโทษระสารีบุตรและยอมรับสารภาพต่อหมู่สงฆ์ว่ากล่าวตู่ใส่ความพระสารีบุตร พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสสรรเสริญว่า “พระสารีบุตรมั่นคงเหมือนแผ่นดิน เหมือนเสาหิน เป็นผู้ไม่แสดงอาการยินดียินร้าย เป็นผู้คงที่และมีวัตรดี เป็นผู้ใสสะอาดเหมือนน้ำที่ไม่มีฝุ่นหรือโคลนตม สังสารวัฏย่อมไม่มีแก่บุคคลเช่นนี้"



Create Date : 15 ตุลาคม 2553
Last Update : 15 ตุลาคม 2553 11:46:52 น.
Counter : 261 Pageviews.

0 comment
เป็นอะไรค่ะ
เหนื่อยหน่ายจริงๆ มีใครในที่นี้เคยคิดที่จะออกจากงานกันบ้างหรือเปล่า บ้างครั้งเราก็รู้สึกว่าทนไม่ไหวน่ะ แบบว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ (รู้แล้วล่ะว่าทำไมบริษัทส่วนมากถึงใส่ เครื่องหมายดอกจัทน์ไว้ ** ทนต่อสภาวะกดดันได้ดีด้วย ในคุณสมบัติพนักงาน ที่แท้ก็เป็นเพราะอย่างงี้นี้เอง) ไหนจะเจ้านาย ไหนจะเพื่อนร่วมงาน ไหนจะตัวงานเอง...โห..อะไรกันเนี้ยะ!! บทจะมีเรื่องเข้ามาก็พากันเรียงแถวเข้ามาทีเดียวแล้วถ้ารุ่นพี่ที่เคยสอนงาน (เพื่อนร่วมงาน) แสดงท่าทีรังเกียจคุณ คุณจะทำไงอะ? พอถามเค้าว่าเป็นอะไรไม่พอใจอะไร เค้าก็ตอบว่าไม่ได้เป็นอะไรแต่พฤติกรรมมันฟ้องอ่ะไม่พูดด้วยไม่ใช้งานไม่เค๊ยไม่เคยพูดจาดีๆกะคุณดีไม่ดีไม่มองหน้าคุณด้วยซ้ำ แบบว่าอึดอัดมากๆ เวลาที่ต้องร่วมงานกันน่ะคะ ไม่ใช่อะไรหรอกที่ระบายมาเนี้ยะเพราะไม่รู้เอาไงดีแต่ก็อย่างว่าแหละค่ะถ้าต้องเปลี่ยนงานใหม่ทั้งทีก็ต้องให้ดีกว่าเก่าซึ่งไหนจะต้องคิดถึงเรื่องค่าใช้จ่ายค่าเดินทางลักษณะงานที่จะไปเริ่มเรียนรู้ใหม่อีกดีไม่ดีต้องดูด้วยว่าสภาพแวดล้อมใหม่ที่เราจะไปอยู่นั้นเราสามารถอยู่ได้รึป่าว (แบบเข้ากะเพื่อนร่วมงานใหม่ได้ไหม?)แต่เชื่อว่าคงหายากน่าดูเพราะคิดว่าตอนนี้ก็โชคดีนะที่ได้เข้ามาทำที่นี้ สถานที่ทำงานไม่ไกลจากที่บ้านเท่าไหร่พอผ่านโปรเจ้านานปรับเงินเดือนให้ทันที อันนี้ไม่รู้ที่อื่นเค้าจะปรับกันไหม๊ค่ะ รบกวนบอกหน่อย ..ที่นี้ 120วันน่ะค่ะ 4 เดือนดีๆนี่เอง ได้ทำงานใกล้เจ้านาย+หัวหน้า (เห็นผลงานชัดๆ เงินเดือนเลยปรับขึ้นดีอีก อิๆ) เพื่อนร่วมงาน สภาพแวดล้อมอย่างอื่นก็ดีค่ะ **เว้นเรื่องที่เราระบายมา เฮ้ออออ.....



Create Date : 15 ตุลาคม 2553
Last Update : 15 ตุลาคม 2553 11:18:21 น.
Counter : 179 Pageviews.

1 comment
ลืมช้า
ถ้าถามว่ายังคงโกรธไหม ฉันตอบได้ว่าไม่ได้โกรธนานแล้วในเมื่อมันผ่านมานานมากแล้วตั้งแต่วันนั้นแต่ที่ต้องหลบหน้าหลบตาไม่พบไม่เจอกันเลย ไม่อยากคุยกับเธอเพราะยังไม่มั่นใจว่าถ้าต้องเผชิญหน้ากันจะทนกลั้นน้ำตาได้หรือเปล่า ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเป็นอย่างนี้ ใจยังคงคิดว่ายังมีเราเพราะฉันยังจำทุกเรื่องราวทุกอย่างเหมือนมันเพิ่งผ่านมา คนที่เคยความจำไม่ดี กลับยังจำแต่เธอได้ชัดเจนถึงแม้จะอยากลืมมันเสียให้หมดเท่าไรไม่ได้เกลียดไม่โกรธเธอแต่เกลียดตัวเองที่ลืมช้า มันลืมช้า เก่งแต่จำอะไรที่มันบ้าบอส่วนใจก็ยังอยู่คงเฝ้ารออยู่กับช่วงเวลาที่รู้ว่าไม่มีวันเอากลับมาไม่ได้ แต่ยังคงตั้งหวังไว้ว่าสักวันเราจะกลัยมาพบกันและจำว่าครั้งหนึ่งเราเคยรักกันทุกวันนี้เหมือนมันยังจำติดตา คิดว่าคงลืมได้ง่ายๆแต่ทำยังไงก็ไม่ยอมลืม



Create Date : 06 ตุลาคม 2553
Last Update : 12 ตุลาคม 2553 14:53:14 น.
Counter : 163 Pageviews.

0 comment
ความทรงจำสั้น
เคยไหม กับบางวันที่รู้สึกว่าอะไรๆมันช่างไม่เป็นใจไปซะหมดอยากระบายความรู้สึกอัดอั้นตันใจกับใครสักคนกับความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้กันมา วันนี้ไม่เหลือแม้เยื่อใยบางๆให้นึกถึง ความรู้สึกที่เคยมีเหลือแค่คำว่า..ชั้นไม่สะดวก ไว้ค่อยคุยกันใช่ มันเป็นอย่างนั้นแหละแม้ไม่เหลือความรักไว้ให้อาลัย แต่ก็น่าจะเหลือเยื่อใยให้กันบ้างเสียใจแต่ก็เข้าใจได้เพราะเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับวันนี้เหงาจับใจก็แค่อยากร้องไห้ เพราะความเหงาเพราะรู้ว่าต่อไปนี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วเค้าคนนั้นจากเราไปแล้วจริงๆน้ำตาไหล เพราะความเหงา ไม่ใช่เพราะความรู้สึกเสียใจจากความรักไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันใช่หรือเปล่านะมีอะไรมากมายอยากพูดออกมาแต่ถึงพูดออกไปเธอก็คงไม่เข้าใจภาษาไทยหรอกนะภาษาของเธอ เราก็ช่างพูดได้อย่างกระพร่้องกระแพร่งเหลือเกินช่องว่างระหว่างเรามันมากมายเหลือเกินจะรู้ไหมว่าในวันที่ยากลำบากที่สุด แค่รอยยิ้มของใครบางคน ก็ทำให้น้ำตาแห้งไปได้ในวันที่เจ็บปวดเหลือเกิน แค่คำพูดไม่กี่คำก็อาจบรรเทาความเจ็บปวดของใครบางคนเธอคงไม่รู้ตัวเลยว่า เธอเป็นกำลังใจที่สำคัญที่สุดของคนที่หัวใจเจ็บช้ำที่สุดคนนี้ในวันนี้คิดถึงใครคนนั้นเหลือเกิน ไม่รู้ว่าที่คิดอยู่ตอนนี้มันใช่หรือเปล่ารู้แค่ว่าเวลาไม่สบายใจ มีเรื่องทุกข์ใจก็อยากโทรไปหารู้ว่าระหว่างเรามันคงเป็นไปไม่ได้และอีกไม่นานเราก็คงจะต้องจากกันไปไกลเธอ คงยังบินวนเวียนอยู่แถวนี้เหมือนเดิมจะลืมใครบางคนที่เคยช่วยเหลือกันบ้างไหมจะลืมใครบางคนที่เคยมีรอยยิ้มให้กันบ้างไหมจะลืมใครบางคนที่คอยให้กำลังใจในยามเหนื่อยล้าบ้างไหมและจะเคยรับรู้บ้างไหมว่าแค่เสียงจากที่ไกลๆ ก็ทำให้ใครบางคนมีกำลังใจต่อสู้กับวันที่ยากลำบากไปได้



Create Date : 25 กันยายน 2553
Last Update : 29 กันยายน 2553 17:29:08 น.
Counter : 195 Pageviews.

0 comment
อยากมีใครสักคน
ฉันเป็นผู้หญิงคนนึงที่อาศัยอยู่บนโลกบูดๆ เบี้ยวๆใบนี้ อายุแค่ยี่สิบต้นๆ แต่รู้ไหมว่าฉันต้องเจออะไรมากมายเหลือเกิน ประสบการณ์ชีวิตที่แสนจะรันทด สงสารตัวเอง น่าเวทนา จากบ้านเกิดมาเพื่อศึกษาต่อยังเมืองศรีวิไลแห่งนี้ ที่ๆมีแต่ความทุกข์ใจไปทั่วทุกแห่งหน ที่ที่ทุกๆ คนต่างก็ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดของตัวเองโดยไม่คิดถึงสิ่งอื่นใด ก็จริงอยู่มันเป็นปัจจัยพื้นฐานของมนุษย์ แต่มันจำเป็นเหรอ ทุกวันนี้เคยได้พูดเต็มปากกะเค้าบ้างหรือเปล่าว่า ในวันๆ นึงเราเคยมีความสุขซักเสี้ยววินาทีหรือเปล่าหรือเรามั่วแต่จมอยู่กับความทุกข์จนลืมไปแล้วว่าการเสพสุขแค่ชั่ววินาทีเดียวนั้นสามารถเติมเต็มวันคืนที่โหดร้ายนี้ได้มากเพียงใด แค่เสี้ยวนาทีเดียวก็พอที่จะเป็นแรงผลักดันให้เราก้าวเดินต่อไป วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ฉันสับสนเหลือเกิน ไม่รู้จะทำตัว ปรับตัวอย่างไรกับชีวิตที่ไม่มีวันเหมือนเดิม แต่ฉันอ่อนแอไม่ได้ ฉันต้องเข้มแข็ง เดินต่อไป วันนี้ฉันเริ่มโตขึ้น เจอะเจออะไรมากมาย มากกว่าตอนที่ฉันยังไม่รู้จักชีวิตนัก ต้องกล้า คำว่าไม่ได้ ไม่กล้า และกลัวสำหรับฉันมันไม่มี ฉันหาเลี้ยงตัวโดยลำพัง โดยไม่เคยจะเหนื่อยหรือจะล้า ฉันแอบมานั่งร้องไห้คนเดียว ถึงฉันจะเหนื่อยแค่ไหน ฉันก็ต้องทน และเดินไปข้างหน้า ฉันเหนื่อยไม่ได้ ฉันแพ้ไม่ได้ ถามว่าฉันไม่มีแฟนเหรอ ฉันเคยอยากมีใครสักคนมาแบ่งเบาความเหนื่อยของฉัน แต่เมื่อความผิดหวังมาเยือน มันทำให้ฉันโต และเข้าใจอะไรมากขึ้น ว่าความรักมันไม่มีจิงหรอก ไม่มีอะไรเป็นของเราสักอย่าง มันมาหาเรา มันก็ต้องไปจากเรา แม้แต่ชีวิตและร่างกายของเรา มัยนยังไม่อยูกับเราเลย แต่รู้ไหมว่าสิ่งดี ดี และสิ่งเลวร้ายมันผ่านมากระทบจิตใจฉันมากมายเหลือ จนฉันแกร่งและเข้าแข็งขึ้น ขอบใจกับสิ่งเลวร้าย เรื่องแย่ๆนะ ที่ช่วยสอนฉัน ช่วยทำให้ฉันโตขึ้น กว่าฉันจะอายุ 30 ฉันคงจะโต และแกร่งมากกว่านี้ที่สำคัญ ฉันจะยอมเสียรู้ และโดนใครหลอก ฉันเหนื่อยเหลือเกินบนทางเดินที่ไม่มีใครห่วงหาฉันล้มลงจนไม่อยากจะลุกขึ้นมาหนทางความฝัน ข้างหน้า ช่างห่างไกล ฉันเหนื่อยเหลือเกินฉันยิ่งเดินยิ่งพยายาม มากเท่าไหร่ก็เหมือนหลงอยู่บนหนทางที่เดิน แค่อยากมีใครสักคน ที่เข้าใจเรา . .ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงแฟนนะคะใครก็ได้ที่พร้อมจะเป็นเพื่อนกับเรา จริงใจกับเราคอยอยู่ข้างเราเวลาเราไม่สบายใจเป็นที่ปรึกษาให้กับเรา ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน เป็นกำลังใจให้กันตลอดไปเหนื่อยมากเลยค่ะ เหมือนเดินอยู่คนเดียวเลยตอนนี้ท่ามกลางผู้คนมากมาย ฉันก็ยังรู้สึกเหงาใจ อยากจะมีใครสักคนจริง ๆ ที่ไม่ทอดทิ้งให้ฉันเดียวดาย เช่นนี้ อยากให้มีคนรักฉันจริง ๆ จะได้ไม่ต้องทนเหงาใจ อยู่อย่างนี้ มีคนตั้งมากมายหลายแสนล้านที่บนโลกนี้แต่เหมือนไม่มีคนที่ฉันรอ อยากจะบอกใครสักคนให้ได้รู้ความจริงในใจนี้



Create Date : 25 กันยายน 2553
Last Update : 25 กันยายน 2553 23:15:31 น.
Counter : 154 Pageviews.

0 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  

ขนนกกับดอกไม้
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]