***** ไม่ควรพร่าประโยชน์ตน... เพราะประโยชน์ผู้อื่น..แม้มาก... *****
อตฺตทตุถํ ปรตฺเถน พหุนาปิ น หาปเย

ไม่ควรพร่าประโยชน์ตน...เพราะประโยชน์ผู้อื่น...แม้มาก.....

ประโยชน์...หมายถึง...สิ่งที่จะพึงได้..พึงถึง..มี ๓ อย่าง คือ.....

ทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์........ประโยชน์ในภพนี้.....

สัมปรายิกัตถประโยชน์.........ประโยชน์ในภพหน้า.....

ปรมัตถประโยชน์................ประโยชน์อย่างยอดเยี่ยม.....

ทั้ง ๓ อย่างนี้...เป็นทั้งประโยชน์ส่วนตัว..และประโยชน์ส่วนรวม.....

ท่านสอนให้ทำประโยชน์..ส่วนตนก่อน.....

แต่มิใช่สอนให้เป็นคนเห็นแก่ตัว.....

แต่สอนเพื่อให้..คำนึงถึงประโยชน์ส่วนตน.....

ทำประโยชน์..ส่วนตนให้สำเร็จก่อน.....

เปรียบเหมือน..คนไข้รักษาคนไข้ด้วยกัน..ซึ่งไม่เป็นประโยชน์ทั้ง ๒ ฝ่าย..

แล้วจึงไปทำประโยชน์..ของผู้อื่น..ตามสมควรแก่กำลัง.....

ความสามารถ..ของตนอย่างเต็มที่..ในภายหลัง.....

(จากคัมภีร์ ขุทฺทกนิกาย ธมฺมปทคาถา)





Create Date : 16 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 16 พฤศจิกายน 2550 16:54:21 น.
Counter : 2977 Pageviews.

3 comments
โครงการ "VACC2 School" zungzaa
(9 ก.ย. 2564 12:54:26 น.)
เมสไอนัก กอบกู้พุทธสถานแห่งอัฟกานิสถาน Turtle Came to See Me
(4 ก.ย. 2564 22:51:27 น.)
Toxic Beauty Standards: เมื่อ "มาตรฐานความงาม" สร้าง "ความพิการ" LittleMissLuna
(2 ก.ย. 2564 17:57:59 น.)
ประวัติสมเด็จพระอริยวงษาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (สา ปุสฺสเทโว) นายแว่นขยันเที่ยว
(19 ส.ค. 2564 16:46:01 น.)
  

ขอบคุณค่ะ ...

อยากทราบจังค่ะ ว่าคำตอบที่ตอบไปถูกมั้ยคะ ไม่แน่

ใจเลย อยากทราบคำเฉลยค่ะ อิอิอิ ไม่เห็นเฉลยเลยนะ

คะ คำตอบคงไกลจากพระโสดาบันน้อยแน่เลยนะคะ
โดย: ทิวาจรดราตรี วันที่: 17 พฤศจิกายน 2550 เวลา:16:52:53 น.
  

วันนี้อ่านพบค่ะ ใช่คำตอบมั้ยค่ะ เลยนำมาฝากค่ะ


ธรรมะ เสมือนลมหายใจ

“อาจารย์ครับ ผมก็ปฏิบัติธรรมมานานแล้ว ทำไมผมรู้สึกไม่ก้าวหน้าในการปฏิบัติ ธรรมเลย ผมรู้สึกท้อแท้ครับอาจารย์”

“ก่อนที่ครูจะสอนเธอต่อไป ในความคิดของเธอ เธอคิดว่าการปฏิบัติธรรมนี้เปรียบเสมือนการกระทำอะไร ดังต่อไปนี้ ?”

“เสมือนการเรียนในโรงเรียน
เสมือนการรักษาโรคทางใจ
เสมือนการสั่งสมบุญ
เสมือนการได้พักใต้ร่มเงาไม้ใหญ่หรือ ศาลาริมทาง
เสมือนการเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้

ถ้าเธอเปรียบเสมือนการเรียนในโรงเรียน เธอ จะต้องการเรียนให้ได้คะแนนสูงๆ เกรดดีๆ ไม่น้อยหน้าใคร เธออยากจบไวๆ เธอจะมีแต่ความโลภ นี่คือโทษของการคิดแบบนี้

ถ้าเธอมองว่าเป็นยารักษาโรคทางใจ เธอจะเฝ้าเพียรถามหมอว่าเมื่อไหร่โรคจะหายเสียที ฉันเสียเงิน เสียเวลามามากแล้วนะ เธอจะมีแต่ความโกรธ นี่คือโทษของการคิดแบบนี้

เสมือนการสั่งสมบุญ เธอจะมีเวลาให้การปฏิบัติน้อย แต่มุ่งแต่จะสั่งสมบุญเพื่อเป็นเสบียงเพื่อเดินทางในภพหน้า เพราะมิใช่เป้าหมายที่เธอหวัง นี่คือโทษของการคิดแบบนี้

เสมือนการได้หยุดพักใต้ร่มเงาไม้ใหญ่หรือศาลาริมทาง เธอจะพอใจที่จะพักใจคลายทุกข์ชั่วคราว หรือเธออาจจะภูมิใจในความสุขอันเนื่องจากสมาธิ จะทำให้ไม่ก้าวหน้า เพราะทำให้การเดินทางยาวนานยิ่งขึ้น นี่คือโทษของการคิดแบบนี้

เสมือนการเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้ เธอจะจ้องแต่เป้าหมายด้วยจิตใจที่รุ่มร้อน อยากให้ถึงเส้นชัยเร็วๆ เธอจะไม่ใช้ชีวิตในปัจจุบัน เธอจะขาดสติ นี่คือโทษของความคิดแบบนี้”

“แล้วผมควรคิดอย่างไรดีครับ ?” ลูกศิษย์ใจร้อนถาม

“เธอควรคิดว่า ธรรมะนี้เปรียบเสมือนลมหายใจของเธอ เธอจะขาดเขาไม่ได้ และเขาจะอยู่กับเธอจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ไม่ว่าเธอจะสนใจเขาหรือไม่ เขาก็จะอยู่กับเธอ เป็นเพื่อนเธอ เพียงแต่เธอใส่ใจกับเขา เรียนรู้ที่จะมีสติระลึกถึงเขาเสมอๆ ก็จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอมีชีวิตในปัจจุบัน ไม่มุ่งหวังอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ไม่อาลัยอดีตที่ล่วงไปแล้ว เขาจะทำให้เธอกลับมารู้กายและใจในปัจจุบัน

เธอย่อมไม่ทวงถามเขาว่าเมื่อไหร่ ฉันจึงจะจบหลักสูตรการปฏิบัติธรรมเสียที อย่างเนรคุณ เพราะไม่ว่าอย่างไร เธอก็ยังต้องหายใจอยู่ ตลอดชีวิต

เธอย่อมไม่ทวงถามว่าเมื่อไหร่ฉันจะหายจากโรคทางใจเสียที เพราะเขาจะยังอยู่เป็นเพื่อนเธอต่อไปแม้เธอจะหายจากโรคคือกิเลสและความทุกข์ อย่างไรเธอก็ยังต้องอยู่กับการปฏิบัติธรรมตลอดไป

เธอย่อมไม่มัวหลงในบุญ ที่สุด เพราะการกำหนดลมหายใจนี้ เลยขั้นทานและศีลแต่เลยไปถึงขั้นภาวนา เธอย่อมได้รับผลบุญอันคือความ ปีติในปัจจุบันนี่เอง

เพราะการกำหนดลมหายใจ จะพาเธอสู่การปฏิบัติที่ลัดสั้นที่สุดอยู่แล้ว เธอไม่ต้องกลัวว่า วิถีทางนี้จะเนิ่นช้าแต่อย่างไร

ถ้าจะสรุปสั้นๆ ให้จำง่ายๆ ก็คือ ธรรมะเสมือนลมหายใจของเรา การปฏิบัติธรรมก็คือ การหายใจอยู่ในปัจจุบัน นั่นเอง

เธออาจคิดว่าสิ่งนี้ยากเกินไปที่จะทำได้ อยากถามว่า เธอเสียลมหายใจไปเท่าไหร่แล้วในชาตินี้ และ เสียมาแล้วกี่ชาติ ทำไมเธอไม่สำนึกถึงคุณค่าของเขา เรียนรู้และมีสติกับเขาเพื่อที่เขาจะได้เป็นเพื่อนที่ดีกับเธอไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต ”

“ครับอาจารย์ “ ลูกศิษย์จ้องมองใบหน้าของอาจารย์ ดวงตาฉายแววนักสู้ อิ่มเอิบด้วยกำลังใจ ก่อนเดินจากไปด้วยกิริยานอบน้อม

ธรรมะเสมือนลมหายใจของเรา การปฏิบัติธรรมก็คือ การหายใจอยู่ในปัจจุบัน

โดย: ทิวาจรดราตรี วันที่: 18 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:09:19 น.
  
ขอขอบคุณสำหรับเรื่องที่ได้นำมาเสนอน่ะครับผม ขออนุญาตนำไปเผยแพร่ต่อไปด้วยน่ะครับผม

ขอบคุณครับ

โดย: สู้ตาย85 วันที่: 3 มกราคม 2553 เวลา:8:34:42 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Brightside.BlogGang.com

mars11
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]

บทความทั้งหมด