Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2550
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
3 ธันวาคม 2550
 
All Blogs
 
บันทึกชีวิต จากบอมเบย์ บีบี 2 .. ตอนที่ 6 ..




บันทึกนี้ เป็นแค่เพียงกล่องความทรงจำขนาดเล็กของผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อ บอมเบย์

ซึ่งหลายๆ คนอาจจะเคยรู้จัก แต่หลายคนอาจจะไม่เคยสัมผัสชีวิตและความรู้สึกของคนๆนี้

ทุกเรื่องราวที่ร้อยเรียงออกมาเป็นตัวอักษรนั้น

กลั่นออกมาจากความรู้สึกและเป็นสิ่งที่ผ่านมาในชีวิตจริง

ช่วงชีวิตหนึ่งของคนนั้นสุดแสนจะสั้น แต่มีหลากหลายเรื่องราวที่เข้ามา

เพียงเวลาหนึ่งวันอาจจะเจอกับเหตุการณ์หลายสิ่งหลายอย่าง จนไม่อาจบันทึกได้ด้วยสมอง

การเขียนไดอารี่เป็นวิธีหนึ่งที่จะบันทึกความทรงจำได้เป็นอย่างดี

หากวันใดย้อนกลับมาอ่าน คุณอาจจะมีรอยยิ้ม

หรืออาจมีน้ำตาเพื่อรำลึกถึงรอยอดีตเหล่านั้นก็เป็นได้





ตอนที่ 6 บันทึกเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2550



เมื่องานศพของพ่อเสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง

ลูกๆต่างก็ลาแม่กลับไปทำหน้าที่ของแต่ละคนดังเดิม

โดยพวกเรานัดพบกันเพื่อทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พ่ออีกครั้งในช่วงฤดูร้อนของปีหน้า


วันนี้ฉันเฝ้าเดินตามแม่แทบจะทุกก้าวย่าง เพราะความที่กลัวท่านจะเหงา

เพราะลูกๆกำลังกลับไปพร้อมๆกันในวันเดียว รวมถึงตัวฉันที่ต้องกลับกรุงเทพในคืนนี้

แต่ยังดีที่มีพี่สาวอีก 2 คน อาสาอยู่กับแม่ก่อนสักพัก

เพราะช่วงนี้ถือเป็นเวลาที่เราต้องระวังรักษาจิตใจท่านให้กลับมาปกติ

ถึงแม้ว่าจะต้องใช้เวลาสักเท่าใดก็ตาม

เพราะฉันเชื่อว่า คนที่ใช้เวลาร่วมกันมานาน

หากมีคนหนึ่งคนใดจากไป ย่อมเป็นภาระที่จิตใจของอีกคนต้องแบกรับความเจ็บปวดทรมาน

แม่จะเก็บรูปพ่อทุกรูปไว้ในลิ้นชักในห้องนอน

ท่านจะไม่นำมาวางข้างนอกดังเก่า

ฉันคิดว่าแม่คงคิดถึงพ่อมาก หากเห็นรูปเหล่านั้น

ทุกครั้งที่แม่พูดถึงพ่อ ท่านจะยิ้มพร้อมทั้งน้ำตา

จนฉันไม่อยากจะเห็นความรู้สึกเหล่านี้อีกต่อไป





ทันทีที่เครื่องบินวิ่งออกจากรันเวย์ของจังหวัดอุบลราชธานี

ฉันเอียงหน้าออกทางหน้าต่างเพื่อสัมผัสความมืดในยามค่ำคืน

และแสงไฟที่ระยิบระยับของบ้านเกิด

ความรู้สึกของการไปครานี้ ราวกับว่าเป็นการเดินทางที่ไกลแสนไกล

ฉันสับสนเพราะคิดถึงแม่ ฉันมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่กลางเดือนกันยายนเพื่อดูแลพ่อ

แต่วันนี้ ฉันกำลังกลับกรุงเทพ พร้อมกับซากฟันและผ้าปิดหน้าศพของท่าน

ชีวิตช่างเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

จนบางครั้งฉันคิดว่าทุกอย่างคือเรื่องจริงหรือแค่ฝันไป

ฉันเฝ้านึกถึงประโยคของเพลงที่ร้องอยู่เป็นประจำ


"เพราะชีวิตคือชีวิต

เมื่อมีเข้ามาก็มีเลิกไป

มีสุขสมมีผิดหวัง

หัวเราะหรือหวั่นไหว

เกิดขึ้นได้ทุกวัน

อยู่ที่เรียนรู้

อยู่ที่ยอมรับมัน

ตามความคิดสติเราให้ทัน

อยู่กับสิ่งที่มี

ไม่ใช่สิ่งที่ฝันและทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด"


ชีวิตคนเรา เหมือนทุกคำในเพลงนี้จริง ๆ......





เมื่อมาถึงบ้านที่กรุงเทพฯ

ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่า แทบทุกซอกมุม จะมีรูปพ่อวางตั้งอยู่

ฉันไม่เคยใส่ใจหรือเห็นความสำคัญกับสิ่งเล็กๆน้อยๆ เหล่านี้เลย

แต่ทำไมวันนี้กลับเดินรอบบ้านเพื่อดูรูปเหล่านั้น และเห็นว่ามันมีค่านักหนา

เวลาที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ฉันกลับเห็นรูปภาพเหล่านี้เป็นสิ่งธรรมดา

ฉันไม่เคยแม้แต่ปัดฝุ่นทำความสะอาด

แต่วันนี้จะมีประโยชน์อะไรกับการที่จะเอาใจใส่ในสิ่งที่เคยมองข้าม

รูปเหล่านี้ก็อยู่ที่เดิม ก็คือรูปเดิม ๆ แต่ทำไมความรู้สึกกลับไม่เหมือนเก่าอย่างที่เคยเป็น

เวลาไม่สามารถย้อนกลับมา

ฉันก็ไม่อาจกลับไปทำอะไรดี ๆ หรือทำในสิ่งที่พ่อเคยต้องการได้เช่นกัน


ฉันเก็บรูปพ่อมาดูที่เตียงนอน พร้อมทั้งนำผ้าโสร่งที่ท่านใส่ประจำมาใส่นอนในค่ำคืนนี้

พ่อคงจะอยู่ใกล้ตัวฉันที่สุด ในค่ำคืนที่ฉันอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่

ในค่ำคืนที่อยู่เดียวดายในกรุงเทพมหานคร






cursor



Create Date : 03 ธันวาคม 2550
Last Update : 3 ธันวาคม 2550 6:36:52 น. 32 comments
Counter : 429 Pageviews.

 
เข้าใจความรู้สึกนี้คะ
เพราะเพื่อนอีกคนก็ไปไม่มีวันกลับ..
เรียนด้วยกันสนุกสนาน...
แต่วันนี้เขาจากไปโดยไมมีวันกลับ...


คุณหยุ่ยยุ้ย สบายดีนะคะ...


โดย: ดอกหญ้าเมืองเลย วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:8:01:50 น.  

 
ผมว่าคุณหยุ่ยยุ้ยต้องเคยเป็นแน่ๆ
คือแบบเวลาเราทำอะไรเพลินๆ
แล้วเราไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง
หรือไม่ได้สนใจอะไรเลยอ่ะครับ

ผมชอบอารมณ์แบบนี้มาก
มันเหมือนเราได้ทำสมาธิโดยไม่ต้องนั่งแข็งทื่อเป็นก้อนหิน
ไม่ต้องไปเพ่งลมหายใจ
แต่มาเพ่งที่ความรู้สึกกับใจตัวเองแทน




โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:8:13:56 น.  

 
^
^
^

อธิบายซะนึกว่าตัวเองเป็นเจ้าลัทธิเลยครับ 5555



โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:8:14:23 น.  

 
สวัสดีจ้ะยุ้ย
ช่วงนี้พี่ก็ยังยุ่งๆ อยู่นะคะ แต่รับรองไม่ยอมให้หัวฟูแน่นอน พอมีเวลาบ้างก็มาเยี่ยมเพื่อนๆ ในบลอก

ยุ้ยสบายดีใช่มั๊ย มีความสุขนะ


โดย: เนระพูสี วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:8:55:49 น.  

 
emoemo


สวัสดีครับคุณพี่ยุ้ยที่น่ารัก....


emoemo

กลับมาแล้วครับ....มาแบบงอมงอม...ไข้รับประทาน....


โดย: big-lor วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:9:01:20 น.  

 
แวะมาเยี่ยมค่ะ .. อากาศดีจังเนอะค่ะ น่านอน


โดย: คริสตอลสีชมพู วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:9:46:07 น.  

 

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณยุ้ย ชีวิตอยู่ที่การเรียนรู้
ขอให้มีความสุขตลอดสัปดาห์นี้นะคะ


โดย: แซนด์ซี วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:9:50:57 น.  

 
อ่านเรื่องพ่อแล้วเศร้าจัง


โดย: แพนด้ามหาภัย วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:10:50:32 น.  

 
คนที่เรารักไม่มีวันตายจากใจเรา
เขายังคงอยู่ในใจเราเสมอ
การสูญเสียเป็นสิ่งที่เจ็บปวด แต่ไม่มีใครไม่เคยสูญเสีย


โดย: บัวริมบึง วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:10:51:35 น.  

 
หนาวไหมอ่าค่ะ

กินอะไรแซบๆ ร้อนๆกันดีกว่าเนอะ

ขอเสนอ ต้มยำกุ้ง ค่ะ กินกับ ไข่เจียว ข้าวสวยร้อย อร่อยนะ



โดย: ยอพระกลิ่น วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:12:24:04 น.  

 
โอ้...พี่ไปอยู่ไหนมาเนาะ ...ไม่รู้จักบอมเบย์...แหะๆๆ
............................................
อ่านแล้วได้แง่คิด ในอีกมุมมองนะค่ะ


โดย: samelaa (samelaa ) วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:12:27:02 น.  

 
อ่านแล้วเศร้าจังค่ะ

ตอนนี้เป็นคนไกลบ้าน ความรู้สึกรักพ่อกับแม่เลยยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลายเท่า
ยิ่งมาอ่านข้อความที่คุณหยุ่ยยุ้ยเขียน ยิ่งคิดถึงท่านจังเลย

+++++++++++++++++++++++

ปล. ขอบคุณค่ะ ที่ไปเม้นท์รูปดอกไม้บานใน blog
... วันนี้คุณบอกรักแล้วหรือยังคะ ...


โดย: ampms (วันนี้คุณบอกรักแล้วหรือยัง ) วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:12:29:45 น.  

 
เข้าใจความรู้สึกนี้ดีเลยค่ะ
ในวันที่งานศพแม่เสร็จเรียบเรา 4 คนพ่อลูกก็มุมใคร มุมมัน
มันเงียบเหงาอย่างไรบอกไม่ถูก ทุกคนต้องปรับควารู้สึกของตัวเอง
ให้ยอมรับว่าต่อไปเราจะไม่มีแม่อีกแล้ว เมื่อก่อนตอนที่ท่านยังอยู่
เวลาเราคิดถึง เราก็สามารถไปหาไปเจอแม่ได้
แต่ต่อจากวันนี้ไป ต่อให้คิดถึงแม่แค่ไหนเราก็จะไม่เห็นท่านอีกแล้ว
ก็เลยเข้าใจความรู้สึกของเจ้าของบันทึกได้ดีมากๆค่ะ
.....................
มีความสุขมาก ๆนะคะ หยุ่ยยุ้ย อากาศหนาว รักษาสุขภาพด้วยค่ะ


โดย: เราสองคน (ฝากเธอ ) วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:14:02:38 น.  

 
เอาบุญมาฝากคะพี่ยุ้ย เพิ่งกลับมาจากการไปทำบุญที่วัด จ.ปทุธานีมาอะคะ
ให้ได้บุญเท่ากันเลยนะคะ....สาธุ

มาชวนไปดู Animation สนุกๆ นะคะ


โดย: weraj วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:14:12:05 น.  

 
สิ่งต่างๆ ที่ล้วนผ่านไปแล้ว
เรากลับไปแก้ไขมันไม่ได้
แต่เราสามารถทำวันนี้
และวันพรุ่งนี้ให้ดีที่สุดได้


โดย: aomamm (Forest-ic ) วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:17:54:32 น.  

 
เศร้าจังเลยค่ะ...

อ่านแล้วรู้สึกว่าเราควรจะดูแลคนที่เรารักให้มากๆเลยค่ะ



โดย: เยี่ยมรุ้ง วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:19:50:16 น.  

 
ยินดี่รู้จักค่ะ และได้อ่าน แล้วเข้าใจความรู้สีกของคุณเวลาที่เสียคนที่เรารัก และดิฉันก็ได้เจอการสูญเสียพ่อๆที่รักเช่นกัน พอพูดถึงท่านน้ำตาไหลตลอด


โดย: lampke วันที่: 3 ธันวาคม 2550 เวลา:22:36:38 น.  

 
อยู่กับสิ่งที่มี....ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน
และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด
^
^
เหมือนง่ายเนอะ แต่ทำยากจังเลย

ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ


โดย: D*U*A*N (thisisduan ) วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:0:04:42 น.  

 
ช่วงหน้าหนาว หน้าวหนาว...


จะเห็นสีขาวได้อย่างไร...ถ้ามองด้วยหัวใจสีดำ


โดย: ฟาก..ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ (chantra_aor ) วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:1:02:19 น.  

 
มอร์นิ่งจ้ายุ้ย..

อย่าเศร้าไปเลยนะคะ มานั่งเป็นกำลังใจให้ค่ะ..

พ่อจะยังอยู่ในใจยุ้ยเสมอไม่ว่าจะอีกนานแค่ใหน..





โดย: ฉันขอมีเธอในหัวใจ วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:8:31:46 น.  

 
การเกิดบาดแผล ร่างกายจะเร่งสร้างเซลล์ใหม่ๆขึ้นมาทดแทน

เมื่อชีวิตเกิดบาดแผล ก็จะเกิดการเรียนรู้และตื่นตัวเพื่อหาทางเยียวยา

ร่องรอยที่ทิ้งเอาไว้

เป็นประสบการณ์และบทเรียนที่ทรงคุณค่า


^
^
^


ชอบมากครับคุณหยุ่ยยุ้ย
ขอเก็บเข้าคอลลเคชั่นของผมเลยนะครับ

ขอบคุณมากครับ

ปล. ผมชอบเก็บคำคมครับ



โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:8:35:11 น.  

 

คราวที่แล้วยังไม่ได้เคลียร์เลย วันนี้มาจุ๊บใหม่ (สะสมยอด)


โดย: สยึมกึ๋ย วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:9:37:04 น.  

 
เก็บไว้ในความทรงจำนะคะ


โดย: ไข่มุกน้อย วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:10:36:46 น.  

 
ถึงคุณพ่อจะจากไปแต่ความทรงจำดีๆก็คงยังอยู่ตลอดไปนะคะ ยังไงฝากเป็นกำลังใจให้น้องบอมด้วยคะ


โดย: eeh (คิตตี้น้อยสีชมพู ) วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:14:00:59 น.  

 
แมโหวดให้พี่ยุ้ย....


โดย: big-lor วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:16:19:49 น.  

 
คิดถึงคนเขียนนะเนี่ย


โดย: tasboy IP: 222.123.94.162 วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:16:22:54 น.  

 
แม...ย่อมาจาก...แวะมา...




โดย: big-lor วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:16:58:04 น.  

 
ตะกี้โทรคุยกับเจ้าตัวเกือบครึ่งชั่วโมง(ด้วยความคิดถึง)
โม้กันจนหูชาเรย ก๊ากกกกกกกกก


โดย: ทาสบอย วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:17:24:15 น.  

 
ไปรถลุงเขานม 6 คน ค่อนข้างจะแน่น เลยลดของลงไปเยอะรวมทั้งอุปกรณ์กันหนาว ได้ข่าวจะหนาวมากก็ต้องไปลุ้นกันข้างหน้า หวังว่าคงไม่เจอหนาวโหดๆนะ


โดย: ลุงแมว วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:19:46:32 น.  

 
มาเยี่ยมตอนค่ำ ๆค่ะ
นอนหลับฝันดีนะคะ


โดย: เราสองคน (ฝากเธอ ) วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:19:55:20 น.  

 

หนี่ฯ รักพ่อคะ
สดชื่น ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ นะคะ





โดย: หนี่หนีหนี้ (แพรวขวัญ ) วันที่: 4 ธันวาคม 2550 เวลา:20:30:26 น.  

 
"เพราะชีวิตคือชีวิต

เมื่อมีเข้ามาก็มีเลิกไป

มีสุขสมมีผิดหวัง

หัวเราะหรือหวั่นไหว

เกิดขึ้นได้ทุกวัน

อยู่ที่เรียนรู้

อยู่ที่ยอมรับมัน

ตามความคิดสติเราให้ทัน

อยู่กับสิ่งที่มี

ไม่ใช่สิ่งที่ฝันและทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด"






โดย: d__d (มัชชาร ) วันที่: 31 ธันวาคม 2551 เวลา:18:29:40 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

หยุ่ยยุ้ย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้ชายธรรมดาคนนี้ เป็นแรงบันดาลใจ
อยากให้ทำแต่ความดีและเรียนรู้ที่จะให้อภัยผู้อื่น ผู้ชายคนนี้เป็นคนดี

Color Codes ป้ามด
น้องเพนกี้
น้อง DoryKong 1
น้อง DoryKong 2
น้อง DoryKong 3
X
X
X
X
Friends' blogs
[Add หยุ่ยยุ้ย's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.