|
|
| | 1 | 2 | 3 | 4 |
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
บริจาคเลือดครั้งแรกในชีวิต
วันนี้ตอนราวๆ 5 โมงเย็นเราได้ทำความดีมาอย่างนึงแหละค่ะ นั่นคือการบริจาคเลือด ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตด้วย และที่สำคัญคือ เรากลัวเข็มว้อยยยย ผ่างงงงงง!
เราเป็นคนชวนเพื่อนในกลุ่มไปบริจาคซะด้วยนะ สองคนแรกก็ตกลง แต่ก็ต้องเข้าไปขออนุญาตอาจารย์ก่อน คาบนั้นเป็นคาบสุขศึกษา แล้วอ.ให้คนที่ยังไม่ได้สอบการปฐมพยาบาลมาสอบต่อ ส่วนคนที่ไม่ต้องสอบก็ไปบริจาคเลือดได้ตามสบายเลยค่ะ
เรายังไม่ได้สอบอันนั้น ก็เลยต้องสอบก่อนถึงจะไปได้ สอบการปฐมพยาบาลคนหมดสติน่ะ ต้องปั๊มหัวใจ แล้วที่สำคัญ ต้องผายปอดแบบเมาท์ทูเมาท์ด้วยน่ะสิ! ถึงแม้ว่าจะทดสอบกับหุ่น แต่ก็นะ มันก็อดแหม่งๆ ไม่ได้นี่นา ผลสุดท้ายก็โดนล้อใหญ่เลยที่มือสั่นแล้วก็หน้าแดงน่ะ 
พอสอบเสร็จก็ชวนเพื่อนอีกคนนึงไปบริจาคเลือดด้วย เราบอกเค้าตอนชวนด้วยว่า ถ้าเกิดไปถึงที่แล้วเราเกิดถอดใจอย่าว่ากันนะ ซึ่งเค้าก็กลัวเข็มมากๆ เหมือนกับเรานี่แหละ แต่ก็ตอบตกลง เดินจับมือกันไป ต่างคนต่างก็มือเย็นมือสั่นกันไป 555+ แต่ก็ยังปากดี สู้โว้ย! ทำความดี เพื่อชาติ(?)
ไปถึงไม่ได้เข้าคิวเลยหรอก ก็ต้องดูลาดเลาก่อนสิ เพื่อนส่วนมากมาบริจาคกัน พอเราถามว่าเจ็บมั๊ย ส่วนมากก็บอกว่าไม่เจ็บ เหมือนมดกัดน่ะ อืมๆ นะ จะลองเชื่อดู
แต่พอเห็นเข็มนี่สิ ช็อครอบที่หนึ่งเลยค่ะ งือๆ ทำไมมันใหญ่อย่างนั้นนะ (แต่เพื่อนเถียงว่านี่ขนาดปกติค่ะ T-T) แต่ไหงมาแล้ว เอาก็เอาวะ! รวบรวมใจที่หล่นหายไปเมื่อกี้กลับมาใหม่ เดินไปเข้าคิวเลย จากนั้นก็ต้องช็อครอบสองกับการเจาะเลือดค่ะ เข็มเล็กก็จริง แต่... เข้าใจมั๊ย? คนมันกลัวนี่นา
เรายืนรอคิวเตียงอยู่ตั้งแต่บ่ายสอง ตื่นเต้นมากๆ เลยตอนยืนรอแรกๆ น่ะ แต่กว่าจะได้บริจาคก็เกือบ 5 โมงเย็นแน่ะ ความตื่นเต้นหายไปหมดแล้ว เด็กเยอะมาก ทั้งที่เป็นนักศึกษาวิชาทหารปี 3 ที่บังคับให้บริจาคทุกนาย และเด็กนักเรียนที่สามารถบริจาคได้ก็มากัน เห็นว่าโรงพยาบาลมารับบริจาคที่โรงเรียนคราวนี้ได้เลือดทะลุเป้าแฮะ 
และแล้วก็มาถึงคิวเราที่จะต้องขึ้นเขียง (เหลืออยู่ไม่ถึงสิบคนแล้วล่ะต้อนนั้น) ทำใจกล้าค่ะ เดินขึ้นเตียงด้วยรอยยิ้ม แต่พอหมอมาเจาะเข็มนี่สิ ฮือๆ ใครวะ คร้ายยยยย ใครบอกว่ามันไม่เจ็บ ใครว่ามันแค่ชาๆ ถึงมันจะเจ็บไม่มากแต่เข้าใจปะ เข็มมันค้างอยู่ตั้ง 5 นาทีนะเว้ย อยากจะร้องจริงๆ เลยบีบลูกบอลยางเข้า บีบเข้า บีบเข้า เลือดจ๋า ไหลออกมาเร็วๆ สิ จะได้เอาเข็มออกสักที แต่ปรากฏว่าพี่เค้าลืมกดปุ่มเครื่องชั่งเลือด  ใจหายหมดเล้ย ดีนะที่แค่เซ็ตเครื่องชั่งใหม่ ไม่ต้องเจาะใหม่ ไม่งั้นขอบายแน่นอนล่ะงานนี้
เราให้เลือดไป 350 ซีซ๊ ตอนให้ก็รู้สึกสบายดี แต่พอมันใกล้เต็มนี่สิ เวียนหัวแล้วก็อยากจะแหวะมากๆ เลย แต่นอนแป๊บนึงก็ไม่เป็นไรแล้ว ก็ลุกให้เพื่อนที่กลัวเข็มคนนั้นมาต่อ เรายืนดูเค้าอยู่ สักแป๊บเดียวก็รู้สึกมึนๆ นิดหน่อย เลยไปนั่งพิงเพื่อนที่เก้าอี้ จากนั้นก็แย่ลงเรื่อยๆ เวียนหัว หมดแรง อยากจะแหวะ เหมือนระบบร่างกายมันปั่นป่วนไปหมด เลยเซฟตัวเองด้วยการลากสังขารไปนอนบนเตียงดีกว่า จากนั้นก็... แย่ไปหมด เหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา พยาบาลก็เข้ามาพัดให้ เอาผ้าเย็นมาเช็ดให้ แล้วรู้สึกเหมือนมีลมวิ่งผ่านดังฟู่ๆ อ่ะ เลยลืมตาขึ้นมาดู ปรากฎว่ามีผู้ชายมาทำนิ้วเวียนอยู่เหนือตัวเรา ทั้งที่ท้อง ที่หัว แต่ไม่ได้โดนตัวเราเลย เราก็เพลีย ไม่สนใจอะไร สักพักก็วูบ แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกตัวขึ้นมา อาการก็ดีขึ้น เลยเดินไปดูเพื่อนคนที่เราลากมา ตอนอยู่บนเตียงแล้วลงมาใหม่ๆ ก็ร่าเริงแจ่มใส ผ่านไปไม่ถึง 3 นาที วูบเหมือนกัน แล้วที่แย่กว่าก็คือไม่ได้วูบบนเตียงอย่างเรา วูบบนเก้าอี้ที่ไม่มีพนักพิง เพื่อนต้องประคองแล้วอุ้มขึ้นเตียง แล้วผู้ชายคนนั้นก็มาทำแบบที่ทำให้เรากับเค้า สรุปแล้วคนกลัวเข็มมากๆ สองคนที่ทำซ่าส์มาบริจาคเลือดก็น็อคหมดค่ะ 
แล้วเราก็ต้องช็อครอบที่สาม เมื่อพยาบาลให้ยามา อึ๋ย!!! เกลียดยาทีสุดเลย
พอบริจาคเสร็จ เพื่อนคนอื่นๆ ที่เฝ้าอยู่ก็ต้องเรียนพิเศษ แล้วเจ้าตัวปัญหาสองคนนี้ก็ต้องกลับบ้าน เลยแบ่งเพื่อนสี่คนออกเป็นสองชุด สองคนแรกพาเพื่อนเรากลับหอ อีกสองคนก็พาเราไปรอรถ ตอนแรกเรากะจะพาเพื่อนคนนั้นไปส่งเอง กลับบ้านกันเองสองคนก็ได้ เพราะเกรงใจที่คนอื่นๆ ต้องไปเรียนพิเศษ แต่โดนขัดคอเสียก่อนว่าจะพากันล้มมากกว่าพากันรอดน่ะสิ เดี๋ยวไปวูบกลางทางล่ะแย่เลย ...ขอบคุณนะค้าเพื่อนๆ...
พอเรากลับถึงบ้าน เพื่อนร่วมชะตากรรมก็โทรมาเช็คว่าเป็นไงบ้าง แล้วเราก็ถามถึงเรื่องลมนั่นน่ะว่าเค้าโดนรึเปล่า เพราะเราไม่แน่ใจว่าเค้ามาเป่าลมใส่เรารึเปล่าน่ะสิ เราหลับตาอยู่ แต่ตอนที่เค้ามาทำใส่เพื่อนเรา เราดูอยู่ตลอดไง (ซึ่งผู้ชายคนนั้นเค้าบอกว่าการทำอย่างนั้นคือเค้าเดินลมปราณให้เรา ให้เลือดไหลเวียนดีและปรับระบบร่างกายให้) เพื่อนเราก็ตอบว่าใช่ มีลมมาฟู่ใส่เขาเหมือนกัน สรุปแล้วคือนี่ล่ะ เราเจอกับตัวแล้ว การเดินลมปราณของจริง รู้สึกได้จริงๆ เลยค่ะ 
ผู้ชายคนนั้นยังถามเรากับเพื่อนอีกว่าเวลาลุกขึ้นยืนน่ะ วูบบ้างไหม? ใช่เลยค่ะ ชอบวูบหลายครั้งแล้ว เค้าก็บอกว่าต้องหัดหายใจยาวๆ ช้า สูดอากาศเข้าให้เต็มปอด เลือดจะได้หมุนเวียนดี 
เรื่องราวการบริจาคเลือดครั้งแรกในชีวิตเราก็จบด้วยประการฉะนี้แล.....
ปิดท้ายด้วยเซียวเล่งนึ่ง สาวสวย+เก่งจากมังกรหยก 2 ค่ะ (ไม่เกี่ยวอะไรกันเล้ยยย อิอิ)
ป.ล. สัญญาว่าจะพยายามทำใจกล้าไปบริจาคเลือดอย่างนี้อีกเรื่อยๆ ค่ะ แค่เราไม่มองเข็ม ก็ไม่มีอะไรแล้วนี่เนอะ
| Create Date : 21 สิงหาคม 2550 |
| Last Update : 21 สิงหาคม 2550 23:00:52 น. |
|
15 comments
|
| Counter : 1192 Pageviews. |
 |
|
|
โดย: nanny_nanny  วันที่: 21 สิงหาคม 2550 เวลา:23:12:09 น. |
|
|
|
| โดย: ศศิกัณห์ IP: 61.19.27.198 วันที่: 23 สิงหาคม 2550 เวลา:16:00:46 น. |
|
|
|
| โดย: goodpeople วันที่: 25 สิงหาคม 2550 เวลา:17:19:54 น. |
|
|
|
| โดย: กุ๊กไก่ (kaijunk ) วันที่: 27 สิงหาคม 2550 เวลา:19:21:43 น. |
|
|
|
| โดย: gagayear วันที่: 1 กันยายน 2550 เวลา:14:52:13 น. |
|
|
|
| โดย: bookmark วันที่: 3 กันยายน 2550 เวลา:23:17:19 น. |
|
|
|
| โดย: goodpeople วันที่: 4 กันยายน 2550 เวลา:9:13:42 น. |
|
|
|
| โดย: กุ๊กไก่ (kaijunk ) วันที่: 9 กันยายน 2550 เวลา:13:20:59 น. |
|
|
|
| โดย: ไกลนั้น วันที่: 10 กันยายน 2550 เวลา:13:04:43 น. |
|
|
|
| โดย: Nisasa วันที่: 11 กันยายน 2550 เวลา:13:47:36 น. |
|
|
|
| โดย: สันดานเสีย วันที่: 14 กันยายน 2550 เวลา:9:54:41 น. |
|
|
|
| โดย: ชัยยุทธ IP: 110.164.98.115 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:8:48:54 น. |
|
|
|
|
|
|
|
Emo น้องลิง
Emo หัวหอม
Emo เหลืองดุ๊กดิ๊ก
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ใจหายหมดเล้ย ดีนะที่แค่เซ็ตเครื่องชั่งใหม่ ไม่ต้องเจาะใหม่ ไม่งั้นขอบายแน่นอนล่ะงานนี้
ทั้งๆ ที่เราบริจาคที่ไทยทุกสามเดือน 
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
อย่างแรกเรื่องน้ำหนักไม่ถึง แล้วก็
เคยไปดูเพื่อนบริจาค แล้วแนนเป็นลมเอง
เลยไม่กล้า บริจาคเอง