Journey without destination is a successful journey.
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2550
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
23 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 

เขี้ยว : คมทวน คันธนู นวนิยายแห่งยุวชีวิต เพื่อเมตตาธรรม ความรัก และอหิงสา

จากส่วนหนึ่งของคำนำ...

ชาร์ลส์ ดาร์วิน นักทฤษฎีธรรมชาติวิทยาเคยกล่าวว่า
"สัตว์ตัวที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด"
คำพูดนี้เป็นไปได้อย่างสูงในสภาพความเป็นสัตว์
แต่ในความเป็นเด็กแล้ว ความแข็งแรงมีค่าน้อยกว่า
สิ่งแวดล้อมมากนัก...
เขี้ยวของสัตว์ ไม่จำเพาะต้องมีอยู่ตรงปาก
และไม่จำเป็นต้องใช้ล่าเหยื่อเสมอไป
...ต่างกับเขี้ยวของมวลมนุษย์
แข็งคมจนสามารถทำลายกำแพงแห่งศีลธรรม
ให้ย่อยยับลงได้ในพริบตา และฝูงสัตว์สูญพันธุ์
เพราะเขี้ยวมนุษย์มานักต่อนักแล้ว
อีกนานเท่าไหร่หนอ พันธุ์มนุษย์จึงจะเป็นฝ่าย
สูญเขี้ยวบ้าง...


...เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ประทับใจมากๆ ผู้เขียนสื่ออารมณ์ต่างๆ ได้ดีมาก เป็นเรื่องของ "นิ้งโหน่ง" เด็กหญิงตัวน้อยกับ "อ้ายขนแดง" พังพอนหนุ่มตัวร้ายที่ชาวบ้านเกลียดนักเกลียดหนา เศร้าค่ะเรื่องนี้ อ่านแล้วเห็นสัจธรรมต่างๆ เยอะมาก ...มนุษย์...สิ่งมีชีวิตที่มีเขี้ยวยาวและแหลมคมที่สุด!

ชอบคำนำบทสุดท้ายของเรื่องนี้จังค่ะ

ตายไปแล้วยังมีคนสองคนคิดถึง
ดีกว่าอยู่แล้วมีคนด่าทั้งเมือง
กลางวันกับกลางคืนเหมือนกองไฟ
ที่คอยเผาไหม้ชีวิตมนุษย์
ความดี คือ "หยดน้ำ" ความเลว คือ "เชื้อฟืน"
ความเศร้า เป็นส่วนหนึ่งของ ความเลว


อ่านแล้วรู้เลย... ว่าทำไม"เจ้ากุ๊กกู้" นกเขาตัวน้อย จึงบินเข้ามาเดินท่อมๆ อยู่ในบ้าน และบินมาเกาะบนหัวเราทันทีเมื่อเราโผล่มาให้มันเห็น ทั้งๆ ที่มีผืนฟ้าแสนกว้างใหญ่ให้มันเริงร่า มีกิ่งไม้ชุ่มชื้นให้มันเกาะ
รู้เลย... ว่าทำไม "เจ้าตัวเล็ก" กับ "เจ้าตัวใหญ่" กระรอกน้อยต้องกระโดดจากหลังคาบ้าน จากยอดไม้ มาลงตรงหัวเราจนเราสะดุ้งทุกที บางครั้งที่ไม่ลงตรงหัวก็จะลงตรงหลังตรงไหล่ แล้วนั่นจะทำให้เกิดแผลจากเล็บของมันเป็นทางยาว และในบางคราว...ครัวที่บ้าน กองหนังสือ ก็โดนเจ้าตัวซนสองตัวนั้นรื้อ หรือไม่ก็วิ่งเล่นจนแจกันดอกไม้แตกประจำ และชอบแย่งขนมในมือบ่อยๆ ...ทั้งๆ ที่หลังบ้านของเราเป็นสวนยางพาราพื้นที่กว้างใหญ่ และติดจากสวนยางก็คือป่าบนภูเขาเล็กๆ ที่ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์พอควร ที่ๆ มันจะวิ่งเล่นอย่างอิสระ มีผลไม้มากมายให้เลือกกินอย่างเหลือเฟือ

นั่นก็เพราะ...ความสงสารของเราได้ทำลายเขี้ยวเล็บของมันที่จะทำให้มันอยู่รอดในธรรมชาติลงเสียแล้ว... ตั้งแต่เจ้าพวกนั้นตัวแดงๆ ตายังไม่เปิดเลย (โดนมดแดงกัดเต็มตัวด้วย) ฉะนั้น... มันจึงรู้จักแต่เพียงมือของเราที่หยิบยื่นความอิ่มเอม ความอบอุ่น ไม่เคยรู้จักความเจ็บปวด ความหิวโหย อย่างที่สัตว์ตัวอื่นๆ แบบพวกมันต้องพานพบไม่

...ขอโทษ ที่แม่ได้ทำลายเขี้ยวของลูกๆ เสียแล้ว...


(พล่ามอีกแล้วเรา ใครเข้ามาอ่านก็ทำใจหน่อยนะคะ หาสาระจากเจ้าของบล็อกไม่ค่อยได้หรอกค่ะ )




 

Create Date : 23 กรกฎาคม 2550
4 comments
Last Update : 23 กรกฎาคม 2550 20:14:25 น.
Counter : 863 Pageviews.

 



อื่ม น่าอ่านจริงๆ

 

โดย: มิสเตอร์ฮอง 23 กรกฎาคม 2550 20:38:30 น.  

 

ต้องหาโอกาสถอยมาเชยชม

 

โดย: เด็กผู้ชายที่ไม่แตะบอลตอนกลางวัน (kanapo ) 23 กรกฎาคม 2550 21:55:16 น.  

 

เรื่องนี้ผมเคยอ่านแล้วครับ ตั้งหลาปีแล้ว ยังจำเรื่องราวได้ไม่เคยลืม

 

โดย: kujagu IP: 124.120.90.216 27 มีนาคม 2551 19:42:13 น.  

 

ชอบเรื่องนี้มากค่ะ อ่านแล้วร้องไห้

 

โดย: แม็บ IP: 58.8.31.149 4 มกราคม 2554 21:08:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


ศศิกัณห์
Location :
เชียงราย Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




may ค่ะ


===HOME SWEET HOME===


I don't have a wall but I've just be a wall.




Artemis หรือ Diana...เทพีแห่งจันทรา
Emo น้องลิง
Emo หัวหอม
Emo เหลืองดุ๊กดิ๊ก
X
X
X
Friends' blogs
[Add ศศิกัณห์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.