พื้นที่เล็กๆ:เราใช้จ่ายไปด้วยกัน
Group Blog
 
<<
เมษายน 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
14 เมษายน 2551
 
All Blogs
 
ม้านั่งตัวเดิมในสวน...






ทุกครั้งที่ไปสวยสาธารณะ หรือตามสถานที่ที่ร่มรื่นย์
“ม้านั่ง” ดูจะเป็นของสิ่งแรกที่เรามองหา

เพราะมันเป็นที่ที่เรารู้สึกว่าตัวเองได้ “พัก”....

ลองสังเกตเล่นๆ , ม้านั่งแทบจะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของ “กิจกรรม”
ในสวน หากไม่นับการเอาเสื่อมาปูนั่ง



+นั่งคอยคนรักตรงม้านั่งตัวเดิม ที่ที่เราเคยพบกันครั้งแรก


+นั่งอ่านหนังสือดีๆสักเล่ม หากนั่งอ่านอยู่ที่บ้าน เราคงไม่มีวันอ่านจบ


+ฟังเพลงในช่วงดีเจคนโปรดจัด แม้เขาจัดรายการอยู่ในห้องจัดเล็กๆ
ทว่าในความรู้สึก เพลงของเขากลับดังทั่วทั้งสวน ดีไม่ดีเพลงๆนั้น
จังหวะดนตรีอาจเป็นจังหวะเดียวกันกับสายลมที่กำลังพัด


+ม้านั่งตัวโปรดในตอนกลางวัน อาจเป็นที่นอนชั้นดีของคนไร้บ้านในตอนกลางคืน แม้ลมและน้ำค้างจะแรง แต่ก็ยังดีที่มีที่ให้เอนหลังนอน
ไม่ต้องไปทนนอนกับความเย็นเยือกของพื้นซีเมนต์ หรือยอดหญ้า



ถ้าม้านั่งในสวนมีชีวิต...
เราว่ามันคงเป็นนักสังเกตและนักรอคอยตัวฉกาจ!
มันรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลตลอดจนคืนและวัน
ขณะเดียวกันมันได้เห็นและเรียนรู้ความสัมพันธ์ของใครสักคนและใครอีกหลายๆคน

มันทำเช่นนี้ได้ เพราะมันอยู่ที่เดิมตลอดเวลา ไม่เปลี่ยนแปลง
ไม่เคลื่อนย้ายไปไหน



เรากำลังรู้สึกว่า มีบางอย่างขัดแย้งกันในความรู้สึก?
ถ้าม้านั่งมีชีวิตจริงๆ...
คงไม่มีม้านั่งตัวใด จะหลงรักกาลเวลามากพอ จนยอมมอบชีวิตทั้งหมดเพื่อการรอคอย…
และคงไม่มีม้านั่งมีชีวิตตัวใด ปรารถนาการแปรเปลี่ยนของฤดูกาล
ร้อน
เปียกปอน
หนาว-เย็นเยือก
ถ้าม้านั่งมีชีวิตจิตใจ..มันคงไม่สบายไปแล้ว…



ใช่แล้ว , เรากำลังเปรียบม้านั่งกับชีวิตคน.....



หากใครคนหนึ่งบอกคุณว่า
“ฉันหลงอยู่ในอดีตของฉันเอง”
คุณไม่จำเป็นต้องไปสงสารหรือเห็นใจเธอ
บางครั้งอดีตของเธออาจสวยงามมากกว่าปัจจุบันของคุณเสียอีก


คนที่มีความสุขกับการคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านพ้นมาแล้ว
แสดงว่าอดีตของคนเหล่านั้น สวยงามและมีค่าพอ….จึงเก็บมันเอาไว้และนึกถึงมันเสมอ













ฉันไม่อยากเปลี่ยนแปลงอะไรในความสัมพันธ์ของเรา...
อยากให้เราเหมือนเก้าอี้เก่าๆสองตัว เก้าอี้คนละแบบ คนละสไตล์
แต่เอามาตั้งวางคู่กันก็เข้ากันได้ มีโต๊ะกลางเล็กๆสักตัว ไว้วางหนังสือ ขนมหรือเครื่องดื่มที่เราชอบ แล้วเราก็นั่งคุยกันไป ไม่ต้องรัก ไม่ต้องอะไรกันมากมายก็ได้ แค่ปรารถนาดีต่อกัน แล้วก็คุยกันอย่างนี้เรื่อยไป...
(จากหน้า173 หนังสือเรื่อง รักแรกอ่าน ของ 'ปราย พันแสง)









ปิดท้ายเอนทรีด้วยเพลง รอ ของทีโบน(คลิ๊กฟังนะจ๊ะ)
นานมากแล้วที่เคยได้ยิน มาฟังอีกครั้งไม่นานนี้ จากวิทยุคลื่นหนึ่ง
ลึกๆแล้ว เรารอเพลงนี้อยู่นี่นา....


เคยบ้างไหมที่ต้องรอ รอความรักให้ลมช่วยพัดมา รอความฝันสักวันจะมาหาเสียเวลาก็ยังรอ...


ปล. ไม่นานจะถึงเวลาตอบคำถาม FAQ แล้ว ตอนนี้มีแต่ต้นต้นที่ถามมา
อยากตอบใจจะขาด รบกวนลุงป้าน้าอา จึ่ย! พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ แถวนี้ส่งคำถามหน่อยนะคะ คริคริ

ตัวอย่างคำถามจากต้นต้น...
+ถ้าถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง แปงจะทำยังไง(และไม่มุขแป๊ก กลายเป็นหวยของปีงวดที่แล้วแบบในหนังด้วย)

+คิดว่าชีวิตนี้จะมีแฟนสักกี่คน

+แปงว่าเราจะรู้ได้ไงว่ารักครั้งไหนคือรักแท้








Create Date : 14 เมษายน 2551
Last Update : 18 เมษายน 2551 11:58:16 น. 34 comments
Counter : 511 Pageviews.

 
คมคายมากมายค่ะน้องแปง
อ่านแล้ว อึ้งและทึ่งจริงๆ
นั่นสิเนอะ...ม้านั่ง...อยู่ที่เดิม
ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ได้ย้ายไปไหน

แต่...คน...ไม่เหมือนม้านั่ง
ตรงที่...มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
ถึงแม้ว่า จะปรารถนาให้ความสัมพันธ์ของคนสองคน
เป็นแบบนี้เรื่อยไป
แต่สุดท้าย...ความเปลี่ยนแปลงก็เข้ามาเยือนจนได้
เราอาจจะควบคุมตัวเองไม่ให้เปลี่ยนแปลง
แต่ใครจะรู้ล่ะว่า ...อีกคน...เค้าจะเปลี่ยนแปลงรึเปล่า

กาลเวลา...ระยะทาง...ระยะห่าง...สิ่งแวดล้อม
ทำให้คน ๆ หนึ่งเปลี่ยนไปได้...จริง ๆ

ปล. อ่านแล้วดูเหมือนพี่ความคิด negative ยังไงก็ไม่รู้เนอะ
แต่พี่กำลังทำใจยอมรับกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอยู่ค่ะ


โดย: Almondblist วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:13:19:03 น.  

 
ปล. ขอบคุณภาพจาก
..พระราชวังมฤคทายวัน..
ทำให้บทความมีรู้สึกว่า
'รอ' ใครสักคนอยู่


โดย: คนที่ไปด้วยกัน IP: 118.174.144.192 วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:13:26:17 น.  

 
คนที่มีความสุขกับการคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านพ้นมาแล้ว
แสดงว่าอดีตของคนเหล่านั้น สวยงามและมีค่าพอ….จึงเก็บมันเอาไว้และนึกถึงมันเสมอ
vvvvv
vvv
vv
v
เป็นคนนึงที่มักจะจมอยู่กับอดีต เพื่อทำให้ชีวิตมีชีวา


โดย: จอมมารขาวดำ วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:13:35:51 น.  

 
โรแมนติกจริงๆ แม่คุณ

นึกถึงม้านั่งไม้ตัวเก่าในสวนสาธารณะเมืองนอกช่วงฤดูใบไม้ผลิ ถ้าบ้านเราขอเป็นหน้าหนาวละกัน


โดย: DJ BrYaN วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:13:56:43 น.  

 
#พี่แอม
+แปงก็คิดคล้ายๆพี่แอม คนเราไม่ได้เป็นนักรอเหมือนกันหมด หุหุ
+สงสัยเอนทรีนี้คงจะโดน ฮ่าฮ่า
+ดีใจที่พี่แอมมาเจิมและเม้นต์ไวขนาดนี้ ปรบมือให้คราฟ
+สวัสดีปีใหม่ไทยนะคะ :)


#จ๊ะ
+ช่าย ลืมขอบคุณที่มารูป ฮ่าฮ่า
เด็กหนอเด็ก กิ้วๆ
+นั่นสิ รอใครบางคนอยู่...แหมๆ


#คุณจอมมารขาวดำ
+ขอบคุณที่แวะมาคะ
+ถ้ามันทำให้เรามีชีวิตชีวา เราก้อพร้อมติดอยู่ในนั้น ฮ่าฮ่า


#พี่ไบร์ท
+นึกถึงม้านั่ง ตอนพี่ไบร์ทไปสวิสฯ
ฮ่าฮ่า ฤดูใบไม้ร่วง..สวยสุดๆ
แปงเคยแต่เรื่องสั้น ฉากในสวนสาธารณะในรัฐวิกเตอเรีย ออสเตรเลีย ตอนนั้นเห็นรูปแล้วชอบ เลยเอามาเป็นฉาก จะบอกว่าเหมือนความรู้สึกที่พี่ไบร์ทรู้สึกเลย
+ขอเป็นฤดูหนาว ที่มีแสงแดดนิดๆ
โอ้ววว โรแมนติกมากพ่อคุณ






โดย: pangz วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:14:03:41 น.  

 
ชอบจังค่ะ


โดย: gluhp วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:14:10:38 น.  

 
สวัสดี มิตรภาพ


โดย: จอมมารขาวดำ วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:15:24:51 น.  

 
ทุกสิ่งทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลงเสมอค่ะ น้องแปง

แม้แต่ม้านั่ง เมื่อเวลาผ่านไป ก็จะผุพัง สนิมขึ้น ใช้การไม่ได้ ต้องถูกยกออกไป

ไม่มีอะไรคงทนถาวร แม้แต่ใจตนเอง ...

กลับจากเที่ยวสงกรานต์แล้วหรือ ขอให้มีปีนี้ ชีวิตสดใสกว่าปีที่ผ่านมานะคะ


โดย: หยุ่ยยุ้ย วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:17:01:20 น.  

 
ว่าแล้ววววว
เธอคือปราย พันแสง จูเนียร์


โดย: มีน IP: 118.173.36.155 วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:20:16:33 น.  

 
เฮ้อ... ไม่รู้จะเปลี่ยนไปทางไหน
ถ้าเราเป็นม้านั่งได้จริงๆก็ดีสิ
จะได้รับได้ทุกอย่างไง


โดย: nanoguy IP: 125.24.65.49 วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:23:50:24 น.  

 
ชอบตรงนี้มาก

"“ฉันหลงอยู่ในอดีตของฉันเอง”
คุณไม่จำเป็นต้องไปสงสารหรือเห็นใจเธอ
บางครั้งอดีตของเธออาจสวยงามมากกว่าปัจจุบันของคุณเสียอีก"


ความจริงเชื่อว่าอดูตของทุกคน
ย่อมมีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย
มันอยู่ที่ว่าเราจะเก็บเรื่องไหนมาเป็นตัวแทนหลัก
ของคำว่า "อดูต(อดีต)" ของเราต่างหาก
ซึ่งคนส่วนมากมักนึกถึงเรื่องที่เลวร้าย
แต่หากใครที่ให้อดูตอันดีดดื่มเป็น representative แล้วล่ะก็
รับรองว่าเค้าคนนั้นจะมีความสุขมากๆอย่างแน่นอน
แต่ถ้ามัวหลงติดอยู่กับในอดีต เอ๊ย อดูตมากเกินไปก็คงไม่ดี
เพราะหากเจอเรื่องปัจจุบันที่ย่ำแย่กว่า
ก็อาจจะคิดท้อถอย อยากกลับไปเป็นเหมือนในอดีต...


พูดถึงม้านั่ง
เวลาเราเห็นม้านั่งในสวนทีไร
มันทำให้เรานึกจินตนาการถึง "ความเหงา" ทุกทีเลย
เปรียบประหนึ่งว่ามันเป็น symbol ของอาการโลนลี่สำหรับเรา
เพราะภาพที่เราเห็นจนชินตา
คือภาพม้านั่งจากด้านหลัง ที่รอคอยให้ใครสักคนมานั่ง
หรือไม่ก็ใครคนหนึ่งนั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งคนเดียว


ซึ่งในความเป็นจริงแล้วม้านั่งไม่ได้เป็นสิ่งไม่มีชีวิตที่แสนเหงาเลย
ออกจะบ่อยที่ม้านั่งเป็นสถานที่สำหรับคู่รักมานั่งจู๋จี๋
หรือแม้แต่พลอดรัก กิ๊วๆ
แต่ก็นั่นแหละ

เราเลือกที่ใช้ม้านั่งเป็นสัญลักษณ์แทนความเหงาอย่างหนึ่งของเราเอง
ซึ่งแต่ละคนก็ย่อมแตกต่างกันไป


พอละดีกว่า
เริ่มงง ตีสองครึ่งละ
สงสัยจะเบลอ...เลอๆๆๆๆๆ


โดย: Unravel วันที่: 15 เมษายน 2551 เวลา:0:24:54 น.  

 

..........
ขณะที่ฉันเดินอยู่ตามริมทาง
เดินอย่างไม่มีจุดหมาย
เดินไปอย่างไร้ทุกสิ่ง
หากเหลือแต่ความผิดหวัง ท้อแท้
ฉันเหนื่อยเหลือเกิน !!!
ไม่มีใครช่วยฉันเลย
ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที
ฉันอ่อนแรงและล้าลงเรื่อย ๆ
ฉันลุกขึ้นเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว
มีใครใหม ? ใครสักคนที่จะมาช่วยฉัน

"มานี่สิ ฉันจะช่วยเธอเอง"!!!!!

เอ๊ะ!!! ใครน่ะ ใครที่พูดกับฉัน
ฉันหันไปรอบ ๆ
ฉันมองไม่เห็นใครเลยสักคน

อ้า !!! ฉันเห็นเก้าอี้ตัวหนึ่ง
เก้าอี้ไม้เก่า ๆ ที่ดูเหมือนไม่มีใครต้องการ
ฉันแน่ใจว่า เก้าอี้ตัวนั้นพูดกับฉัน
ฉันพยายามดึงแรงเฮือกสุดท้ายของฉัน
พาร่างกายที่อ่อนล้าของฉันไปที่เก้าอี้ตัวนั้น
และแล้ว...
ฉันได้มาเอนหลังบนเก้าอี้นั้น
ฉันมีความสุขเหลือเกิน
เก้าอี้ไม้เก่า ๆ ช่วยชีวิตฉัน
เก้าอี้ตัวนั้นช่วยคลายความเจ็บปวดของฉัน
ความเจ็บปวดที่ฝังอยู่ในรากลึกของหัวใจมานานแสนนาน
ตอนนี้ ฉันมีแรงพอแล้ว
ที่จะเดินต่อไป
แต่คราวนี้ ฉันจะเดินต่อไปอย่างมีจุดหมาย
เดินต่อไปเพื่อช่วยเหลือคนข้างหน้า
และนำทางแก่คนข้างหลัง
ฉันจะเป็นเหมือนเก้าอี้ตัวนั้น
ที่ยังคอยให้ความช่วยเหลือกับทุกคน
ที่อาจเคยเป็นเหมือนฉัน
..........

แด๋นเคยเขียนไว้ตั้งแต่ ตุลา 48 แล้วล่ะ [นานมั่กๆ]

เพิ่งจะขุดมันมาปัดฝุ่นก็คราวนี้ล่ะครับ

ม้านั่งตัวไหนๆ ถึงแม้จะดูเป็นแค่องค์ประกอบหนึ่งบน "ลานโลก"
แต่มันก็ช่วยคลายความเจ็๋บปวดของใครหลายๆคนได้ครับ

ป.ล. กลอนเปล่านี้อาจฟังขัดๆบ้างนะครับ
ตอนนั้นเป็นมือใหม่หัดเขียนอยู่ คริคริ


โดย: โกธิค แดน. [ไกลไลบีเรีย] IP: 118.174.74.34 วันที่: 15 เมษายน 2551 เวลา:0:50:16 น.  

 
add น้องแป้งเข้า network ไม่ได้อ่ะ


โดย: อยากจะอัพบล็อกให้ดูใจจะขาด (แ ม ง ป อ ) วันที่: 15 เมษายน 2551 เวลา:15:03:11 น.  

 
แปง แปง

อยากเป็นม้านั่งรอแปงอย่างนี้ไปเรื่อยๆ วิ้ว วิ้ว ขนลุกเอง

ม้านั่งมันอาจจะไม่ได้เจ็บปวดกับการรอคนนั่งเสมอไปก็ได้นี่ เราว่าถ้าคนนั่งพูดว่า "ชั้นคงไม่มาที่สวนนี้แล้วตลอดชีวิต" อย่างนั้น ซี๊ดกว่าเยอะ อยู่ไปแบบไร้หวัง

----------------------------------------------------------
มาเคาะประตูบ้าน
เจ้าของบ้านอย่าลืมปิดรั้วละ


โดย: zomc IP: 58.137.125.194 วันที่: 16 เมษายน 2551 เวลา:15:58:45 น.  

 
เขียนดีจังคะ ยินดีที่รู้จักนะคะ


โดย: sawkitty วันที่: 16 เมษายน 2551 เวลา:18:43:29 น.  

 
ยินดีนะคะที่แอดไว้ สาวก็ขอแอดด้วยนะคะ


โดย: sawkitty วันที่: 17 เมษายน 2551 เวลา:7:54:38 น.  

 
ลองไปดูสักครั้งนะ แล้วจะอยากไปอีก


โดย: จอมมารขาวดำ ขี้เกียจล็อคอิน IP: 61.7.147.168 วันที่: 17 เมษายน 2551 เวลา:13:25:02 น.  

 
สำหรับม้านั่งของเรา ก็กำลัง 'รอ' อยู่

รอให้ 'สี' แห้งอยู่ เพิ่งทาสีใหม่ กลัวคนนั่งจะเลอะก้น

สงกรานต์ปีนี้ หวัดกิน นอนซมอยู่บ้าน สองวันรวด แปงสบายดีนะ



โดย: fzero วันที่: 17 เมษายน 2551 เวลา:19:14:17 น.  

 
^
^
+ โตะจายโหมะเยย แบบว่าเพื่อนโจมาผิดเวลาเอามั่กๆ หุๆ

+ อืม ... คมคายอีกแว้วอ่ะคราฟ นู๋กวีน้อย

+ ถ้าพี่เป็น 'ม้านั่ง' พี่คงไม่เคยคาดหวังจะรอใครซักคนให้มานั่ง ... แต่คงจะเป็นม้านั่งจำพวกคอยสังเกต รับรู้ ซึมซับความรู้สึกและความสัมพันธ์ของผู้คนที่มาใช้บริการ 'นั่ง' ซะมากกว่าอ่ะคับ (ไม่โรแมนซ์เอาซะเล้ยเรา )

+ นึกประเด็นอื่นไม่ออกแล้วแฮะ ถ้านึกออก เด๋วจะมาเขียนเพิ่มนะคร้าบผม ... ช่วงนี้พี่อยู่ในอารมณ์ลักเด็ก ... เอ๊ย! รักเดะๆ คราฟ อะคริ อะคริ

+ แล้วตกลงติดคณะอะไร ได้เรียนที่ไหน จะเป็นสาวกุงเต้บหรือสาวเชียงใหม่ ถ้าทราบผลแล้ว รีบมารายงานแก่เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ โดยพลันด้วยนะคราฟ แบบว่าอยากร่วมด้วยช่วยลุ้นอ่ะจ้า


โดย: บลูยอชท์ วันที่: 17 เมษายน 2551 เวลา:19:16:33 น.  

 
ไปทะเลคราวนี้ พี่อดไปวังง่ะ

กว่าจะขยับเขยื้อนกันก็ปาเข้าไปวันพุธ
....วันหยุดของพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน


โดย: แพนด้ามหาภัย วันที่: 17 เมษายน 2551 เวลา:21:16:55 น.  

 
pangz pangz
คราวนี้ไม่ได้พาไปเที่ยวที่ไหนหรอกนะ แค่คนนึงที่อินกับละครมากเกินไป ฮาฮา


โดย: จอมมารขาวดำ วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:10:05:52 น.  

 
#พี่จอมมารฯ
+ตามไปดูมาแล้ว นี่แสดงว่าเป็นแฟนพี่เคนจริงๆด้วย เหอเหอ สงสัยแปงจะแปลกไปหน่อย หลังๆมานี่ไม่ดูทีวีเลย
+ถ้าข่าวก็ฟังจากเนชั่น
แต่คนติดสวรรค์เบี่ยงทั่วบ้านทั่วเมืองเลย อะคริ อะคริ





โดย: pangz วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:12:12:44 น.  

 
+ งาน Event 'Indy Book' ที่แจ้งพี่ไว้ที่บล็อก น่าสนใจอ่ะคราฟ เด๋วพี่มาร์คในปฏิทินตัวเองไว้ก่องเน้อ แล้วถ้าไม่ติดอะไร ตัดสินใจไปแน่ๆ เด๋วจะแจ้งให้ทราบ แล้วหลังไมค์นัดแนะกันอีกทีซักช่วงปลายๆ อาทิตย์หน้าแล้วกันจ้า


โดย: บลูยอชท์ วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:15:07:32 น.  

 
ไม่แปลกหรอก pangz pangz พี่มีเพื่อนที่ไม่ดู 3 5 7 9 หลายคนเลย
แต่เรื่องนี้ไม่ดูไม่ได้ แฟนแสดงทั้งที่ มีอะไรจะได้ติชม


โดย: จอมมารขาวดำ IP: 61.7.147.168 วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:15:21:19 น.  

 
แวะมาบอกค่ะ
ไม่อยู่ 2-3 ว้น ไปเที่ยวๆ
กระบี่ พังงา ภูเก็ต เหอเหอ
ฝากบ้านด้วยคราฟ เจอกันวันจันทร์

+พี่วิน
เอ่อ พี่วินแปงขึ้นกรุงเทพ พฤหัสหน้าคราฟ


สำหรับคนที่สนใจ....
งานมหกรรมหนังสือและสื่อทางเลือกแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 5
วันที่25-27 เมษายน 2551
ที่สวนสันติชัยปราการ(ป้อมพระสุเมรุ) ถนนพระอาทิตย์ กรุงเทพฯ

//room2521.com/rewind/?p=59

กำหนดการอยู่ในเว็บร้านหนัง(สือ)
อ่านกันได้คราฟฟ คริคริ






โดย: pangz วันที่: 18 เมษายน 2551 เวลา:22:47:43 น.  

 
เห็นรูปม้านั่งทีไร รู้สึกเหงาๆจังค่ะ



โดย: Complicatedgirl วันที่: 19 เมษายน 2551 เวลา:11:43:54 น.  

 
เวลาผมเดินเข้าสวน
ผมมองหาห้องน้ำก่อนครับ หรือไม่ก็พุ่มไม้เหมาะๆ

ส่วนเก้าอี้นั้นไว้นอนกลางคืน...


โดย: Tivawarin IP: 118.172.93.123 วันที่: 19 เมษายน 2551 เวลา:23:47:46 น.  

 
ม้านั่งบางตัวมีความทรงจำมหาศาล, บางครั้งความทรงจำเหล่านั้นน่าก็เศร้าจนทำให้เกิดรอยร้าว...


โดย: gyunwin IP: 58.8.76.75 วันที่: 20 เมษายน 2551 เวลา:1:09:08 น.  

 
อ่า แก้คำผิด เริ่มแก่ ตาไม่ค่อยดี

-ม้านั่งบางตัวมีความทรงจำมหาศาล, บางครั้งความทรงจำเหล่านั้นก็น่าเศร้าจนทำให้เกิดรอยร้าว...


โดย: gyunwin IP: 58.8.76.75 วันที่: 20 เมษายน 2551 เวลา:1:10:24 น.  

 


โดย: sawkitty วันที่: 20 เมษายน 2551 เวลา:10:06:56 น.  

 
หากใครคนหนึ่งบอกคุณว่า
“ฉันหลงอยู่ในอดีตของฉันเอง”
คุณไม่จำเป็นต้องไปสงสารหรือเห็นใจเธอ
บางครั้งอดีตของเธออาจสวยงามมากกว่าปัจจุบันของคุณเสียอีก


คนที่มีความสุขกับการคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านพ้นมาแล้ว
แสดงว่าอดีตของคนเหล่านั้น สวยงามและมีค่าพอ….จึงเก็บมันเอาไว้และนึกถึงมันเสมอ


...............


เห็นด้วยกับประโยคนี้ อย่างไม่มีข้อโต้แย้งเลยครับน้องแปง
พี่คนนึงหล่ะ ที่บางครั้งจะจมอยู่กับอดีตที่เราเคยรู้สึกดีๆกับมัน
.
.
.
.



โดย: Dr.Manta วันที่: 20 เมษายน 2551 เวลา:21:10:38 น.  

 
อัพบล็อกวันนี้คราฟ
ตึง!



โดย: pangz วันที่: 22 เมษายน 2551 เวลา:10:33:48 น.  

 
อาจเป็นเพราะม้านั่งมักถูกวางไว้ให้โดดเดี่ยว แม้จะมีหลายตัว...แต่ห่างกัน
อาจคล้ายกับดวงดาว ที่ต่างกระพริบแสงอยู่โดดเดี่ยว แม้เราจะเห็นว่ามีอยู่มากมายทั่วฟากฟ้า...แต่ห่างกัน

...ม้านั่งไม่ได้ทำให้เราเหงาได้หรอก ใจเราต่างหากที่เหงาเอง


โดย: ทิม IP: 124.120.150.228 วันที่: 23 เมษายน 2551 เวลา:11:12:06 น.  

 
ดีครับ......ถ้าคิดอย่างนั้นจริงหรือเป็นอย่างนั้นจริงๆ ผมว่ามูลค่าของม้านั่ง จะมีค่าพอในการรอคอยเหรอครับ แต่ผมเชื่อว่า ผมไปก่อนดีกว่าครับ บาย ยังไงก็ขอให้สนุกกับชีวิตแล้วกันครับ


โดย: แอบๆมา IP: 58.10.6.9 วันที่: 26 มิถุนายน 2551 เวลา:15:57:45 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

pangz
Location :
ตรัง Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ทฤษฎีมีอยู่ว่า...คนเรามีสิทธิ์พบกันและใช้ชีวิตร่วมกัน
อาจจะ3ปี 50ปี 1นาที หรือ 1วินาที ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นเพื่อน ศัตรู คนรัก พ่อแม่ หรือแม้แต่ตัวเอง ยังไงพวกเขาก็ต้องจากกัน...บางทีก็ดีใจ บางทีก็เศร้า
(ควันใต้หมวก/วิศุทธิ์ พรนิมิตร)
Friends' blogs
[Add pangz's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.