|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
27 | 28 | 29 | 30 | |
|
|
|
|
|
|
|
เกิดขึ้น มีอยู่ เพื่อดับไป : )
การร้องไห้คร่ำครวญมักเกิดขึ้นเสมอเมื่อเราเสียใจกับสิ่งที่ต้องสูญเสียไป แต่ในขณะที่เราร้องไห้อยู่นั้น เหตุใดเราจึงไม่ลองมองย้อนดูว่า ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นได้ เกิดขึ้น มีอยู่ และต้องดับสลายไปในที่สุด
คุณเคยผ่านพบกับการสูญเสีย การพลัดพราก การจากลา การเสียไปในสิ่งที่เรารักบางไหม? แน่นอน คนส่วนใหญ่ย่อมตอบว่า เคย ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของที่เราใช้กันอยู่ในชีวิตประจำวัน สิ่งที่เรารักที่เราหวงแหน แม้กระทั่งแต่คนที่เรารัก หรือได้พบเจอกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เมื่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง คนใดคนหนึ่งได้หายไปจากวงจรชีวิตที่ได้ดำเนินอย่างเป็นปกติทุกวัน เราก็จะเกิดอาการเสียอกเสียใจ และเฝ้าถามแต่ว่า ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ หรือทำไมเขาต้องจากเราไปด้วย
ขณะที่เรากำลังตกอยู่ในอารมณ์แห่งการสูญเสียอยู่นั้น เรามัวแต่ไปสนใจอยู่กับสิ่งอื่น สิ่งที่ได้จากไปแล้ว และจะไม่กลับคืนมา แต่เราไม่ได้สนใจตัวเองเลยว่าขณะนี้ เราก็กำลังเป็นผู้สูญเสียอยู่เหมือนกัน สูญเสียเวลาไปกับการร้องไห้ทรมานตนเอง เสียเวลาที่จะไปทำสิ่งอื่น และช่วงเวลากว่าที่คนๆ หนึ่งจะหายเศร้าใจได้ คิดดูแล้ว ก็เป็นช่วงเวลาที่นานพอควรทีเดียว แล้วเหตุใด เราถึงชอบจมปลักอยู่กับสิ่งๆ นี้กันนัก
เคยมีเพื่อนของฉันคนหนึ่ง เธอเป็นคนที่เก่งมาก มีความสามารถรอบด้านจนทำให้เธอเป็นที่ยอมรับของทั้งครูผู้สอน และเพื่อนด้วยกัน เรียกได้ว่าเป็นศิษย์รักของคุณครูเลยทีเดียว รูปร่างหน้าตา ฐานะทางครอบครัวเธอดูจะมีพร้อมไปหมด แต่สิ่งเดียวที่เธอไม่เคยทำได้และฉันก็ไม่รู้ว่าเธอจะสามารถทำได้หรือไม่นั่นก็คือ การปล่อยวาง
วันนั้นเป็นวันแห่งการคร่ำเคร่งตั้งใจทบทวนความรู้ของเพื่อนทั้งชั้นแต่มีเพียงอยู่คนเดียวกระมังที่ดูจะมีจุดมุ่งหมายต่างไปจากเพื่อน เธอกำลังนั่งเหม่อลอยเสียใจกับการจากไปของคุณตาของเธอ ในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าจะมีการสอบเก็บคะแนนครั้งใหญ่ นั่นไม่ได้ทำให้เธอตื่นตัวมาจากวังวนแห่งความเศร้าได้เลย เธอนั่งอยู่ท่าเดิม อารมณ์เดิม จนเสียงกริ่งบอกเวลาเปลี่ยนคาบดังขึ้นเป็นสัญญาณว่า ชั่วโมงแห่งการสอบครั้งสำคัญของพวกเรามาถึงแล้ว ฉันก็ยังเห็นเธอนั่งอยู่เหมือนเดิมในขณะที่เพื่อนคนอื่นเตรียมตัวพร้อมแล้วกับการสอบ ภายหลังการสอบเสร็จ ปรากฏว่าเพื่อนทั้งห้องต้องเวียนกันมาปลอบใจเธอคนนั้นคนละหลายๆ รอบ สาเหตุมาจากสองเรื่อง หนึ่งคือเธอเสียใจในการจากไปของคุณตา และสองคือเธอไม่สามารถทำข้อสอบได้สักข้อเดียว
ถ้าเพียงแต่เธอรู้จักควบคุมจิตใจของตนเอง รู้จักปล่อยวางเรื่องบางเรื่องและทำใจยอมรับสักนิด ผลคะแนนของเธอคงจะเป็นที่หนึ่งของสายชั้นเหมือนที่เคยเป็นมาตลอดอย่างแน่นอน
เห็นหรือยังละว่า เพียงอารมณ์ชั่ววูบของการติดใจกับรูป รส กลิ่น เสียง ของทุกสรรพสิ่ง ทำให้เราพลาดอะไรไปบ้าง ความจริงแล้วเราควรพิจารณากับสิ่งต่างๆ อย่างถี่ถ้วนให้ดีที่สุด ลองคิดตามดูสิ คนเราเกิดมามีสิ่งใดติดมาด้วยบ้าง ไม่มีเลย หากว่ากันตามเรื่องของธาตุทั้งสี่ในหลักพระพุทธศาสนาแล้ว มีธาตุดิน น้ำ ลม และไฟ ลองตรองเอาดูสิ เมื่อแยกย่อยออกมาแล้ว เรามีอะไรบ้าง ความจริงแล้วเรื่องธาตุทั้งสี่จะว่าไปก็เหมือนกับรถยนต์คันหนึ่งนั่นเอง คือ มีอะไหล่มากมายต้องเอามาประกอบรวมกันถึงจะเกิดเป็นรถคันหนึ่ง ถ้าลองเราได้มาแยกดูแล้วก็จะพบว่า มันเหมือนไม่ใช่รถเลยนะ มันมีเหล็ก มีน็อต มีโครงร่างของมัน ไม่สามารถขับเคลื่อนได้ด้วย ถ้าส่วนใดส่วนหนึ่งไม่ทำงานก็ไม่สามารถไปต่อได้ ก็เหมือนกับร่างกายของคนเรา และในการที่จะประกอบรถเสร็จแต่ละคันนั้นต้องมีวิศวกรควบคุมความพอดีของอุปกรณ์แต่ละอย่าง ว่าควรจะประกอบอะไรเข้ากับส่วนใด ในส่วนของผู้ควบคุมนี้ก็เปรียบคล้ายได้กับสติของคนเราในการบังคับควบคุมเราให้ทำทุกสิ่งทุกอย่าง เพียงถ้าเรามีสติ ปัญญาก็จะบังเกิดแก่เรานั่นเอง สิ่งทั้งปวง ควรหรือ จะถือมั่น เพราะว่ามัน ก่อทุกข์ มีสุขไฉน ยึดมั่นมาก ทุกข์มาก ลำบากใจ ปล่อยวางได้ เป็นสุข ทุกคืนวัน
ในเมื่อเรารู้กันแล้วว่าคนเราเกิดมาไม่มีอะไรเลย ใยยังชอบที่จะยึดติดกับมันกันอยู่หนอ
ถ้าหากเราลองศึกษาดูให้ดีจะพบว่า องค์สัมมาสัมพระพุทธเจ้าได้มอบแนวธรรมะมาให้เราใช้ในการพิจารณาชีวิตของเรา นั่นก็คือ แนวทางของกฎไตรลักษณ์... อนิจจา คือความไม่เที่ยงตรง มีการเปลี่ยนแปลงได้โดยเสมอ เมื่อสิ่งๆ หนึ่งเกิดขึ้นแล้ว ก็ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ และสุดท้ายก็ดับสลายไปที่สุด ทุกขัง คือความเป็นทุกข์ของเรา อยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ทั้งๆ ที่เราอยากให้มันเป็นอยู่ตลอดไป เราทุกข์เพราะอะไร ทุกข์เพราะกิเลสอันมัวหมองของเราใช่ไหม แล้วเหตุใดเราจึงไม่ตัดมันออกไปจากใจของเรากันละ อนัตตา คือ ความไม่ใช่ตัวตนอันแท้จริง คือไม่ว่าใครก็แล้วแต่ก็ย่อมไม่มีอำนาจบารมีที่จะสั่งตัวเราเองได้ให้คงความสวยงาม ความแข็งแรง ไปได้ตลอด วันหนึ่งย่อมมีวันโรยราดั่งดอกไม้ที่ต้องแดดแรงกล้า เราไม่มีตัวตนที่แท้จริงของเรา เราเกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของธาตุทั่งสี่ เมื่อวันใดธาตุทั้งหมดแยกสลายไป ความเป็นเรา เป็นตัวตนของเราที่เคยยึดมั่น ถือมั่น ก็จะหายไป
สิ่งทั้งหลายต่างๆ เกิดมา มีขึ้นมา มีอยู่ได้ สักวันก็ต้องจากไปได้ ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว เราจึงควรเตรียมตัวฝึกใจเราให้เคยชินกับเรื่องแบบนี้ เพื่อที่ว่า ถ้าช่วงเวลานั้นมาถึง เราจะได้เป็นผู้ที่มีความพร้อม มีสติเท่าทันกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ประมาทกับชีวิต
และเราก็จะเกิดมา ตั้งอยู่กับสติที่สมบูรณ์พร้อมของเรา เพื่อว่าในที่สุดแล้ว เราก็จะดับไป
Create Date : 30 กันยายน 2552 |
Last Update : 4 ธันวาคม 2552 15:30:13 น. |
|
62 comments
|
Counter : 868 Pageviews. |
![](../images/bg-follower.png) |
|
|
โดย: KUNNAISABB. (jaruwan_ben ) วันที่: 30 กันยายน 2552 เวลา:13:38:49 น. |
|
|
|
โดย: buanoi วันที่: 30 กันยายน 2552 เวลา:13:46:14 น. |
|
|
|
โดย: vivananata วันที่: 30 กันยายน 2552 เวลา:15:10:27 น. |
|
|
|
โดย: Nok (nokjeffus ) วันที่: 1 ตุลาคม 2552 เวลา:10:02:15 น. |
|
|
|
โดย: JewNid วันที่: 1 ตุลาคม 2552 เวลา:11:25:56 น. |
|
|
|
โดย: aftertime วันที่: 1 ตุลาคม 2552 เวลา:13:48:50 น. |
|
|
|
โดย: sukie_moo วันที่: 1 ตุลาคม 2552 เวลา:14:49:36 น. |
|
|
|
โดย: WeToYoU IP: 68.55.231.55 วันที่: 3 ตุลาคม 2552 เวลา:22:13:01 น. |
|
|
|
โดย: WeToYoU IP: 68.55.231.55 วันที่: 3 ตุลาคม 2552 เวลา:22:13:02 น. |
|
|
|
โดย: nutangmo วันที่: 3 ตุลาคม 2552 เวลา:23:23:20 น. |
|
|
|
โดย: แมวอ้วนตัวกลมดุ๊กดิ๊ก IP: 78.105.43.72 วันที่: 4 ตุลาคม 2552 เวลา:7:19:46 น. |
|
|
|
โดย: มายด์ IP: 114.128.80.48 วันที่: 12 ตุลาคม 2552 เวลา:13:08:22 น. |
|
|
|
โดย: ทาย IP: 114.128.80.48 วันที่: 12 ตุลาคม 2552 เวลา:13:10:46 น. |
|
|
|
โดย: auee77 วันที่: 13 ตุลาคม 2552 เวลา:14:39:51 น. |
|
|
|
โดย: t_t (miwwy ) วันที่: 13 ตุลาคม 2552 เวลา:14:46:17 น. |
|
|
|
โดย: Mr.Crowley วันที่: 13 ตุลาคม 2552 เวลา:15:17:41 น. |
|
|
|
โดย: ลมลวง วันที่: 14 ตุลาคม 2552 เวลา:22:26:46 น. |
|
|
|
โดย: E-kapi IP: 118.173.217.251 วันที่: 15 ตุลาคม 2552 เวลา:19:30:49 น. |
|
|
|
โดย: wapainunoon วันที่: 16 ตุลาคม 2552 เวลา:19:40:19 น. |
|
|
|
โดย: เสกคาถา วันที่: 18 ตุลาคม 2552 เวลา:1:32:27 น. |
|
|
|
โดย: blog pu วันที่: 19 ตุลาคม 2552 เวลา:15:19:44 น. |
|
|
|
โดย: wynterblue (wynterblue ) วันที่: 20 ตุลาคม 2552 เวลา:9:44:02 น. |
|
|
|
โดย: ผลส้ม วันที่: 29 ตุลาคม 2552 เวลา:14:30:49 น. |
|
|
|
โดย: น้อง (nong_arch2 ) วันที่: 29 ตุลาคม 2552 เวลา:16:20:59 น. |
|
|
|
โดย: Tangible วันที่: 29 ตุลาคม 2552 เวลา:19:56:04 น. |
|
|
|
โดย: กลิ่นดอย (กลิ่นดอย ) วันที่: 30 ตุลาคม 2552 เวลา:12:56:39 น. |
|
|
|
โดย: ภูริดา วันที่: 30 ตุลาคม 2552 เวลา:14:06:26 น. |
|
|
|
โดย: d__d (มัชชาร ) วันที่: 30 ตุลาคม 2552 เวลา:16:02:48 น. |
|
|
|
โดย: ใกล้ใจ วันที่: 1 พฤศจิกายน 2552 เวลา:20:57:17 น. |
|
|
|
โดย: รักหนังสือ (Reading culture ) วันที่: 2 พฤศจิกายน 2552 เวลา:10:12:20 น. |
|
|
|
โดย: SWEET ADGE วันที่: 27 พฤศจิกายน 2552 เวลา:11:22:40 น. |
|
|
|
โดย: boboloki วันที่: 27 พฤศจิกายน 2552 เวลา:15:41:41 น. |
|
|
|
โดย: art ตัวแม่ (tifun ) วันที่: 27 พฤศจิกายน 2552 เวลา:16:10:41 น. |
|
|
|
โดย: ทะโมนน้อย วันที่: 28 พฤศจิกายน 2552 เวลา:9:55:23 น. |
|
|
|
โดย: ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกัน inmemoir IP: 58.10.74.121 วันที่: 4 ธันวาคม 2552 เวลา:15:36:00 น. |
|
|
|
โดย: atinatana วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:21:40:03 น. |
|
|
|
โดย: กลิ่นดอย วันที่: 8 ธันวาคม 2552 เวลา:16:49:01 น. |
|
|
|
โดย: ด.ช.สมหญิง วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:13:49:42 น. |
|
|
|
โดย: alone_06 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:14:37:23 น. |
|
|
|
โดย: นินา (bioninaviva ) วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:15:23:48 น. |
|
|
|
โดย: blog pu วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:16:38:24 น. |
|
|
|
โดย: inmemoir วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:07:37 น. |
|
|
|
โดย: top (tophpm ) วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:0:17:40 น. |
|
|
|
โดย: รักแรกคลิก (Love at first click) IP: 204.136.218.8 วันที่: 11 ธันวาคม 2552 เวลา:8:13:13 น. |
|
|
|
โดย: i will ok วันที่: 11 ธันวาคม 2552 เวลา:20:06:16 น. |
|
|
|
โดย: กลิ่นดอย วันที่: 12 ธันวาคม 2552 เวลา:21:13:38 น. |
|
|
|
โดย: miwwy วันที่: 14 ธันวาคม 2552 เวลา:23:02:37 น. |
|
|
|
|
|
|
|
และร่วมเป็นกำลังใจให้ทหารไทยทุกนายค่ะ