กันยายน 2553

 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
24
25
26
27
28
29
30
 
 
23 กันยายน 2553
All Blog
เวลากับอารมณ์
ห่างหายไปนาน...สำหรับเจ้าของบ้านที่ไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวอย่างข้าพเจ้า ...
เมื่อเวลากับอารมณ์มันมาไม่พร้อมกัน
แป้นคอมพิวเตอร์กกับมือมันไม่ค่อยจะประสานงานกันเอาซะเลย
ข้าพเจ้าว่าหลายๆคนที่ชอบเขียนอะไรๆเรื่อยๆเปื่อยๆแบบข้าพเจ้า
ก็คงจะมีหลายคน..เมือเวลาที่อารมณ์ อยากจะเขียนมันเกิด
แต่เวลามันก็ไม่เหลือที่จะให้มานั่งกดคอมเพื่อขีดๆเขียนๆ
อะไรต่อมิอะไรเรื่อยเปื่อย...เมื่อเวลาพอจะมี
อารมณ์ก็ไม่เกิดให้อยากเคาะแป้นพิมพ์เอาซะเลย ...
และแล้วก็มีวันนี้ที่ข้าพเจ้าได้เวลาและมีอารมณ์อยากเคาะแป้นพิมพ์
เรื่อยๆเปื่อยๆ แบบหาสาระอะไรไม่ค่อยจะได้นักอีกสักครั้ง.....

>

คนเราเวลามีกัน24ชั่วโมงต่อวันเท่าๆกันทั้งนั้น ข้อนี้ข้าพเจ้าก็ทราบดี....
ช่วงเวลาที่ห่างหายก็มีภาระกิจทั้งการงานส่วนตัว
ส่วนใจที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงกำลังซักเท่าไรนัก..
วันๆผ่านไปไวเหมือนโกหก...ตื่นขึ้นมาแปปเดียวก็ค่ำแล้ว
งานที่ทำ ทำไปก็ไม่จบซะที..ส่วนตัวส่วนหัวใจก็นับวันยิ่งล้ายิ่งเหนื่อย
แต่มันก็คงต้องรับสภาพกับความเป็นจริง ..
ความจริงที่เจ็บปวดมันก็ยังคงต้องยอมรับกับสิ่งที่เป็นอยู่...
วันนี้ข้าพเจ้าเหนื่อยจัง...อยากบ่นว่าท้อ..
อยากบ่นว่าเหนื่อยเมื่อบางครั้งหยิบจับอะไร
หรือเพราะข้าพเจ้าทำอะไรหลายอย่างมากมายเกินไป
อะไรๆก็ไม่ได้ดังตั้งใจแม้ซักอย่างเดียว
ชีวิตวนเวียนวุ่นวาย หาเวลาRelaxให้กับตัวเองบ้าง..
ก็พยายามที่จะหาแต่เหมือนว่า..ยิ่งหายิ่งไม่เจอ..



โอ้ว...นี่หรือมนุษย์ ข้าพเจ้าก็เข้าใจดีว่าการทำอะไรพร้อมๆกัน
หลายสิ่งอย่างมันก็ยากที่แต่ละอย่างจะออกมาดีได้ทั้งหมด
นั่นหมายความว่า มันอาจจะไม่มีอะไรดีเลยก็เป็นได้...
ที่ทำงานเป็นห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆมีโต๊ะทำงานตั้งอยู่ไม่กี่ตัว
งานก็ไม่มากมายอะไรนัก แต่ความวุ่นวาย มันกลับรู้สึกมากมาย
จนข้าพเจ้าเองก็สุดจะทนบางครั้งคนเราตั้งความหวังเอาไว้มากเกินไป
มันก็ตกลงมาได้เจ็บปวดเช่นเดียวกันกับความตั้งมั่นและหวังไว้ต่างๆนาๆ
แต่เหนือสิ่งอื่นใดข้าพเจ้าก็คงเป็นคนธรรมดา
ที่ยังคงค้นหาหนทางของความเจริญในทุกทาง
พบปะสิ่งใดใหม่ๆ ถ้าถูกใจก็ยังคงหลงไหลในสิ่งนั้น
จนบางครั้งก็อดที่จะถามตัวเองไม่ได้ว่า...เราคิดดีหรือยัง..
ก็ยังดีนะที่มีช่วงให้หยุดคิดได้บ้าง....



วันนี้วันที่ 23 กันยายนแล้ว อีกไม่กี่วัน ก็จะถึงวันสำคัญในชีวิต..
วันที่ข้าพเจ้าไม่อยากให้ถึงเลย วันที่14 ตุลาคม
วันของการพลัดพราก วันที่เจ็บปวด ...เมื่อเวลายิ่งใกล้เข้ามาทุกทีๆ
ข้าพเจ้าก็จะเป็นโรคสับสนตัวเองเสมอๆ
จะ 4 ปีแล้วนะที่ข้าพเจ้าหัวใจสลาย...
เป็นวันที่ไม่อยากจำเอาซะเลยงงแต่ทำไมไม่รู้ช่วงนี้ ของทุกๆปี
เมื่อเวลาใกล้ถึงวันที่ข้าพเจ้าสูญเสียหัวใจ..
สูญเสียคนที่รักข้าพเจ้า..สูญเสีย พลัดพราก ไม่อาจเจอ..
วันที่หัวใจหมดแรงมันใกล้เข้ามาครบรอบอีกครั้ง...
จิตใจที่เคยเข้มแข็งเมื่อผ่านเวลานั้นไปซักระยะ..
เมื่อใกล้วันที่จะมาครบรอบอีกครั้งข้าพเจ้าเริ่มอ่อนแออีกครั้ง..
เป็นเช่นนี้เสมอๆ..ข้าพเจ้าทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้ในช่วงเวลาใกล้วันที่เค้าจากไป...
ข้าพเจ้าพยายามอย่างเหลือเกินแต่ไม่รู้เพราะอะไร ยิ่งพยายามยิ่งเจ็บปวด...



แต่ว่าข้าพเจ้าก็ยังคงมีความเชื่ออยู่อย่างนึงว่าความทุกข์เป็นสิ่งมหัศจรรย์..
เมื่อเราได้ก้าวข้ามผ่านไปความเจ็บก็จะลดน้อยลงไปตามลำดับ
และจะเป็นพื้นฐานของความเข้มแข็งต่อไปในอนาคต..
ข้าพเจ้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น..ข้าพเจ้าก็หวังว่าข้าพเจ้าจะผ่านวันเวลา
ที่เจ็บปวดนั้นไปให้ได้เหมือนที่เคยผ่านมาแล้วทั้ง3ครั้ง
ที่ครบรอบของวันที่สูญเสีย...ครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ 4
ข้าพเจ้าคงต้องผ่านไปให้ได้..เพื่อเมื่อครั้งที่ 5 มาถึง
ข้าพเจ้าจะได้เข้มแข็งขึ้นกว่าวันนี้...
วันที่เวลากับอารมณ์เหงาๆปวดๆกับใจที่ความอดทนมันมีน้อยนิดเหลือเกิน...
ข้าพเจ้าจะผ่านความเจ็บปวดนี้ไป ให้ได้อีกครั้ง
ซักวันข้าพเจ้าคงจะทำให้คำว่าความทุกข์เป็นสิ่งมหัศจรรย์...เป็นความจริง...

เอาล่ะทุกสิ่งมีเวลาในตัวของมันเองเสมอ ... เมื่อมีวันที่ร้องไห้ก็ย่อมมีวันที่หัวเราะเสียงดังได้บ้าง ในซักวัน...




Create Date : 23 กันยายน 2553
Last Update : 23 กันยายน 2553 23:05:16 น.
Counter : 445 Pageviews.

4 comments
  
วันนี้เหนื่อยได้ท้อได้แต่อย่าถอยครับ ชีวิตเราเกิดมาไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง บ้างครั้งปัญหามันก็ชอบแกล้งให้เราเจ็บปวด แต่ในสิ่งร้ายๆกลับมีสิ่งดีๆซ่อนอยู่เสมอ ขอให้ค้นพบสิ่งดีๆนั้นแล้วเอามาเป็นกำลังใจพลักดันให้ชีวิตก้าวต่อไปในโลกที่สับสนนี้ครับ
โดย: Don't try this at home. วันที่: 24 กันยายน 2553 เวลา:0:33:41 น.
  
ไม่ได้แวะมานานเช่นกันนะคะ

แต่กำลังใจชาลีมีให้เสมอน๊าา ^^

รักษาสุขภาพ และมีความสุขมากๆ นะคะ ^^
โดย: sierra whiskey charlie วันที่: 24 กันยายน 2553 เวลา:21:02:18 น.
  
สวัสดีจ๊ะนัท....

ทุก ๆอย่างในโลกนี้เป็นสิ่งมหัศจรรย์เสมอ...
โดย: เจ้าหญิงที่เจ้าชายตายจาก (timeofmylove ) วันที่: 1 ตุลาคม 2553 เวลา:12:26:57 น.
  
สวัสดีครับ สบายดีไหม
โดย: Don't try this at home. วันที่: 25 ตุลาคม 2553 เวลา:19:31:45 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

nj_nattaphat
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



๑۩۞۩๑... เคยไหม..ที่คุณก้าวเดินไปข้างหน้า แต่รู้สึกว่ามันเป็นการถอยหลังกลับ เคยไหม...ที่ท้องฟ้าในโลกส่วนตัวของคุณ กลับเปลี่ยนจากสีฟ้ามาเป็นเมฆครึ้มสีเทาหม่น โดยไม่มีเค้าลางแห่งพายุร้าย ทุกอย่างพัดพาคุณกลับไปสู่จุดเริ่มต้น หรือไกลกว่านั้น...เปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นหยดน้ำตา ๑۩۞۩๑


Friends Blog
[Add nj_nattaphat's blog to your weblog]
MY VIP Friend