ธันวาคม 2552

 
 
1
2
3
4
5
6
8
9
10
11
12
14
15
16
19
20
21
22
23
24
25
27
29
30
31
 
 
All Blog
วันที่เหงาอีกวัน
วันนี้วันที่ 13 ธันวาคม 2552 เป็นวันอีกวันที่ข้าพเจ้าเข้ามาอัพบล็อคอีกครั้ง...
หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต...มันเหมือนเป็นวังวนชีวิตคนเรามันก็แค่นี้จริงๆ...
ข้าพเจ้านั่งอยู่ในห้องเหงาๆ ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวครีมมันดูสบายตา.และอบอุ่น
แต่ทำไมข้าพเจ้า เหงาจัง...มีเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านไม่กี่วัน
หลากหลายเรื่องราว....ชีวิตคนเรามันทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกปลงได้เหมือนกัน

เกิดมาทุกคนก็ใช่ว่าจะพร้อมไปทุกสิ่งทุกอย่าง...ขอเพียงมีร่างกายที่ครบสมบูรณ์ มันก็น่าจะเพียงพอแล้ว พอโตขึ้นมาหน่อยก็น่าจะมีความรู้ประดับหัวไว้บ้าง ไม่มากก็น้อย สิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาก็นำมาเป็น ประสบการณ์ เพื่อใช้สอนตนเอง...ข้าพเจ้าเป็นคนดื้อดึงเกินไป หรืออาจเพราะใช้ชีวิตด้วยตัวเอง มามากเกินไป ... ความผิดพลาดในอดีต กับทุกเรื่องราว ...ทำไมข้าพเจ้า ไม่เคยที่จะจำเอาไว้เป็นบทเรียนบ้างเลย... ไม่ซิ ไม่เรียกว่าไม่จำ..แต่มันไม่รู้จักเข็ดซะที...กะเพื่อนมนุษย์ ...มานึกถึงสิ่งต่างๆที่เข้ามาในชีวิตช่วงนี้ และที่ผ่านมา สองปี....มันสับสนวุ่นวายเหลือเกิน ...
ท้อแท้...เคยคิดโง่ๆ ท่ไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกเบี้ยวๆใบนี้ด้วยซ้ำไป...

มีคำบางคำที่ข้าพเจ้าขอหยิบยกขึ้นมาในบทความนี้

"สิ่งที่คุณกำลังมีคู่ควรแล้วกับสิ่งที่คุณเคยทำ
สิ่งที่คุณกำลังทำสมควรแล้วกับสิ่งที่คุณจะต้องเผชิญ"




นั่นซิ ... สิ่งที่ข้าพเจ้าสมควรมี ....มันเกิดจากสิ่งที่ข้าพเจ้าเคยทำและพยายามที่จะทำ ...
สิ่งที่ข้าพเจ้าต้องเผชิญ...มันเกิดจากสิ่งที่ข้าพเจ้ากำลังกระทำ...

ข้าพเจ้า ได้รับ และสูญเสียมาพอสมควรแล้ว...ที่ได้รับก็มากมายจากหลากหลายผู้คน... ที่สูญเสียก็มากมายจากหลากหลายสิ่งเช่นเดียวกัน...

เมื่อก้าวมาอยู่จุดนี้ ข้าพเจ้าต้องพบเจอสิ่งต่างๆ ที่คาดไม่ถึงมากมายนัก
สิ่งที่ดีก็มีไม่ใช่น้อย...แต่สิ่งที่ไม่ดีก็มากมายจนเกินใจจะอดทนไหวเช่นเดียวกัน...เหมือนคำโบราณว่าไว้ ชั่วเจดทีดีเจ็ดหน....มันก็คงเป็นดังคำนั้นจริงๆ...

ถ้าว่าด้วยเรื่องของการงาน ข้าพเจ้าน่าจะก้าวหน้าไปกว่าเพื่อนๆในรุ่นราวคราวเดียวกันบางคน...ข้าพเจ้าอาจจะก้าวเร็วไปซักนิด...เหมือนก้าวกระโดด
จนบางครั้งก็ถูกเอารัดเอาเปรียบจากคนที่ไว้วางใจอยู่เสมอๆ ...
ถูกทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจจนหมดสิ้น...เพราะว่าข้าพเจ้าไม่รอบคอบ
ผลของการที่ข้าพเจ้าไม่รอบคอบเองก็ทำให้ข้าพเจ้าต้องเผชิญกับสิ่งลวงโลกในการทำงานที่ถูกเอารัดเอาเปรียบจากคนที่ข้าพเจ้าวางใจและนับถือ...

ถ้าว่าด้วยเรื่องของความรัก..ข้าพเจ้าก็ผิดบาปกับคนที่รักข้าพเจ้า...
ที่ผิดบาปเพราะข้าพเจ้าไม่อาจตอบรับได้ และในขณะเดียวกันข้าพเจ้าก็ต้องตกหลุมรักคนที่ไม่มีหัวใจให้ข้าพเจ้า...





มันก็คือความเหงาในหัวใจ...ถ้าพูดถึงความสูญเสีย ข้าพเจ้าสูญเสียสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตไปแล้ว นานมากแล้ว...แต่มันคงอยู่ในความทรงจำ...
ในการสูญเสียครั้งนั้น ...เจ็บปวดปางตาย...ข้าพเจ้าเสียแม่ผู้เป็นที่รักผู้ให้กำเนิด..ข้าพเจ้าเสียพ่อซึ่งเป็นฮีโร่ในหัวใจ...เป็นผู้ให้กำเนิดชีวิตข้าพเจ้า...
ข้าพเจ้าสูญเสียพี่ชายไปแล้วถึง 2 คน ...นี่คือความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้ข้าพเจ้าไม่สามารถ หาได้จากใคร...และข้าพเจ้าก็ไม่สามารถมอบให้กับใครได้เท่าท่านทั้ง2คน ...แม่เป็นที่รักและพ่อผู้เป็นฮีโร่ ..ของข้าพเจ้า

ตราบวันนี้ข้าพเจ้าก็เคยมีความรัก เคยถูกรัก และก็เคยรักใคร...
การถูกรักมันก็ดีแต่ถ้าไม่รักก็คือไม่รัก....มันไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้... การที่ข้าพเจ้ารู้จักมีความรักที่จะรักใครนอกเหนือจากคนในครอบครัว...ข้าพเจ้าก็รักด้วยหัวใจ..ไม่มีคำตอบไม่มีเหตุผล...ไม่มีนิยาม....

ข้าพเจ้าเหงาได้ขนาดนี้เพราะวันนี้ ข้าพเจ้าเองไม่มีใครเลย...
นั่นเป็นเพียงความคิดแบบที่เรียกว่าเห็นแก่ตัว... ซินะ...ข้าพเจ้าบอกว่าไม่มีใครเลย... ในความเป็นจริงข้าพเจ้าควรจะมี...และเมื่อทบทวนสิ่งที่ข้าพเจ้ามีในหัวใจตลอดมาและตลอดไป ...คือผู้หญิงที่เป็นที่รัก และผู้ชายที่เป็นฮีโร่ของข้าพเจ้า.... ท่านทั้งสองอยู่กับข้าพเจ้าตลอดมา...ในหัวใจเหงาๆ

เหตุที่ข้าพเจ้าเหงานัก....
เพราะข้าพเจ้าไม่สามารถปรับทุกข์กับท่านได้อีกแล้ว...
ไม่สามารถเอื้อมมือไปโอบกอดท่านได้อีกเลยแม้ซักครั้งเดียว ...
ไม่สามารถจะเห็นหน้า..และไม่สามารถพูดจาหยอกล้อ...ได้อีก...
ไม่สามรถจูงมือไปเดินเล่น...และไม่สามรถอีกหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง...
แม้กระทั่งตอบแทนบุญคุณ...ท่านทั้งสอง....

วันนี้ข้าพเจ้าเหงาได้ขนาดนี้.....ไม่มีเหตุผลของความเหงาจริงจังนัก..
ข้าพเจ้ารู้สึกท้อถอยกับสิ่งที่ต้องเผชิญในทุกวัน หลายวันที่ผ่านมา...
มันเหนื่อย...เหลือเกิน...บางครั้งเหมือนหัวใจจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ...
สมองมันเหมือนระเบิดเวลา ที่รอเวลา...จะถึงจุด...ระเบิด...

เหน็ดเหนื่อยกับผู้คน...หลากหลาย...เหน็ดเหนื่อย...กับความไว้วางใจ...
เหนื่อยและท้อกับการดำเนินชีวิต..ที่ขาดที่ปรึกษา....
ข้าพเจ้าไม่ได้เก่งกาจสามารถขนาดที่จะอยู่คนเดียวได้ในโลกนี้...
ข้าพเจ้ามีหัวใจเป็นก้อนเนื้อก้อนเล็กเท่ากำมือ....เหมือนคนอื่นๆ

...ก็ต้องเจ็บต้องปวด...ก็ต้องเศร้าต้องเหงา...และก็ต้องโง่ได้ด้วย...
และมันก็ต้องมีวันที่ยิ้มได้...และก็น่าจะมีซักวันที่ต่อมความฉลาดมันน่าจะกระเตื้องขึ้นมาซักที...ความสมหวังก็น่าจะได้พบเจอกับเค้าบ้าง...ความกดดันก็น่าจะลดลงไปได้บ้างแล้ว...ข้าพเจ้าอยากพักสมอง..พักใจ....พักกาย..

ซักวัน....ข้าพเจ้าก็หวังเพียงเท่านี้...อยากให้ลมพายุร้ายพัดผ่านไปซะที...




Create Date : 13 ธันวาคม 2552
Last Update : 14 ธันวาคม 2552 0:10:18 น.
Counter : 239 Pageviews.

5 comments
  
ผมฟังเพลงนี้ไม่ได้อ่ะ (คนไม่มีเวลา) 555
เพราะว่ามันเศร้าเกินไปที่จะทำร้ายหัวใจตัวเอง
ลองออกมาจากมุมเหงาดูดีมั๊ยครับ ทุกอย่างมันอยู่ที่ตัวเรา เพียงแค่คุณกล้าก้าวออกมาเท่านั้น

ผมเคยเป็นหนึ่งคนที่จมอยู่กับมุมเศร้าของตัวเอง ไม่ได้เหงา แต่เป็นความเศร้า แต่ผมก็กล้าที่จะก้าวออกมาจากมุมนั้น เมื่อออกมาได้จะรู้ว่า โลกมันสวยงามกว่าที่คิด

อยู่ที่คุณกล้าออกมาหรือเปล่า ก็เท่านั้นเองครับ

สู้ๆนะ แล้วไปยิ้มที่บ้านผมได้เสมอครับ
โดย: กลิ่นดอย วันที่: 14 ธันวาคม 2552 เวลา:6:48:37 น.
  
ชีวิต!
โดย: เขี้ยวอสูร วันที่: 14 ธันวาคม 2552 เวลา:17:20:48 น.
  
ความเหงาเป็นอะไรที่ทรมานสำหรับใครบ้างคน เเต่ความเหงาบ้างครั้งก็ให้เราได้มีเวลาคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา เป็นกำลังใจให้ครับ
ป.ล.เพลงเพราะมาก
โดย: Don't try this at home. วันที่: 14 ธันวาคม 2552 เวลา:18:00:11 น.
  
ลุกขึ้นมามองฟ้ายามรุ่งสาง
อย่ามัวนั่งซึมเศร้าเหงาอย่างนี้
เฝ้าครุ่นคิด..เวียนซ้ำย้ำอีกที
ก็มิอาจได้สิ่งที่กระจ่างใจ

,...

มานั่งเป็นเพื่อนค่ะ อย่าเหงานะจ๊ะคนดี...
โดย: I_sabai วันที่: 14 ธันวาคม 2552 เวลา:19:31:19 น.
  
อยู่กับความเหงา เหงาเหงา ใช้ว่าแย่
ใช้ว่าเรา พ่ายแพ้ ความสนุก
อยู่กับเหงา ใช้ว่าเรา อยู่กับทุก
จะหาใคร มีแต่สุข คงไม่มี
คนเรานี้ ก็มี หลากหลายสิ่ง
ทั้งสุขจริง สุขแท้ แน่เค่ไหน
บางคนทุก ทำเป็นสุข มีถมไป
อย่าไปแค ให้มากมาย เลยเวลา
หากวันนี้ เราไรซึ่ง ความสนุก
ให้ถามว่า แล้วเราทุก อะไรใหม่
หากใช้ทุก แค่เพียงเหงา จงเขาใจ
คุณเป็นคน เช่นทั้วไป ใช้แปลกคน

โดย: comnow1234 วันที่: 17 ธันวาคม 2552 เวลา:9:25:09 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

nj_nattaphat
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



๑۩۞۩๑... เคยไหม..ที่คุณก้าวเดินไปข้างหน้า แต่รู้สึกว่ามันเป็นการถอยหลังกลับ เคยไหม...ที่ท้องฟ้าในโลกส่วนตัวของคุณ กลับเปลี่ยนจากสีฟ้ามาเป็นเมฆครึ้มสีเทาหม่น โดยไม่มีเค้าลางแห่งพายุร้าย ทุกอย่างพัดพาคุณกลับไปสู่จุดเริ่มต้น หรือไกลกว่านั้น...เปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นหยดน้ำตา ๑۩۞۩๑


Friends Blog
[Add nj_nattaphat's blog to your weblog]
MY VIP Friend