ธันวาคม 2554

 
 
 
 
1
2
3
4
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
All Blog
จะกี่ฤดูก็คงเจ็บปวด
ฤดูฝน...ที่ยาวนาน ถึง ฤดูหนาวที่เจ็บปวด


วันนี้ก็ได้โอกาสดีๆที่อยากเขียน...อีกครั้ง
ก่อนที่ข้าพเจ้าจะหายไป...
จนลืมไปว่าเมื่อยามเหงา มีอะไรในใจ ...
ข้าพเจ้าสามารถที่จะแชร์...อะไรต่อมิอะไรได้ ณ ที่..แห่งนี้...
ก่อนที่ข้าพเจ้าจะเขียน มันก็ด้วยเหตุการณ์หลายอยาง
ทำให้ต้องห่างหายไปนาน....ในช่วงเวลาที่ผ่านมา
ผ่านมาจากฤดูหนาว มาฤดูร้อน มาฝนและจนวันนี้เข้าสู่ฤดูหนาว...
ต้นๆฤดูหนาวแล้ว อากาศกลับร้อนอบอ้าวมากมาย
หลังจากที่ร้อนมากมาย...เหลือเกิน...ฝนตกหนักน้ำท่วมบ้านเละเทะมากมาย

แดดในเดือนตุลาคม จนถึงเดือนนี้มันสุดจะทน..
เหมือนมีไฟอยู่รอบตัว บางวันดีหน่อยก็ตอนที่ค่ำลงแล้ว
...พอให้ความรู้สึกเย็นขึ้นนิดหน่อย ....หรือจะเรียกว่ากลางวันร้อน กลางคืนเย็น
แล้วสำหรับเวลาที่หายไป..เวลาที่ผ่านมา...
ข้าพเจ้าพบเจอหลากหลายทั้งในเรื่องงานเรื่องส่วนตัว..
เรื่องของหัวใจ...ทุกสิ่งอย่างสำหรับข้าพเจ้าไม่ว่าในช่วงเวลาไหนๆ
ข้าพเจ้าทำไมถึงได้รู้สึกว่ามันมีแต่ฤดูฝนเสมอๆในจิตใจ...
ฝนที่ตกแล้วเจ็บปวด ตลอดระยะเวลา 4ปี แล้วก็ถึงวันที่หนาวจับขั้วหัวใจอีกครั้ง..

ตลอดระยะเวลาที่ข้าพเจ้าผ่านฝน ผ่านหนาวมาจากวันนั้น
4ปี1เดือน ที่ผ่านมาชีวิตมันก็มีทั้งสิ่งดีและร้าย
....สิ่งดีดี ..ของหัวใจ..กับสิ่งสะเทือนใจ..เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว
สิ่งสะเทือนใจ..มันมีมากกว่า80%สิ่งดีดีเล็กๆน้อย ...
มันก็คือเปอร์เซนต์ที่เหลือ...มันดูช่างน้อยนิด...เหลือเกิน...




แต่ว่า...ชีวิตเกิดมาก็มีเพียงเท่านี้ ...
สิ่งดีดีจากคนดีดีข้าพเจ้าก็ได้รับจากคนที่ข้าพเจ้ารักที่สุด...
ไม่รู้จะพูดจะเอ่ยจะกล่าวอะไรออกมาได้มากกว่า...
ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ...แม้การที่อยู่ข้างๆ ข้าพเจ้า
เค้าก็ไม่ได้อยู่ให้ข้าพเจ้าได้พบเห็นหรอก
เป็นเพียงแค่ความสุขของข้าพเจ้าเพียงฝ่ายเดียวมากกว่า...
แต่ข้าพเจ้าก็ต้องขอบคุณจากหัวใจ..
ที่ตลอดเวลาฤดูฝนในใจข้าพเจ้า
ฝนพิษที่ทำร้ายหัวใจ..มันก็กลายเป็นฝนที่เย็นฉ่ำบ้าง
ในบางครั้งคราว...ที่ข้าพเจ้ามองไม่เห็นใคร..แม้แต่คนเดียว..
เมื่อข้าพเจ้ามองออกไปก็จะเห็นเค้าเสมอ...อยู่เป็นดาว...บนฟ้าไกล
ข้าพเจ้ารู้สึกได้ว่าถ้าเค้าอยู่ตรงนี้เค้าจะฉุดดึงมือของข้าพเจ้า
ที่กำลังจมกับปัญหาสารพัน...ในชีวิต
แล้วชีวิตนี้จะยังต้องการอะไรมากกว่านี้อีกเล่า...
มันน่าจะเพียงพอแล้ว..มิใช่หรือ????
ดีพอแล้วและพอดีแล้วสำหรับข้าพเจ้า...
อยู่แบบตัวคนเดียวแค่มีเค้าในความทรงจำ
ก็สมแล้วกับความร้ายกาจที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้กับเค้ามากมาย





คำตอบที่ตอบคำถามในใจของข้าพเจ้า...คือเค้าพอดี..และดีพอ..
และที่ข้าพเจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจตน...คิดได้ตอนนี้ ไกลและสายเกินไป
เพราะตลอดเวลา..แม้ว่าข้าพเจ้าจะไมดีพอสำหรับเค้า
แต่...เค้าไม่เคยไปไหน...ยังคงอยู่ข้างๆเสมอมา...จนวันสุดท้าย
แม้ว่า...ข้าพเจ้าเหนื่อยเหลือเกิน...กับปัญหาที่มันมีไว้ให้แก้

การแก้ปัญหาในแต่ละครั้ง ข้าพเจ้าก็เหนื่อยและล้า หมดแรงกำลัง...
ทั้งกำลังกายกำลังใจ...มันล้าจนข้าพเจ้าเองก็หมดหวังในหลายๆครั้ง...
ยิ่งพยายามที่จะทำให้ดีที่สุด กับกลายเป็นยิ่งทำก็ยิ่งพังในทุกๆเรื่อง...
จะด้วยเหตุผลอะไร ข้าพเจ้าก็เจ็บปวดอยู่ดี...เจ็บในหัวใจ...


แต่...เมื่อได้เกิดมาเป็นคนมีชีวิต ก็ย่อมต้องใช้ชีวิต...
แต่จะใช้ชีวิตอย่างไรให้สมกับชีวิตที่พระเจ้าประทานให้เกิดมา...
เป็นลูกของพ่อของแม่....ผู้ที่มีพระคุณล้นเหลือ....

เป็นลูกที่ดี...ข้าพเจ้าก็มองตัวเองแล้วก็ยังไม่ได้เป็นลูกที่ดีพอ...
เป็นน้องที่ดีของพี่ๆ หรือ...ข้าพเจ้าก็ยังไม่ได้เป็นน้องที่ดีพอ...
เป็นพี่ที่ดีพอของน้องหรือ...ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เป็นพี่สาวที่ดีพอ..
เป็นเพื่อนที่ดีต่อเพื่อนหรือ..ข้าพเจ้าก็คิดว่ายังไม่ได้เป็นเพื่อนที่ดีพอ..
เป็นคนรักที่ดีของคนที่ข้าพเจ้ารัก..ก็ยังทำได้ไม่ดีพอ...และไม่เคยพอดี...
ก็จนแล้วจนรอด...ท้ายที่สุด คนที่รักก็ไม่ได้อยู่ให้รักอีกแล้ว

ขอร้องในวันนั้นไม่ให้ไปจะดีกว่าไหม...
ทำไมข้าพเจ้าปล่อยให้เรื่องราวผ่านไปโดยไม่ทำอะไรเลย
ก็เหมาะสมแล้วที่ต้องอยู่กับความทุกข์เพียงลำพัง
วันใดที่มองดาวบนฟ้า...วันนั้นเป็นวันที่ข้าพเจ้าได้พบเค้า
แค่นี้ก็คงเพียงพอแล้ว อย่าฝันที่จะมีใครมารัก
ข้าพเจ้ามีบาดแผล ที่ไม่มีทางจะรักษาได้อีกแล้ว
เมื่อเจอใครคนนึงในหลายปีที่ผ่านมา ข้าพเจ้าก็ไม่สามารถ
ไม่สามารถจะรักจะอยู่เพื่อดูแลใครได้
ไม่เคยต้องการตัวแทนของใคร...ชีวิต หัวใจ ไม่มีใครแทนใครได้




อะไรกันหนอ...ข้าพเจ้าเป็นสิ่งดีดีในชีวิตของใครไม่ได้เลย...หรือ???
จะด้วยเหตุผลใด..ข้าพเจ้าก็ยังไม่เคยดีพอสำหรับใครๆ...
....... ความดีทำได้ไม่ยาก...ข้าพเจ้าเข้าใจอย่างนั้น...
แต่ในที่สุดข้าพเจ้าก็ตระหนักดีว่า...ช่วงชีวิตที่ผ่านมา..
ข้าพเจ้าก็ยังไม่เคยดีพอสำหรับใครๆได้...

เมื่อแต่ละวัน..ข้าพเจ้าจะวนเวียนกับการทำงานที่ทำงานที่บ้าน..
ทุกสิ่งรอบตัวยังคงเดิม ที่เปลี่ยนไปคือ....
ผู้คนที่วนเวียนผ่านมาและก็ผ่านไป ...มาเพื่อพบ..และเพื่อจาก...
ไม่ได้มีใครก้าวเข้ามาเพื่อยืนอยู่ข้างๆ....ไม่ว่าจะผ่านมาในฐานะอะไร..


หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตทำให้ข้าพเจ้า
ต้องใช้ความอดทนอย่างมาก...อดทนกับความรู้สึก
อดทนกับความเจ็บปวดในใจ..
ความรัก..ที่ไม่เคยได้รับมาจริงๆจากใจของใครต่อใคร
ทั้งที่ผ่านเข้ามาและเป็นอยู่...
เมื่อข้าพเจ้าอยากจะรักใคร 4ปีมาแล้วนะ ทำไมมันยังติดค้างที่จะคอยมองดาวบนฟ้าเสมอ
เมื่อมีบางคนที่ข้าพเจ้ารู้สึกมาก คิดถึงจนผิดไปจากนิสัยของตน
ไม่ทันเท่าไร ความเจ็บปวดก็มาเยือน จนใจแทบขาด
และคงค้างคาในหัวใจ ข้าพเจ้าคงต้องใช้กรรม อย่างที่เค้าพูดจริงๆซินะ

คนบนฟ้าอยู่เคียงข้างข้าพเจ้าอยู่ใช่ไหม...ทำไมในแต่ละวัน
จะเข้าห้าปีแล้ว ข้าพเจ้ายังคงปล่อยให้ฝนตกอยู่ในหัวใจจนทุกข์ท้อทรมานแบบนี้
และเมื่อคนที่ก้าวเข้ามาเป็นคนที่ข้าพเจ้าเองก็ไม่รู้ว่าจะด้วยอะไร
เริ่มรู้สึกห่วงหาอาทร เริ่มคิดถึงเกินคนรู้จักทั่วไป เกินกว่าใครๆที่เข้ามา
ที่ข้าพเจ้าปฏิเสธไปเสียจนหมดทุกผู้คน เพราะข้าพเจ้ายึดมั่น
ถือมั่นในใจตนว่าคนบนฟ้า อยู่ข้างๆข้าพเจ้าเสมอ





แต่...รู้ไหม ไม่ว่าจะคิดถึงเค้าแบบไหนเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ
จนวันนี้ใจข้าพเจ้าไม่นิ่งซะแล้ว เมื่อขณะนี้ที่เห้นที่เป็นอยู่
คนเดียวที่ข้าพเจ้าได้พบเจออีกฐานะนึง เป็นคนๆนั้น คนที่ทำให้ข้าพเจ้าใจแกว่ง

แต่แค่ไม่นาน เจ็บยิ่งกว่าเจ็บ...เมื่อในที่สุด ข้าพเจ้าก็ยังคง
ต้องกลับมาอยู่กับความจริงบางอย่างที่หลอกหลอนให้ปวดใจยิ่งกว่า
เมื่อมองดาวบนฟ้า ข้าพเจ้าก็เหงา เจ็บปวด แต่ ก็ยังรู้ได้ว่า...
ความรักจากคนบนฟ้า โอบล้อมร่างกายและวิญญาณของข้าพเจ้า
ไม่ทำให้หนาวเหน็บ เช่นที่เป็นอยู่ โดยไม่รู้ว่าความสัมพันของเรา
คืออะไรกันแน่....แต่ที่รู้สิ่งเดียว ชีวิตเดียวที่มีเลือดเนิ้อลมหายใจอ้อมกอดอุ่นๆ
แค่เค้าคนเดียว ที่ข้าพเจ้ารู้สึกสัมผัสได้ สัมผัสด้วยใจ แม้ว่าจะเจ็บปวด

คนบนฟ้า ... ตอนนี้ข้าพเจ้าชดใช้ให้แล้ว ...และไม่ว่าคิดถึงแบบไหน
ทุกสิ่งมันจะแทนที่ด้วยความเหงา และความเจ็บปวด
ฤดูฝนที่เจ็บปวดมันยังคงสิงสถิตอยู่ในหัวใจ..ยาวนาน
ทุกวันทุกคืน..เกาะติดกับข้าพเจ้าไม่เคยยอมที่จะไปไหน
หรือยอมที่จะห่างจากข้าพเจ้าบ้างเลย...

สายฝนที่ใครๆบอกว่า..จะเย็นชื่นใจ..นานๆจะผ่านเข้ามาสักครั้ง
และก็จะผ่านไปโดยทิ้งบาดแผลในใจ...
สายฝนที่เย็นชื่นฉ่ำก็จะกลายเป็นนำแข็งที่เย็นจนใจชา...
เจ็บปวดจนสุดกลั้นไว้...ทิ้งบาดแผลที่เจ็บลึกไว้กับใจข้าพเจ้า...





ความรัก ณ ที่แห่งนี้ในหัวใจ..มันก็เริ่มเย็นชา..
และจับก้อนเป็นน้ำแข็งที่ทำให้เกิดความเจ็บปวด....
ข้าพเจ้าไม่สามารถที่จะละลายน้ำแข็งจากฝนพิษ
ที่เกาะกินจิตใจออกไปได้เลย...ข้าพเจ้าต้องกลายเป็นสิ่งมีชีวิตเลวๆ
ที่กำลังเข้าไปทำร้ายคนอีกคน โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว ...คนอีกคน
ที่มาแสดงความเป็นเจ้าของ เค้าคนนั้น ...แล้วข้าพเจ้าควรทำอย่างไร
ถอยออกมา เพื่ออยู่กับคนบนฟ้า อยู่กับตัวเอง อยู่กับโลกส่วนตัว
โลกที่ข้าพเจ้ากันใครๆ ต่อใคร ไม่ให้เข้ามาได้ ....
โลกที่ไม่มีอะไร แต่มีอยู่ในใจเสมอ ร่างกายและวิญญาณ
ร่างกายข้าพเจ้าเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อคิดเรื่องราวของเค้า
เค้าคนที่ยังมีเลือดเนื้อ ยังได้กอด ยังได้ยินเสียง ยังได้ดูแลกันและกัน

แต่เมื่อมองไปที่ดาวบนฟ้าไกล ข้าพเจ้าก็ได้รู้ว่าข้าพเจ้า
กำลังชดใช้ในสิ่งที่ได้เคยทำไว้กับคนบนฟ้าแล้ว เวลาของข้าพเจ้ามีไม่มากนัก
อยากเก็บทุกความรู้สึก เก็บทุกสิ่งที่สามารถ จะเก็บไว้ได้ ถ้าวันหนึ่งวันใด
วันนั้นไม่มีเค้าแล้ว เก็บเหมือนที่ยังคงเก็บความรักของคนบนฟ้า
ไว้รอบๆตัวเสมอ แม้ร่างไมอยู่ข้างๆ แต่ข้าพเจ้าก็ยังพอใจที่จะได้คิดถึง



ข้าพเจ้าไม่รู้เลย...ต่อไปจากนี้...วันไหนในชีวิต...
ที่ข้าพเจ้าจะได้เจอความหวังดี..ความรู้สึกดีดี ที่มาจากหัวใจ...
เมื่อไรกันหนอที่ข้าพเจ้าจะได้กลายเป็นสิ่งดีดี
...ที่พอดีและดีพอ สำหรับใครๆได้บ้าง.... ในสายตาของบางคน...

ข้าพเจ้าพยายามแล้ว ข้าพเจ้าจะรักแล้วก็จะรัก...
ข้าพเจ้าทำดีแล้ว..และก็จะดีเสมอจะดูแลให้ได้มากที่สุด..
แม้ว่ามันอาจจะยังไม่ดีพอ หรือพอดีสำหรับใคร...และเหมือนว่า
วันนี้ข้าพเจ้ากลายเป็นคนเลวไปแล้วที่ปล่อยใจให้ไปอยู่กับเค้าจนมากมาย
ข้าพเจ้าไม่ใช่คนดีอะไรอีกต่อไปแล้วซินะ เพราะทำตามใจตัวเองมากไป

กว่าจะมีใครก้าวเข้ามาในใจได้ ... ข้าพเจ้ากักขังหัวใจตัวเองอีกไม่ได้แล้ว
แต่สัญญาว่า...จะยังคงมองดาวบนฟ้า เพื่อคิดถึงและเก็บความรักไว้เสมอ
ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ข้าพเจ้าก็ยังคงเชื่อว่า มีคนอยู่ข้างๆเสมอ ....
เพราะข้าพเจ้าเองก็ยังคงมีลมหายใจ ในหัวใจก็ยังเต้น และรู้สึกได้ว่า
ข้าพเจ้ากำลังคิดถึงคนนั้น ทุกขณะจิต ห่วงใย ล้นเหลือ
หลายปีมากแล้วที่ไม่เคยได้รู้สึกใจสั่น ตื่นเต้น แค่เห็นหน้า ใครบางคน
ความรู้สึกแบบนี้มันหายไปพร้อมกับคนที่อยู่เคียงข้างคนนั้นคนบนฟ้า
ข้าพเจ้ากำลังกลายเป็นคนไม่ดีไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม....
แต่ข้าพเจ้าก็จะพยายาม...ที่จะเป็นสิ่งดีดีในชีวิตของใครๆได้บ้าง...

ข้าพเจ้าสัญญา....ด้วยหัวใจ...



แม้ไม่ได้เป็นใครที่ดีพอในสายตาของใครๆ...
แค่อยากเป็นใครที่พอดีของใครซักคน...เท่านั้นเอง....

NJ...Smiley



Create Date : 06 ธันวาคม 2554
Last Update : 1 เมษายน 2555 18:31:11 น.
Counter : 406 Pageviews.

6 comments
  
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...
โดย: no filling วันที่: 11 ธันวาคม 2554 เวลา:9:54:25 น.
  
สุขสันต์วันเกิดครับ ขอให้มีสุขภาพร่างกายเเข็งเเรง
คิดสิ่งใดก็ขอให้สมปรารถนาเเละมีความสุขในทุกๆวันครับ
โดย: Don't try this at home. วันที่: 11 ธันวาคม 2554 เวลา:13:31:16 น.
  

สันต์วันเกิด มีความสุข
สมหวังในทุกๆ สิ่งนะคะ

โดย: Megeroo วันที่: 11 ธันวาคม 2554 เวลา:14:22:03 น.
  
โดย: catmaels วันที่: 11 ธันวาคม 2554 เวลา:20:22:55 น.
  
สุขสันต์วันเกิด
ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรงนะคะ


โดย: pantawan วันที่: 11 ธันวาคม 2554 เวลา:20:59:40 น.
  


ป้าเชิญนางฟ้า...มาอวยพรวันเกิดค่ะ
ขอให้พบแต่สิ่งดีๆ คนที่ดีมีจิตใจดี
เหตุการณ์ดีๆสุขภาพที่แข็งแรง
รวมทั้งความรัก
ที่ดีที่สุดในชีวิตนะคะ
*********
*******
*****
***
*



โดย: ป้าหู้เองจ่ะ (fifty-four ) วันที่: 11 ธันวาคม 2554 เวลา:23:17:53 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

nj_nattaphat
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



๑۩۞۩๑... เคยไหม..ที่คุณก้าวเดินไปข้างหน้า แต่รู้สึกว่ามันเป็นการถอยหลังกลับ เคยไหม...ที่ท้องฟ้าในโลกส่วนตัวของคุณ กลับเปลี่ยนจากสีฟ้ามาเป็นเมฆครึ้มสีเทาหม่น โดยไม่มีเค้าลางแห่งพายุร้าย ทุกอย่างพัดพาคุณกลับไปสู่จุดเริ่มต้น หรือไกลกว่านั้น...เปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นหยดน้ำตา ๑۩۞۩๑


Friends Blog
[Add nj_nattaphat's blog to your weblog]
MY VIP Friend