พฤศจิกายน 2553
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
2 พฤศจิกายน 2553
 
 

ละคร เจ้าสาวริมทาง ตอนที่ 2

ตอนที่ 2


จากคำประกาศของอำนาจ ทำให้พักตร์พิไลมั่นใจว่าเธอจะได้ไฮโซอย่างน้ำเพชรเป็นลูกสะใภ้ น้ำเพชรเองก็แอบยิ้มแต่ทำฟอร์มว่าอัครินเป็นคนรักอิสระ ฉะนั้นเธอคงต้องทำเฉยให้เขาดิ้นรนอยากแต่งงานกับเธอก่อน...

สามหนุ่ม อัคริน วิษณุ และยิ่งรวยอาบน้ำแต่งตัวอยู่ ในห้องอาบน้ำฟิตเนส อัครินทำทีให้เพื่อนทั้งสองเห็นว่าเขาพิถีพิถันแต่งตัวเหมือนมีนัดกับสาว สองคนเข้าใจว่าอัครินต้องหิ้วรสาออกไปแน่ พอถามก็ย้อนให้กลับไปเอาใจแฟนจะดีกว่า...ชิดใจเองก็ไม่พอใจดักรอถามอัคริน

"อ้อยทิพย์บอกว่า คุณสั่งให้รสากลับบ้านตอนนี้เลย"

พออัครินตอบว่าใช่ ชิดใจก็ออกอาการหึง กระฟัดกระเฟียด ว่าเขาจะหิ้วรสาไปนอนแทนเธอหรือ อัครินเอ็ด "ผมจะคบใคร มันไม่เกี่ยวกับคุณ เราเคยตกลงกันแล้วว่าห้ามยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย จำได้ไหม"

"แต่...ชิดใจรักคุณนะคะ"

"ขอบใจ แต่เคยบอกหลายครั้งแล้วนะ อย่ามารักผมเลย" พูดจบอัครินเดินไปอย่างไม่ไยดี

ชิดใจน้ำตาคลอ เสียใจจนเปลี่ยนเป็นความโกรธ...รสาเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเสร็จรีบเร่งเดินไป เข้าลิฟต์ วิษณุมาดักรอขอไปส่ง แต่รสาปฏิเสธแล้วรีบเดินเลี่ยงไป วิษณุเชื่อว่าคงรีบไปพบอัคริน แต่แล้ว...อัครินขับรถมาจอดที่ลานจอดรถ น้ำเพชรยิ้มหวานมาขึ้นรถ

"มีเรื่องอะไรหรือคะ ถึงนัดปุบปับแบบนี้"

อัครินตอบว่าเขาหิว น้ำเพชรทำตาชม้ายถามว่าหิวอะไร อัครินตอบหน้าตาเฉยว่าหิวข้าว หิวข้าวจริงๆ ทำเอาน้ำเพชรหน้าแตก...รสากลับบ้านแต่วัน เจอสมรขายหมูปิ้งอยู่ปากซอยกับผักบุ้งเพื่อนแม่ค้าซึ่งขายกล้วยแขก พอสมรเห็นรสากลับบ้านเร็วก็เอ็ดตะโรกลัวโดนหักเงินเดือน แต่พอรสารับรองว่าเจ้านายให้กลับเร็วก็โล่งใจ จึงให้รสาขายของแทน เธอจะไปเที่ยวกับเผด็จ

"ต้องเอาเงินไปปรนเปรอผัวใหม่เหรอไงยะ" ผักบุ้งพูดอย่างหมั่นไส้

สมรโวยว่าเลี้ยงมาจนโตต้องทดแทนกันบ้าง ว่าแล้วก็กระฟัดกระเฟียดเดินไป รสาบอกผักบุ้ง "อย่าไปว่าแม่เลยน้าความสุขของเขา"

"สุขของเขาแต่ทุกข์ของเราน่ะสิ ทำงานได้เท่าไหร่ก็ให้แม่ให้น้องหมด ตอนนี้มีไอ้แมงสาบเผด็จโผล่มาเกาะหลังอีกตัว กรรมเวรของเราจริงจริ้ง" ผักบุ้งสงสารรสา

ผักบุ้งชวนรสาเข็นรถไปขายริมถนนหน้าร้านอาหาร เผอิญอัครินขับรถมาจอดข้างๆพอดี รสาเห็นรีบหลบ ผักบุ้งมองคู่อัครินกับน้ำเพชรแล้วชมว่าหล่อสวยเหมาะสมกันดี พอผ่านไปรสาก็โผล่ขึ้นมามองอัครินอย่างรู้สึกต่ำต้อย

ในร้านอาหาร อัครินกินอย่างหิวโหยจนน้ำเพชรต้องถามว่าที่นัดเธอมาเพื่อทานอย่างเดียวหรือ อัครินนิ่งคิดสักพักก่อนจะบอกว่าเขามีอะไรอยากถาม น้ำเพชรตั้งใจฟัง

"จะว่าไง...ถ้าผมขอคุณแต่งงาน"

น้ำเพชรตะลึง คาดไม่ถึงว่าเขาจะพูดออกมา "นี่เป็นเรื่องตลกหรือล้อเล่นอะไรกันคะ"

"ทำไมคิดว่าผมล้อเล่น"

"ก็คุณเคยบอกว่าไม่รักใคร ไม่คิดจะรักด้วย แล้วจะมาขอเพชรแต่งงานได้ไง...พูดเล่นใช่ไหมคะ" น้ำเพชรเห็นอัคริน นิ่งไป

"ครับ จะพูดจริงได้ไง คนอย่างผมไม่เคยคิดรักใครจริงๆ" ว่าแล้วอัครินก็ก้มหน้ากินต่อ

น้ำเพชรผิดหวังที่อัครินไม่พูดอีก ทั้งที่วางฟอร์มตามแผน...ขณะที่ทั้งสองออกจากร้าน รสาเพิ่งเล่าให้ผักบุ้งฟังว่าอัครินเป็นเจ้านายที่ชอบดูถูกเธอ เธอจึงไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอเป็นแม่ค้า...รสารีบหลบนั่งลง ผักบุ้งจ้องอัครินเขม็งจนเขารู้สึกผิดสังเกต พอน้ำเพชรขึ้นรถแล้ว อัครินทำท่าเหมือนขึ้นรถ ผักบุ้งรีบบอกรสาว่าลุกขึ้นได้แล้ว รสาจึงลุกขึ้น อัครินหันกลับมามองพอดี ต่างคนต่างมองกัน เขาจึงเห็นรสาในอีกรูปแบบ

ooooooo

วันต่อมา วิษณุมาที่เอ็มฟิตเนส มองหารสา จนเห็นว่าเธอกำลังวอร์มร่างกายอยู่ พอเธอหันมาเห็นก็ยกมือไหว้ วิษณุถามเมื่อวานสนุกไหม รสางงนิดๆแต่ก็ตอบว่าก็ดี

"ผมก็ว่างั้น นายรินเค้าเก่ง เย็นนี้ว่างมั้ยครับ"

"ทำไมคะ"

"อยากชวนไปทานข้าว"

รสาหาทางปฏิเสธ วิษณุพูดโพล่งขึ้นมา "หรือว่าผมไม่ใช่อัคริน คุณเลยไม่อยากไปด้วย"

"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ แต่ฉันไม่เคย..."

ยังพูดไม่ทันจบ อัครินเดินเข้ามาพูดตัดบทว่านี่เป็นเวลาฝึกคอร์สส่วนตัวของเขา เป็นโค้ชควรจะรักษาเวลา ทุกนาทีของลูกค้ามีค่า รสารีบขอโทษแล้วนำไปที่ห้องฝึก วิษณุทนไม่ไหว

"ทำไมนายต้องข่มคุณรสาขนาดนั้นด้วย"

"ไม่ใช่แค่ข่ม แต่ฉันจะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ" อัคริน เดินหัวเราะอย่างผู้ชนะออกไป

ระหว่างเดินไปห้องฝึก เสี่ยชูดักรอเอากล่องขนมเค้กราคาแพงให้รสา แล้วฉวยโอกาสลูบมือเธอ อัครินเห็นไม่พอใจเดินมาแทรกกลาง "ขอโทษ นี่เป็นเวลาฝึกส่วนตัวของผม"

ว่าแล้วอัครินก็จับแขนรสาดึงไป เสี่ยชูเบ้หน้าหาว่าอัครินโอ่ว่ารวยซื้อคอร์สส่วนตัว เขาก็มีเงินซื้อเหมือนกัน...

ระหว่างที่รสาจัดอุปกรณ์ อัครินก็แขวะทันที "เธอนี่เสน่ห์แรงจริงๆ เดี๋ยวนายณุ นายยิ่งรวย แล้วยังเสี่ยขี้หลีนี่อีก มีแฟนคลับถึงร้อยคนยัง"

รสามองนิ่งๆอย่างไม่พอใจ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ อัครินถามว่าได้ยินที่เขาพูดไหม รสาจึงตอบไปว่า "ดิฉันไม่เคยมีแฟนคลับ เลยไม่รู้จะตอบยังไง"

"อ้าว พวกที่มาหลีนี่แหละ ไม่เรียกแฟนคลับแล้วจะเรียกอะไร ที่จริงอย่างเธอนี่ไม่น่าต้องมาทำงานแล้ว หาเสี่ยหาป๋าเลี้ยงสักคน สบายตายชัก"

"ดิฉันขายแรงงาน ขายความสามารถ แต่ไม่เคยขายตัวค่ะ" รสามองหน้าไม่พอใจ แล้วแกล้งใส่น้ำหนักให้อัครินจนเขารู้สึกหนักมาก แต่ไม่กล้าบ่นกลัวเสียฟอร์ม...

เสร็จการฝึกให้อัคริน รสาก็เข้ามาสอนโยคะที่ในคลาส มีเสี่ยชูฝึกอยู่ด้วย วิษณุยืนมองรสาอย่างเสียดายเพราะเข้าใจว่ารสาเป็นเด็กของอัครินไปแล้ว อัครินเองก็ยืนเมียงมองอยู่เช่นกัน พอรสามาจับท่าทางให้ เสี่ยชูก็แกล้งโงนเงนล้ม รสาช่วยรับแต่รับไม่ไหวจึงล้มลง เสี่ยชูกอดรสาล้มลงไป วิษณุไม่พอใจรีบเข้ามาผลักเสี่ยชูออกหาว่าลวนลามรสา เกิดการชกต่อยกันขึ้น ชิดใจโทษรสาเป็นต้นเหตุให้สมาชิกทะเลาะกันจึงไล่ออก วิษณุออกรับแทนว่า เป็นความผิดของเขาเอง แต่ชิดใจไม่ยอม "เอ็มฟิตเนส ไม่มีนโยบายโทษลูกค้าค่ะ ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรพนักงานผิดอย่างเดียว"

วิษณุมาขอร้องให้อัครินช่วย แต่อัครินกลับบอกว่าเป็นเรื่องการบริหารของผู้จัดการ เขาก้าวก่ายไม่ได้แถมยังเตือนให้วิษณุเอาเวลาไปเตรียมการแต่งงานจะดี กว่า...อ้อยทิพย์สะใจเดินนำรสาให้รีบออกๆไป อย่าหวังให้ใครช่วย

กลับมาบ้านแล้ว พบสมรกับมิ้นนั่งกินอาหารดีๆกับเผด็จอย่างเอร็ดอร่อย แม้จะรู้ว่าเงินที่ซื้อเป็นเงินที่เธอหามา เธอก็กินไม่ลง สมรขอเงินรสาอีก รสาจึงบอกตามตรงว่าเธอเหลือแค่สองพันให้ใช้อย่างประหยัดเพราะเธอโดนไล่ออก จากงานแล้ว สมรกับมิ้นตกใจ สมรจะบังคับให้รสาไปขอโทษเจ้านายและขอทำงานต่อไม่สนใจที่รสาบอกว่าเธอไม่ได้ ทำอะไรผิด จะขอโทษอะไร

"ขอโทษทุกเรื่องที่เขาอยากให้เราขอโทษ คนรวยทำถูกเสมอรู้ไว้ด้วย"

"ไม่ยุติธรรมเลย" รสาโอดครวญ

"แล้วใครบอกว่าโลกนี้มันยุติธรรม มีปัญหามากนักเอาสักผัวะมั้ย" สมรเงื้อมือจะตบ

มิ้นช่วยห้าม...คืนนั้น รสานอนคุยกับมิ้นว่า ถ้าพ่อยังอยู่เธอคงไม่ลำบากแบบนี้

ooooooo

อำนาจเห็นอัครินยังไม่มีอะไรคืบหน้า จึงมาเตือนว่า อรอุมาเลื่อนวันแต่งงานเร็วขึ้น อีกสิบกว่าวัน... อัครินรู้ว่าโดนกดดันมากขึ้น จึงนัดสาวๆแต่ละคนมาพิจารณาว่าจะเลือกใครมาแต่งงานด้วยดี แต่ละคนมีจุดบกพร่องที่เขารับไม่ได้ จึงไม่เอ่ยปากกับใครสักคน

เพราะตกงาน รสาจึงขายหมูปิ้งแทนสมรคู่ไปกับผักบุ้ง ทำให้กล้วยทอดของผักบุ้งขายดีไปด้วย ผักบุ้งสงสารรสา เธอปลอบใจว่าคนดีๆเก่งๆอย่างรสาอีกไม่นานต้องได้งานทำ ทันใด

มีเอเย่นต์โทร.มาเรียกรสาไปทำงาน พอเธอไปพบ งานที่ได้ทำคือป้อนข้าวป้อนน้ำผู้ใหญ่ รับเงินเหนาะๆสองพัน รสาไม่สามารถทำงานแบบนี้ได้กลับมาเล่าให้ที่บ้านฟัง กลับโดนสมรด่าว่าทำเป็นหยิ่ง ถือยศถือศักดิ์ทั้งที่ไม่มีจะกิน รสาได้แต่เสียใจ

น้ำเพชรยังหวังว่าอัครินจะขอเธอแต่งงาน แต่จนแล้ว จนรอดก็ไม่มี อัครินมองน้ำเพชรอย่างไม่ใช่คนที่จะมาเป็นเจ้าสาว เขากลับนึกถึงแต่หน้ารสา แล้วเขาก็ตัดสินใจตามไปหา รสาตรงที่เขาเคยเจอเธอขายหมูปิ้งอยู่ เขาเหมาหมูปิ้งเธอทั้งหมด รสาคิดว่ามาดูถูกเธอจึงไม่ยอมขาย

"ไม่ขายก็ผิดกฎหมายสิ" อัครินเอากฎหมายมาขู่

ผักบุ้งกลัวแทนเร่งให้รสารีบขายไป รสาไม่พอใจจึงคิดราคาแพง สามพันบาทไม่รวมแม่ค้า อัครินควักเงินให้อย่างง่ายดาย แต่รสายังไม่ยอมไปคุยกับเขาเพราะต้องช่วยผักบุ้งขายกล้วยทอดให้หมดก่อน อัครินจึงเหมาของผักบุ้งด้วยแถมทิปให้อีกเพื่อให้ผักบุ้งเข็นรถของรสากลับไป ด้วย ผักบุ้งรีบรับเงินส่งของทั้งหมดให้อัครินแล้วเข็นรถกลับไป

"คุณไล่ฉันออกจากงาน แล้วตอนนี้มาทำดีกับฉันทำไม" รสาข้องใจ

"ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ เราต้องคุยกัน"

ทั้งสองเดินคุยกันไปตามทาง อัครินถามโพล่งขึ้นว่า "เธอมีแฟนมั้ย?"

รสาสะดุ้ง อัครินจึงถามใหม่ว่าสามีน่ะมีไหม รสาตอบ "ฉันยังไม่ได้แต่งงาน"

"แล้วคู่รักล่ะ คู่กิ๊ก คู่นอน"

"เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่จำเป็นต้องบอกคุณ"

อัครินบอกว่าเขาอยากรู้ว่าเธอคบใครอยู่หรือเปล่า รสาถอนใจก่อนจะบอกว่าไม่มี...

"สนใจ...อยากมาเป็นผู้หญิงของฉันมั้ย" อัครินถามหน้าตาเฉย

รสาตกใจเดินหนีอย่างรวดเร็ว อัครินตามติด "เอ้าจะหนีไปไหน ยังพูดกันไม่รู้เรื่องเลย"

"ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคนอย่างคุณแล้ว"

"คนอย่างฉันเป็นไง"

"เป็นคนที่คิดจะซื้อผู้หญิงน่ะสิ"

อัครินบอกว่าเขายังไม่ได้พูดสักคำว่าจะซื้อ "ฉันถามว่าสนใจมาเป็นผู้หญิงของฉันไหมแต่ไม่ได้บอกว่าจะซื้อ อาจเป็นการให้ในรูปแบบอื่นมากกว่า"

"รูปแบบอะไร"

"ก็...ก็ นี่ไม่ต้องจ้องเขม็งแบบนั้นได้ไหม เห็นหน้าเธอแบบนี้แล้วฉันคิดไม่ออก"

อัครินคิดหาคำว่าเป็นค่าจ้าง รสาโกรธว่าไม่พ้นการซื้อขาย "ฉันไม่ต้องการเป็นผู้หญิงของคุณ ถึงจะจนแต่ก็ไม่สิ้นคิดจนต้องขายตัว คุณไปซื้อจากคนอื่นเถอะ อย่ามายุ่งกับฉันอีก"

ว่าแล้วรสาก็วิ่งหนีไป อัครินเกาหัวโมโหตัวเองที่นึกหาคำพูดดีๆไม่ได้...

เย็นนั้นที่บ้านอัคริน อาหารขึ้นโต๊ะคือข้าวเหนียวหมูปิ้งกับกล้วยทอดเต็มโต๊ะ จนอำนาจกับอรอุมาแปลกใจว่าไปเหมาใครมา แล้วอรอุมาก็นึกได้ถาม

"เออ ว่าไงคะคุณพี่ หาเจ้าสาวได้ยัง อีกไม่กี่วันแล้วน้า"

"ก็หนูน้ำเพชรไง จะต้องไปมองหาใครที่ไหน" พักตร์พิไลหมายมาด

อัครินแปลกใจที่พักตร์พิไลพูดเหมือนรู้ว่าเขาเคยเกริ่นเรื่องนี้กับน้ำเพชร พักตร์พิไลรีบกลบเกลื่อนไม่ให้รู้ว่าน้ำเพชรบอก อ้างว่าเห็นคบกันมานานน่าจะพูดเรื่องนี้กันบ้าง อำนาจจึงพูดขึ้นว่า ไม่มีเวลารอแล้วจะเลือกใครก็รีบเข้า อัครินยิ่งเครียด...

สมรพร่ำบ่นว่ารสาไม่หางานทำ มัวแต่เลือกงาน ถ้ายังไม่ทำงานเธอจะไล่ออกไปจากบ้าน รสามาร้องไห้ในห้องกอดรูปพ่อของเธอไว้ เผด็จแอบเข้ามาลวนลาม รสาตกใจไล่เผด็จออกไป พอดีสมรผ่านมา เผด็จรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นอบรมรสา "ฉันหวังดีเห็นเราเป็นพ่อลูกกันแล้ว"

"คุณไม่ใช่พ่อฉัน"

เสียงสมรแว้ดเข้ามาถามว่าทำอะไรกัน เผด็จรีบฟ้องว่ารสาไม่รับเขาเป็นพ่อ เขาเสียใจที่โดนรังเกียจขนาดนี้ สมรหันมาเอาเรื่องรสา รสาถามเผด็จว่าเธอไปรังเกียจอะไรเขา และเขาก็ไม่ใช่พ่อของเธอ เผด็จจะเอาชนะ ต้องการให้รสาเรียกพ่อ "พ่อเลี้ยงก็ถือว่าเป็นพ่อเหมือนกัน"

"ไม่ได้..." รสาเถียงทันที

สมรแหวใส่ว่าทำไมจะไม่ได้แล้วบังคับให้รสาเรียกเผด็จว่าพ่อ รสาไม่ยอมเดินหนี สมรโกรธตามกระชากผมให้มาเรียกเผด็จว่าพ่อ ทั้งตบทั้งทึ้ง เผด็จทำเป็นห้ามแต่สมรไม่ยอม รสาบอกว่าเธอมีพ่อคนเดียว เหมือนยิ่งยั่วให้สมรโกรธมากขึ้น เธอตบจิกบังคับให้เรียกคำว่าพ่อออกมา รสาร้องไห้สะอึกสะอื้นจำใจต้องพูดออกมาทั้งน้ำตา

ooooooo

การ์ดและของชำร่วยแต่งงานกองเต็มบ้าน อรอุมา กับวิษณุกำลังชื่นชม วิษณุบอกอำนาจว่าเขามีทั้งการ์ดแจกผู้ใหญ่และการ์ดแจกเพื่อนๆ อรอุมาหันมาถามอัคริน

"พี่รินไม่เห็นเอาการ์ดไปแจกเลย"

"แจกทำไม แขกก็ชุดเดียวกัน เรากับนายณุแจกแล้วก็เหมือนกัน"

พักตร์พิไลบอกน่าจะพาน้ำเพชรไปเชิญญาติผู้ใหญ่บ้าง อัครินพูดทันทีว่า "ผมยังไม่ได้บอกเลยนะครับ ว่าจะแต่งงานกับเพชร"

"ถ้าไม่แต่งกับคุณเพชร แล้วนายจะแต่งกับใคร" วิษณุถาม

ทุกคนพากันมองอัครินอยากได้คำตอบ อัครินตีหน้าเฉยแต่ในใจคิดถึงแต่รสา ทำไมการหาเมียสักคนมันยากเย็นนัก...

และแล้วคืนนั้น เผด็จก็ย่องเข้ามาจะปล้ำรสาอีก ขณะที่ไม่มีใครอยู่บ้าน สมรไปขายของรอเขาออกไปรับ รสาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีใครมาเกาะแกะ เธอตกใจถีบเผด็จกระเด็นไปแล้ววิ่งหนีออกมาจากห้อง แต่เผด็จตามมารวบตัวไว้ได้ รสาสู้สุดฤทธิ์ เผด็จพลาดเหยียบไม้กระดานที่ผุกระดกขึ้นมากระแทกหน้าตัวเองถึงกับมึน รสาร้องตะโกนให้คนช่วย เผด็จเห็นท่าไม่ดีจึงต่อยท้องรสาจนจุกลงไปกอง...สมรเห็นเผด็จไม่มารับเสียที ชักเอะใจจึงวิ่งกลับมาบ้านเห็นเผด็จกำลังจะปล้ำรสา "ไอ้เผด็จ! แกทำอะไรกัน"

เผด็จตกใจผละออก "ไม่ได้ตั้งใจ หน้ามืดไปชั่วขณะ ก็เด็กมันยั่วพี่เลยเผลอตัว"

รสายังจุกยันกายขึ้นมา พยายามจะพูดว่าไม่จริงแต่พูดไม่ออก สมรไม่ฟังเสียงหันไปตบรสาฉาดใหญ่ เสียงเอ็ดตะโรของสมรทำให้ชาวบ้านมามุงดู ผักบุ้งวิ่งมา มิ้นกลับมาถึงบ้านพอดี

"ป้า นี่มันอะไรกันเนี่ย พวกนี้เขามาล้อมบ้านมิ้นทำไม"

"อย่าเพิ่งถามอะไรมาก แกรีบไปช่วยสา ก่อนที่จะโดนสมรฆ่าเถอะ ไปเร็ว"

มิ้นพยักหน้าแล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน เห็นสมรกำลังตบตีรสายกใหญ่ "แม่ฟังสาก่อน..."

"ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น แกโกรธที่โดนฉันด่าใช่มั้ย เลยทำเป็นยั่วพี่เด็จเค้า จะให้ฉันอกแตกตายหรือไง"

รสาปฏิเสธและบอกว่าเผด็จมาปล้ำเธอ สมรมองหน้าเผด็จ เขาโบกมือ สมรเชื่อหันมาเล่นงานรสาอีก มิ้นพยายามดึงแม่ไว้ สมรตะคอกไล่รสาออกจากบ้าน รสาทั้งเสียใจทั้งอับอาย สมรปากระเป๋าถือของรสาใส่หน้าแล้วเสือกไสออกไปจากบ้านปิดประตูล็อก รสาร้องไห้ทุบประตูพอเห็นชาวบ้านมุงดูก็อายวิ่งเตลิดออกไป

ขณะเดียวกัน อัครินหลบมาอยู่ที่คอนโดฯของชิดใจ เขานั่งอ่านประวัติของรสาที่เขียนไว้ตอนสมัครงาน เขาอ่านชื่อ... รสา นรากุล เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง วิทยาศาสตร์การกีฬา...ชิดใจเห็นไม่พอใจที่อัครินยังสนใจรสาอยู่ แสดงความหึงหวงออกมา อัครินจึงถือแฟ้มประวัติรสามาขึ้นรถคิดจะไปหาเธอตามที่อยู่

รสานั่งร้องไห้อยู่ที่ป้ายรถเมล์ปากซอย เผอิญมีวัยรุ่นขี้เมาสองคนพูดจาแทะโลม เธอจึงวิ่งหนี อัครินขับรถเลี้ยวเข้ามาจึงไม่เห็น รสาพยายามหนีวัยรุ่นสองคนนี่และร้องให้คนช่วย อัครินขับรถมองหาบ้านของรสา พลันรสาวิ่งตัดหน้ารถ เขาเบรกสุดแรงด้วยความตกใจเปิดประตูออกมาโวย "อยากตาย

รึไง อ้าว! คุณเองเหรอ ทำไมมาวิ่งอยู่แถวนี้"

รสาหน้าตื่นตกใจ พอเห็นอัครินก็ร้องไห้โฮมองไปข้างหลัง "พวกนั้น..."

อัครินเห็นวัยรุ่นสองคนวิ่งมาจึงบอกให้รสาไปขึ้นรถ แล้วรีบขับออกไป...รสานั่งร้องไห้ด้วยยังไม่หายตกใจ อัครินชำเลืองมองเห็นกระดุมเสื้อเธอหลุดสองเม็ด รสาเห็นสายตาเขารีบรวบคอเสื้อ "คุณนี่...มาดูฉันทำไม"

"ผมดูหน้าคนร้องไห้ต่างหาก"

"แต่เมื่อกี๊คุณไม่ได้ดูหน้าฉัน เห็นนะ"

"ก็คุณอยากเซ็ก...ซี่ ดีนะไม่โดนพวกนั้นฉุดไป ไม่งั้นเสียของแย่"

รสายิ่งร้องไห้ "เมื่อกี๊ฉันกลัวแทบตาย นึกว่าจะมีใครมาช่วยไหม จนมาเจอคุณ ถ้าคุณไม่ผ่านมาฉันคงโดนพวกนั้นข่มขืนแน่"

"ไม่เห็นยาก ก่อนที่พวกมันจะทันทำอะไรคุณ คุณก็ข่มมันก่อนเลยดิ"

รสาหยุดร้องไห้ หันมาจ้องหน้าอัคริน เขาหัวเราะที่ทำให้เธอหยุดร้องไห้ได้ "ล้อเล่นน่า ไม่ต้องทำหน้าบึ้งแบบนั้น หรอก แล้วนึกยังไงถึงมาเดินที่เปลี่ยวๆ ออกกำลังเหรอ"

"แม่เขา...ไล่ฉันออกจากบ้าน" รสาน้ำตาร่วงอีกครั้ง

อัครินเอื้อมมือไปบีบมือเธอปลอบ รสารับรู้ถึงความอ่อนโยนและความอบอุ่นของเขา จึงเงยหน้ามามองสบตา อัครินได้สติรีบดึงมือกลับแล้วตั้งหน้าขับรถต่อไป...เขาพาเธอมาที่คอนโดฯส่วนตัวของเขา รสาไม่ยอมลงจากรถ "คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม"

"อ้าว ถ้าไม่มานี่แล้วจะให้ไปไหน ไปสนามหลวงหรือไง...ผมไม่พาคุณมาปล้ำหรอกน่า แต่ผมจะพาคุณขับรถวนไปวนมาทั้งคืนก็ไม่ได้ หรือว่า...คุณอยากให้พาไปที่ไหน"

รสาส่ายหน้าเพราะเธอไม่มีญาติที่ไหน อัครินจึงถามว่า ถ้าไม่เจอเขาจะไปไหน รสาส่ายหน้า "ไม่รู้เหมือนกัน ฉันมีเงิน... ห้าร้อยเอง"

อัครินสงสารรสาจับใจ เขาพาเธอขึ้นไปพักบนห้อง ชงกาแฟให้เธอทาน...รสาอาบน้ำเปลี่ยนใส่ชุดนอนของเขาซึ่งดูรุ่มร่าม อัครินเอาเสื้อผ้าของรสาใส่เครื่องซัก

"ขอบคุณค่ะ ที่นี่บ้านคุณเหรอ"

"ไม่ใช่ คอนโดฯนี่เป็นบ้านหลังที่สองไว้พาสาวๆ เอ๊ยเพื่อนมาเที่ยว บ้านผมจริงๆอยู่กับแม่กับน้อง กับคุณปู่อีกคน"

สีหน้ารสายังตื่นตกใจอยู่ อัครินสงสารเธออย่างไม่รู้ตัว "สรุปว่าคุณโดนพ่อเลี้ยงปล้ำ แต่แม่เลี้ยงนึกว่าคุณให้ท่า เลยไล่ ออกจากบ้าน ไปอยู่ที่ป้ายรถเมล์ก็เกือบโดนพวกวัยรุ่นข่มขืนอีก"

รสาพยักหน้าเศร้าๆ อัครินรู้สึกว่าชีวิตเธอน้ำเน่าจริงๆ รสารู้ว่าคนรวยอย่างเขาเห็นเป็นเรื่องตลก เห็นผู้หญิงไม่มีค่าและคอยแต่จะดูถูก

"ยังไม่ทันดูถูกอะไรเลย พูดแบบนี้กับผู้มีพระคุณได้ไง"

รสาโกรธที่อัครินหัวเราะเยาะชีวิตเธอ ไม่วายอัคริน

ขอถามว่าเธอยั่วพ่อเลี้ยงหรือเปล่า รสาโมโหทันที อัครินรีบยกมือ "โอเค เอาเป็นว่าคุณไม่ได้ยั่ว แล้ว...แปลกใจมั้ยที่ผมขับรถไปเจอพอดี...ผมกำลังหาบ้านคุณอยู่"

"คุณจะ...มาหาฉัน...ทำไมคะ" รสาประหลาดใจ

"ก็เรายังมีเรื่องที่คุยกันไม่จบ คราวนี้ผมมีงานมาเสนอให้คุณ...ผมต้องการจ้างคุณในฐานะลูกจ้าง ต้องการแค่ผู้หญิงที่จะมาแต่งงานกับผมแค่ในนามเท่านั้น ตัวคุณน่ะ ผมไม่อยากได้หรอก"

รสาฟังอย่างระแวง อัครินพูดอย่างหยิ่งในตัวเอง "ผมไม่รู้ว่าคุณจะมองผมเป็นคนยังไง แต่ผมเป็นลูกผู้ชายพอที่จะ ไม่ฝืนใจผู้หญิง ถ้าเขาไม่เต็มใจ"

รสามองหน้าอัครินที่ดูจริงจัง รู้สึกสับสน "คือว่าฉัน..."

รสาคิดอยู่นานจนอัครินหาวหวอด "ว่าไง จะคิดอีกนานไหม ผมไม่ได้มีเวลาทั้งคืนนะ"

รสายังไม่ตอบ ขอเวลาคิดดูก่อนเพราะมันเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของเธอ...

ooooooo

จบตอนที่ 2
เครดิต ไทยรัฐ




 

Create Date : 02 พฤศจิกายน 2553
1 comments
Last Update : 2 พฤศจิกายน 2553 17:28:56 น.
Counter : 1983 Pageviews.

 

ปูสวยดี

 

โดย: Polball 29 พฤศจิกายน 2553 13:02:19 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

 

Heavenworth
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมค่ะ
[Add Heavenworth's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com