Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2554
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
6 พฤษภาคม 2554
 
All Blogs
 
ไปโรงเรียนวันแรก โอ้ ... มาย ...

บี้ลูกรัก หลังจากที่ป๊าปล่อยให้ม่าม้าเขียนบล็อคแฉเรื่องราวของเราสองพ่อลูกอยู่นาน มาคราวนี้ป่าป๊าขอเขียนเองบ้าง ฮิ ๆ ๆ

วันนี้ก็เป็นวันแรกที่หนูจะได้ไปโรงเรียน ป๊ากับม๊ารู้สึกดีใจปนเสียใจยังไงพิกลก็ไม่รู้ ใจนึงก็รู้สึกดีใจที่หนูโต และก็จะได้ไปโรงเรียน ได้ไปเจอเพื่อน เจอคุณครู ไปเรียนรู้การอยู่ร่วมกับผู้อื่น เพราะที่ผ่านมา อยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก ไม่รู้ว่าหนูจะเบื่อบ้างหรือเปล่า

อีกใจนึงก็รู้สึกใจหายที่จะต้องเอาหนูเข้าโรงเรียน เหมือนเป็นครั้งแรกที่ม่าม้าจะต้องห่างกับหนูเกินสามชั่วโมง ฟังดูน่าใจหาย ตั้งแต่เกิดมาจนเดินได้ และพัฒนาจนเป็นลูกลิงเต็มตัว ม่าม้าไม่เคยห่างหนูเกินสามชั่วโมงเลยลูกเท่าที่ป๊าจำได้ ต่อให้หนูซนขนาดไหน กวนใจม้าสุด ๆ ม้าก็อดทนเป็น "ศรีทนได้" อยู่กับหนูตลอด ร้องห่มร้องไห้ ทะเลาะกันแม่ลูก กระง๊องกระแง๊ง แต่ก็ไม่เคยห่างกัน ส่วนป๊านั้นห่างกับหนูอยู่เป็นประจำเพราะต้องออกไปทำงานนอกบ้าน

ครั้งล่าสุดที่จำได้ แค่ห่างกันเกือบชั่วโมง ม่าม้าไปนวดเท้าหน้าปากซอย ฝากหนูไว้กับอากงอาม่า อากงกับอาม่าทนความซนของหนูไม่ได้ โทรเรียกตัวม่าม้ากลับด่วน นวดไปได้แค่ขาเดียว วงแตกเลย

ป๊าว่าวันนี้เป็นวันที่ม้าต้องเศร้าที่สุดแน่นอน

เช้ามาวันนี้หนูก็ตื่นสาย เมื่อวานก็รู้สึกว่าตัวร้อน เหมือนจะไม่สบาย ทีแรกม้าก็ชั่งใจว่าจะให้หยุดอยู่บ้านก่อนดีมั้ย แต่ป๊าว่าหนูหายดีแล้ว ก็น่าจะไป (ป๊าว่าม้าแกทำใจไม่ได้มากกว่า อ้างนู่่นอ้างนี่)

ก่อนออกจากบ้านก็ถ่ายรูปเก๊กหล่อกันหน่อย ในกระเป๋าก็มีเตรียมขนม แล้วก็ไม่ลืมที่จะเอา "พี่แอ๊ด" ตุ๊กตาสุดที่รัก Woody ไปเป็นเพื่อนด้วย



หล่อเว่อร์ ๆ อ่ะ ลูกใครก็ไม่รู้ มีเต๊ะท่าถ่ายรูป หันซ้ายที ขวาที เว่อร์มาก ๆ อ่ะบี้





ขับรถไปแป๊ปเดียวก็ถึงโรงเรียน หนูก็ยืนจังก้า ท้าทาย อยู่หน้าประตูโรงเรียน ยืนนิ่งอยู่นาน เหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะเอายังไงดี



ไม่กลัวครับ เดินย่างสามขุมเข้าไปอย่างมั่นใจ



คุณครู แม่รี่ เจน ก็ออกมาต้อนรับพูดทักทายเป็นภาษาอังกฤษ แล้วก็ชวนให้หนูเข้าไปในโรงเรียน ด้านหน้าก็มีเด็กอีกคนชื่อน้องโอเชกำลังเล่นอยู่พอดี อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหนูเลย





คุณครูก็เลยชวนให้หนูเล่นกับโอเช หนูก็โชว์แมนด้วยการแบ่งพี่แอ๊ดให้โอเชทันที แต่ดูเหมือนโอเชเค้าจะรังเกียจพี่แอ๊ดของหนูนะ เพราะสกปรกเหลือเกิน ซักครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ลูก



โอเชบอกว่า ช่วยถือกระเป๋าให้ดีกว่า เธอเก็บพี่แอ๊ดของเธอไปเถอะ คราบน้ำลายติดเต็มตัวพี่แอ๊ดเลย ใครเค้าจะกล้าจับ วู้



ว่าแล้วป๊าก็ขอดูหน่อยซิว่าเพื่อน ๆ หนูมีใครบ้าง โรงเรียนเค้าก็จะแปะรูปเด็ก และผู้ปกครองเอาไว้บนกระดาน ในบรรดารูปเด็กทั้งหมด ป๊าฟันธงเลยว่า หน้าหนู "ดื้อ" ที่สุดบนบอร์ด รูปแต่ละคนเค้าดูเรี๊ยบร้อย เรียบร้อย





มาถึงก็ทำก๋ากั่นนะลูก เล่นนู่นเล่นนี่ หยิบลูกบอลมาวิ่งเล่น ทำเหมือนอยู่ที่นี่มานานนะ เห็นม้าอยู่ด้วยล่ะซี่ เลยยังยิ้มได้อยู่



ว่าแล้วม่าม้าก็ขอถ่ายรูปที่ระลึกกับคุณครูและหนู หน้าตายิ้มระรื่นทั้งแม่ลูก (ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย)



พอเข้าไปส่งในโรงเรียน ส่งหนูให้กับครูพี่เลี้ยง แล้วม้าก็ออกมาด้านนอก เท่านั้นแหละ หน้าระรื่นเมื่อสักครู่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แว๊กกกกก.....ม่าม้า ม่าม้า ม่าม้า หนูแหกปากร้องเรียกหาแต่ม่าม้าทันที คุณครูถึงกับวงแตก




แล้วม่าม้าก็ใจอ่อน ต้องย้อนกลับมาอุ้มปลอบใจ (ป๊าบอกให้รีบไปก็ไม่เชื่อ)
หนูน้ำตาร่วงเป็นเม็ด ๆ นี่แค่ห่างกันแค่สามนาที ไม่อยากจะนึกเลยถ้าทิ้งไว้เป็นชั่วโมงจะขนาดไหน ตอนนี้หนูเกาะม้าแน่นเป็นตุ๊กแกเลย ป๊าจะมาแยกออก ก็ไม่ยอม ร้องไห้จะเอาแต่ม่าม้า ม่าม้า ม่าม้า





ปลอบใจกันซักพัก ก็ดีขึ้น เลยพาหนูขึ้นไปเล่นในห้อง โอเชก็มาชวนให้หนูไปเต้นหน้าทีวี



แต่ดูหน้าหนูดิ ขอซูมหน้าใกล้ ๆ ซักที สุด ๆ อ่ะ ร้องจนไม่รู้จะร้องยังไง ใครมาเข้าใกล้ ร้องไห้ตลอด โอเชเค้าคงงง ๆ เหมือนกันอ่ะลูก เค้าเลยไปเต้นห่าง ๆ




ม่าม้าก็งัดทุกกลยุทธ์ที่จะทำให้หนูหายร้องไห้ หยิบโทรศัพท์มาให้เล่นบ้าง ตบมือบ้าง ก็ดูเหมือนจะได้ผล เริ่มสงบลง




ซักพักก็มีพี่พอล มาเล่นเป็นเพื่อนหนู หนูมีนิสัยชอบเล่นกับเด็กโต ก็เลยไปเล่นกับพี่พอล ไปเข็นรถเข็น ช้อปปิ้ง เล่นตัวต่อเลโก้ สนุกสนาน ลืมเรื่องร้องไห้เสียสนิท







ป๊ากับม้าเห็นแววว่าน่าจะโอเคแล้ว เลยรีบชิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

เดินกลับไปที่รถ ป๊าก็ได้ยินเสียงร้องไห้กระซิก ๆ หันกลับไป ...



อ้อ ไม่ใช่ใคร ม่าม้านี่เอง ป๊าว่าแล้ว



ป๊าก็ขอจบบล็อคในส่วนของป๊าแต่เพียงเท่านี้ เดี๋ยวให้ม้าเค้ามาเขียนต่อนะ

ก็อยากจะส่งท้ายว่า ป๊า ม้า รักหนูมาก ๆ และนี่ก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราเลือกให้หนู หนูอาจจะร้องไห้ไปอีกหลายวัน (รวมถึงม่าม้าด้วย) แต่ป๊าเชื่อว่าเดี๋ยวหนูก็จะลืม แล้วก็จะมีความสุขกับการได้ไปโรงเรียน มีเพื่อนใหม่ และได้เรียนรู้อะไรอีกหลายอย่าง

อดทนไว้ลูกรัก การศึกษาเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่ป๊ากับม้าจะมอบให้หนูได้ เพราะป๊ากับม้าคงจะไม่สามารถเลี้ยงดูหนูไปได้ตลอด ซักวันหนึ่งหนูก็คงต้องดูแลตัวเอง และการศึกษาจะทำให้หนูเป็นคนที่สมบูรณ์ สามารถดูแลตัวเอง และยังดูแลผู้อื่นได้อีกด้วย

เป็นเด็กดี เป็นที่รักของคุณครู และเพื่อน ๆ นะบี้

ป๊าเอง




Create Date : 06 พฤษภาคม 2554
Last Update : 6 พฤษภาคม 2554 13:25:27 น. 9 comments
Counter : 1761 Pageviews.

 
ไม่กลับมาอยู่เมกาแล้วหรือคะ


โดย: เจ้าแม่แฟชั่น วันที่: 6 พฤษภาคม 2554 เวลา:3:18:32 น.  

 
หนุ่มน้อยสุดหล่อ ฮาวาย ย้ายกลับไปเมืองไทยแล้วหรือจ๊ะ..
ไม่เห็นตั้งนาน โตขึ้นเยอะเลยนะคะ..
โอ้ๆๆๆ ไม่ร้องน๊า แม่มุ๋ยคนสวย อิอิ..


โดย: น้องเวียงพิงค์ (Mein Schatz ) วันที่: 6 พฤษภาคม 2554 เวลา:5:44:52 น.  

 
สงสารมุ่ยที่สุดเลย T________T

จะว่าไปลีลาการเขียนของคุณพ่อก็สนุกไม่แพ้มุ่ยเลยเน้อ อ่านแล้วลืมซึ้งไปชั่วครู่ 5555

ท่าทางเจ้ารักบี้แสบน่าดูน่ะ และก็หล่อเวอร์ๆ จริงๆ อิ อิ

เห็นรูปแรกๆ ก็คิดว่าน่าจะอยู่ได้ไม่มีปัญหาเพราะเข้ากับเด็กคนอื่นได้ดีเลย
ไม่กลัวสถานที่แปลกๆ ด้วย
ลูกชั้นสิ ไปที่ๆ ไม่คุ้นก็เกาะพ่อแม่แจแหละ แถมแบ่งของเล่นน่ะเหรออย่าได้หวัง 5555

ป่านนี้มุ่ยนั่งร้องให้อยู่แหงเลย ท่าทางอยากขอไปรับลูกเร็วๆ
สู้ๆ เด้อ!!!! เดี๋ยวก็ปรับตัวได้ทั้งแม่และลูกน่ะ
บี้ดูมีภูมิต้านทานดีกว่าเรย์เยอะมาก คงร้องให้ไม่นานหรอก
ยังไงมา up ไวๆ น่า คนทางนี้ก็อยากรู้ว่าหลานเป็นไงใจจะขาด

T____________T


โดย: จ้าว..จอม วันที่: 6 พฤษภาคม 2554 เวลา:8:47:01 น.  

 
ไว้ซีไป รร. บ้าง มี๊จะร้องไห้แบบม่าม้าโอเชไหมน๊า


โดย: ซีทะเล (kae+aoe ) วันที่: 6 พฤษภาคม 2554 เวลา:13:39:18 น.  

 
เร็วเนอะ ไปโรงเรียนแล้วอ้ะ
อยากให้โมโนไปมั่ง เทอม 1 นี่เลย แต่ที่บ้านไม่ยอมบอกเด็กไป
เลยไปเทอม 2 ของปีนี้แทน
เราว่าเราต้องร้องไห้มากกว่าลูกแน่เลยอะ แง๊วๆๆๆๆ

ปอลอ เค้าปัดกวาดบล๊อกใหม่แล้วนะ อิอิอิ


โดย: mickey..boyคัมแบ๊ค วันที่: 6 พฤษภาคม 2554 เวลา:19:22:48 น.  

 
เจ้แอบเข้าเนตมาลอง ศึกษาวิธีทำ blog ซะหน่อย
ปรากฏว่าเจอ เรื่องของพี่สาวเข้าก็อ่านซะเลย
ดีนะ ที่ office ไม่มีใคร
อาอี๊ของบี้ก็แอบน้ำตาไหลเหมือนกัน
น่าสงสาร แต่ก็ดีกว่าจ้างพี่เลี้ยงเนอะ

สู้ ๆ


โดย: น้ำฝน IP: 180.183.164.57 วันที่: 7 พฤษภาคม 2554 เวลา:10:37:52 น.  

 
" การศึกษาเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่ป๊ากับม้าจะมอบให้หนูได้ "

อ่านประโยคนี้แล้วซึ้ง นึกถึงป๊ากับอี๊ใหญ่ ^__^


โดย: โกวมิน IP: 124.120.140.32 วันที่: 12 พฤษภาคม 2554 เวลา:0:31:51 น.  

 
ปะป๊า เขียนบล็อคเก่งจังเลยนะคะ ซึ้งค่ะ แอบน้ำตาซึมเลยค่ะ สู้ๆค่ะ


โดย: nuengnarak วันที่: 28 พฤษภาคม 2554 เวลา:16:32:27 น.  

 
คุณแม่มีอาการเดียวกันเลยค่ะตอนนี้ลูกสาวชื่อ ริสา ไปโรงเรียนได้อาทิดนึงแล้ว พอถึงหน้าโรงเรียนเค้าจะรีบเอามือปิดตาแล้วบอกมาม๊า No no!!(อยู่อิตาลี่ค่ะ )ลูกร้องตั้งแต่วันแรกจนตอนนี้ยังร้องอยู่แต่คนที่ร้องมากกว่าคือมาม๊าค่ะ พอส่งลูกถึงโรงเรียนคุณครูก็รีบอุ้มริสาเข้าห้องแล้วไล่มาม๊ากลับทันที (ใจร้ายมาก) คือเค้าไม่อยากให้เด็กเห็นกลัวว่าจะร้องกว่าเดิม พอส่งลูกทุกๆเช้า มาม๊าก็เดินน้ำตาซึมออกมาทุกเช้า สามชั่วโมงที่ลูกอยู่โรงเรียนมันนานเหลือเกินสำหรับมาม๊าในแต่ละวัน!อาทิดนึงผ่านไปแล้วลูกยังไม่ชอบโรงเรียน ไม่รู้ว่าเรา แม่ลูกจะต้องอยู่กับอาการแบบนี้อีกกี่วันถึงจะชิน..รู้สึกเหมือนใจจะขาด..แต่ก็อย่างคุณพ่อว่าค่ะ สมบัติที่มีค่าที่สุดที่ให้ลูกได้คือ การศึกษา :)


โดย: แม่ริสา IP: 94.23.252.21 วันที่: 23 กันยายน 2557 เวลา:5:35:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

บลูม่า
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




Friends' blogs
[Add บลูม่า's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.