~Lady in Lotus~เม้นก็ได้ ด่าก็ดี มีคุณค่ากับนางผู้นี้ทุกประการค่ะ
Group Blog
 
All Blogs
 
chapter13

“แล้วทางที่ว่ามันไปทางไหน”นางฟ้าถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง บุญยงยิ้มแบบเขินๆก่อนตอบ

“ยงไม่ทันจะถามอ่ะ เค้าไปซะก่อน”

“อ้าววววววว”สามสาวร้องขึ้นพร้อมกันโดยอัตโนมัติ

“แต่ถ้าจะไปทางนั้นจริงยงก็จะไปสืบมาอีกไง แต่ถ้าไม่ไปก็ไม่ต้องเสียเวลา” เจ้ากบตัวแสบหาข้อแก้ตัวได้ดีเสมอ

“ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเจ้านะ ข้าไปทางไหนก็ได้” จบประโยค นางฟ้าก็หายกลับเข้าไปในศิลาดังเดิม

“เราเดินทางไปคิดไปด้วยดีกว่านะ”ชินเดอเรล่าเสนอ ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย

“บุญยงนำทางหน่อยสิ”น้องมินบอก เจ้าบุญยงจึงเร่งให้เจ้้าพิตบูลวิ่งเหยาะเพื่อนำหน้าขบวน

“สาวๆตามยงมาทางนี้จ้า”สามสาวอดหัวเราะกับท่าทางราวกับแม่ทัพของบุญยงไม่ได้

“นี่มันบ่ายมากแล้ว เราเดินทางต่อไปอีกสักหน่อยแล้วหาที่พักสำหรับคืนนี้ดีกว่า”สโนว์ฮยอนบอกน้องๆ เมื่อเดินทางกันต่อได้สักพัก

“ดีเหมือนกันค่ะ”ชินเดอเรล่าเห็นด้วย

“ยงได้กลิ่นน้ำมาจากทางโน้นน่ะ เราน่าจะเดินไปทางโน้น” เจ้าบุญยงเสนอ

“น้ำเหรอ งั้นดีเลย จะได้อาบน้ำ”น้องมินบอกพลางยิ้ม ก่อนเร่งฝีเท้าเพื่อไปให้ถึงโดยเร็ว

ครู่หนึ่ง คณะเดินทางก็ได้พบกับลำธารสายหนึ่งท่ามกลางป่าเขาที่แสนอุดมสมบูรณ์

“เราพักกันที่นี่ล่ะนะ”สโนว์ฮยอนบอกก่ิอนเล็งทำเลเหมาะๆ เพื่อจะวางกระเป๋าสัมภาระ ก่อนจะตัดสินใจวางสมบัติทั้งหลายบนรากของต้นไม้ยักษ์ต้นหนึ่ง สาวๆที่เหลือก็นำมาวางตาม

“ว๊าว สดชื่นจัง”สโนว์ฮยอนพูดขึ้นหลังจากสูดอากาศเข้าเต็มปอด

“ฉันไ่ม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยนะคะพี่” ชินเดอเรล่าบอกขณะมายืนข้างๆและกวาดสายตาไปรอบบริเวณ

“แน่ล่ะ นอกจากป่า่แถวหมู่บ้านที่ไปเก็บเห็ดประจำ ฉันก็ไม่เห็นเธอไปไหนสักที” สโนว์ฮยอนว่าให้ ชินเดอเรล่าอมยิ้มพยักหน้า เพราะมันก็เป็นจริงเช่นนั้น

“น้องมินทำอะไรเหรอ” บุญยงถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นน้องมินประสานมือไว้ที่อก ก่อนหลับตาพึมพำ ต่อหน้าต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นที ต้นนี้ที

“คุณยายเคยสอนน่ะ ว่าทุกที่ล้วนมีเจ้าของ ต้นไม้พวกนี้ก็คงมีเทวดาหรือภูติต้นไม้อาศัยอยู่ ฉันเลยอธิษฐานขอให้เขาอนุญาตให้เราพักที่นี่ เขาจะได้ช่วยปกป้องเราด้วยไง” น้องมินอธิบาย เจ้าบุญยงพยักหน้าหงึกหงัก

“เดี๋ยวฉันไปเก็บฟืนก่อนนะคะ”น้องมินร้องบอกสโนว์ฮยอน กับชินเดอเรล่า

“ให้ฉันไปด้วยดีไหม” ชินเดอเรล่าถาม

“อย่าดีกว่าค่ะ เธออยู่เฝ้าของแล้วก็เตรียมที่นอนกับคุณพี่ที่นี่ล่ะ ฉันจะไปกับเจ้าพิตบูล จะรีบไปรีบกลับนะคะ”สาวน้อยบอกก่อนเรียกเจ้าพิตบูลให้ไปกับเธอ

“บุญยงอยู่ที่นี่ ดูแลคุณพี่กับชินเดอเรล่าดีๆนะ”น้องมินสั่ง เจ้ากบตัวดีทำท่าตะเบ๊ะพร้อมรับคำมั่นเหมาะ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว น้องมินกับเจ้าพิตบูลเก็บฟืนได้มากพอสมควร คงพอสำหรับคืนนี้ แต่ในขณะที่กำลังมัดเศษกิ่งไม้เข้าด้วยกันนั้น หูเจ้ากรรมก็ได้ยินเสียงพุ่มไม้ไหว

“พิตบูล มานี่” สาวน้อยเรียก เจ้าหมาน้อยก็รีบเข้ามาหาอย่างรู้ความ หูอ่อนๆของมันกางออกเพื่อรับเสียงแปลกปลอม แววตาที่เคยใสแบ๊วในยามปกติ กลับกลายเป็นแววตาที่ระวังภัยและมองไปรอบด้าน

น้องมินดึงไม้กลองทองคำจากซองหนังหมีที่ผูกติดเข็มขัดของเธอออกมาถือไว้ในมือ หูก็จับทางของเสียงประหลาด หัวใจของเธอขณะนั้นรัวราวกับมีกลองสิบใบอยู่ในนั้น เธอจึงตัดสินใจรีบหอบไม้ฟืนไว้ในอ้อมแขนให้ได้มากที่สุด ก่อนใช้มืออีกข้างโยนหินก้อนใหญ่เข้าไปในพุ่มไม้นั้น แล้วรีบวิ่งกลับมายังที่พักอย่างเร็วที่สุด โดยมีเจ้าพิตบูลวิ่งตามและคอยระวังหลังให้

แต่วิ่งมาได้สักพัก น้องมินก็เกิดสะดุดก้อนหินแล้วล้มลง เศษกิ่งไม้ที่หอบมานั้นหล่นเกลื่อนบริเวณ น้องมินจึงเหลียวหลังกลับไปทางที่ตนวิ่งมา และได้พบว่าสิ่งที่วิ่งหนีนั้นคือสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งงู

“กรี๊ดดดดดดด”เสียงร้องของน้องมินดังไปถึงหูของชินเดอเรล่ากับสโนว์ฮยอน

“ยัยชิน เธออยู่นี่กับบุญยงนะ เดี๋ยวฉันจะไปดูน้องมินเอง” ว่าแล้วสโนว์ฮยอนก็คว้าดาบวิ่งไปทันที

สโนว์ฮยอนวิ่งมาตามทิศทางของเสียงและได้พบว่าสัตว์ประหลาดงูยักษ์กำลังเข้ามาใกล้น้องมินแต่มีเจ้าพิตบูลขวางอยู่ ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าหมาน้อยจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ ทั้งขู่ทั้งเห่าเจ้าครึ่งคนครึ่งงูตัวดำมะเมื่อมที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวมันสองสามเท่านั้นอย่างไม่เกรงกลัวสักนิด สโนว์ฮยอยดึงดาบขออกจากฝัก ก่อนย่องเข้าไปด้านหลังแล้วเล็งตำแหน่งหัวซึ่งเป็นหัวมนุษย์ที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำนั้นอย่างแน่วแน่ แล้วซัดดาบออกไป

“เคร้ง!!” เสียงดาบของสโว์ฮยอนกระทบเกล็ดบนหัวเจ้าสัตว์ประหลาดแต่ไม่ได้ระคายผิวมันเลยสักน้อย ก่อนหล่นลงที่พื้น

“แว๊กกกกก!! พลาด ซวยแล้วฉัน”สาวสวยร้องเมื่อเกิดความผิดพลาด ทำให้เจ้าสัตว์ประหลาดนั้นหันมาหาเธอแทน

“น้องมินหนีไป” สโนว์ฮยอนร้องบอกในขณะที่ดวงตาหวานคมยังคงจ้องจับการเคลื่อนไหวของเจ้าสัตว์ประหลาดหัวกลมนั้น น้องมินวิ่งหนีไปซุ่มหลังต้นไม้ใหญ่ พร้อมบอกเจ้าพิตบูล

“เจ้าพิตบูลไปช่วยคุณพี่เร็ว” เจ้าหมาน้อยวิ่งไปขวางหน้าเจ้าสัตว์ประหลาดพร้อมแยกเขี้ยวขาวเงาวับใส่

“ไอ้น่าเกลียด แกกำลังทำให้คนสวยกลัวนะ” สโนว์ฮยอนตะโกนออกไปแต่เจ้าตัวประหลาดก็ยังคงเคลื่อนตัวเข้ามาหาเธอ

“อย่าเข้ามานะ ไอ้สัตว์ประหลาด หน้าตาหน้ากลัว ยังทำตัวน่าเกลียดอีก ออกไป๊”

สโนว์ฮยอนร้องและค่อยๆกระเถิบออกไปเพื่อรักษาระยะห่าง พลันเจ้าตัวประหลาดนั้นก็เคลือนร่างจะมาทำอันตรายเธอ แต่เจ้าพิตบูลไวกว่า กระโดคฝังเขี้ยวคมกริบลงไปที่คอเจ้าสัตว์ประหลาดภายในเสี้ยววินาที

“คุณพี่”น้องมินเรียก ก่อนโยนดาบให้สโนว์ฮยอน

ทันทีที่จับดาบมั่น สโนว์ฮยอนก็แทงเข้้าไปที่กลางหน้าอกซึ่งไร้เกล็ดของสัตว์ประหลาด พอสโนว์ฮยอนถอนดาบร่างใหญ่โตนั้นก็ล้มครืน ก่อนที่ของเหลวสีดำจะไหลออกมาจากร่างนั้นเป็นทาง

“พิตบูล เผามันเลย” น้องมินส่งเสียงมา ด้วยยังไม่มั่นใจในความปลอดภัย เจ้าหมาน้อยจึงจัดการพ่นเปลวไฟสีน้ำเงินสู่ร่างเจ้าสัตว์ประหลาด ชั่วพริบตาร่างนั้นก็สลายเหลือเพียงผุยผงสีดำกองหนึ่ง สโนว์ฮยอนจึงเอ่ย

“สมน้ำหน้า เตือนแล้วไม่ฟัง อยากทำคนสวยกลัวดีนัก ถ้าชาติหน้ามีก็ไปเกิดเป็นอะไรที่มันดีกว่านี้ซะนะยะ”

“เอ๊ะ นั่นอะไรคะ” น้องมินร้องบอกหลังจากออกจากที่ซุ่มมาสำรวจเถ้าถ่านของเจ้าสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งงู และได้เห็นอะไรอยู่ในนั้น เธอจึงเอาไม้เขี่ยๆ จึงพบกับวัตถุคล้ายลูกแก้วขนาดเท่าลูกเชอรรี่ป่า มีสีดำมันเงา

“เก็บกลับไปถามคุณนางฟ้าสิ” คนเป็นพี่แนะนำ สาวน้อยก็ทำตาม

“ไปเก็บฟืนแล้วรีบกลับกันเถอะ”สโนว์ฮยอนบอกก่อนอุ้มเจ้าพิตบูลขึ้นมา

“เจ้านี่เก่งจริงๆนะ สมแล้วที่เป็นหมาจากสวรรค์”

“บ๊อกๆๆ”เจ้าหมาน้อยเห่าเบาๆรับคำชมนั้น



Create Date : 30 กันยายน 2553
Last Update : 30 กันยายน 2553 19:09:09 น. 0 comments
Counter : 131 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

นางในดอกบัว
Location :
ขอนแก่น Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นเพียงคนที่รักในอักษร
แม้บางอ่อนด้อยความรู้อยู่แค่ไหน
จินตนาการความฝันหล่อเลี้ยงใจ
เดินต่อไปอย่างเป็นสุขทุกคืนวัน
Friends' blogs
[Add นางในดอกบัว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.