~Lady in Lotus~เม้นก็ได้ ด่าก็ดี มีคุณค่ากับนางผู้นี้ทุกประการค่ะ
Group Blog
 
All Blogs
 
chapter22

อันตรายอยู่รายล้อมตัว ชินเดอเรล่่ากับเจ้าพิตบูลมาที่ปีกขวาของปราสาทที่มีนางซาตานมากมาย เธอเดาว่าฝั่งนี้คงเป็นฝ่ายใน ที่ผู้หญิงจะอยู่และคอยดูแลความเรียบร้อยต่างๆในวังเหมือนเช่นวังที่เธอเคยอยู่ พลันภาพเจ้าชายรูปงามก็ผุดขึ้นในความคิด เธอจึงสะบัดศีรษะก่อนบอกตัวเอง

“นี่ไม่ใช่เวลาจะคิดถึงใครนะ ชินเดอเรล่า เธอต้องทำภารกิจของธอสิ ต้องไปตามหาเครื่องดนตรีเทพ” แล้วชินเดอเรล่าก็ตามหาเครื่องดนตรีเทพต่อไป

ทางด้านสโนว์ฮยอนกับน้องมินก็ช่วยกันค้นหาในทุกที่ของทางปีกซ้าย แม้ว่าไม่มีวี่แววของเครื่องดนตรีเทพ แต่พวกเธอก็ไม่ยอมแพ้

“ไอ้ซาตานมันเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนกันเนี้ย ทำไมมันหายากหาเย็นจังนะ” สโนว์ฮยอนบ่นอย่างหัวเสีย

“รีบหากันเถอะค่ะคุณพี่”น้องมินบอก ก่อนที่สองสาวจะทำการหาต่อไป

เช่นเดียวกับนางฟ้าบลูแองเจิ้ลที่ลงไปชั้นล่างของปราสาทก็พบว่าชั้นล่างนั้นเป็นที่อยู่ของสัตว์อสูรมากมาย ไอความชั่วร้ายอบอวลจนแทบทนไม่ไหว แต่ดูเหมือนเวลาของเม็ดอมล่องหนใกล้จะหมดแล้ว เทพธิดาจึงเตือนทุกคนผ่านอัญมณีสื่อสาร

“รีบๆกันหน่อยนะทุกคน เม็ดอมใกล้จหมดฤทธิ์แล้ว”

ทางด้านเจ้าชายบุญยง ก็ขึ้นไปหาจนถึงยอดปราสาท แต่ก็ไม่พบอะไร ทันทีที่ได้ยินประกาศเตือนจากนางฟ้าก็รีบลงมาจากยอดปราสาททันที

“กลิ่นอะไรน่ะ หอมๆแปลกๆ” เสียงนางซาตานเอ่ยขึ้นขณะที่เดินผ่านบุญยง

“เจ้านี่มันจมูกหาเรื่องซะจริง”นางซาตานอีกตนตอบขณะเปิดประตูบานใหญ่เข้าไปในห้องหนึ่ง และบุญยงก็ลอบตามเข้าไปอย่างเงียบๆเพราะจำได้ว่ายังไม่ได้มาค้นหาในห้องนี้

“คงเป็นกลิ่นขององค์หญิงราซาฮงของเรานั่นล่ะ”

“ไม่น่าจะใช่”นางซาตานก็ยังไม่คลายสงสัย เพื่อนสาวซาตานจึงว่า

“เอาเถอะ รีบๆวางของเสวยแล้วรีบออกไป เดี๋ยวองค์หญิงตื่นบรรทม เจ้าจะโดนลงโทษ” ทันที่เสร็จธุระนางอสูรทั้งสองจึงออกไปและปิดประตู ชายหนุ่มถอนใจเฮือกหนึ่งก่อนเดินสำรวจทั่วห้อง

“องค์หญิงราซาฮง…ใครวะ” เขารำพึงเบาๆ พลันสายตาคมนั้นก็ปะทะกับร่างเล็กๆที่นอนหลับเหยียดยาวบนเตียงใหญ่หนานุ่ม แต่เมื่อพิศใบหน้าขาวงดงามน่าเอ็นดูนั้นกลับพบว่ามีเขี้ยวเล็กๆสีขาวอยู่ที่มุมปากทั้งสองข้าง แถมยังมีเขาเล็กๆอยู่บนหัวท่ามกลางกลุ่มผมละเอียดเหล่านั้นด้วย แม้ว่าชุดที่สวมใส่จะเป็นสีดำ แต่มันก็ขับผิวสดใสของเธอให้ดูดีมากทีเดียว

พลันร่างที่บุญยงกำลังจ้องมองอยู่นั้นก็สะดุ้งตื่นขึ้น ก่อนที่นางจะส่งเสียงเรียกซาตานทั้งปราสาท บุญยงจึงเอามือปิดปากนางไว้ก่อนกระซิบบอก

“อย่าตกใจไป ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก ข้ามาหาของเท่านั้น”

พลันสายตาทั้งสองคู่ก็ประสานกัน และมือที่สัมผัสใบหน้าเนียนนั้น ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงักในชั่วเสี้ยววินาที ทันทีที่รู้สึกตัว ชายหนุ่มจึงปล่อยมือที่ปิดปากนางแล้วถอยออกไปห่างๆ

“เจ้าเป็นใคร มาจากไหน เอ่อ..แล้ว…ทำไมเจ้าถึงหอมจัง” บุญยงลงดมๆตัวเองดูแล้วต้องทำหน้าเหยเกก่อนบอก

“ไม่เห็นหอมเลย ตั้งแต่คืนร่างยงยังไม่อาบน้ำเลยนะ จะหอมได้ไง”

“เจ้าชื่อยงเหรอ ข้าชื่อราซาฮง เป็นธิดาราชาซาตาน” ได้ยินดังนั้นบุญยงถอยครูดเพราะความตกใจกลัว

“เจ้าไม่ต้องกลัวข้าหรอก เจ้าไม่ทำอะไรข้า ข้าก็ไม่ทำอะไรเจ้า ….เออ แล้วที่เจ้าว่ามาหาของน่ะ มาหาอะไรเหรอ”องค์หญิงถาม บุญยงรีบตอบทันที

“เครื่องดนตรีน่ะ กลอง เบส กีต้าร์ องค์หญิงรู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน” ใบหน้ารูปไข่นั้นฉายแววความแปลกใจพร้อมคำถาม

“เจ้าหมายถึงเครื่องดนตรีของเทพศิลปินงั้นเหรอ”

“ใช่แล้วๆ ท่านรู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน ข้าอยากได้คืนเพราะเป็นของบรรพบุรุษของข้า”

“บรรพบุรุษของเจ้างั้นเหรอ” องค์หญิงร้องเสียงหลง

ทันใดนั้นได้ยินเสียงเอะอะจากภายนอก

“มีผู้บุรุก มีผู้บุกรุก” บุญยงจึงนึกได้ว่าฤทธิ์เม็ดอมล่องหนหมดไปแล้ว มิน่าล่ะ ธิดาซาตานจึงได้มองเห็นและคุยด้วยเป็นนาน แล้วชาวคณะของเขา่ล่ะ สาวๆต้องแย่แน่เลย

“เจ้ามาหลบที่นี่ก่อน” องค์หญิงคว้ามือบุญยงก่อนผลักเข้าไปหลังประตูอีกบานหนึ่ง

“องค์หญิงเพคะ มีผู้บุกรุกปราสาท ได้รับอันตรายอะไรรึเปล่าเพคะ”เสียงนางซาตานเคาะประตูเรียก องค์หญิงจึงรีบวิ่งไปเปิดประตูพร้อมบอก

“ข้าไม่เป็นอะไร แล้วก็ไม่เจอใครด้วย พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ข้าจะอยู่แต่ในห้องไม่ออกไป”

“งั้นดูแลองค์เองนะเพคะ” แล้วเสียงเอะอะก็ค่อยๆจางไป

หลังประตูบานนั้น ชายหนุ่มได้พบกับสิ่งที่บรรพบุรุษตามหา วินาทีนี้ เขาพบแล้ว และอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง “เครื่องดนตรีของเทพศิลปิน”

“บุญยงเจ้าอยู่ที่ไหนตอบข้าด้วย”เสียงบลูแองเจิ้ลดังมาจากอัญมณีที่ดาบ

“คุณนางฟ้า ยงว่ายงพบแล้ว ยงพบเครื่องดนตรีของเทพศิลปินแล้ว”ชายหนุ่มเอ่ยอย่างดีใจ

“จริงเหรอ เจ้ารอข้าตรงนั้นนะ ข้าจะตามแสงของอัญมณีไปเดี๋ยวนี้”

“ผู้บุกรุกที่ว่าคือเจ้าใช่ไหม”

“ยงมากับเพื่อนของยง เราไม่ได้ตั้งใจบุกรุกนะ เราอยากได้ของๆเราคืนเท่านั้น ราชาซาตานน่ะชิงมันมาพร้อมกับทำลายทุกอย่างเพราะไม่พอใจที่โลกสงบสุขเกินไป”บุญยงบอก

“ไม่ใช่หรอก”องค์หญิงสวนกลับทันที “เพราะท่านพ่อแค้นเทพศิลปินหัวหน้าวงต่างหาก” บุญยงเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจกับข้อมูลใหม่

“เพราะเทพศิลปินหัวหน้าวงเป็นคนรักของเทพธิดาสายรุ้ง ท่านแม่ของข้า ท่านพ่อแค้นที่ท่านแม่รักเทพศิลปินมากจึงทำลายเทวพิมานและชิงเอาเครื่องดนตรีพวกนี้มาต่างหาก”

“จริงเหรอ แล้วท่านรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง”บุญยงยังคงแปลกใจ

“นางซาตานแม่ม่ายดำบอกข้าเมื่อไม่นานมานี้นางเคยดูแลท่านแม่ของข้าเมื่อตอนมีครรภ์ข้าน่ะ แล้วข้าก็ไปถามจากท่านแม่ราชินีด้วย นางก็บอกอย่างเดียวกันไม่ผิดเพี้ยน”บุญยงสังเกตเห็นดวงตาสีแดงของนางนั้นคลอด้วยน้ำตา

ทันใดนั้น บลูแองเจิ้ลก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายบุญยง

“ไหนเครื่องดนตรี” บุญยงจึงชี้ไปยังแท่นเวทีเตี้ยๆซึ่งมีกลองชุด กีต้าร์ และเบส ที่งดงามเข้าชุด จัดวางอยู่อย่างเป็นระเบียบและเหมือนจะถูกเก็บรักษา ดูแลอย่างดี

“เก่งมากบุญยง สมแล้วที่เป็นทายาทเทพหัวหน้าวง” ได้ยินเช่นนั้นองค์หญิงถึงกับตะลึง

“เจ้าเป็นทายาทของเทพศิลปินหัวหน้าวงหรอกเหรอ”

“นี่ใครอ่ะ”นางฟ้าหันมาถามบุญยง

“นางคือธิดาของราชาซาตาน นางเป็นคนพามาพบเครื่องดนตรีที่นี่” บุญยงแนะนำเพื่อนใหม่

“จริงเหรอ ข้าขอบใจเจ้ามากนะ เจ้านี่รูปร่างหน้าตางดงามกว่่าซาตานทั่วไป แถมจิตใจยังสูงส่งกว่ามากด้วย”

“แน่ล่ะ เพราะแม่ของนางคือเทพธิดาสายรุ้ง ย่อมสูงส่งกว่าซาตานทั่วไปแน่นอนครับ” บุญยงบอก พลันได้ยินชื่อนั้นบลูแองเจิ้ลถึงกับตาโต

“นี่เจ้าเป็นลูกของนางจริงเหรอ เทพธิดาสายรุ้งเป็นเพื่อนข้า มิน่าล่ะเจ้าถึงได้ดูหน้าคุ้นๆ”

“จริงๆเหรอ ที่ท่านรู้จักท่านแม่ของข้า”องค์หญิงซาตานร้องอย่างดีใจ

“ใช่แล้ว แต่ตอนนี้ข้าต้องขอเครื่องดนตรีพวกนี้คืนไปให้ผู้เป็นเจ้าของก่อน ไว้ข้าไปเยี่ยมแม่เจ้าที่ป่าหิมพานต์แล้วจะบอกนางว่าลูกสาวของนางน่ารักใจดีเหมือนนางมาก”พูดจบบลูแองเจิ้ลก็ร่ายมนต์พ่นหมอกขาวคลุมเครื่องดนตรีเทพเจ้าทั้งหมดไว้ ก่อนจะย่อกลุ่มหมอกนั้นให้เป็นลูกกลมๆเล็กเท่ากำปั้น

“บุญยง เอาดาบของเจ้ามา” นางฟ้าเอาดาบของบุญยงมาถือไว้ ก่อนจะร่ายมนต์อีกบทให้หมอกกลมๆลูกนั้นหายเข้าไปอยู่ในอัญมณีในดาบเพียงชั่วพริบตา

“ไปกันเถอะบุญยง เราไม่มีเวลาแล้ว เจ้าพิตบุลกับสาวๆจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้”นางฟ้าบอกพร้อมคืนดาบให้บุญยง

“เดี๋ยวๆๆๆ ท่านบอกข้าก่อนว่าท่านแม่ไปทำอะไรอยู่ที่นั้น” ธิดาจอมมารร้องถามเสียงหลง

“นางต้องบำเพ็ญบารมีเพื่อไถ่โทษให้พ่อของเจ้าที่ก่อเรื่องน่ะสิ”บลูแองเจิ้ลบอกก่อนส่งยิ้มให้และพูดอีก

“ขอบใจเจ้ามากนะ องค์หญิง หลานสาวที่น่ารักของข้า” สิ้นคำนางฟ้าก็พาบุญยงหายวับไป



Create Date : 02 ตุลาคม 2553
Last Update : 2 ตุลาคม 2553 16:24:59 น. 0 comments
Counter : 118 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

นางในดอกบัว
Location :
ขอนแก่น Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นเพียงคนที่รักในอักษร
แม้บางอ่อนด้อยความรู้อยู่แค่ไหน
จินตนาการความฝันหล่อเลี้ยงใจ
เดินต่อไปอย่างเป็นสุขทุกคืนวัน
Friends' blogs
[Add นางในดอกบัว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.