~Lady in Lotus~เม้นก็ได้ ด่าก็ดี มีคุณค่ากับนางผู้นี้ทุกประการค่ะ
Group Blog
 
All Blogs
 

ทิ้งท้าย

นิยายทั้งสองเรื่องนี้ เกิดขึ้นมาจากจินตนาการ ความคิดสร้างสรรค์ และความรุ้สึกดีๆ ที่ดิฉันมีต่อศิลปินกลุ่มนี้เท่านั้น
ทุกอย่างเป็นสิ่งสมมติ ไม่ได้มีเจตนาพาดพิง หรือส่งผลกระทบกับบุคคลใดนะคะ

งานเขียนนี้เป็นการสร้างสิ่งเล็กๆจากคนเล็กๆ ด้วยแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ ความรัก ประกอบกันเข้ากับความรู้ความสามารถที่พอมีอยู่บ้างสร้างขึ้นมาจนสำเร็จ

ขอบคุณทุกท่านที่กรุณาเข้ามาเสียเวลากับพื้นที่ตรงนี้นะคะ
หวังว่างานเขียนของดิฉันจะทำให้ทุกท่านมีความสุขและยิ้มได้บ้างนะคะ

ขอบคุณค่ะ




 

Create Date : 12 ตุลาคม 2553    
Last Update : 12 ตุลาคม 2553 19:50:23 น.
Counter : 87 Pageviews.  

chapter18

คล้อยหลังสองสาว บุญยงมองสโนว์ฮยอน ด้วยยิ้มฉายเต็มหน้าและแววตาแฝงความหมาย

“มองทำไมยะ มีอะไรก็พูดมาสิ” เธอร้องก่อนหันห้าไปทางอื่นซ่อนยิ้มเขิน

“สงสัยจัง ทำไมเธอถึงชื่อสโนว์ฮยอนล่ะ”

“ฉันเกิดวันที่มีหิมะตกน่ะสิ แต่ใครๆชอบบอกว่าผิวฉันน่ะขาวสวย ละเอียดเหมือนหิมะ”หญิงสาวบอกพร้อมเดินออกไปที่ริมระเบียงด้านขวาซึ่งจะมองเห็นสวนดอกไม้เบื้องล่างที่แข้งกันออกดอกสะพรั่ง

“แต่ยงว่ามันไม่เหมาะกับเธอเลยนะ” ถ้อยคำของเขาทำให้เธอต้องหันมาหาเขาอย่างสงสัย

“ก็หิมะ มันทั้งจืด ทั้งเย็น แต่เธอน่ะ อารมณ์ร้อน มุทะลุ แถมยังใจร้อนกว่าใครอีก ยงว่ามันไม่ค่อยเหมาะอ่ะ”

“แล้วไง จะตั้งชื่อใหม่ให้ฉันเหรอ”เธอถามเล่นๆ แต่เขากลับตอบ “ใช่แล้วจ้า แต่ชื่อนี้ต้องเป็นชื่อที่ยงเรียกได้คนเดียวนะ”

“อ้าว ทำไมจะต้องอยากเรียกคนเดียวล่ะ”

“ก็เหมือนกับที่เธอเรียกยงว่ากบไง น้องมินกับน้องชินไม่เรียกชื่อนี้นะจ๊ะ”เขาเดินมาข้างหลังก่อนรวบเอวบางมาไว้ในอ้อมแขน แล้วเอ่ย

“ยงเป็นกบของเธอคนเดียวนะ….เบอร์นนิ่งฮยอน”หญิงสาวย่นคิ้วโก่งอย่างสงสัยก่อนถามหาเหตุผล

“ทำไมต้องเบอร์นนิ่งยะ”ชายหนุ่มเกยคางบนไหล่เล็กๆนั้น ก่อนตอบ

“ก็บอกแล้วไงว่าเธอน่ะอารมณ์ร้อน ใจก็ร้อน แถมยังร้อนแรงอีก”ประโยคท้ายทำให้สโนว์ฮยอนฟาดมือที่แขนของบุญยงอย่างแรงทันทีจนเขาสะดุ้งโหยงและคลายกอดทันที

“โอ๊ย มือรึไม้พายจ๊ะที่รัก”บุญยงร้องพลางลูบแขนที่โดนตีป้อยๆ

“ก็อยากพูดพล่อยๆออกมาทำไมล่ะ” เลือดฝาดที่วิ่งพล่านทำให้ดวงหน้าขาวผ่องนั้นระเรื่อขึ้นมา

“อย่าตีความมั่วสิจ๊ะแม่เบอร์นนิ่ง”บุญยงทำเสียงอ้อน ก่อนส่งสายตาหวาน “สำหรับยง เธอเหมือนดวงอาทิตย์ ที่ให้ความอบอุ่น ให้พลัง เติมไฟให้ยงตะหาก”

“แล้วยัยชินกับน้องมินล่ะ”เธอถามต่อทันที

“น้องมินเหมือนดวงดาว ที่คอยส่องแสงสว่างนำทางให้ยงในช่วงเวลาที่มืดมิด ส่วนน้องชินเหมือนพระจันทร์ ที่งดงาม เยือกเย็น คอยอยู่ใกล้ยงเสมอไงล่ะ”

“ฉันก็..ยอมแค่ยัยชินกับน้องมินนะ แต่ถ้านายมีคนอื่นอีกล่ะก็….. ตาย” คำสุดท้ายที่สโนว์ฮยอนเน้นทำเอาบุญยงถึงกับต้องกลืนน้ำลายดังเฮือก สโนว์ฮยอนหัวเราะเบาๆที่เห็นว่าบุญยงมีอาการเกรงกลัวคำขู่ของเธอ บุญยงก็หัวเราะตามอย่างเขินๆ

“เอ่อ…. ฉัน… ยังยังไม่ได้บอกนายใช่ไหมว่า….ฉันรุ้สึกยังไง” สโนว์ฮยอนเปรยขึ้นมาเบาๆพลางหันไปทางอื่น บุญยงเอื้อมไปคว้ามือเรียวของเธอมาเกาะกุมไว้ก่อนบอก

“ไม่จำเป็นหรอกจ๊ะ เพราะทุกอย่างที่เธอทำ มันบอกยงหมดแล้วล่ะว่าเธอรักยงมากแค่ไหน”แล้วบุญยงก็จรดจุมพิตแผ่วเบาลงบนมือของสโนว์ฮยอนก่อนดึงร่างบางนั้นเข้ามากอดอีกครั้ง ก่อนกระซิบข้างหูเธอเบาๆว่า

“แม่เบิร์นนิ่งฮยอนของยง ขอบใจสำหรับทุกอย่างนะจ๊ะ” คนในอ้อมกอดนั้นอมยิ้มด้วยหัวใจพองโตคับร่าง

“ไอ้กบบ้า ปลอยได้แล้ว ฉันจะลงไปช่วยยัยชินเตรียมอาหาร นายก็ควรจะลงไปช่วยน้องมินเตรียมสถานที่นะ” เธอบอกก่อนดิ้นเบาๆในอ้อมแขน บุญยงจึงว่าเสียงอ้อน

“ยังไม่หายอุ่นเลย กอดต่ออีกแป๊บได้มั้ยอ่ะ”

“พอแล้ว แค่นี้ก็กินแรงน้องจะแย่แล้ว ปล่อย ไม่ปล่อยเจ็บตัวนะ” เขาจึงยอมปล่อยแต่โดยดี จากนั้นเธอก็วิ่งลงไปทันทีโดยมีบุญยงเดินฮัมเพลงตามลงไป

บนท้องฟ้าที่สดใส ร่างของนางฟ้าบลูแองเจิ้ลค่อยๆปรากฏขึ้น

“อีกไม่นาน คงมีเทพศิลปินตัวเล็กๆวิ่งเล่นเต็มเทวสถานนี้แน่ๆแท้สินะ” แล้วเสียงหัวเราะเบาๆก็จางไปพร้อมกับกายทิพย์ของนางฟ้าแห่งเสียงดนตรี

…………………………………จบ(ซะทีเถอะ)………………




 

Create Date : 12 ตุลาคม 2553    
Last Update : 12 ตุลาคม 2553 13:55:26 น.
Counter : 103 Pageviews.  

chapter17

“ในที่สุด ความรักอลเอวงของพวกเจ้าก็ลงตัวซะทีนะ”นางฟ้าบลูแองเจิ้ลเปรยขึ้น ทันทีที่ทุกคนกลับมาถึงที่ลานแสดง ณ ปราสาทเทวสถาน หลังจากผ่านการสยุมพรโดยองค์เทพตะวันออก”ตอนนี้พวกเจ้าก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ก็ต้องดูแลกันให้ดีล่ะ”นางฟ้าหันมาทางบุญยง “บุญยง เจ้านี่โชคดีที่สุดในสามโลกเลยนะ แต่งงานทีเดียวได้ถึงสามนาง เทวดาอิจฉาเจ้าทั้งสวรรค์เลยรู้รึเปล่า” เจ้าบ่าวหมาดๆอมยิ้มพลางมองเจ้าสาวทั้งสามของเขาด้วยสีหน้าอิ่มสุข

“ข้าดีใจกับพวกเจ้าจริงๆ ดีใจมากๆ”เสียงของนางฟ้าสั่นน้อยๆ ชินเดอเรล่าสังเกตเห็นดวงตาของนางฟ้ามีน้ำเอ่อคลออยู่ จึงเข้ามากอด พลางเอ่ย

“ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ถ้าไม่มีคุณนางฟ้าคอยช่วย เราคงไม่มีวันนี้” น้องมินกับสโนว์ฮยอนก็เข้ามากอดนางฟ้าด้วย

“พวกเจ้าเป็นเหมือนน้องสาวของข้า ข้าต้องช่วยให้พวกเจ้ามีความสุขสิ”นางฟ้าบอกเสียงสั่นเครือ บุญยงมองสามสาวกอดนางฟ้าร้องไห้พร้อมรอยยิ้ม ครู่หนึ่งทั้งสามก็คลายกอดจากนางฟ้า

“ในเมื่อทายาทผู้ถูกเลือกทุกสายจะใช้ชีวิตร่วมกันแล้ว ต่อไปนี้สายเลือดเทพศิลปินก็คงจะไม่ต้องพลัดพรากจากกันอีกแล้วนะ ความสุขของมวลมนุษย์ทั้งในปัจจุบันและอนาคต อยู่ในกำมือของพวกเจ้า จงทำหน้าที่ของเทพศิลปินที่ดีต่อไปนะ”บลูแองเจิลบอกพร้อมส่งยิ้มกว้าง ก่อนหันมาหาบุญยงอีก “เจ้าบุญยง ดูแลทั้งสามนางให้ดีนะ พวกนางรักเจ้ามาก ถ้าเจ้าทำให้พวกนางเสียใจ ข้าจะมาสาปให้เขางอกกลางหน้าผากเจ้า”

“โห มุขนี้อีกแล้ว ขู่ตลอดอ่ะคุณนางฟ้า”แล้วทุกคนก็หัวเราะพร้อมกัน “คุณนางฟ้าไม่ต้องห่วงนะครับ นอกจากดนตรีแล้ว ชีวิตยงก็คงมีแต่สามสาวนี้เท่านั้นล่ะครับเพราะทั้งสามคนเป็นผู้ให้ชีวิตใหม่กับยง ยงต้องดูแลทุกคนด้วยชีวิตแล้วก็หัวใจของยง คุณนางฟ้าวางใจเถอะครับ” นางฟ้าก็ยิ้มและพยักหน้าอย่างเชื่อมั่นในถ้อยคำนั้น ก่อนจะหายวับไป

“วันนี้เป็นวันพิเศษของเรา มาฉลองกันเถอะค่ะ”น้องมินเอ่ย

“ดีสิ ไม่ได้สนุกสนานกันนานแล้วนี่เนอะ” สโนว์ฮยอนบอกพร้อมยิ้มกว้าง

“พี่อยู่เป็นเพื่อนพี่บุญยงเถอะค่ะ เดียวฉันไปเตรียมอาหารเอง”ชินเดอเรล่ารีบบอกพร้อมยิ้มกับน้องมิน

“ใช่ค่ะ เดี๋ยวน้องเตรียมของเอง ไม่ต้องห่วงค่ะ” น้องมินบอกก่อนหันไปหาชินเดอเรล่า “ไปเตรียมกันเถอะจ้า ชินเดอเรลล่า” แล้วสองสาวก็จูงมือกันจากไป
"นี่ ชิน เธอว่าคุณพี่จะบอกรักบุญยงมั้ย" น้องมินถามขณะเดินลงมาด้วยกัน
"ต้องบอกอยู่แล้วล่ะ โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันสองคนหายากออกนี่"ชินเดอเรล่าตอบ เธอชั่งใจครู่หนึ่งก่อนหันมาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"มิน เธอรู้สึกยังไงบ้างที่เห็นพี่ทั้งสองรักกัน บอกฉันมาตามตรงนะ ฉันอยากรู้จริงๆ" น้องมินคลี่ยิ้มบางก่อนตอบ
"จริงๆแล้วมันก็เจ็บนิดๆหน่อยๆตามวิสัยของความรักนั่นล่ะ ทุกคนก็อยากเป็นหนึ่งในใจของคนรักทั้งนั้นนี่" น้องมินหันมามองชินเดอเรล่าแวบหนึ่ง "แต่ฉันรู้สึกดีนะ เพราะอย่างน้อยมันก็ช่วยชดเชยความรู้สึกผิดในใจฉันกับการที่ฉันมาเป็นรักซ้อนของคุณพี่ได้ แล้วเธอล่ะ"
"ฉันก็ไม่ต่างจากเธอมากหรอกจ้า มันเป็นความเจ็บที่ฉันยินดีที่สุด เพราะพี่สโนว์ฮยอนเป็นคนที่ฉุดฉันขึ้นมาจากขุมนรกที่เจ็บปวด ถ้าฉันไม่มีพี่ฉันคงไม่มีชีวิตที่งดงามแบบนี้ แล้วการที่พี่ยอมให้พี่บุญยงรักเราด้วย มันก็คงเจ็บปวดมากเหมือนกัน" น้องมินพยักหน้าก่อนพูดเสริมอีก
"สิ่งที่คุณพี่ทำ มันทำให้ฉันเข้าใจแจ่มแจ้งเลยล่ะ ว่าความรักที่แท้จริงเป็นยังไง มันไม่ใช่การไขว่คว้าให้ได้มาครอบครอง แต่มันคือการเสียสละ การยอมรับในความรักของคนที่เรารักมากกว่า"
สองสาวยิ้มให้กันอย่างเข้าใจในความรู้สึกที่มี ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนอย่างมีความสุข




 

Create Date : 12 ตุลาคม 2553    
Last Update : 12 ตุลาคม 2553 12:39:51 น.
Counter : 116 Pageviews.  

chapter16

“เดี๋ยวเธออยู่เงียบๆตรงนี้ก่อนนะชิน ให้พวกเราได้แกล้งบุญยงสักหน่อยก่อน”น้องมินบอก

“จะแกล้งอะไรอีกยะ ก็เพิ่งคุยกับนางฟ้าเมื่อกี้ว่าจะไม่แกล้งอ่ะ”สโนว์ฮยอนร้องเสียงขุ่น

“ตอนนี้บุญยงคงนึกว่าชินไม่อยู่แล้ว ก็จะหลอกถามุญยงว่ารู้สึกยังไงกับชินไงคะ”สโนว์ฮยอนย่นคิ้วอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก “ชินก็จะได้รู้ซะทีไงคะว่าบุญยงรู้สึกยังไง” น้องมินหันมายิ้มตาหยีให้ชินเดอเรล่า ก่อนถาม

“เธอล่ะ ไม่อยากรู้เหรอว่าเค้าคิดยังไง” แต่ชินเดอเรล่ามีเพียงยิ้มเขินๆเป็นคำตอบให้ น้องมินกับสโนว์ฮยอนเข้าใจในยิ้มนั้น จึงเริ่มปฏิบัติการ

””บุญยงเปิดประตูให้หน่อยสิจ๊ะ”น้องมินเอ่ยพลางเคาะประตู ชั่วครู่ก็มีเสียงกุ๊กั๊กที่ประตู สองสาวจึงเปิดประตูเข้าไปโดยแง้มบานประตูไว้เพื่อให้เสียงลอดออกมาได้

“ทำไมไม่ลงไปทานอาหารเช้าล่ะกบ” สโนว์ฮยอนเอ่ยอย่างห่วงใย

“ยงไม่หิว”เขาตอบโดยที่สายตายังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง น้องมินกับสโนว์ฮยอนแอบยิ้มให้กันทันทีที่เห็นอาการหงอยซึมนั้น น้องมินเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะเขย่าแขนของบุญยงพลางเอ่ย

“ถ้าไม่ทานอาหารเช้าจะมีแรงซ้อมเหรอ ป่ะ ลงไปข้างล่างกัน” แต่บุญยงสั่นศีรษะก่อนบอก

“ไม่เอาอ่ะ ยงไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น ยงอยากอยู่คนเดียว”

“ลืมไปแล้วเหรอ ว่าพรุ่งนี้็ก็ต้องขึ้นแสดงนะ” สโนว์ฮยอนพูด เทพหัวหน้าวงสวนกลับทันที

“จะขึ้นได้ไงในเมื่อไม่มีเบสแล้ว” สีหน้าเครียดของบุญยงทำให้สองสาวถึงกับอึ้งไป”เพลงทั้งหมดคงไม่สมบูรณ์แล้ว”น้ำเสียงของเขาสั่นน้อยๆ “น้องชินใจร้ายที่สุด จะจากกันทั้งที ไม่มาลายงสักคำ”

“นี่ กบ ฉันถามตรงๆนะ นายคิดยังไงกับยัยชิน” สโนว์ฮยอนยิงคำถามเข้าเป้า เล่นเอาบุญยงอึ้ง “ไม่ต้องกลัวว่าฉันกับน้องมินจะเสียใจหรอก บอกมาตรงๆเถอะ ฉันอยากรู้จริงๆ” บุญยงบอกด้วยน้ำเสียงอ่อน

“ยงก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไร พอรู้ตัวอีกทีใจมันก็ล้ำเส้นมาไกลแล้ว ยงไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดความรู้สึกแบบนั้นกับน้องชินได้ยังไง”เขามองหน้าสวยของสองสาวผู้เป็นที่รักสลับไปมาก่อนเอ่ยเบาๆ “ยงขอโทษเธอทั้งสองจริงๆนะ”

สโนว์ฮยอนกับน้องมินเข้ามากอดบุญยงพลางเอ่ยปลอบ

“ไม่เป็นไรนะกบ ยัยชินก็ไม่ใช่คนอื่น ฉันอนุญาตให้นายรักยัยชินได้นะ”สโนว์ฮยอนบอก น้องมินจึงเสริมแล้วตะล่อมให้เข้าแผน

“เราเข้าใจนะบุญยง แต่บอกเราชัดๆสักครั้งได้ไหมว่านายรู้สึกยังไงกับชินกันแน่”ถ้อยคำของน้องมินทำให้บางคนที่รอฟังอยู่ ใจเต้นมิเป็นส่ำ

”แต่ตอนนี้ไม่มีน้องชินแล้ว มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ” สองสาวคลายกอด

“ไม่เคยได้ยินที่เค้าพูดรึไง ว่าความรักอาจทำให้เกิดสิ่งมหัศจรรย์ได้น่ะ” บุญยงเลิกคิ้วกับคำของน้องมิน

“ก็บอกมาซะทีสิว่าในใจจริงๆน่ะ คิดยังไง”สโนว์ฮยอนเริ่มเคือง บุญยงจึงเอ่ยเสียงเบา

“ยัง…เอ่อ…ยงรักน้องชิน”

“พูดใหม่ ดังๆ ชัดๆ”น้องมินทำเสียงขุ่นใส่ แล้วก็ได้ผล

“ยงรักน้องชิน” คำสารภาพนี้ทำให้คนที่แอบฟังอยู่ถึงกับอมยิ้มอย่างปลาบปลื้ม เพราะมันก็เป็นคำเดียวกับที่อยู่ในใจของเธอเช่นกัน

“ถ้างั้นนายก็ใช้หัวใจของนายเรียกชินกลับมาสิ”น้องมินว่า บุญยงย่นคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“ถ้างั้นหันหน้าไปทางทิศตะวันออกแล้วก็หลับตา จากนั้นก็คิดถึงยัยชิน เรียกยัยชินด้วย” สโนว์ฮยอนบอก ก่อนย่องออกจากห้องกับน้องมิน แล้วให้ชินเดอเรล่าเข้ามาในห้องแทน

“ฮยอนจ๋า น้องมินจ๋า ทำยังไงต่ออ่ะ” แต่ไม่มีเสียงตอบ “ฮยอนจ๋ากับน้องมิน แกล้งยงใช่ไหมเนี้ย” บุญยงร้องอย่างหัวเสียก่อนหันมาและได้พบ

“น้องชิน” ชายหนุ่มขยีตาอีกครั้งก่อนจะมองหน้าสวยนั้นใกล้ๆ “นี่พี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม น้องชินกลับมาหาพี่แล้ว” แล้วเขาก็รวบร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดทันที

“น้องก็ไม่ได้ไปไหนนี่จ๊ะ น้องรักที่นี่ รักดนตรี จะทิ้งไปได้ยังไงกันล่ะ” ชินเดอเรล่าบอกพลางซบลงที่ไหล่กว้างนั้น “แต่ถ้าพี่บุญยงจะถามหาเหตุผลที่น้องตัดสินใจแบบนี้ น้องก็จะบอกว่า…” เธออมยิ้มก่อนบอก “มันเป็นเหตุผลเดียวกับที่พี่บุญยงเลือกที่จะไม่ไปกับเจ้าหญิงนั่นล่ะค่ะ”

ได้ยินเช่นนี้บุญยงถึงกับหัวเราะร่วน เพราะไม่คิดว่าเธอจะรู้ แต่ก็แกล้งถาม

“แล้วพี่บอกว่ายังไงน๊ะวันนั้น พี่จำไม่ได้แล้วสิ”

“พี่บุญยงบอกว่าพี่.. รัก พี่สโนว์ฮยอน”

“งั้นเหรอจ๊ะ แล้วตอนนี้ล่ะ น้องชินรักพี่เหมือนที่พี่่รักน้องชินบ้างไหม” เขาถามตรงๆ

“เอ่อ….ก็ รักค่ะ…น้อง..รักพี่บุญยง..นะคะ”ถ้อยคำแผ่วเบานี้ทำให้เขากระชับอ้อมกอดอีกครั้ง ก่อนเอ่ย

“ชื่นใจพี่บุญยง…ป่ะ..เราลงไปข้างล่างกันเถอะ ป่านนี้สโนว์ฮยอนกับน้องมินคงรอเราอยู่” ทั้งสองคลายกอดแล้วจูงมือกันเดินไป




 

Create Date : 11 ตุลาคม 2553    
Last Update : 11 ตุลาคม 2553 13:56:01 น.
Counter : 118 Pageviews.  

chapter15

แผนของน้องมินที่ว่านั้น คือการที่ทำให้บุญยงเข้าใจว่าชินเดอเรล่าได้จากไปแล้วจริงๆ และน้องมินกับสโนว์ฮยอนจะแกล้งทะเลาะกันเพื่อพิสูจน์ใจบุญยงว่าเขากล้าจะเลือกใครคนใดคนหนึ่งหรือไม่

“จะทำจริงๆเหรอคะ น่าสงสารออกนะ”ชินเดอเรล่าเอ่ยขึ้นเมื่อฟังจบ

“น่าสนุกออก โฮ๊ะๆๆๆๆ” สโนว์ฮยอนป้องปากหัวเราะเสียงแหลม แต่สีหน้าของชินเดอเรล่าดูเป็นกังวล คนเป็นพี่จึงหยุดหัวเราะก่อนบอก

“ถ้าเธอไม่สบายใจก็ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ไปพักผ่อนที่อื่นชั่วคราวก็พอ ที่เหลือเดี๋ยวพวกจัดการเอง”

“ฉันกับคุณพี่ก็แค่อยากรู้ว่าเราสามคนมีค่ากับบุญยงมากแค่ไหน แล้วเค้าจะสามารถหยุดความรักทั้งหมดไว้ที่เราตามที่บอกได้รึเปล่า หน้าที่เทพศิลปินของเรา ไม่ใช่แค่เล่นดนตรีด้วยกันนะ แต่เราจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกันเพื่อสร้างความสุนทรีย์ไว้ให้มวลมนุษย์”น้องมินอธิบาย

“เธอต้องเข้าใจนะยัยชิน ว่าต่อจากนี้ไป สถานะของเรามันจะไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะแค่คำนั้นคำเดียวของไอ้พี่กบแท้ๆ”สโนว์ฮยอนพูด ก่อนเอื้อมไปกุมมือผู้ที่เธอรักประดุจน้องสาวทั้งสอง แล้วพูดอีก “แต่ถึงยังไง เราก็ยังจะรักกัน ดูแลกันต่อไปใช่ไหม”

น้องมินกับชินเดอเรล่ายิ้มให้กันก่อนส่งรอยยิ้มจริงใจนั้นไปหาสโนว์ฮยอน

“เราก็รักในสิ่งเดียวกัน ถ้าเกิดเราจะรักคนๆเดียวกัน แล้วเราช่วยกันดูแลเค้าไปพร้อมกับทำในสิ่งที่เรารักด้วยกัน ฉันว่ามันดีออกนะคะ”น้องมินบอก

“ชีวิตเราคงสมบูรณ์ที่สุดตรงที่เรามีกันและกันแบบนี้สินะคะ”ชินเดอเรล่าพูด แล้วสามสาวก็สวมกอดกันด้วยความรู้สึกดีๆที่อบอวลในหัวใจอย่างเต็มเปี่ยม

“ฉันว่าเราเรียกคุณนางฟ้าออกมารับรู้แผนของเรากันดีกว่า อย่างน้อยจะได้ไม่มีปัญหากับทางสวรรค์นะคะ” ชินเดอเรล่าบอกขณะที่เริ่มคิดรายละเอียดแผนการช่วยกัน ทุกคนก็เห็นด้วย แล้วสักพักนางฟ้าบลูแองเจิ้ลก็ปรากฏกายขึ้น หลังจากรับรุ้แผนของทั้งสามแล้วนางฟ้าก็เอ่ย

“จะว่าไปมันก็น่าสนุกดีเหมือนกันนะ ปั่นหัวเจ้าบุญยงเนี้ย แต่ข้าก็ไม่อยากให้พวกเจ้าทำรุนแรงนะ เดี๋ยวเกิดน้อยใจพาลไม่ร้องเพลงขึ้นมา ข้าโชคร้ายแน่”

“อย่างที่บอกล่ะค่ะคุณนางฟ้า เราแค่อยากพิสูจน์ใจของเค้าว่าเค้าจะหยุดทุกอย่างไว้ที่เราจริงๆรึเปล่า”น้องมินบอก

“ถ้ารู้แล้วจะยังไงต่อ” นางฟ้ายืนกอด อกพลางถามอีก

“ก็… ถ้ารู้ว่าเค้ารักเราจริงๆ เราจะรักและดูแลเค้าอย่างดีที่สุดต่อไปค่ะ แต่ถ้าไม่… เราก็จะตามใจเค้า”

“ถ้าเหตุผลพวกเจ้ามีแค่นี้ ข้าว่าอย่าทำดีกว่า มันไม่คุ้มหรอก เสียเวลาเปล่า เพราะไม่ว่าผลมันจะออกมายังไง พวกเจ้าก็ยังรักเจ้าบุญยงอยู่ดีมิใช่รึ”บลูแองเจิ้ลพูดพลางมองหน้าสวยทั้งสามนั้นสลับไปมา “การเอาความรู้สึกของคนอื่นมาล้อเล่น มันไม่สนุกหรอกนะ ยิ่งเป็นคนที่เรารักด้วยแล้วก็ไม่ควรใหญ่ เชื่อข้า ถ้าพวกเจ้ารักเจ้าบุญยงจริง ก็รีบกลับไปซะ ป่านนี้คงแทบบ้าแล้วมั้งที่ถูกปล่อยไว้คนเดียว”นางฟ้าหัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ยอีก “กลับไปตรึกตรองให้ดี ใช้หัวใจ ความรู้สึกของพวกเจ้าพิจารณาเองก็แล้วกัน ข้าไปล่ะ” แล้วบลูแองเจิ้ลก็หายวับไป

“ฉันก็ว่าที่คุณนางฟ้าพูดมันก็จริงนะ”สโนว์ฮยอนเอ่ยขึ้น “คนแกล้งสนุก แต่คนถูกแกล้งคงไม่สนุกหรอก”

“ฉันขอโทษนะคะ ที่คิดอะไรแผลงๆขึ้นมา”น้องมินเอ่ยด้วยความสำนึกผิด

“ไม่ผิดหรอกจ้า ใครๆก็คิดได้ทั้งนั้นล่ะ แต่เราโชคดีที่มีคุณนางฟ้าคอยตักเตือน เราเลยไม่ได้ทำในสิ่งผิด”ชินเดอเรล่าบอกพร้อมยิ้ม

“งั้นเราไปทำในสิ่งที่ถูกต้องกันเถอะค่ะคุณพี่” น้องมินบอกสโนว์ฮยอน “พาชินเดอเรล่าไปหาบุญยงกันค่ะ”

แล้วสามสาวก็จูงมือกันกลับปราสาทเทวสถานอย่างมีความสุข




 

Create Date : 11 ตุลาคม 2553    
Last Update : 11 ตุลาคม 2553 13:54:00 น.
Counter : 78 Pageviews.  

1  2  3  4  

นางในดอกบัว
Location :
ขอนแก่น Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นเพียงคนที่รักในอักษร
แม้บางอ่อนด้อยความรู้อยู่แค่ไหน
จินตนาการความฝันหล่อเลี้ยงใจ
เดินต่อไปอย่างเป็นสุขทุกคืนวัน
Friends' blogs
[Add นางในดอกบัว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.