พฤศจิกายน 2559

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
 
 
รักน้อง...ต้องฆ่าหมี [ลุย! ล่า! ท้าเขียน #1]








ผมเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือมาก
ผมอ่านหนังสือแทบทุกอย่างที่เป็นภาษาไทย
ที่ชอบอ่านที่สุดคือจดหมายรัก...ที่มีคนเขียนถึงผม
แม้จะยังไม่เคยมีใครเขียนเลยก็ตาม

พออ่านมาก ๆ เข้า ผมก็เริ่มอยากจะเป็นนักเขียน
ผมเคยคิดจะเขียนนิยายตั้งแต่เมื่อ 30 ปีก่อนโน้น
ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นใครเป็นนักเขียนที่หล่อที่สุดในประเทศไทย
แต่ถ้าผมเป็นนักเขียนเมื่อไหร่ ตำแหน่งนั้นน่าจะตกเป็นของผมแหละ
แต่จนแล้วจนรอดผมก็ยังไม่ได้เขียนสักที เพราะคิดพล็อตเรื่องไม่ออก
จนตอนนี้อายุ 25 แล้ว ยังคิดพล็อตเรื่องไม่ออก แต่ก็ยังอยากเขียนอยู่เช่นเดิม

"แหม...โกหกไม่เนียนเลย" ญาญ่าแอบเข้ามาอ่านที่ผมเขียนค้างไว้ แล้วเอ่ยปากแซว
"ไม่เนียนได้ไง ยังไม่ได้โกหกอะไรเลย" ผมแย้ง
"ก็บอกว่าเคยคิดจะเขียนนิยายตั้งแต่เมื่อ 30 ปีก่อนโน้น แล้วมาบอกว่าตอนนี้อายุ 25 ปีเนี่ยนะ โกหกชัด ๆ" ญาญ่ายื่นหน้ามาแลบลิ้นใส่ผม ลิ้นของญาญ่าเป็นสีชมพูน่ารักมาก
"ไม่ได้โกหกนะ แค่ล้อเล่น ญาญ่าต้องแยกให้ออกระหว่างการโกหกกับการล้อเล่น" ผมแก้ตัวไปหน้าใส ๆ

กลับมาเข้าเรื่องต่อกันเหอะ เดี๋ยวผมค่อยไปจีบญาญ่าต่อ


ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อกี้ช่วงที่เดินไปซื้อหนังไก่ทอดที่ตลาดนัด ผมคิดพล็อตเรื่องของนิยายเรื่องแรกของผมออกแล้ว เย้!
นิยายเรื่องแรกของผมจะเป็นนิยายรักครับ
วันนี้ขอตั้งชื่อเรื่องชั่วคราวว่า "รักน้องต้องฆ่าหมี"
พรุ่งนี้ค่อยไปให้พระที่ตั้งชื่อให้ใหม่
มีใครจะไปวัดเพื่อขอหวยไหมครับ ผมจะขอติดรถไปด้วย





เรื่อง
นี้เป็นเรื่องราวความรักระหว่างหนุ่มจรจัดผู้สูงศักดิ์กับสาวโรงฆ่าสัตว์
ผมจะเริ่มเรื่องที่พระเอกกับเพื่อนเข้าไปในบ้านร้างเพื่อหาอาหารประทังชีวิต
เจ้าของบ้านหลังนี้หนีซอมบี้ไปโดยทิ้งบ้านไว้กับหมาตัวนึง (ผมตั้งใจว่าเวลาผมนึกอะไรไม่ออกผมจะใส่ซอมบี้เข้าไปในเรื่องทุกเรื่องที่ผมเขียน)
ช่วงนั้นบ้านเมืองกำลังวิกฤติ ผู้คนติดเชื้อซอมบี้เพราะดันไปกินข้าวขึ้นราพร้อมกับพิซซ่าเข้า
เพื่อนพระเอกถามพระเอกว่า "เรามีอาหารหมากับหมาชิวาวา จะกินอะไรก่อนดี"
พระเอกเลือกกินอาหารหมาก่อน เพราะมันกินง่ายกว่า แล้วพาหมาออกเดินทางไปด้วยเผื่อหิวกลางทางค่อยหาทางกินหมาทีหลัง

ส่วนนางเอกในเรื่องนี้เป็นผู้หญิงร่างกายแข็งแกร่ง สามารถฆ่าหมีด้วยมือเปล่าได้
เดิมนางเอกเป็นคนงานฆ่าหมูอยู่ในโรงฆ่าสัตว์
เวลาฆ่าหมูเธอจะใช้มีด เพราะมันง่ายและรวดเร็วกว่าการฆ่าด้วยมือเปล่า
เธอสามารถฆ่าหมูด้วยมือเปล่าได้
แต่ฆ่าหมูด้วยมือเปล่าตัวนึงต้องใช้เวลา 20 วัน
ตอนทำงานใหม่ ๆ เธอพยายามฆ่าหมูด้วยมือเปล่า เดือนนึงฆ่าได้ตัวเดียว
มีอีกตัวอยู่ระหว่างดำเนินการฆ่า
เจ้าของโรงฆ่าสัตว์ขู่ว่าจะไล่เธอออกจากงาน ถ้าเธอยังดึงดันที่จะฆ่าหมูด้วยมือเปล่าต่อไป เธอเสียดายค่าแรงวันละ 300 บาท จึงยอมเปลี่ยนมาใช้มีดแทน

ปมด้อยอย่างหนึ่งของนางเอกก็คือ...แม้เธอจะเป็นคนที่ฆ่าหมีด้วยมือเปล่าได้
แต่ในชีวิตนี้เธอกลับไม่เคยฆ่าหมีเลยสักครั้ง
เหมือนที่ผมชอบอ่านจดหมายรักแต่ไม่เคยได้อ่านนั่นแหละ มันก็ต้องมีบ้างที่เราจะแอบเอาชีวิตของเราใส่เข้าไปตัวละคร
นางเอกเรื่องนี้ ผมจะให้มีชื่อเล่นว่าญาญ่า ตามชื่อนางเอกละครที่ผมชื่นชอบ (แม้ผมจะไม่เคยดูละครที่ญาญ่าแสดงก็ตาม)
ส่วนชื่อจริงน่าจะชื่อพจมาน เป็นชื่อที่ผมคิดขึ้นมาเอง เพราะไม่อยากให้ซ้ำกับใคร

พจมานมือขวาหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ มือซ้ายอุ้มตุ๊กตาหมี หนีซอมบี้มาอยู่ในรีสอร์ทชื่อบ้านทรายทอง แถวภูทับเบิก (อาจเปลี่ยนฉากเป็นสวนผึ้งบ้านผมแทน เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวละแวกบ้าน และเป็นการสำนึกรักสาวข้างบ้าน)
พจมานอุ้มตุ๊กตาหมีเสมอเพื่อเป็นสิ่งเตือนใจว่าสักวันเธอจะต้องฆ่าหมีด้วยมือเปล่าให้ได้
พจมานผูกเปีย 2 ข้างเพื่อที่ผมจะได้ไม่ปลิวมาปิดหน้าปิดตาเป็นอุปสรรคเวลาเธอฆ่าหมี
เมื่อถึงวันที่เธอฆ่าหมีด้วยมือเปล่า เธอจะถ่ายรูปของเธอกับศพหมีด้วยโทรศัพท์มือถือ โดยใช้กล้องหน้าโหมดบิวตี้หน้าเนียน อัพขึ้นเฟสบุ๊กรอคนมากดไลค์และคอมเม้นต์ชื่นชม
เธออดนึกสงสัยไม่ได้ว่าถ้าในมือเธอถือโทรศัพท์มือถืออยู่ด้วย จะยังถือเป็นการฆ่าหมีด้วยมือเปล่าอยู่หรือเปล่า เพราะโทรศัพท์มือถือไม่ได้มีส่วนในการใช้ฆ่าหมี
เธอคิดว่าบางทีเธอควรจะมีใครสักคนอยู่เคียงข้างระหว่างที่สู้กับหมี เพื่อถ่ายรูปตอนสู้กับหมีแทนเธอ

แต่น่าเสียดายที่หมีตัวสุดท้ายในภูทับเบิก (หรือไม่ก็ที่สวนผึ้ง) ถูกฆ่าโดยเจ้าชิวาวา หมาที่พระเอกเตรียมมาเพื่อเป็นสเบียง
ตอนนั้นนางเอกอยู่ในเหตุการณ์พอดี เธอทั้งรู้สึกชื่นชมและอิจฉาเจ้าชิวาวาผู้ฆ่าหมีด้วยตีนเปล่าตัวนั้นมาก
แต่เธอก็พยายามบิดเบือนข่าวสารว่ามันเป็นสุนัขพันธุ์ร็อตไวเลอร์
สุดท้ายพระเอกรู้สึกเห็นใจนางเอกมาก จึงตกลงพาเธอไปฆ่าหมีที่สวนสัตว์เชียงใหม่
แต่สวนสัตว์เชียงใหม่จะยังมีหมีให้เธอฆ่าหรือไม่
ระหว่างทางเธอจะรอดพ้นจากฝูงซอมบี้หรือเปล่า
และเรื่องราวความรักของพระเอกและนางเอกจะเป็นอย่างไรต่อไป
รอพบกับนวนิยายฉบับเต็มได้เร็ว ๆ นี้ครับ
คาดว่าไม่น่าจะนานเกิน 30 ปีนะ
ถึงตอนนั้นผมน่าจะอายุ 36 ปีพอดี

ญาญ่าไปไหนก็ไม่รู้ ไม่ยอมยื่นหน้ามาแย้งผมเรื่องตัวเลขเลย
สงสัยจะรู้ตัวว่าผมเตรียมจมูกไว้ชนแก้มเธอตอนเธอยื่นหน้าเข้ามา

▂ ▂ ▂ ▂ ▂ ▂ ▂ ▂ ▂

หมายเหตุ

► เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อร่วมกิจกรรม "ลุย! ล่า! ท้าเขียน" โจทย์แรก "อาชีพที่คุณเคยฝันคืออาชีพ…. " ผมเคยฝันที่จะเป็นนักเขียน แต่ทำไมตอนนี้มีอาชีพเป็นลูกหนี้ก็ไม่รู้

► เรื่องนี้ที่จริงไม่ได้เขียนขึ้นมาใหม่หรอก แต่แก้ไขดัดแปลงมาจากสเตตัสที่ผมโพสต์ไว้ในเฟสบุ๊กเมื่อหลายวันก่อน

► "ญาญ่า" เป็นตัวละครสมมุติ พ่อแม่ของเธอเป็นชาวไร่ ตอนเธอเกิดมาหลวงพ่อที่วัดใกล้ ๆ บ้านตั้งชื่อให้ว่า "ยาฆ่าหญ้า" เพื่อรำลึกถึงอาชีพของบิดามารดา แต่ตอนช่วงแตกเนื้อสาวกร่อนสั้นลงเป็น "ญาญ่า"

► วันนี้ถือโอกาสตั้งกรุ๊ปบล็อกใหม่ขึ้นมา เพื่อร่วมกิจกรรม "ลุย! ล่า! ท้าเขียน" ตั้งใจว่าจะเขียนให้ครบ 50 หัวข้อเลยทีเดียว (ปกติต้องใช้เวลาถึง 7 ปีเชียวนะจึงจะเขียนได้ 50 บล็อก 555+)




Create Date : 28 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 28 พฤศจิกายน 2559 20:48:07 น.
Counter : 417 Pageviews.

8 comments
  
9A Literature Blog ดู Blog
ส่งกำลังใจให้คุณเอ เรื่องนี้พล็อตแปลกเกินไปมั๊ยหงะ

โดย: หอมกร วันที่: 28 พฤศจิกายน 2559 เวลา:8:39:27 น.
  
มาอ่านเรื่องสั้นตื่นเต้นดีครับ
9A Literature Blog ดู Blog

โดย: moresaw วันที่: 28 พฤศจิกายน 2559 เวลา:10:11:58 น.
  
แวะมาฮาค่ะ
รอชมตอนต่อไปของยาฆ่าหญ้า เอ๊ย นิยายของพี่เอนะคะ
โดย: ณ ปลายฉัตร IP: 182.232.18.110 วันที่: 28 พฤศจิกายน 2559 เวลา:12:25:11 น.
  
เขียนแบบนี้ สนุกดีครับ... อย่างฮา...

แบบนี้อาชีพเลยแหละ งั้นโหวตให้คุณเชษฐาหมวดนี้

9A Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

ดูรูปน่ารัก ๆ คล้ายคุณฉัตร 555
โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 28 พฤศจิกายน 2559 เวลา:20:37:46 น.
  
เดี๋ยวๆๆ นั่นมันคุณฉัตรไม่ใช่หรือนั่น

9A Literature Blog
+

โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 28 พฤศจิกายน 2559 เวลา:23:37:11 น.
  
จากบล็อก เจ๋งดีเนอะเพลงเดี๋ยวนี้ ตามนั้นเลยครับ
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 28 พฤศจิกายน 2559 เวลา:23:49:57 น.
  
555
ส่งกำลังใจให้เขียนได้ครบ 50 โจทย์ครับ
โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 29 พฤศจิกายน 2559 เวลา:8:26:48 น.
  
แหม่...ลุ้นมากๆ 555555555555
โดย: kae+aoe วันที่: 29 พฤศจิกายน 2559 เวลา:13:04:11 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

9A
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 19 คน [?]















New Comments
Friends Blog
[Add 9A's blog to your weblog]