สิ่งทั้งหลายทั้งปวง...ไม่ควรยึดมั่น ถือมั่น ^^
<<
กุมภาพันธ์ 2551
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
242526272829 
15 กุมภาพันธ์ 2551

ในวันแห่งความรัก...ของข้าพเจ้า

บันทึกในวันที่ 14 ก.พ. 51
บนโต๊ะทำงาน ที่บ้าน
เวลา 00.25 น.


หลังเลิกเรียนพิเศษในวันนี้...เราได้รับโทรศัพท์จากยัยอ้อม
ดูเหมือนอ้อมตั้งใจโทรมาถามเรื่องการบริจาคสิ่งของให้กับน้องๆ ที่อำเภอท่าสองยาง
และตามด้วยคำถามที่คั่งค้างอยู่ภายในใจ
V
V
"ทำไมหล่อนไม่ออนไลน์ยะ...มาเคลียร์กันหน่อยดิ๊"
"คิดยังไงกับวันพรุ่งนี้ (14 ก.พ.)...ชั้นอยากให้พอตื่นขึ้นมาแล้วเป็นวันที่ 15 ก.พ.ไปเลยก็คงดี"

เรายิ้มให้กับคำถามน่ารักๆ ของอ้อมเสมอ
และคำถามเหล่านั้นทำให้เราฉุกคิดถึงวันพรุ่งนี้ขึ้นมาอย่างจัง

หลังเลิกงานในเวลาทุ่มเศษๆ...เราเดินจากหน้าออฟฟิศมายังลานจอดรถ
ในสมองครุ่นคิดเรื่องคำถามของอ้อมแทนเรื่องงานในยามปกติ...ไปโดยปริยาย

"วันแห่งความรัก"
"ความรัก"

"ความรักของชั้น...เริ่มต้นเมื่อไหร่กันน๊า"
...ดูเหมือนความคิดของเราจะลอยไปไกลโขซะแล้ว
...ลอยไปไกลจริงๆ

ไกลจนถึง...20 กว่าปีที่แล้ว...ในยามนอนป่วยตอนเด็กๆ ...ตอนนั้นเราเป็นเด็กหญิงผู้แสนจะขี้โรค
นิดๆ หน่อย ก็ป่วยแล้วป่วยอีก...และบางครั้งป่วยจนต้องรบกวนหมอให้มาฉีดยาถึงที่บ้าน
ในทุกๆ ครั้ง...แม่จะอยู่ข้างๆ เรา
แม่...ผู้หญิงที่รักเราที่สุดในโลก
ใช่แล้ว...เธอคือผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เรารู้จักความรัก


เมื่อโตขึ้น...เข้าโรงเรียน...เตี่ยทำงานสารพัดอย่างทั้งบุ๋นและบู๊
...ตั้งแต่พูดบรรยายในเรื่องการเมืองไปจนถึงขายเต้าฮวย น้ำขิง น้ำเต้าหู้...เพื่อส่งพวกเราเรียน
แม้เราจะเรียนจบมาได้โดยไม่รบกวนเงินค่าเทอมของเตี่ยสักบาท
...แต่ความอาทรและความรักของเตี่ยที่มีต่อลูกๆ อย่างพวกเรา ก็ช่างมากมายเหลือเกิน
เตี่ยทำงานอย่างไม่มีวันหยุด...และสอนพวกเราอย่างแข็งขันว่าให้ตั้งใจเรียน
ใครอยากได้อะไร...ขอให้อยู่ในเหตุและผล...เตี่ยก็จัดสิ่งเหล่านั้นให้ด้วยใจเช่นกัน

--------------------------------------------------------------------------------


ตลอดระยะทางที่เรียนในทุกๆ ระดับชั้น...จนกระทั่งเรียนจบ เราค้นพบมิตรภาพจากเพื่อนๆ หลายต่อหลายคน

อุ๋ย...เพื่อนที่สนิทของเราและคบกันมานานกว่า 17 ปี
...อุ๋ยมักบอกเราเสมอว่า "แกคือเพื่อนที่ไม่ต้องมีคำจำกัดความนะ...และมิตรภาพระหว่างแกกับชั้นมันก็ไม่ต้องมีคำอธิบายเหมือนกัน"

แสงจันทร์...คริสเตียนสาวที่ไปดูหนังเป็นเพื่อนเราบ่อยที่ซู้ดดดดด...แสงเป็นเพื่อนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจและเป็นตัวของเราเองมากที่สุด
(ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะแสง)

อ้อม...เพื่อนในโลกไซเบอร์ที่เราไม่เคยเจอสักครั้ง...แต่ทำไมมิตรภาพระหว่างอ้อมกับเราถึงได้แน่นแฟ้นนักนะ
...จนบางครั้งเราเคยนึกจินตนาการไปว่า "ชีวิตชั้นมันคงจะขาดความสดใสไปมากเลยนะ...ถ้าชั้นไม่ได้รู้จักกับแก"

เอส...ไอ้ไข่ย้อย ณ เชียงใหม่...เอสเป็นเพื่อนที่มีความสม่ำเสมอมากกกกกก
...รู้จักกันมานาน แต่นายก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง...ขอบใจนะเฟ้ยยยย

ทั้งอุ๋ย แสงจันทร์ อ้อม และนายเอส...เหมือนกันอยู่ข้อหนึ่ง ก็คือ เอือมระอากับพฤติกรรมไม่เคยโทรไปหาของเรา
แต่ก็ดูเหมือนทุกคน...จะไม่เคยเบื่อที่จะโทรหาเราด้วยเช่นกัน
นั่นคงเป็นความรักจากพวกแกที่มีให้ชั้นเสมอสินะ

แม้เราจะไม่โทรหาใครเลยในรอบแต่ละปี...แต่เรานึกถึงพวกแกเสมอนะ

** ยังมีเพื่อนๆ ที่ไม่ได้เอ่ยนาม อย่าเพิ่งน้อยใจนะเจ้าคะ...จดจำได้หมดทุกคนเช่นกันจ้า

--------------------------------------------------------------------------------


เมื่อเรียนจบและทำงาน
ไม่ว่าที่กรุงเทพฯ หรือย้ายกลับมาทำงานที่พิษณุโลก
เราพบหัวหน้าใจดีและมีคุณธรรมเสมอ

ตอนอยู่ กทมฯ หัวหน้าชาวญี่ปุ่นสอนงานเราสารพัด
...สอนแม้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่น การเดินผ่านซอยเล็กๆ ที่ชื่อว่า "พัฒน์พงษ์" หรือ การข้ามถนนเส้นสีลม
พาไปดูว่า...การใช้ชีวิตของคนกรุงเทพฯ นั้นเป็นยังไง
และพูดให้เรายิ้มได้ในทุกๆ ครั้งที่เครียดเรื่องงาน

เมื่อย้ายกลับมาพิษณุโลก...มหาวิทยาลัยชนบทแห่งนี้ทำให้เราได้รู้จักกับหัวหน้างานที่ดีที่สุดในชีวิต
สอนงาน ให้โอกาส และให้เกียรติมดงานอย่างพวกเราเสมอมา
นั่นคือ ความรักจากหัวหน้าที่มีต่อลูกน้องอย่างพวกเราจริงๆ


--------------------------------------------------------------------------------


ทำไม ?????
ความรักของชั้นมันถึงมากมายนักล่ะ
เพราะนี่...ปาเข้าไปเกือบจะร้อยบรรทัดแล้ว...เรายังบรรยายความรู้สึกที่ได้รับความรัก ยังไม่หมดเลยนะ
หยุดก่อนดีมั๊ย...เพราะไม่งั้น คืนนี้คงไม่ต้องนอนกันพอดี


--------------------------------------------------------------------------------



สุดท้ายถ้าไม่กล่าวถึงก็คงจะไม่ได้...เพราะนี่คงเป็นความรักแบบที่ใครๆ ก็เฝ้าใฝ่ฝันถึงเป็นแน่
เรากำลังพูดถึงความรักของพี่กานต์กับหนูอุ้ย
หลังได้รับเชิญให้ไปงานแต่งของคนทั้งสอง...เราก็บอกกับตัวเองว่า "ชั้นจะไปงานนี้ให้ได้"
เหตุผลเพราะ...1. พี่กานต์คือเพื่อนที่ทำให้เรารู้สึกเสมอว่า...ความจริงใจของเพื่อนรุ่นพี่คนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
2. นางสาวอุ้ยจัง...เป็นน้องที่มีบุคลิกไม่เหมือนใคร เธอดูใสๆ และสิ่งหนึ่งที่เราเห็นได้ชัดตลอดมาก็คือ เธอรักเพื่อนของเราด้วยความจริงใจ หวังดี และอยู่ข้างๆ เพื่อนของเราเสมอ...อุ้ย เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ในความเป็นตัวเองสูงมากๆ (อุ้ย เกาะแป้นพิมพ์ไว้แน่นๆ นะน้องนะ อย่างเพิ่งลอย)

เราอิ่มใจ...เมื่อได้เข้าไปนั่งอยู่ในงานแต่งงานของพี่กานต์และอุ้ย
งานแต่งเล็กๆ เรียบง่าย...แต่อบอุ่นชะมัด
เจ้าบ่าว เจ้าสาว ยิ้มแย้มต้อนรับผู้คนอย่างเป็นกันเอง
แขกเหรื่อที่มาในงาน...ทุกคนก็ล้วนดูง่ายๆ สบายๆ


เฮ้ออออออออออ...น่าปลื้มใจจริงๆ นาจ๊ะ


--------------------------------------------------------------------------------

ขอให้ทุกๆ ความรัก ไม่ว่าในฐานะอะไรที่เกิดขึ้นแล้วบนโลกใบนี้ หรือกำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต
รุ่งโรจน์สดใส...สุข สมหวัง และมอบความจริงใจให้กันและกันน๊า
สาธุ

















Create Date : 15 กุมภาพันธ์ 2551
Last Update : 19 กรกฎาคม 2553 22:46:00 น. 6 comments
Counter : 719 Pageviews.  

 
แวะมาส่งความสุขก่อนเข้านอน
สำหรับ...มิตรภาพในBiogGang





โดย: =Lord Gary= วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:0:53:28 น.  

 



แวะมา Say Happy Valentine’s Day ย้อนหลังครับผม
ช่วยรับหัวใจ 3 ดวงนี้ไปด้วยนะครับ

หัวใจดวงที่ 1 ในวันวาเลนไทน์หัวใจดวงที่ 2 ในวันวาเลนไทน์หัวใจดวงที่ 3 ในวันวาเลนไทน์

คลิกที่หัวใจเพื่อเข้าบ้านมิสเตอร์ฮองได้นะครับ




โดย: มิสเตอร์ฮอง วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:4:11:11 น.  

 
เป็นความรักที่อบอุ่น น่ารัก
และเป็นมิตรมากเลยค่ะ
ทำให้เราต้องย้อนมาคิดถึงความรักในรอบปีที่ผ่านมา

มีเรื่องราวและความรักเกิดขึ้นมากมายจริงๆ


โดย: BeCoffee วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:22:49:22 น.  

 
อ่านแล้วหมดคำบรรยายครับ ได้แต่นั่งอมยิ้ม... ดีใจด้วยพี่น้องครับ


โดย: lglnv(สเสือ) (Mr.Tyger ) วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:13:01:11 น.  

 


อิอิ
อยากได้คนพาไปพัฒน์พงศ์จัง
555+

มายิ้มๆ ให้ตัวหนังสือครับ


โดย: แสง สีรุ้ง วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:13:07:59 น.  

 
ขอบคุณจ้า คุณ =Lord Gary=
เสียงดนตรีงุ้งงิ๊ง ที่เอามาลงไว้ช่วยประเทืองบล็อคของข้าพเจ้าไม่ให้เศร้าสร้อยตามเพลง "เราจะข้ามเวลามาพบกัน" มากเกินไปนัก ^^

Happy Valentine's Day เช่นกันค่ะคุณชายฮอง...เอ๋
นี่คุณแวะมาเป็นครั้งที่สองแล้วหรือนี่
ขอบคุณน๊า

แหม...คุณ BeCoffee อย่าเพิ่งชมเราเลย
เพราะเรื่องราวการนั่งรถไปเที่ยวโคราชของคุณ
ก็เรียกความประทับใจในเรื่องราวในอดีตได้โข เช่นกันน๊า

ยินดีด้วยพี่น้องเช่นกันค่ะพี่เสือ
แฟนพันธุ์แท้บล็อคของข้าพเจ้าเจงๆ พี่ทั่น

คุณแสง สีรุ้ง แวะมาทักทายกันอีกรอบแล้นนน
เอ่อ...ที่ไปข้ามถนนแถวพัฒน์พงศ์ เพราะออฟฟิศข้าพเจ้าอยู่แถวนั้นจ้า --" เด๋วเข้าใจหัวหน้าผิด ไม่ได้ๆ
แอบเข้าไปยิ้มๆ ให้ตัวหนังสือในบล็อคคุณเหมือนกัน
แต่ไม่ได้ทิ้งร่อยรอยไรไว้อ่า...ไม่ว่ากันเน๊าะ
เพราะบางทีการอ่านแบบเงียบๆ สร้างความสุนทรีย์ให้ข้าพเจ้ามากกว่าเป็นไหนๆ ^^


ขอให้ทุกท่านเจริญในธรรมค่ะ


โดย: ดอกคูณที่จากไป วันที่: 9 มีนาคม 2551 เวลา:12:11:15 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ดอกคูณที่จากไป
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เมื่อเรายิ้มให้โลก
โลก...ก็จะยิ้มให้เราตอบ

ทุกอย่างเริ่มจากตัวเราเสมอ

[Add ดอกคูณที่จากไป's blog to your web]