สิ่งทั้งหลายทั้งปวง...ไม่ควรยึดมั่น ถือมั่น ^^
<<
มกราคม 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
10 มกราคม 2551

ความฝันและความหวัง



"ความฝัน...มันมหัศจรรย์ก็ตรงที่ มีเราเท่านั้นที่มองเห็น"
เป็นคำกล่าวสั้นๆ ที่เราจะได้ยินทุกครั้ง
เมื่อเปิดแผ่นคอนเสิร์ต เจนนิเฟอร์ คิ้ม ขึ้นมาดู

หลังออกเดินทางตามหาความฝ้นของตัวเอง...ในช่วงวันหยุดยาวปีใหม่ที่ผ่านมา
เราก็เริ่มเชื่อและศรัทธาต่อคำพูดนี้มากขึ้น
ความฝัน...นำมาซึ่งกำลังใจ
และสานต่อให้เกิด...ความหวัง

น้องคนนึงเคยถามเราว่า
"เราจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร...หากไม่มีความหวังใดๆ อีกแล้ว"
อืมมม...นั่นสินะ...เป็นคำถามที่ตอนนั้นเราเองก็ใบ้รับประทานเหมือนกัน

วันนี้...เรานั่งคิดคำนึงถึงคำถามนี้อีกครั้ง
และตอบตัวเองกลับไปว่า
"ความหวัง...ไม่เคยตายไปจากใจของคนทุกคน
ความหวัง...เป็นผลพวงจากความฝัน
และจงฝัน...ตราบเท่าที่เรายังหายใจ"

วันนี้...เรามีความฝันและความหวัง
เราวาดมันขึ้นมาอีกครั้ง
เราฝัน...ถึงความสงบในจิตใจที่แท้จริง
และเราหวัง...ว่าก่อนตายเราคงได้ค้นพบความสงบนั้น

เรายิ้ม...ให้กับอดีต
เราหัวเราะ...ให้กับวันพรุ่งนี้
และเริ่มมีความสุขกับความฝันอันสงบ

มือสองมือที่เคยทำงาน...อาจอ่อนล้าไปบ้าง
ใจที่เคยเด็ดเดี่ยว...อาจห่อเหี่ยว ท้อแท้ บ่อยๆ
รอยยิ้มที่เคยสดใส...อาจถูกแทนที่ด้วยคราบน้ำตาหลายต่อหลายครั้ง
แต่...ทุกๆ ครั้ง...มันก็จะเริ่มใหม่ที่ "ความฝันใหม่ๆ" "ความหวังใหม่ๆ"
ที่เราก็ต่างจินตนาการไปว่า "ความฝันและความหวังเหล่านั้น...คงจะเป็นจริงในไม่ช้า"
และนี่คงเป็นความมหัศจรรย์ของความฝัน...ที่ทุกๆ จะมองเห็นมันเสมอ...ไม่ใช่ใครที่ไหน

^___^


นั่งดูคอนเสิร์ตเจนนิเฟอร์ คิ้ม มากี่รอบแล้วก็จำไม่ได้เหมือนกัน
รู้แต่ว่า...วันไหนที่พอจะมีเวลาว่างเป็นของตัวเอง...ก็จะหยิบขึ้นมาเปิดดู
และไม่ว่าจะเปิดดูสักกี่ครั้ง
...ก็ไม่มีสักครั้งที่เราจะไม่สะดุดกับคำพูดในตอนท้ายที่เธอกล่าวทั้งน้ำตาว่า


"ดิฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงเก่งอะไรเลย...ดิฉันเป็นเพียงผู้หญิงที่ต้องการกำลังใจ...ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่ส่งมาให้"

ขอบคุณ เจนนิเฟอร์ คิ้ม...ที่ทำให้เรามองเห็น "ความฝัน" ของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง
ขอบคุณครอบครัวที่เป็นกำลังใจที่ดีที่สุด
ขอบคุณอ้อม เปิ้ล อิน หนูอุ้ย+พี่กานต์ พี่น้อยหน่า พี่มด หลานตู้ พี่แจ๊ค
ขอบคุณเล็ก เดือน ลูกไม้ จอย นุช โทน วิค แอน พี่มีนา พี่ตุ๊ก พี่ออน นุ่น เมจิ นัน อาจารย์เสมอ อาจารย์วิบูลย์ อาจารย์สุรพล พี่ตูน พี่โอ น้องตาล พลาย+ปุ้ย เนส
ในวันนี้เป็นวันที่ท้อแท้ที่สุดในชีวิตอีกวันหนึ่ง...








Create Date : 10 มกราคม 2551
Last Update : 10 มกราคม 2551 22:26:21 น. 17 comments
Counter : 555 Pageviews.  

 
เคยมีนักเรียน2คนเป็นเพื่อนกัน

>>ทั้ง2สนิทกันมาก

>>ไปไหนไปด้วยกัน

>>สุขด้วยกัน

>>ทุกข์ด้วยกัน

>>ทั้งสองเรียนที่เดียวกัน

>>อยู่หอพักเดียวกัน

>>เรียนปีเดียวกัน

>>เรียนห้องเดียวกัน

>>นอนด้วยกัน

>>มีวันหนึ่งเพื่อนคนหนึ่งป่วย

>>และเขาอยากทานก๋วยเตี๋ยว

>>เพื่อนอีกคนจึงไปซื้อให้

>>และเมื่อซื้อเสร็จก็รีบกลับ

>>แต่ระหว่างทาง

>>เกิดอุบัติเหตุขึ้น

>>เขาเสียชีวิต

>>แต่ด้วยความรักเพื่อน

>>วิญญาณของเขาก็นำก๋วยเตี๋ยวมาให้เพื่อนและตายไป

>>ทำให้เขาหมดห่วงและตายอย่างสงบสุข

>>ได้รับข้อควา มนี้แล้วต้องโพสซ้ำ 20 กระทู้ ไม่ใช่ 20

>>copyถ้าไม่ทำ ตามจะเกิดอุบัติเ หตุ อีก 7 ชม.นับถอยหลัง

ขอโทษนะ



โดย: เศร้า IP: 203.113.67.8 วันที่: 10 มกราคม 2551 เวลา:22:49:51 น.  

 
เพื่อนสนิทคนหนึ่งของฉัน เธอทุกข์ใจมากเพราะปัญหาครอบครัว สามีไม่รับผิดชอบ รักตัวเอง ไม่แบ่งปันรายได้ให้กับครอบครัว เงินทองที่หามาได้เก็บไว้คนเดียว ตีกอล์ฟ เที่ยวผับ และเลี้ยงเด็ก ๆ

ความทุกข์จึงตกมาอยู่กับฝ่ายภรรยาที่ต้องแบกรับภาระค่าใชจ่ายต่าง ๆเพื่อลูกๆี ทั้ง 2 คน
จนวันหนึ่งเธอได้พบกับรักใหม่ ซึ่งเขาผู้นั้นก็กำลังหน่ายภรรยาของเขาำที่ทำตัวเหมือนนางฟ้ามาก


เมื่อคนสองคน ต่างก็ทุกข์มาเจอกัน คุยกัน สื่อถึงความเข้าใจและเห็นอกเห็นใจกัน ความสัมพันธ์จึงเกิดขึ้น และดำเนินต่อไป โดยทั้งเธอและเขาต่างไม่เปิดเผยและหวังว่าสักวัน เมื่อโอกาสเหมาะ เธอคงโบกมือลาชีวิตการแต่งงาน และลงเอยกัน

ฉันเองเป็นเพียงเพื่อนที่รับฟังและปลอบใจ แต่มิอาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ เพราะฉันมิใช่ตัวเธอ จนในที่สุดฉันก็ไม่สามารถทักท้วงต่อความสัมพันธ์ที่ผิดศีลธรรมของเธอได้

และแล้ววันหนึ่ง เธอก็โทร. มาเล่าความจริงให้ฉันฟังว่า ความสัมพันธ์ของเธอกับคนใหม่ก่อเกิดบนความเห็นแก่ตัว และเอาเปรียบเพื่อเติมเต็มให้กับสิ่งที่เขาขาดไปจากภรรยานางฟ้า

ิเธอทุกข์หนักยิ่งขึ้นไปอีก และผิดหวังมาก แต่ยังคงปลอบใจตนเองว่า เพราะรักและไม่คาดหวังสิ่งใด แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่า เขาคนใหม่มามีความสัมพันธ์เพราะเรื่องเศรษฐกิจ

ฉันเองตอนนั้นเริ่มศึกษาและปฏิบัติมาได้ระยหนึ่งแล้ว ก็รู้ดีว่า การให้เธอตัดใจ ให้เหตุผลอย่างไร ก็ไม่มีทางทำให้เธอหูตาสว่างได้
ฉันจึงชวนเธอมาฝึกลมหายใจ โดยให้เห็นว่า ถึงแม้โลกนี้เธอไม่มีใคร แต่เธอยังมีลมหายใจเป็นเพื่อนอยู่กับเธอเสมอ

ตลอดเวลาลมหายใจไม่เคยละทิ้งจากเธอไปไหน เป็นเพื่อนที่จริงใจ เห็นไหม ไม่ว่าเธอจะอยู่แห่งไหน ทำอะไร นอนหลับ หรือ ยามที่เธอร้องไห้ เธอรู้สึกสัมผัสได้ ตลอดเวลา....

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วฉันได้คุยกับเธออีกครั้งทางโทรศัพท์ เธอบอกว่าเดี๋ยวนี้ พอเธอจะฟุ้งซ่านคิดถึงเขา เธอก็รู้สึกถึงลมหายใจ ให้ลมหายใจคอยเตือนสติตนเอง อย่าทำอะไรให้ต้องชอกช้ำใจไปกว่านี้

ฉันเองก็ได้แต่แอบหวังว่า สักวันหนึ่ง เธอคงมีสติและเห็นว่า ความทุกข์ของเธอย่อมเป็นไปตามเหตุและปัจจัย มีเกิด อยู่ได้ไม่นาน และ ก็ต้องจางหายไป

ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ


เมื่อปีที่แล้ว ฉันไ้ด้ไปกราบหลวงพ่อพระพุทธชินราชค่ะ

จากใจจริง

แมกโนเลีย


โดย: ต้นแมกโนเลีย IP: 58.8.41.35 วันที่: 14 มกราคม 2551 เวลา:16:21:27 น.  

 
ตามมาอ่านจากกระทู้ในห้องศาสนาค่ะ

อ่านข้อความของคุณต้นแมกโนเลียแล้วคิดตามรู้สึกดีขึ้นนิดนึงค่ะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ


โดย: โกยซีหมี่ราดหน้า IP: 58.136.127.14 วันที่: 22 มกราคม 2551 เวลา:13:47:17 น.  

 
สวัสดีครับ เพลงเพราะจัง.... ฟังเพลงแล้วก็คิดย้อนถึงเพื่อนสมัยเรียนกัน



ผมจำเรื่องอดีตไม่ได้ค่อยหมด แต่มักจะจำโดยฝากไว้กับภาพถ่าย เพลง กลิ่นลม

ปล. คุณสีฟ้าร้องเพลงนี้เพราะคนละแบบกับญารินดาเน้อครับ


โดย: สเสือ (Mr.Tyger ) วันที่: 25 มกราคม 2551 เวลา:13:21:12 น.  

 
นี่ลิงค์ไปเรื่องกลุ่มเก่าผมครับ
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=lglnv&month=02-2007&date=20&group=1&gblog=13


โดย: สเสือ (Mr.Tyger ) วันที่: 25 มกราคม 2551 เวลา:13:23:59 น.  

 
ตามมาจากห้องศาสนา เข้ามาให้กำลังใจคุณดอกคูณฯค่ะ^^


โดย: opure IP: 125.26.50.24 วันที่: 28 มกราคม 2551 เวลา:0:28:01 น.  

 

สวัสดีคุณต้นแมกโนเลียในบล็อคของข้าพเจ้าอีกครั้งนะคะ
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆ ค่ะ

ขอบคุณกำลังใจจากคุณโกยซีหมี่ราดหน้าน๊า
หวังว่าอาการทุกข์ของคุณคงคลายลงแล้วเช่นกันนะคะ

พี่เสือ...แวะมาให้กำลังใจกันสม่ำเสมอ
เราจำภาพนี้ได้ดีเลยค่ะ...555 ที่นั่งหน้าแป้นแล้นคนที่สองนั่นน่ะ...ใครหว่า ^^"

ขอบคุณคุณ opure นะคะ...ได้กำลังใจขึ้นมาอีกโขเลยค่ะ ^____^



โดย: ดอกคูณที่จากไป วันที่: 30 มกราคม 2551 เวลา:23:08:48 น.  

 
มาทักทายนะคะ .........ยินดที่ได้รู้จักคะ


โดย: patchchoy วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:2:53:52 น.  

 
ยินดีที่ได้รู้จักคุณ patchchoy เช่นกันจ้า

แหะ แหะ แอบไปอ่านบล็อคกะดูรูปในบล็อคคุณมาด้วยล่ะ

โอววว...เจ้าสาวสวยมากๆ เล้ยยยยย อิจฉาอ่า


โดย: ดอกคูณที่จากไป วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:0:13:00 น.  

 
ขออนุญาต add Blog นะคะ ^^


พระเจ้าอวยพรค่ะ


โดย: ~ Jenny B. Good ~ (~ Jenny B. Good ~ ) วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:9:02:17 น.  

 
ด้วยความยินดีค่ะหนูเจน

เอ...ให้แอ๊ดฝ่ายเดียว เสียเปรียบแย่เลยนาเนี่ย
...ว่าแล้วก็ขอแอ๊ดหนูเจน ด้วยเลยละกันน๊า ^^


โดย: ดอกคูณที่จากไป วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:22:20:17 น.  

 
วันที่ท้อแท้
ทำให้วันธรรมดาๆ วันอื่นๆ สวยงามขึ้นนะคะ



โดย: BeCoffee วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:23:00:08 น.  

 
แวะมาดื่มกาแฟที่นี่หรอคะคุณ Becoffee
ตะกี้เราแวะไปหาชาดื่มที่บล็อคคุณมาด้วยค่ะ

ดื่มจนพุงกางเลย


โดย: ดอกคูณที่จากไป วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:23:58:26 น.  

 
ยินดีค่ะคุณดอกคูณฯ

ไว้จะมาเยี่ยมบ่อยๆ นะคะ


โดย: BeCoffee วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:7:45:43 น.  

 
ขอบคุณค่ะ คุณดอกคูณฯที่เข้ามาเยี่ยมบล็อก
ขอบุญรักษาค่ะ^^


โดย: opure วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:12:10:33 น.  

 
วันนี้ ตระเตรียมคำพูดไว้มากมาย
เขียนความในใจลงในกระดาษเยอะแยะไปหมด
ตั้งใจไว้ว่า เจอหน้าเธอจะพูดทุกความรู้สึกที่ตัวเองมี
เอาเข้าจริง
ตอนเจอหน้าเธอ
คำพูดเหล่านั้นหายไป
แต่มีอยู่คำหนึ่งที่ไม่หนีไปไหน
มันผุดขึ้นในใจตลอดเวลา
คำๆ นั้น ออกเสียงว่า “รัก

...รักเธอ

ดูเหมือนกัน
เศร้าทุกครั้งเมื่อเปิดมาเจอตอนที่เธอพูดประโยคนี้
...
ให้กำลังใจนะครับ
เกิดมาแล้วนี่
สู้ๆครับ
ค้นหาความฝันให้เจอ
แล้วมีความหวังกับมัน
ชีวิตมันจะได้หนุกหนานอ่ะครับ

มีความรักด้วยรอยยิ้มนะครับ


โดย: แสง สีรุ้ง วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:16:31:47 น.  

 
ตั้งใจจะไปเยี่ยมบล็อคคุณ opure นานแล้วล่ะค่ะ
ว่าแล้วก็ไปเยี่ยมอีกรอบดีกว่าเน๊าะ...เผื่อมีไรอั๊พเดท

โอ้ววว...นั่นคุณ แสง สีรุ้ง ให้เกียรติข้ามห้องมาเม้นท์ให้เลยหรอคะ...ขอบพระคุณค่ะ
แหะ แหะ...ข้าพเจ้าเลยถือโอกาสนี้เม้นท์คืนให้แล้วน๊า ปกติอ่านอย่างเดียวไม่ได้เม้นท์ไรทิ้งไว้เป็นหลักฐานอ่า


โดย: ดอกคูณที่จากไป วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:0:27:30 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

ดอกคูณที่จากไป
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เมื่อเรายิ้มให้โลก
โลก...ก็จะยิ้มให้เราตอบ

ทุกอย่างเริ่มจากตัวเราเสมอ

[Add ดอกคูณที่จากไป's blog to your web]