Group Blog
 
 
กันยายน 2550
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
16 กันยายน 2550
 
All Blogs
 
วิญญาณแอบแฝงที่เบาะหลัง

ได้ฤกษ์เปิดตัวเรื่องราวแรกของห้องกักวิญญาณซะที หลังจากที่คิดอยู่นานว่าจะเริ่มจากเรื่องไหนก่อนดีนะ ในที่สุดก็สินใจได้ซะทีหลังจากที่ได้ยินคำถามหนึ่งมาจากแฟนของน้องสาวเกี่ยวกับกลิ่นสาบสางเหม็นเน่าที่โชยผ่านเข้าจมูกมาคล้ายลักษณะของคนที่เดินสวนกัน ไอ้เรารึก็นึกรู้ได้ทันทีว่าคืออะไร ด้วยผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน ก่อนจะเฉลยเรื่องที่ถามให้แฟนน้องฟังก็เลยเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังซะก่อน เพื่อจะได้ไปคิดเอาเองว่าเขาเจออะไร ไว้แล้วเรื่องของแฟนน้องที่ไปเจอมานี่จะเอามาเล่าให้ฟังทีหลังละกันนะคะ เหอ เหอ เหอ

วิญญาณแอบแฝงที่เบาะหลัง

จำได้ว่าตอนนั้นน่าจะเป็นสาวพาณิชย์ไปแล้ว เพราะตอนนั้นเรียนรอบบ่าย เลิกเรียนตอนทุ่มนึง ก็ให้พ่อไปรับตามปกติ ทั้งที่ทุกอย่างก็ดูปกติเหมือนๆ กับทุกคืนเวลากลับบ้าน แต่แล้วเรื่องไม่ปกติก็เกิดขึ้น เมื่อพ่อแวะจอดรถลงไปซื้อของแถวบางขุนนนท์

ระหว่างนั้นพ่อกับแม่ลงไปซื้อของด้วยกัน ทิ้งให้ฉันต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่ในรถคนเดียว ฉันก็พยายามจะหลับๆ ตื่นๆ อยู่เป็นพักๆ เพราะไม่รู้จะทำอะไร ถ้าจะนั่งรออยู่นิ่งๆ เฉยๆ มันก็น่าเบื่อไง ครู่หนึ่งเหมือนเห็นพ่อเดินมาเปิดประตูรถเอาถุงกับข้าวที่เพิ่งซื้อมาเก็บก่อนจะเดินไปไหนต่อ ทิ้งให้ฉันนอนเงกอยู่ในรถคนเดียวอีกตามเคย

ตอนนี้ล่ะที่ฉันเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในรถ รู้สึกว่าเบาะหลังที่ฉันนอนอยู่มันยวบๆ คล้ายมีใครมานั่งอยู่ ถ้าสิ่งผิดปกติเป็นเพียงสิ่งที่ฉันรับรู้ได้เพียงแค่นั้น ฉันคงไม่คิดอะไรมากมายนัก คงคิดว่าเพราะมีถุงกับข้าวและของอื่นๆ ที่พ่อเพิ่งจะเอามาวางไว้เมื่อครู่นี้เป็นแน่ ถ้าไม่มีกลิ่นเหม็นเน่าชวนสะอิดสะเอียนเจ้ากรรมนั่นลอยเข้ามาปะทะโสตนาสิกเข้า จากกลิ่นแผ่วจางมันเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จนเหม็นอวลไปทั่วรถ จนฉันแทบทนไม่ไหว แต่ก็ยังพยายามค้นหาที่มาของกลิ่นนั้นอยู่เพื่อให้แน่ใจว่ามันเป็นกลิ่นของอะไรกันแน่ อาหารเน่าบูด? หรือ สัมภะเวสี?

จากอาการง่วงงุนก่อนหน้านั้นมันหายไปเป็นปลิดทิ้ง ฉันพยายามไล่ดมกลิ่นเลียนแบบสุนัขตำรวจซะอย่างนั้น เพื่อหาที่มาที่ไปของกลิ่น ฉันไล่ดมกลิ่นจากถุงกับข้าวและของอื่นๆ ทีละถุง กระทั่งกระเป๋าหนังสือ แฟ้มงานพ่อ แม้กระทั่งรองเท้านักเรียนเผื่อว่าฉันอาจจะเหยียบขี้หมาขึ้นมาบนรถแล้วกลิ่นมันอาจจะเพิ่งมาสำแดงเดชตอนนี้ก็เป็นได้ แต่จนแล้วจนเล่าฉันก็หาที่มาของกลิ่นไม่เจอ

จากเบาะหลังที่ฉันนอนอยู่ฉันเริ่มเลื้อยไล่ดมมาที่เบาะด้านหน้ารถ ทั้งซ้ายขาว บนเบาะ ใต้เบาะ ก็ไม่พบที่มาของกลิ่น แม้ว่าเจ้ากลิ่นนั่นมันยังอวลอยู่ทั่วก็ตาม ฉันเองยังอดไม่ได้ที่จะต้องกลั้นใจเป็นพักๆ ยอมแม้กระทั่งเปิดกระจกระบายอากาศออกทั้งที่แอร์ในรถก็ออกจะเย็นเฉียบเสียขนาด

ฉันเริ่มมั่นใจมากขึ้นว่ากลิ่นเหม็นอันน่าสะอิดสะเอียนนั้นย่อมไม่ได้มาจากสิ่งปกติธรรมดาอย่างที่พยายามคิดไว้ตั้งแต่แรก เหม็นเน่าซะขนาดนี้ต้องไม่ใช่วิญญาณที่ดีแน่นอน แต่อดที่จะนึกแปลกใจไม่ได้เช่นกันว่า เจ้าของกลิ่นอันน่ารังเกียจนั่นเข้ามาอยู่ในรถของพ่องฉันได้อย่างไร

เมื่อฉันแน่ใจแล้วว่าที่มาของกลิ่นไม่พึงประสงค์นั้นยังเร้นกายอยู่ และอยู่ข้างๆ ฉันนี่เอง ฉันเริ่มกระถดถอยจากกลางเบาะเข้ามาจนชิดประตูรถฝั่งซ้ายจนตัวแทบลีบ เพราะเริ่มรู้สึกว่าพื้นเบาะมันยวบๆ กระเถิบเข้ามาหา แต่จะว่ามองเห็นเจ้าของกลิ่นด้วยก็ไม่เชิง เพราะมันเหมือนคลื่นลมร้อนแค่ไหวๆ

ก่อนที่ฉันจะชิงเปิดประตูรถวิ่งออกไปตั้งหลักข้างนอก พ่อกับแม่ก็กลับมาพอดี ฉันโดนดุเรื่องเปิดกระจกรถทิ้งไว้ทั้งที่แอร์ก็เปิดไว้ให้ แต่ถึงจะโดนดุฉันก็ยังอุ่นใจที่พ่อกับแม่กลับมาอยู่เป็นเพื่อน หวังว่าเจ้าของกลิ่นนั่นจะไปเสียที

แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิดเลย ถึงแม้ว่าพ่อจะขับรถออกมาไกลจากตรงนั้นแล้วแต่กลิ่นนั่นยังคงอยู่ในรถ ที่น่าแปลกใจที่สุดคือ เหมือนพ่อกับแม่ไม่ได้กลิ่นนั่น คนได้กลิ่นจนคลื่นเหียนกลับมีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้น ครั้นพอเอ่ยปากถามให้หายสงสัย ก็โดนดุกลับมาอีก เพราะไม่มีใครได้กลิ่นจริงๆ

จากแอร์ที่เย็นฉ่ำจากหน้ารถที่เป่ามายังเบาะหลัง ฉันเริ่มที่จะไม่รับรู้ถึงความเย็นฉ่ำชุ่มชื่นใจนั้นเสียแล้ว มันแทนที่ด้วยไอร้อนบางอย่างที่ค่อยคืบคลานเข้ามาพร้อมกับกลิ่นเหม็นที่ยิ่งทวีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้นทุกทีตามระยะทางที่ใกล้จะถึงบ้าน

และแล้วเมื่อมาถึงโค้งสุดท้ายก่อนที่ฉันจะอาเจียนออกมาตอนที่พ่อเลี้ยวรถผ่านศาลพระพรหมหน้าปากซอยเข้ามาในหมู่บ้าน เจ้ากลิ่นเหม็นเน่าอันน่าสะอิดสะเอียนนั้นก็หายวูบไปทันที เหมือนมีคนโยนเศษเนื้อเน่าทิ้งไปจากบนรถ อากาศบริสุทธิ์กลับคืนมาอีกครั้งแบบทันทีทันใดเช่นกัน จากความอบอ้าวของไอร้อนก่อนหน้านี้กลายกลับมาเป็นความฉ่ำเย็นที่ชุ่มชื่นอีกครั้ง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะงานนี้ วิญญาณร้ายตามมาแอบแฝงอยู่บนรถตลอดทาง แค่ปลายจมูกแค่นี้แต่พ่อกับแม่ดันไม่รู้เรื่อง ปล่อยให้ฉันต้องผจญกับชะตากรรมอันเหม็นคลุ้งนี้อยู่คนเดียว เวรกรรมจริงๆ


Create Date : 16 กันยายน 2550
Last Update : 16 กันยายน 2550 20:26:29 น. 5 comments
Counter : 77 Pageviews.

 
ส้มเจอผีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


โดย: ตอกะจอ IP: 58.8.124.46 วันที่: 16 กันยายน 2550 เวลา:20:27:15 น.  

 

น่ากลัวค่ะ ... น่ากลัว


โดย: ทิวาจรดราตรี วันที่: 16 กันยายน 2550 เวลา:21:08:47 น.  

 


โดย: Nagano วันที่: 16 กันยายน 2550 เวลา:23:21:38 น.  

 
ตามเรื่องผีเข้ามา
บล๊อคเก๋ไก๋มาค่ะ
ชอบสีส้มเพราะ
เชียร์ฮอลแลนด์

^^


โดย: i can't do it !! วันที่: 19 กันยายน 2550 เวลา:15:07:45 น.  

 

ตอกะจอ - อ้าวก็เจอผีอะดิป้า ไม่งั้นจะเอามาเล่าในห้องกักวิญญาณไมล่ะจ๊ะ อิ๊อิ๊

ทิวาจรดราตรี - อันนี้ยังไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ค่ะ ต้องเรื่องก่อนๆ ที่เคยเขียนไว้ในเรื่องเล่า...เผาผี ค่ะ

Nagano - ทำน่าอย่างนั้นนี่เรียกว่ากลัวหรือเปล่าคะ? อิ๊อิ๊

i can't do it!! - ชอบสีส้มเพราะเชียร์ฮอลแลนด์???

ขอบคุณทุกท่านที่มาเยี่ยมชมบล็อกและอ่านเรื่องราวต่างๆ ที่นำมาลงในบล็อกนะคะ


โดย: มณีนาคา วันที่: 24 กันยายน 2550 เวลา:0:15:23 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

มณีนาคา
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]







สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2539 ห้ามผู้ใดละเมิด ลอกเลียน ดัดแปลง หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของข้อความ หรือรูปภาพใน blog แห่งนี้ไปใช้ทั้งโดยเผยแพร่และอ้างอิงก่อนได้รับอนุญาต มิฉะนั้นอาจถูกดำเนินคดีตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด หากสนใจรูปภาพ งานเขียน หรือผลงานอื่นๆ ใน blog นี้ เพื่อนำไปเผยแพร่เป็นการส่วนตัวหรือการพาณิชย์ กรุณาติดต่อเจ้าของผลงานโดยตรง
ผลงานรวมเล่มเดี่ยว ผลงานรวมเล่มรวมนักเขียน
ผลงานรวมเล่ม e-book
Friends' blogs
[Add มณีนาคา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.