Group Blog
 
<<
เมษายน 2554
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
3 เมษายน 2554
 
All Blogs
 

ฝากรักไว้ ในใจเธอ ~

..สายไหมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นเรือนไม้หลังโตตั้งตระหง่านอยู่ในสายตาทันทีที่ก้าวลงมาจากรถประจำทางที่เพิ่งจะจอดป้ายลงเมื่อมาถึง..

ดูเหมือนในระยะสองปีที่หล่อนจากไปนี้..บ้าน..จะไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด คงมีแต่ความเจริญเท่านั้นกระมังที่คืบคลานเข้ามาทีละเล็กละน้อย จนคนในท้องถิ่นแทบจะไม่รู้สึก

หญิงสาวเปิดประตูรั้วเข้าไปในบ้านอย่างเงียบเชียบ แล้วก็ต้องแทบสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ ๆ เสียงวี๊ดว้ายกระตู้วู้ของนมอบ แม่นมวัยห้าสิบแปด ที่ไม่ยอมปล่อยใจให้แก่ไปตามกายก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เมื่อเหลือแลจากเรือนใหญ่มาเห็นหล่อนเข้า

"วุ้ย...หนูไหม..มายังไงคะเนี่ย โอ๊ย..ใครก็ได้ออกไปช่วยถือกระเป๋าคุณหนูหน่อยเร้ว..โอย ๆ ๆ ทำไมจะกลับบ้านแล้วไม่โทร.กลับมาก่อนละค้า ป้าจะได้ให้ตาชิดเอารถออกไปรับ"

สายไหมหลุดยิ้มออกมาจนได้ เกือบจะ..รู้สึกอบอุ่นเช่นเดิมขึ้นมาแล้วเชียวเมื่อได้กลับมาบ้านครั้งนี้ มันคงจะดีหากว่าจะไม่มีเงาของความหดหู่ที่ซ่อนอยู่ลึกสุดกู่อยู่ในหัวอก

"ขืนบอกก่อน ไหมก็ไม่ได้ฟังเสียงเซนเซอร์ราวด์รอบทิศทางของป้าน่ะสิ ป่านนี้ชาวบ้านแถวนี้รู้กันหมดแล้วมั๊ง ว่าไหมกลับมาบ้านเนี่ย"

"แหม..ดูพูดเข้าสิ..มาค่ะมา นมจะช่วยถือกระเป๋าให้" นางกระวีกระวาดลงจากเรือนมารับหน้า เมื่อไม่เห็นเด็กรับใช้คนอื่นจะโผล่มาให้ใช้สอย..สงสัยจะอยู่ที่เรือนหลังเล็กกันหมด

"อุ๊ย ไม่ต้องหรอกค่ะ กระเป๋าไหมใบเล็กนิดเดียวเอง ไหมเอาเสื้อผ้ามาไม่มาก เพราะว่าคงจะกลับมาอยู่..ไม่นานน่ะ" ใจของหล่อนแห้งผาก..เมื่อนึกไปถึงเหตุผลที่ทำให้ต้องกลับมาที่นี่

"....ถ้าพี่เคนจะแต่งงาน อย่าลืมส่งข่าวถึงไหมนะคะ แล้ว..ไหมจะกลับมาแสดงความยินดีด้วย"

ดูเหมือนถ้อยคำของตัวเองเมื่อสองปีก่อน จะสะท้อนให้เห็นความจริงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

....เขากำลังจะแต่งงาน....

ชายหนุ่มที่อยู่ในความคิดคำนึงของสายไหมเสมอมา..คนนั้น

นึกถึงจดหมายลายมือเป็นระเบียบที่พี่ฝัน..พี่สาวเพียงคนเดียวของหล่อนส่งข่าวคราวไปให้ถึงที่บ้านพักในเมืองใหญ่แล้ว สายไหมก็ได้แต่เจ็บปลาบแปลบอยู่ในอก

"...เจ้าสาวเป็นใครก็ไม่รู้นะไหม แต่ได้ข่าวว่าเขาก็รักของเขามานานแล้วล่ะ ไหมแน่ะ..ถ้าว่างก็กลับมาช่วยงานเค้าหน่อยก็แล้วกัน เคนเค้ากำชับมาว่าต้องมาให้ได้เลยนะ"

สายไหมกระพริบตาถี่ ๆ กลืนความรู้สึกปวดร้าวที่วาบอยู่ในสายตาให้คืนกลับลงมาเป็นศูนย์เช่นเดิม

..ไม่..หล่อนจะไม่ยอมอ่อนแอให้ใครเห็นเป็นอันขาด

"แล้วนี่แม่กับพี่ฝันไปไหนกันหมดคะนม" สายไหมเดินตามนมอบขึ้นไปบนบ้าน แปลกใจเล็กน้อยที่ไม่ยักกะมีใครอยู่รอท่า ทั้ง ๆ ที่หล่อนก็ส่งจดหมายมาบอกล่วงหน้าว่าจะมาถึงวันนี้แล้วแท้ ๆ..

"อ๋อ..คุณแม่หนูไหมกับหนูฝันออกไป..เอ้อ..ทำธุระข้างนอกน่ะค่ะ แต่เดี๋ยวก็คงกลับ หนูไหมมาเหนื่อย ๆ ไปล้างหน้าล้างตาพักผ่อนสักพักดีกว่ามั้ยคะ เดี๋ยวนมจะออกไปหาอะไรเย็น ๆ กับของว่างมาให้น่ะ"

นมอบยิ้มกว้างขวางก่อนจะรีบปลีกตัวเดินดิ่งเข้าครัว ปล่อยให้สายไหมเดินกระปลกกระเปลี้ยเข้าไปในห้องนอนตามลำพัง

ข้าวของทุกอย่างในห้องของหล่อนยังคงจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและสะอาดสะอ้านเช่นเคย ดูเหมือนว่ามันถูกจัดไว้รอท่าเพื่อคอยการกลับมาของหล่อนทุกเมื่อ

การกลับมา..ซึ่งยากนักหนาที่จะหาโอกาสได้ สำหรับคนที่มีไฟในการทำงานลุกโชนอยู่ในตัวอย่างสายไหมคนนี้

หากแต่ใครเล่าจะล่วงรู้...ว่างานเป็นเพียงส่วนหนึ่งของข้ออ้าง ที่จะทำให้หล่อนสามารถหลบหลีกการกลับมาเผชิญหน้ากับเขาคนนั้นได้เท่านั้น

"ทำไมต้องไปทำงานไกลถึงที่โน่นล่ะไหม เราว่า..จริง ๆ แล้วมันไม่จำเป็นเลยสักนิดนะ"

ครั้งหนึ่ง..เพื่อนสนิทของสายไหมที่เติบโตมาด้วยกันเคยถามหล่อน ด้วยรู้ดีว่าคนที่อยู่ในฐานะอย่างสายไหม แม้ไม่ต้องทำงานทำการอะไร ก็พอจะมีกินมีใช้ไปตลอดชาติ..ดังนั้น เมื่อจู่ ๆ สายไหมก็ตัดสนใจไปสมัครงานในบริษัทชั้นนำที่อยู่ในเมืองหลวง หลังจากเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยมาได้เพียงสามเดือนเท่านั้น เจ้าหล่อนก็อดที่จะประหลาดใจเสียมิได้

"ไหมอยากได้ประสบการณ์ในการทำงานสิป่าน อยากทำงาน..โดยที่ไม่ต้องมีข้อบังคับของความจำเป็นหนุนหลัง"

"แล้วเรื่องพี่เคนล่ะ"

ความลับ..ที่ไม่อาจปกปิดให้ลับได้สำหรับเพื่อนสนิท ทำเอาสายไหมนิ่งไปนาน..พยายามสงบใจให้ราบเรียบที่สุดแล้วทั้ง ๆ ที่มันยากเย็นนักหนา

"พี่เคนเค้ามาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ เขาก็อยู่ส่วนเขา ไหมก็อยู่ส่วนไหม..อีกอย่าง..เขาก็มีแฟนแล้วนะป่าน เขาไม่ได้มาสนใจไยดีอะไรกับไหมนักหรอก"

...สู้เอาเวลาไปดูแลใส่ใจแฟนสาว..ที่ตามติดกันมาเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลประจำบ้านเกิดคนนั้นเสียมิดีกว่าหรือ..

"..เออ..บ้านเรานี่ดีนะ พอโรงพยาบาลใหม่สร้างเสร็จไม่เท่าไร ก็มีหมอสมัครใจมาอยู่พร้อม ๆ กันถึงสองคนเลยทีเดียว" พี่ฝันพูดยิ้ม ๆ พลางปรายตามามองสายไหม แต่มีหรือที่หล่อนจะแสดงท่าทีอะไรให้ใครได้รู้

"ดู ๆ แล้วเขาสองคนนี่ก็เหมาะกันดีนะแม่ฝัน หมอพรพรรณก็น่ารัก ส่วนตาเคนของเราก็ออกจะรูปหล่อ เนื้อหอม นิสัยดีไม่เบา คนไข้งี้ติดกันเกรียวเชียว หมอกับหมอ..ก็พอเหมาะพอเจาะกันดีอยู่หรอก" มารดาของหล่อนเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อน ๆ..หากแต่นั่นก็ทำเอาสายไหมต้องผุดลุกยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว

"อ้าว..แล้วนั่นจะไปไหนล่ะลูก จะได้เวลาทานข้าวแล้วนะ"

"ไหมยังไม่หิวน่ะค่ะแม่ แม่กับพี่ฝันทานกันก่อนก็แล้วกันนะคะ"

หล่อนกลั้นใจบอก ก่อนจะหลบลี้หนีเข้ามาร้องไห้อย่างหนักแต่เพียงลำพังในห้อง..และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่หล่อนเสียน้ำตาให้เขา..สองปีต่อมา..ก็ดูเหมือนว่าความชินชาจะเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปเสียแล้ว

"...ตัดสินใจดีแล้วหรือไหม พี่ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องระหกระเหินไปทำงานไกลขนาดนั้นเลยนะ พี่เห็นงานที่ร้านของแม่นงกับฝันก็เยอะแยะเต็มมืออยู่แล้ว ไหมไม่อยากอยู่ช่วยที่บ้านหรือ"

สายไหมพบเขาน้อยมาก..และแต่ละครั้งเมื่อเขาชวนคุย หล่อนก็จะตอบรับอย่างนับคำได้ มีเพียงครั้งสุดท้ายก่อนจากกันนั่นแหละ ที่เขายังอุตส่าห์ปลีกตัวตามมาส่ง ทั้ง ๆ ที่หล่อนเองก็ไม่ได้บอกเขาสักคำเลยด้วยซ้ำ

"ไหมตัดสินใจดีแล้วค่ะ ก็ไหนพี่เคนเคยบอกไหมไว้เมื่อก่อนโน้นไงคะ ว่าคนเราน่ะ ถ้าคิดจะทำอะไรก็ขอให้ตั้งใจทำจริง นี่ไหมก็พยายามทำให้ได้อย่างที่พี่บอกไง" หล่อนฝืนทำเสียงให้ร่าเริงให้สมกับที่เคยเป็นเด็กหญิงสายไหมของพี่ชายคนก่อน ถึงแม้มันจะฝืนความรู้สึกน่าดูก็เถอะ

"แต่ไหมเป็นผู้หญิงนะ แล้วจะไปอยู่ที่นั่นคนเดียวได้ยังไง พี่เป็นห่วง"

"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ไหมโตแล้ว..ถึงไหมจะเป็นผู้หญิง แต่ไหมก็ดูแลตัวเองได้นะ พี่เคนคอยเอาใจช่วยให้ไหมประสบความสำเร็จในสิ่งที่ไหมตั้งใจทำก็พอแล้ว..แล้ว..เอ้อ..ถ้าพี่เคนจะมีข่าวดีเมื่อไหร่ ก็ส่งข่าวไหมด้วยละกัน ไหมจะกลับมาแสดงความยินดีด้วย"

หล่อนฝืนจากเขามาทั้ง ๆ ที่น้ำตามันเต็มอก นานหลายเดือนเลยทีเดียวที่หล่อนพยายามใช้งานเป็นข้ออ้างไม่กลับไปเยี่ยมเยียนที่บ้าน หนัก ๆ เข้า..ทุกคนทางนั้นก็รับรู้ว่า..หล่อนมีงานที่ปลีกตัวกลับบ้านได้ยากเย็นยิ่งนัก

...สองปีแล้วสินะ...

สองปี..กว่าที่ความรู้สึกที่มีจะถูกฝังลึกลงไปใปภายใต้ท่าทีที่เข้มแข็ง

และหล่อนก็ภาวนาขอให้มันเป็นเช่นนี้ตลอดไป อย่าให้ใครได้มาล่วงรู้ถึงความจริงที่ซ่อนอยู่

สายไหมถอนหายใจยาวเหยียดเมื่อนึกมาถึงตรงนี้..

.............

"..เอ้า..ตกลงจะนั่งหน้าหงิกใส่พี่อีกนานแค่ไหนเนี่ยยายไหม นมอบเค้าปรุงรังแตนให้กินก่อนพี่กับแม่จะกลับมากันรึไงฮึ..."

สายไหมช้อนสายตาเคืองขุ่นไปยังพี่ฝัน..ที่นั่งยิ้มร่าหน้าบานอยู่บนเก้าอี้หวายตัวตรงข้าม..ก่อนจะปรายสายตาไปมองร่างสูง ๆ เจ้าของเคราเขียว ๆ ที่นั่งยิ้มระรื่นคุยกับมารดาอยู่ที่ริมหน้าต่างอีกด้านหนึ่ง

..คนบ้า..จู่ ๆ ก็โผล่พรวดตามหลังพี่ฝันกับแม่มาซะงั้น..ฮึ..หล่อนไม่มีเวลาตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าต้องมาพบหน้าค่าตากันเร็วขนาดนี้..

"มาทำไมก็ไม่รู้" หล่อนอุบอิบพอให้ได้ยินกันสองคนกับพี่ฝัน

"ใคร..."

"ก็จะใครซะอีกล่ะ ถามจริง ๆ เถอะพี่ฝัน ไปเจอเขาอิ่ท่าไหนเข้า แล้วมันยังไง..เขาถึงตามมาด้วยแบบเนี้ยะ"

"ก็ไม่ยังไง พอพี่บอกว่าไหมจะกลับมาวันนี้นะ เขาก็รีบขอตามาด้วยเลยเท่านั้นแหละ" พี่ไหมอมยิ้ม

..เฮอะ..ทำยังกับว่าเห็นหล่อนเป็นคนสำคัญนักหนายังงั้นแหละ ระวังเถ้ออ..ว่าที่เจ้าสาวเค้าจะแหกอกตัวเองเข้า

นึกเหน็บเขาอยู่ในใจแล้ว ก็ไม่วายทำร้ายตัวเองอีกรอบ

"เอ้า..แม่ฝัน ไปช่วยแม่กับนมอบดูของกินในครัวให้น้องดีกว่าลูก ทางนี้เดี๋ยวให้ยายไหมคุยกับตาเคนไปพลาง ๆ ก่อนก็ได้ ไม่ได้เจอกันนานเลยนี่"

มารดาของหล่อนกวักมือเรียกพี่ฝัน..ซึ่งรายนั้นก็ทันใจดีเหมือนกันที่รีบลุกพรวดตามไป ทิ้งให้สายไหมนั่งอ้าปากค้างอยู่กับที่ แล้วก็ต้องรีบตีสีหน้าให้เป็นปกติ เมื่อเก้าอี้ที่เพิ่งจะว่างลงอยู่เมื่อครู่ มีคนมานั่งแทนกันในชั่วเวลาไม่ถึงอึดใจหนึ่ง

"ไงจ๊ะ..ไม่พูดไม่จากับพี่เลยนะ สบายดีรึเปล่าไหม"

สายไหมเบือนสายตาไปชมนกชมไม้เอาเสียดื้อ ๆ

"เอ..ถามแล้วไม่ตอบซะด้วย นี่พี่ทำอะไรผิดรึเปล่าเนี่ย"

..ผิดสิ ผิดมากเลยด้วย ผิดที่ไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าพี่นี่ไง

"ว่าไง..ฮึ"

"ก็..." หล่อนถอนใจอย่างเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องตอบ "..ไหมไม่รู้จะตอบพี่ยังไงนี่คะ พี่เคนก็เห็นอยู่แล้วว่าไหมสบายดี..ว่าแต่ ลุงนิคกับป้าเพ็ญล่ะคะ สบายดีรึเปล่า"

หล่อนถามถึงพ่อกับแม่ของเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงมานิดนึง อย่างน้อยทั้งพ่อกับแม่ของเขาก็เป็นผู้ใหญ่ที่หล่อนรักและเคารพมาตั้งแต่เด็ก

"สบายดี..สบายดีกันทั้งคู่นั่นล่ะ แม่กับพ่อยังถามถึงไหมอยู่บ่อย ๆ เลย ว่าแต่ว่า..ไม่ถามพี่บ้างเหรอ ว่าสบายดีรึเปล่า"

"ไม่จำเป็นมั๊งคะ..คนเป็นหมอน่ะ คงป่วยยาก อีกอย่างตอนนี้พี่เคนก็ดูสบายดียิ่งกว่าตอนไหน ๆ ซะอีก ใกล้วันงานแล้วนี่คะ..แล้วไหนล่ะ ว่าที่เจ้าสาว ไม่เห็นพามาอวดไหมมั่งเลย"

"อีกสามวันได้เห็นแน่จ้ะ..อย่ารีบหนีกลับก่อนก็แล้วกัน"

เป็นคำตอบที่ทำเอาหล่อนยิ้มไม่ออกเลยจริง ๆ "..กำหนดวันแต่งแล้วหรือคะ"

"ยังหรอก พี่ตั้งใจจะหมั้นไว้ก่อนน่ะ งานแต่งคงอีกสักพักมั๊ง"

สายไหมพยักหน้าช้า ๆ หัวใจชาดิก

"ยินดีด้วยนะคะ"

"ขอบใจจ้ะ...ว่าแต่ว่าพรุ่งนี้ไหมไปบ้านพี่ด้วยกันหน่อยนะ พ่อกับแม่พี่เค้ากำชับกำชามาว่าต้องชวนไหมไปให้ได้ ถ้าไม่ไปนี่มีหวังพี่โดนเฉ่งแน่ ไม่ได้เจอกันตั้งสองปี พี่ว่าพวกเค้าน่าจะคิดถึงไหมอยู่"

สายไหมพยายามกลั้นใจฟัง..ผู้ชายตรงหน้า แต่หากทว่าเขากลับดูห่างไกล..ห่างออกไปจนหล่อนแทบจะไม่..แม้แต่มองเห็น...

..............

"ไหว้พระเถอะลูก..ไหนเงยหน้าขึ้นสิ แหม..ไม่เจอกันตั้งสองปี ดูเป็นสาวขึ้นเยอะเลยนะเรา" ป้าเพ็ญลูบหลังลูบไหล่สายไหมมิได้ขาด เมื่อหล่อนตัดสินใจไปกราบท่านในวันรุ่งขึ้น โดยมีเจ้าของเคราเขียว ๆ ปั่นจักรยานมารับถึงที่บ้าน

"ก็ไหมไม่ใช่เด็กแล้วนี่คะป้าเพ็ญ ขืนยังเป็นลิงเป็นค่างอยู่ เจ้านายเค้าก็ไล่ไหมออกน่ะสิ"

ป้าเพ็ญหัวเราะ "..ดูพูดเข้า..ป้าว่าคงจะโตแต่ตัวล่ะมั๊งนี่ ยังไง๊ ยังไง..ก็ยังเป็นแม่โรตีสายไหมของป้าอยู่วันยังค่ำแหละ"

"แล้วนี่ ลุงนิคไปไหนคะป้า"

"อ๋อ ไปวัดน่ะจ้ะ..เรื่องงานหมั้นตาเคนเค้านั่นแหละ เฮ้อ..ฉุกละหุกกันไปหมด นี่ป้าเองก็เพิ่งจะรู้ก่อนล่วงหน้าไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ใจร้อนจริง ๆ พ่อคนนี้..ไหมเองวันนี้ก็อยู่ทานข้าวกับป้าก่อนนะลูก ห้ามรีบกลับเด็ดขาด..อ้อ..วันนี้หมอพรพรรณเขาก็จะมาทานข้าวกับเราด้วยนะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไหมจำเค้าได้ใช่มั้ยลูก"

...หมอพรพรรณ...

..นี่สินะ ว่าที่เจ้าสาว..

หัวใจหญิงสาวกระตุกวูบ พลางเหลือบแลไปยังคนที่นั่งระบายยิ้มอยุ่ไม่ไกลกันนักโน่น

"ไหมขอเป็นวันอื่นได้มั้ยคะป้าเพ็ญ คือ...ไหมมีธุระต้องไปทำกับพี่ฝันเที่ยงนี้พอดีเลยค่ะ พี่ฝันเค้า..อยากให้ไหมไปช่วยเลือกชุดอะไรก็ไม่รู้ คงเป็น..ชุดที่จะใส่มางานหมั้นพี่เคนน่ะค่ะ"

หล่อนอ้างไปโน่น..ซึ่งก็มีส่วนจริงอยู่บ้าง ไม่นานนักหล่อนก็ขอตัวกลับ..

"เดี๋ยวสิไหม..ทำไมไม่ให้พี่ขี่จักรยานไปส่งล่ะ ขืนเดินไปเนี่ย อีกนานเลยนะกว่าจะถึง"

สายไหมไม่ตอบ..หากแต่รีบเดินจ้ำอ้าวลัดเลาะมาตามถนนเส้นเล็กที่เชื่อมระหว่างสวนบ้านชายหนุ่มกับบ้านตัวเอง..

เส้นทางสายเก่าที่เคยมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะร่วมกันมาตั้งแต่เด็ก

"เอ้า..ดูสิ เลยยิ่งรีบเดินใหญ่เลย จะรีบไปไหนฮึ บ้านน่ะมันไม่หนีไปไหนหรอกน่า" เขาเดินมาดักหน้าหล่อนทันจนได้

สายไหมก้มหน้างุด ๆ เสียงแข็งใส่คนตรงหน้าอย่างไม่ตั้งใจ "..พี่เคนรีบกลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยวหมอพรพรรณก็จะมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปส่งไหมหรอก ไหมกลับเองได้"

หากแต่แทนที่เขาจะโกรธ หน้าขาว ๆ นั่นกลับระบายยิ้มมากขึ้น

"ยิ้มอะไรคะ..มีความสุขนักเหรอที่เห็นไหมเกิดเป็นบ้าขึ้นมาแบบเนี้ย" หล่อนสาวเท้าเดินต่อ หากแต่คนที่ยืนยิ้มอยู่นั่นกลับเอื้อมมือมารั้งแขนหล่อนไว้มั่น

"มีความสุข..แต่ไม่ใช่เพราะเห็นไหมเป็นแบบนี้หรอกนะ"

"อ้อ..นั่นสิคะ ก็น่าจะมีความสุขอยู่หรอก" สายไหมสะบัดเสียง พลางพยายามยุดแขนให้หลุดออกจากมือเขา "..พี่เคนจะมาเข้าใจอะไรล่ะ นี่..ปล่อยไหมนะ บอกให้ปล่อย"

"ไม่ปล่อย"

"เอ๊ะ..พี่เคนอย่ามาทำรุ่มร่ามแบบนี้กับไหมนะ เห็นไหมเป็นตัวอะไรฮึ..ไม่คิดถึงไหมก็คิดถึงหมอพรพรรณบ้างสิ"..น้ำตาหล่อนจวนจะหยดแหมะ..กลัวเหลือเกินว่าใครจะมาเห็นเข้า

"ไหม..ร้องไห้ทำไม" พอเห็นน้ำตาหล่อนคลอหน่วยเท่านั้น หัวใจของคนที่ยืนยิ้มอยู่ก็ตกไปถึงตาตุ่ม

"ปล่อย"

"ไม่ปล่อย บอกมาก่อนว่าร้องไห้ทำไม"

"พี่เคน.." หล่อนตั้งใจจะประท้วงแต่จู่ ๆ ร่างสูง ๆ นั่นก็กลับโอบกอดหล่อนไว้ในวงแขน

ทำนบน้ำตาพังครืนลงมากันคราวนี้นี่เอง..

"พี่ไม่ปล่อย แล้วก็จะไม่ปล่อยตลอดชีวิตนี้เลยด้วย อย่างหวังว่าคราวนี้จะหนีพี่ไปอยู่ไกล ๆ ได้อีกนะ"

"พี่เคน...."

"ผ่านมาตั้งสองปีแล้ว ไหมยังจะใจร้ายกับพี่ได้ลงคออีกหรือ พี่อุตส่าห์รอไหมกลับบ้าน รอเวลาให้ไหมโตเป็นผู้ใหญ่ พอที่จะเห็นอะไรในใจพี่บ้าง แต่ไหมก็กลับเลือกที่จะหนีพี่ไปไกลสุดกู่เสียนี่"

"หมะ..หมายความว่าไงคะ" ถ้อยคำของเขาทำเอาหูอื้อตาลายไปหมด

"ก็หมายความว่านับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พี่จะผูกมัดไหมไว้ไม่ให้ไปไหนอีกน่ะสิ"

"แต่พี่เคนกำลังจะหมั้น กำลังจะแต่งงานกับหมอพรพรรณนี่"

"ใครบอก..." เขาหัวเราะ "..คิดไปเองทั้งนั้น เขากับพี่น่ะ เป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันเท่านั้นล่ะ ไม่เชื่อไปถามพ่อกับแม่พี่ดู หรือถามพี่ฝันกับแม่ของไหมดูก็ได้...คนที่พี่จะแต่งด้วยน่ะ มีคนเดียวเท่านั้น..คือเด็กดื้อคนนี้ต่างหาก" เขาเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาของหล่อนเบา ๆ อย่างใส่ใจ

""แล้วงานหมั้นวันมะรืนนี้ล่ะคะ"

"ก็..ของพี่กับไหมไง"

"โกหก.."ใจหล่อนเต้นรัวไปหมด

"พี่จะโกหกทำไม.."

"งั้น...งั้นทุกคนก็รุมกันหลอกไหม ที่เรียกไหมกลับมาบ้านเนี่ยก็เพราะ........." ความรู้สึกหล่อนสับสนปนเปกันไปหมด

ชายหนุ่มหัวเราะ..แต่นาทีนี้สายไหมหัวเราะไม่ออกหรอกนะ ไม่รู้ควรจะดีใจหรือโกรธตาบ้าคนนี้ก่อน

"เพราะพี่รักไหมไง แล้วพี่ก็ไม่อยากให้ไหมกลับไปทำงานที่โน่นอีกแล้ว แต่งงานกับพี่นะครับ"

..คำว่ารักของเขาทำเอาหัวใจหล่อนเต็มตื้น..นี่หล่อนหูฝาดไปรึเปล่าหนอ คำ ๆ นี้ใช่ไหมที่หล่อนอยากได้ยินมาตลอดชีวิต

"...ไม่..."

"ไหม......" อีกฝ่ายครางด้วยสีหน้าตกใจเสียจนหล่อนเกือบหลุดเสียงหัวเราะ

"อยากหลอกไหมดีนัก พี่เคนจะแต่งกับใครก็แต่งไปเถอะ ไหมไม่เกี่ยวด้วยหรอก.." หล่อนรีบเดินหนีทั้ง ๆ ที่ยังอดยิ้มเขินอยู่ไม่ไหว

"ไหม..ไหม..ไม่ได้นะ เดี๋ยวสิ ถ้าไม่แต่งกับพี่แล้วพี่จะทำยังไงล่ะ พี่รักไหมคนเดียวนะ"

หล่อนอมยิ้ม..พลางนึกในใจว่าปล่อยให้ทุรนทุรายไปก่อนเถอะ อยากแกล้งหล่อนดีนัก..ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน...หล่อนก็เต็มใจที่จะวางหัวใจไว้กับคน ๆ นี้ไปทั้งชีวิต...

............

ตีพิมพ์ครั้งแรก : FASINON MAGAZINE

ดัดแปลงแก้ไข : 3 เมษายน 2554

.........

i'm not superman






 

Create Date : 03 เมษายน 2554
18 comments
Last Update : 3 เมษายน 2554 10:51:00 น.
Counter : 1151 Pageviews.

 

เจิม ๆ

 

โดย: 9A 3 เมษายน 2554 10:11:07 น.  

 

พี่เราอัพบล็อกสาย...สมเป็นวันพักผ่อนจริงๆนะเนี่ย...
เช้านี้หวัดเล่นงานขวัญงอมแงมเลยค่ะพี่แหม่่ม
อยากได้กอดจากพี่แหม่มจังเผื่อจะดีขึ้น..อิอิ

 

โดย: ในความอ่อนไหว 3 เมษายน 2554 10:26:40 น.  

 

แหม งานเขียนดีๆแบบนี้ใครเค้าจะเอาไปพับถุงกล้วยแขกกันละคู้ณ
นางเอกซึนเดเระนะครับ

แอบฮาประโยคนี้หน่อยนึง - มันคงจะดีหากว่าจะไม่มีเงาของความหดหู่ที่ซ่อนอยู่ลึกสุดกู่อยู่ในหัวอก

คล้องจองด้วยแน่ะ เหมือนอ่านคำแปลเรื่องลัคกี้แมน

 

โดย: ชีริว 3 เมษายน 2554 10:48:36 น.  

 

วันหยุดยังขยันอีกนะเนี่ย

 

โดย: น้องผิง 3 เมษายน 2554 12:09:41 น.  

 

หวัดดีค่ะคุณแหม่ม
เพิ่งตื่นค่ะๆ..อิอิ
จำไม่ได้ว่ากี่แก้ว
แต่จำได้ว่าอ่านนิยาย tea time
ถึงตอนที่7ตาเริ่มลายค่ะ
ชอบพิรดาปรกติแก้วไม่ค่อย
ได้อ่านนิยายรักเลยค่ะ
ชอบภาษาที่คุณแหม่มใช้ใน
งานเขียนอ่านแล้วเข้าถึงง่าย
ถึงว่านะคะได้ลงตีพิมพ์
อ้อวันนี้แก้วไม่ได้ไปไหนค่ะแต่จะไปจ่าย
ค่าน้ำที่เซเว่น..แค่นั้นค่ะ

 

โดย: แก้วศกุลตลา 3 เมษายน 2554 12:12:36 น.  

 

รอข้าวเที่ยงจากคุณแหม่มอยู่คะ
วันนี้จะทานอะไรกันดีคะ
กินปลาผัดพริกด้วยกันไหม
เอ๋กำลังรอให้ข้าวสุกจ๊ะ

กินข้าวเสร็จจะออกไปข้างนอก
วันนี้แดดออกแล้ว ไปตากแดดเล่นซะหน่อย

สวัสดีคะคุณแหม่ม

 

โดย: aenew 3 เมษายน 2554 12:40:30 น.  

 

ทักทายสวัสดีกันในวันหยุดวันอาทิตย์ที่สดใสครับ
ตามาชื่นชมงานเขียนดีๆ อ่านกันสนุกๆ ด้วยครับ

 

โดย: ถปรร 3 เมษายน 2554 14:19:30 น.  

 

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...
แวะมาทักทายค่ะ

 

โดย: poepum 3 เมษายน 2554 14:56:26 น.  

 

แวะเข้ามาบอกคุณแหม่มว่า...

ดูจบแล้ว อย่าลืมเช็ดน้ำลายมุมปากนะ อิ อิ
ไปล่ะ ฟริ้ววววว...

 

โดย: good thinking 3 เมษายน 2554 15:02:59 น.  

 

อ่านไปแล้วคิดถึง ชีวิตชะมัดเลย
..

ลูกใครก็ไม่รู้ ยายบอกว่าต่อไปนี้งดทะเล


..หลาบ

แถมยังมาด่าแม่มันอีก

"ลูกคนเดียวเอาไม่อยู่"



เล่นน้ำเยอะ คอยสังเกตุอาการทั้งคืน

ไม่ป่วยแฮะ

หัวโต นี่ดีเหมือนกันนะคุณแหม่ม

 

โดย: ปันฝัน 3 เมษายน 2554 15:41:21 น.  

 

เก่งนะแหม่มเขียนได้ชวนอ่านมาก อ่ายแล้วสนุกไม่น่าเบื่อด้วย มันเหมือนเรื่องเล่าชีวิตชาวบ้านธรรมดาๆที่เอามาถ่ายทอดเป็นนิยาย

ปล.สองสามวันนี้กรุงเทพฯไม่มีฝนเลย มีครึ้มเมฆบ้าง
แต่อากาศร้อนอบอ้าวจริงๆ

 

โดย: ลุงแอ๊ด 3 เมษายน 2554 16:33:47 น.  

 

สวัสดีคุณแหม่ม
ตอนนี้ยังแข็งแรงต้องรีบใช้แรง เดี๋ยวอายุแตะสี่สิบแล้ว อดซ่าได้แบบนี้ ไม่รู้สิเนอะว่าจะหมดแรงเมื่อไร

หายดีอ๊ะยังคะ?
เมื่อวานไปเที่ยวมา ขี่จักรยานขึ้นเขา...มีภาพมาฝากมากมายแต่เวลาอัพบล๊อกบ่มี

 

โดย: SweetBlue 3 เมษายน 2554 19:42:42 น.  

 

 

โดย: pim(พิม) 3 เมษายน 2554 20:04:34 น.  

 

แวะมาส่งเข้านอนค่ะคุณแหม่ม
และจะมาแซวด้วยพอดีอ่านบล๊อก
คุณแหม่มเก่าๆแล้วไปเจอรูป
ใครมิรู้หน้าใส๊ใส
ผิวขาวจั๊ว..โฮะๆๆ
ฝันดีนะคร้า


 

โดย: แก้วศกุลตลา 3 เมษายน 2554 20:13:24 น.  

 


ราตรีสวัสดิ์นะคะพี่แหม่ม

 

โดย: TheKPP 3 เมษายน 2554 21:08:20 น.  

 

มาอ่านนิยายซะดึกเลย ไปดูหนังเจ้าฟ้าเมืองสองแคว บ้านคุณแหม่มมาครับ

 

โดย: คนเคยผ่านมหาสมุทร 3 เมษายน 2554 21:25:58 น.  

 

ว่าไหม ว่าคู่ของใครคู่ของมัน ... ถ้าเขาจะไม่ใช่คู่เรา ทำยังไง้ก็ไม่ใช่ แต่ถ้าใช่ วิ่งหนีแค่ไหน ก็ตามกันเจอ

แล้วรู้ไหม ว่าพระเอกคนไหนจะดังพลุแตกอีกในอนาคต อิอิ ก็ดูซะแม่นเชียว ว่าเคนจะดัง

 

โดย: for Family 4 เมษายน 2554 9:09:47 น.  

 

อ่านแล้วรู้สึกชื่นบานในหัวใจ

 

โดย: แสนดี IP: 124.121.222.81 7 เมษายน 2554 12:17:25 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


i'm not superman
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]




ผู้ใหญ่ไซส์ S ที่พยายามจะทำให้ชีวิตมีความสุขไซส์ L
เสมอ~

...................

สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.๒๕๓๘ ห้ามผู้ใดละเมิด ไม่ว่าการลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของข้อความใน Blog แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และโดยอ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้ใดฝ่าฝืน จะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด

..................................

ถ้าอยากมีความสุขหนึ่งปี ก็แค่ถูกหวย แต่ถ้าอยากมีความสุขตลอดชีวิต ก็จงรักงานที่ทำ~













Friends' blogs
[Add i'm not superman's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.