Group Blog
 
<<
เมษายน 2557
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
30 เมษายน 2557
 
All Blogs
 
สิงหลา ภาคสองตะวัน : ๑๑ เลือกในสิ่งที่รัก

 

หลังพยายามปลุกปลอบใจให้นอนหลับได้บ้างเมื่อคืนที่ผ่านมา เมื่อตั้งสติได้มากพอแล้ว ฉันก็ตัดสินใจออกมาจากโพรงหินที่ซ่อนตัวอยู่ในเวลาเช้ามืด

ฉันตั้งใจกลับไปที่บ้านของครอบครัวเมอเตสที่หมู่บ้านวิลันดา ระหว่างทางฉันขโมยผ้ามาจากบ้านหลังหนึ่ง เป็นผ้าถุงยาวกรอมเท้า ผ้าคาดอก และผ้าผืนใหญ่อีกผืนหนึ่ง...จัดแจงตัดเนื้อผ้าออกมาทำเป็นเชือกรัดผูกผมเพื่อความคล่องตัวก่อนจะใช้ผ้าที่เหลือคลุมปิดศีรษะ...ใช้ถ่านเขม่าไม้ฟืนทาหน้า และเนื้อตัวให้ผิวคล้ำดำ

เมื่อแต่งกายเป็นหญิงสาวชาวพื้นเมืองแล้ว ก็ไปตั้งต้นที่ตลาดวิลันดาเพื่อหาทางไปที่หมู่บ้านวิลันดาซึ่งอยู่ถัดขึ้นไปด้านทิศเหนือของตลาด...ฉันสังเกตเห็นว่าตลาดวิลันดาในสมัยนี้ยังมีขนาดเล็ก ลักษณะคล้ายตลาดแบกะดินธรรมดา ๆ ยังไม่มีอาคารไม้หลังใหญ่ ๆ เหมือนที่เคยเห็นในสมัยของสร้อย

ขณะกำลังยืนลังเลหันรีหันขวางอยู่บริเวณทางเดินออกจากตลาดไปยังเส้นทางเข้าหมู่บ้านวิลันดานั้น ฉันก็ได้ยินเสียงมะเตโอสตะโกนมาแต่ไกล

‘อาการของพี่ยังไม่หายเป็นปกติ อย่าเพิ่งออกไปไหนตอนนี้เลย’

เมื่อหันไปตามเสียงนั้นจึงได้เห็นว่าเมอเตอัสกำลังเดินดุ่ม ๆ นำหน้ามะเตโอส...เขาสวนทางผ่านฉันไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามองสักนิด เพียงชั่วครู่...เมอเตอัสก็เริ่มออกวิ่งทิ้งห่างจากน้องชายไป และนั่นทำให้ฉันตัดสินใจวิ่งตามเมอเตอัสไปด้วย

มะเตโอสหยุดยืนหอบแฮ่ก ๆ อยู่ระหว่างทาง แต่ฉันกลั้นใจวิ่งต่อไป โชคดีเป็นของฉันที่บริเวณประตูทางเข้าออกจากเมืองมีการตรวจตราอย่างแน่นหนา และสามารถรั้งเมอเตอัสให้ติดอยู่ตรงนั้นได้นานพอจนฉันตามเมอเตอัสทันได้ในที่สุด

‘เมอเตอัส...ท่าน...นี่ฉันเอง’ ฉันตะโกนบอกไล่หลังเมอเตอัส หลังพ้นออกมาจากประตูเมืองแล้ว

เขาหันมาที่ฉันด้วยสายตาแปลกใจ ฉันเปิดผ้าคลุมให้เขาเห็นสร้อยที่ฉันสวมติดตัวอยู่เสมอเพื่อให้เขาจำได้

‘เธอ...เธอเป็นอย่างไรบ้าง ฉันคิดแล้วว่าเธอจะต้องเอาตัวรอดได้’

‘เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่...ท่านบอกว่าถูกวางยาพิษแล้วก็แน่นิ่งไป  ฉันจึงหนีออกมาตั้งหลักก่อน’

‘ดีแล้ว เพราะฉันก็คิดว่าอาจจะไม่รอดและเธออาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนทำร้ายฉัน’ เมอเตอัสมีสายตาเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ‘มีคนลอบวางยาในแก้วเหล้าของฉันตอนทีเผลอ และคนที่ทำได้จะต้องแฝงตัวอยู่กับคนที่มางานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ เพื่อหวังขโมยแผนที่ของฉันไป’

‘แผนที่...แผนที่ที่ท่านพยายามตามหาจนได้ชิ้นส่วนครบแล้วน่ะเหรอ’

‘พวกมันบังอาจมาเล่นงานและขโมยของฉันไปในทีเผลอ...แผนที่นั่นสำคัญกับฉันมาก อุตสาห์ตามหาส่วนที่หายไปจนครบ แต่กลับถูกขโมยไปเมื่อคืน  ป่านนี้พวกมันคงจะออกเรือไปไกลแล้ว’

‘ใครกันที่ทำแบบนั้น’

‘ถ้าให้เดาในตอนนี้...ก็น่าจะเป็นลูกเรือคนหนึ่ง เขาเคยสนิทกับนูอาร์...และอาจสมคบคิดกันมาตลอด...แต่หมอนั่นฉลาดมากพอที่จะนิ่งไว้เพื่อรอจังหวะให้ฉันตามหาแผนที่จนครบเสียก่อน’

ฉันจำนูอาร์ได้...เขาเป็นเพื่อนทรยศของเมอเตอัส และถูกฆ่าตายบนเรือ

‘แสดงว่าแผนที่นั่น เป็นสิ่งที่นูอาร์ต้องการจากท่าน  รวมทั้งเหตุการณ์ที่บีอูสถูกฆ่าตายที่ปัตตาเวียด้วยใช่ไหม’

‘ใช่...บีอูสถูกฆ่าเพราะคนร้ายต้องการแย่งชิ้นส่วนแผนที่ที่เขาเตรียมจะนำเอามาให้ฉันที่ร้านเหล้า...แต่โชคยังเป็นของฉันที่ตามไปเอาคืนมาได้’

ฉันทบทวนเหตุการณ์นั้นแล้วก็ถึงบางอ้อ...แต่ยังไม่เข้าใจว่าแผนที่สำคัญของเมอเตโอส คือแผนที่อะไรกัน

‘ทำไมหลายคนต้องการแผนที่นั่น..มันเป็นแผนที่ขุมทรัพย์โจรสลัดรึไง’ ฉันคิดแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้  แน่ล่ะ...สำหรับฉันมันดูเป็นเรื่องนิยายปะรำปรามากเกินไปสักหน่อย

‘แผนที่นั่นอายุสองร้อยกว่าปี...มันมีมูลค่าสำหรับพวกโจรสลัดและพวกค้นหาทรัพย์สมบัติ...แต่สำหรับฉันแล้ว...มันมีคุณค่าเพราะเป็นแผนที่ของเจิ้งเหอ...แม่ทัพนักเดินเรือชาวจีนผู้โด่งดัง... เชื่อกันว่าเป็นแผนที่การเดินเรือที่สมบูรณ์มากที่สุดในตอนนี้’

ตามประวัติศาสตร์นักเดินเรือที่มีชื่อเสียงระดับโลก ฉันพอจะรู้มาว่า...เจิ้งเหอ..เป็นแม่ทัพเรือแห่งราชวงศ์หมิง ได้รับตำแหน่งเป็นนายพลเรือแห่งทะเลตะวันตก และรับผิดชอบการต่อเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ หรือที่จักรพรรดิจีนในสมัยนั้นพระราชทานนามว่า “เรือมหาสมบัติ”  มีนักประวัติศาสตร์บางท่านถึงกับระบุไว้ว่า กองเรือของแม่ทัพเรือเจิ้งเหอเป็นผู้ค้นพบทวีปอมริกาก่อนโคลัมบัส...ค้นพบทวีปออสเตรเลียก่อนกัปตันเจมส์ คุก เป็นเวลากว่าสามร้อยปี และยังเป็นผู้เดินทางรอบโลกก่อนเฟอร์ดินานด์ แมคเจน แลน ตั้งร้อยกว่าปี โดยมีหลักฐานชี้ว่าชาวจีนในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีการต่อเรือและการเดินเรือสูงกว่าชาติอื่นและเป็นภูมิความรู้ที่ผ่านการสั่งสมในบริบทของสังคมจีนมาอย่างยาวนาน  ทว่าความก้าวล้ำนี้กลับถูกบั่นทอนด้วยปัญหาภายในจีนเอง จนกระทั่งต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ชาวตะวันตกก็สามารถพัฒนาขีดความสามารถในการเดินเรือได้ดีกว่า และเข้าสู่ยุคล่าอาณานิคมทางทะเลในที่สุด

‘โอ้ย...ถ้าท่านไม่สนใจพวกมหาสมบัติขุมทรัพย์พวกโจรสลัดในตำนานจริง ๆ ล่ะก็...ฉันวาดแผนที่โลกให้ท่านได้นะ...แต่อาจไม่สมบูรณ์ เพราะจำที่ตั้งพวกเกาะเล็กเกาะน้อยไม่ได้’ ฉันบอก ก็แน่ล่ะ...ความรู้เกี่ยวกับภูมิศาสตร์ของโลกเป็นสิ่งหนึ่งที่ฉันคลั่งไคล้ไม่น้อยไปกว่าสิ่งอื่น ๆ

‘อย่ามาล้อเล่นให้ฉันโมโหหน่อยเลย...เร็วเข้า... ฉันเชื่อว่าหัวขโมยอาจยังหลบซ่อนอยู่แถวท่าเรือ  ฉันรู้จากทหารว่าเช้านี้ยังไม่มีเรือสำเภาลำใดออกจากท่า’

‘เว้นแต่จะแอบพายเรือลำเล็กหนีออกไปเมื่อคืน รอดักขึ้นเรือใหญ่ด้านนอกอ่าวไทยโน่น’ ฉันแนะตามความเป็นไปได้ ‘บางทีอาจออกไปกบดานที่เกาะหนู หรือไม่ก็เกาะแมว...หรือต่อให้ยังซ่อนตัวแถวท่าเรือ...เราจะค้นหาตัวเขาได้ยังไง’

‘คนของฉันจะช่วยกันออกตามหา...คนที่ขโมยแผนที่ไปต้องเป็นโซปราส... มีคนบอกว่ามันอยู่ในห้องของฉันด้วยตอนที่หมอจีนกำลังฝังเข็มไล่พิษให้ฉันเมื่อคืนนี้...และตอนนี้มันก็หายตัวไป’

ฉันรู้จักโซปราส...เขาทำหน้าที่ดูแลใบเรือ...เขาพูดเก่ง มีนิสัยติดตลกสนุกสนานเฮฮา และท่าทีเป็นมิตร...นั่นล่ะ...เขาจึงทำให้เมอเตอัสหลงไว้ใจได้

‘ฉันจะสั่งแบ่งกำลังออกเป็นสองส่วน...ส่วนหนึ่งออกเรือไปด้านนอก  อีกส่วนตามหาที่นี่’ เมอเตอัสบอกแผนต่อไป

‘แต่ก็ยากอยู่ดี...ถ้าเขาไปแอบซ่อนตัวนอกเขตพื้นที่ที่บริษัท วี.โอ.ซี. ได้รับอนุญาตให้ใช้ทำการ  อีกอย่างบางทีเขาอาจขึ้นไปซ่อนบนเรือสำเภาจีน หรือไม่ก็โปรตุเกสที่มาเทียบท่าก็ได้...สรุปคือ...หาตัวโซปราสไม่ง่ายนักหรอกถ้าไม่ล่อเขาออกมาเอง’

‘เธอมีแผนอะไรงั้นรึ’

‘ฉันจะวาดแผนที่โลกให้ท่าน...และแพร่กระจายข่าวว่าแผนที่ของเจิ้งเหอฉบับจริงยังอยู่กับท่าน...ส่วนอันที่โซปราสได้ไปนั้นเป็นของปลอม’

‘แต่ถ้าโซปราส แอบพายเรือหนีออกไปดักรอเรือใหญ่ด้านนอกแล้ว เขาก็ไม่มีทางรู้ข่าวลวงของเรา’

‘ใช่...เขาต้องคอยดักรอเรือที่ออกไปจากเมืองสิงหลา และข่าวของเราจะแพร่ไปพร้อมกับเรือสำเภาพวกนั้น...และนั่นจะทำให้โซปราสกลับมาหาท่านด้วยตัวเอง...’ ฉันอธิบายแผนการต่อไป ‘ฉันเชื่อว่าคนทำหน้าที่ดูแลใบเรืออย่างโซปราสไม่ใช่ผู้ชำนาญเรื่องการดูแผนที่ว่าอันไหนจริงหรือปลอม บางทีเขาคงต้องการแผนที่นั่นไปขายต่ออีกทีหนึ่งด้วยซ้ำ และต้องมีคนที่สนใจซื้อในราคาสูงด้วย...ถ้าคนนั้นดูออกว่าเป็นของจริง’

เมอเตอัสหยุดเดิน เขามีท่าทีครุ่นคิดอย่างหนักก่อนจะพยักหน้า

‘ตกลง...ฉันจะทำตามแผนของเธอ’ ฉันฟังดูออกว่าน้ำเสียงของเขาไม่ได้มั่นใจมากนัก ‘มีอะไรบางอย่างบอกฉันมาตลอดว่า...เธอมีความพิเศษแตกต่างจากคนทั่วไป...และฉันจะเชื่ออย่างนั้นต่อไป ถ้าฉันได้แผนที่คืนมาตามที่เธอวางแผน’

* * * * * * * * *

บนห้องพักกัปตันบนเรือสำเภา เมอเตอัสอ้าปากค้างหลังจากเพ่งมองดูแผนที่ที่ฉันวาดให้บนผืนผ้าสีเนื้อหม่นๆ 

‘สัดส่วนอาจไม่ถูกต้องสมบูรณ์  แต่เชื่อสิ...แผนที่โลกของเราเป็นแบบนี้ล่ะ’

‘แต่...ฉันไม่รู้จักชื่อของดินแดนต่าง ๆ ที่เธอเขียนระบุไว้เลย...แม้ว่าจะมีลักษณะรูปร่างคล้าย ๆ กับแผนที่ของเจิ้งเหอก็ตาม’ เมอเตอัสมีสายตาบ่งบอกถึงความไม่มั่นใจ ’อเมริกา...ออสเตรเลีย...เอเซีย...พวกนี้ชื่อดินแดนอะไรกัน...อีกอย่างนี่ไม่ใช่แผนที่สำหรับเดินเรือ  แผนที่ของเจิ้งเหอที่ฉันได้ดูนั่นมีเส้นทางเดินเรือชัดเจน’

‘นี่เป็นแผนที่โลกในสมัยของฉัน...ส่วนเส้นทางการเดินเรือที่ท่านต้องการน่ะ...ฉันไม่รู้หรอก  รู้แต่ว่าผืนแผ่นดินทวีปต่าง ๆ เป็นแบบนี้ล่ะ...นี่ไง...เนเธอแลนด์ของท่านอยู่ตรงนี้...นี่เป็นเกาะอังกฤษ...ส่วนปัตตาเวียที่เราเดินทางผ่านมาอยู่ตรงนี้...และตอนนี้เราอยู่ที่นี่...สิงหลา’ ฉันชี้ไปยังจุดที่เขียนด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษว่า...singora

‘เดี๋ยว...แผนที่โลกในสมัยของเธอ...หมายความว่าอย่างไร’ เมอเตอัสจ้องหน้าถามฉันด้วยสายตาคาดคั้นกึ่งฉงน ‘ตอนแรกฉันเข้าใจว่าเธอแค่วาดให้ดูคล้าย ๆ แผนที่ไปงั้น ๆ...แต่พอดูอีกที  เธอสามารถระบุตำแหน่งของอัมสเตอร์ดัม อังกฤษ ปัตตาเวียได้ถูกต้องตรงตามแผนที่อื่น ๆ ที่มี’

‘เอาเป็นว่าฉันจะบอกความจริงให้ท่านรู้...แต่ตอนนี้เราต้องรีบดำเนินการตามแผนก่อน...ออกไปแจ้งให้พวกลูกเรือรู้ว่าท่านปลอดภัยดี และแผนที่ฉบับจริงยังไม่ได้ถูกขโมยไป...ฉันเชื่อว่าในบรรดาลูกเรือบางคนที่คิดทรยศจะช่วยแพร่กระจายข่าวนี้ออกไปแน่นอน...และคนที่อาจรู้ที่ซ่อนของโซปราสจะช่วยให้ข่าวนี้ถึงหูของโซปราสเร็วขึ้น’

เมื่อเมอเตอัสทำตามแผน ฉันซึ่งแอบซุ่มดูอยู่ในห้องพักของกัปตันจึงได้เห็นปฏิกิริยาของบรรดาพวกลูกเรือ...ฉันมั่นใจว่ามีคนกลุ่มหนึ่งที่มีท่าทีแปลกๆ ต่อคำประกาศของเมอเตอัสที่แสดงละครได้อย่างแนบเนียน  เขาสามารถกดระงับความร้อนรุ่มกลัดกลุ้มใจด้วยท่าทีนิ่งสงบและเยือกเย็นราวกับว่าแผนที่ฉบับจริงไม่ได้ถูกขโมยไปแต่อย่างใด

‘เอาล่ะ...ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญที่จะให้ช่วย’ เมอเตอัสประกาศต่อไป...และนั่นไม่ได้เป็นแผนการของฉัน ‘ฉันขอสั่งกำลังส่วนหนึ่งออกไปตามหาเจ้าสาวของฉันแถวท่าเรือ...ส่วนฉันจะออกเรือไปตามหาเธอที่ทะเลด้านนอก’

เมอเตอัสคัดเลือกคนกลุ่มหนึ่งให้ลงจากเรือ ถ้าฉันเดาไม่ผิด คนพวกนั้นเป็นคนที่สนิทกับโซปราส และนูอาร์

‘ให้พวกนั้นลงจากเรือ  เรื่องจะได้ถึงหูโซปราสเร็วขึ้นไงล่ะ’ เมอเตอัสเฉลยกับฉันในเวลาต่อมา

หลังจากนั้น กัปตันเมอเตอัสก็นำเรือสำเภาออกไปลอยลำอยู่ที่ทะเลด้านนอก...ไม่ไกลจากชายหาดมากนัก ....กระทั่งตกบ่าย เมอเตอัสเดินไปมาเหมือนหนูติดจั่นอยู่ในห้องพักบนเรือสำเภาของเขา แม้ฉันจะบอกให้เขาหายกังวลใจว่ายังไม่มีเรือสำเภาลำใดแล่นออกจากเมืองสิงหลาก็ตาม

‘โซปราสยังไปไหนได้หรอก...เพราะไม่มีเรือใหญ่ให้เขาพลอยอาศัยเดินทางหนีไป’

‘บางทีอาจมีเรือสำเภาที่แล่นผ่านทะเลด้านนอกโน้น  หากโซปราสไปดักรออยู่...เขาก็หนีไปได้’

‘คงไม่มีเรือสำเภาที่ผ่านเข้ามาแถบนี้แล้วไม่แวะท่าเรือสิงหลา เพื่อจำหน่ายแลกเปลี่ยนสินค้าหรอกท่าน...เพราะนั่นหมายถึงการเสียโอกาสเสียเที่ยวในการค้าขาย’

‘ทำไมเธอรู้ดีนัก...ฉันชักอยากรู้ความจริงของเธอเต็มทีแล้ว’

‘ฉันสัญญาว่าจะบอกความจริง...และหวังว่าท่านจะเชื่อและเข้าใจ’ ฉันพูดทิ้งท้ายไว้อย่างนั้น ก่อนจะขอตัวไปล้างเนื้อล้างตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดของเฟอลิตในห้องครัว

โซปราสปล่อยให้เมอเตอัสรอคอยด้วยท่าทางกระสับกระส่ายจนกระทั่งตกค่ำ...การปรากฏตัวของเรือเล็กลำหนึ่งที่ลอยลำตะคุ่ม ๆ แอบเทียบเข้าใกล้เรือสำเภาทำให้เมอเตอัสยิ้มกว้างหลังทราบข่าวที่ลูกเรือรายงานให้ทราบ

‘ในที่สุด...แกก็เป็นฝ่ายมาหาฉันเองจริงๆ’ เมอเตอัสพูดเสียงออกจากไรฟันขณะนั่งรอเหยื่อด้วยความสงบนิ่ง

ส่วนฉันก็รีบเข้าไปนอนหลบอยู่บนเปลฝั่งตรงกันข้ามกับโต๊ะทำงานของกัปตัน รอคอยการมาของโซปราสและพวก

ทว่า...เสียงของคนที่ดังเข้ามาให้ได้ยินกลับเป็นเสียงของผู้แทนการค้าเมอเตส...พ่อของเมอเตอัส

ไม่นานนักฉันก็ได้ยินเสียงบานประตูห้องถูกเปิดออก พร้อม ๆ กับเสียงตะกุกตะกักด้วยความประหลาดใจของเมอเตอัส

‘ท่านพ่อ...ทะ...ท่าน...มาได้อย่างไร....โซปราสมากับท่านด้วย...นี่...หมายความว่าไง’

‘ฉันเป็นคนจ้างให้โซปราสขโมยแผนที่ไปจากแกเมื่อคืน...ยานั่นแค่ทำให้แกหลับไป...ไม่ใช่ยาพิษ’ เมอเตสเฉลย....ฉันได้แต่อึ้งอยู่ในเปลที่ซ่อนตัวอยู่ ‘ฉันคิดว่า...ถ้าแกไม่มีแผนที่...แกก็คงไม่ไปจากฉัน’

‘แล้ว...แผนที่นั่นอยู่ไหน’ เมอเตอัสเสียงราบเรียบ  แต่ฉันเดาได้ว่าเขากำลังตื่นเต้นสุด ๆ

‘พอฉันรู้ว่าแผนที่ฉบับจริงยังอยู่กับแก...ก็พอเดาทางได้ว่าแกอ้างเรื่องจะออกตามหาเพนนี...ทั้งที่ความจริงแกพร้อมที่จะเดินทางไปจากสิงหลาแล้วใช่ไหม’

‘แล้วท่านออกมาหาฉันที่นี่ทำไม...’

‘มาเพื่อจะขอร้องแกเป็นครั้งสุดท้าย...ว่าให้ทิ้งความฝันบ้า ๆ บอ ๆ แล้วอยู่เป็นหลักแหล่งกับฉันที่นี่’

‘ถ้าความฝันของท่านคือการค้าขาย...ความฝันของฉันคือการเดินเรือท่องโลก...ฉันก็มองความฝันของท่านพ่อเป็นเรื่องบ้าบอเช่นกัน’ เสียงเมอเตอัสเคร่งเครียดขึ้นอย่างชัดเจน

‘ถ้าแกชอบเดินเรือ...แกก็สามารถเป็นกัปตันเรือสินค้าของ วี.โอ.ซี ได้ ...แล่นเรืออยู่ในเส้นทางการค้า...ไม่ใช่คิดแต่จะแล่นเรือออกค้นหาแผ่นดินใหม่อะไรนั่น...ฉันไม่อยากให้แกตายไปโดยที่ฉันไม่รู้ว่าศพแกอยู่ที่ไหนกันแน่บนโลกใบนี้เหมือนลุงของแก’

ฉันคิดว่าเมอเตสคงมีเรื่องราวฝังใจเกี่ยวกับการตายของพี่ชายมาก่อนแน่ ๆ ...และด้วยความรักที่มีต่อเมอเตอัส...เขาจึงพยายามทำทุกอย่างไม่ให้ลูกชายจากเขาไป

‘ฉันขอโทษ...’ เสียงเมอเตอัสขึ้นจมูกและแหบพร่า ‘แต่...ฉันขอยืนยันไปตามเส้นทางที่เลือก...ถ้าฉันต้องตาย...ก็ขอตายเพราะการพยายามทำในสิ่งที่รัก...ไม่ใช่มีชีวิตอยู่กับสิ่งที่ไม่ต้องการ’

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องพักของกัปตัน แม้แต่ฉันเองยังต้องค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเพราะเกรงว่าเมอเตสจะได้ยิน

‘ฉันหมดปัญญาที่จะรั้งแกไว้จริง ๆ...’ เมอเตสพูดเสียงเบาหวิว ‘ถ้าแกทำอย่างที่พูดจริง ๆ...และออกเดินทางไปเมื่อไหร่...เมื่อนั้นฉันจะคิดเสียว่า...แกตายจากฉันไปแล้ว...เมอเตอัส’

‘ฉัน...รักท่านพ่อ...’

‘ฉันก็รักแกมาก...แกคงรู้ดีอยู่แล้ว’ เมอเตสพูดแค่นั้น ฉันก็ได้ยินเสียงเขาเดินออกไปจากห้อง

‘เดี๋ยวก่อน...โซปราส’ เมอเตอัสเรียกอีกคนไว้ ‘แผนที่นั่น...อยู่ไหน...ถึงมันจะไม่ใช่แผนที่เจิ้งเหอ...แต่ฉันขอคืน...และแกก็ลงจากเรือไปพร้อมกับพ่อของฉันได้เลย เพราะฉันไม่ให้แกอยู่บนเรือลำนี้อีกต่อไป’

เมื่อรู้สึกว่าคนอื่น ๆ ออกไปหมดแล้ว ฉันจึงผลุบศีรษะออกมาจากผ้าที่ปิดตัวอยู่บนเปล และทันได้เห็นเมอเตอัสเก็บแผนที่ไว้ในด้านในของตัวเสื้อ

‘ถึงจะผิดคาดไปหน่อย...แต่แผนของเธอก็ทำให้ฉันได้แผนที่เจิ้งเหอกลับมา’ เขาหัวเราะร่าหลังจากนั้น

‘ท่านจะออกเดินทางไปจากที่นี่ ๆ โดยไม่ยอมฟังพ่อของท่านบ้างหรือ’ ฉันยังติดใจประเด็นนี้  และมีความรู้สึกเห็นใจเมอเตสมากทีเดียว

‘เราจะออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า...ตอนนี้พวกลูกเรือที่ฉันไม่ไว้ใจก็ติดแหงกอยู่ที่ท่าเรือสิงหลาเรียบร้อยแล้ว’

ถึงตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเมอเตอัสจึงคัดเลือกพวกนั้นให้ลงจากเรือโดยหลอกว่าให้ไปช่วยตามหาฉัน  แต่ที่เข้าใจมากกว่านั้นคือ...นี่อาจเป็นแผนซ้อนแผนของเมอเตอัสที่จะให้ฉันติดอยู่บนเรือสำเภาลำนี้ก็ได้

‘ไม่ใช่เรา...เพราะฉันจะกลับไปที่สิงหลา’ ฉันลงจากเปลมายืนจ้องท้าทายและพูดน้ำเสียงหนักแน่น ‘ฟังเรื่องราวของฉัน...แล้วท่านจะเข้าใจว่า...ทำไม’

เกือบรุ่งสางแล้ว เมื่อได้เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเองให้เมอเตอัสฟังจนจบ ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมาก...แต่ดูเหมือนเมอเตอัสจะมีอาการช็อกไปพอสมควรเมื่อฉันยืนยันไปหลายรอบว่า...ทุกอย่างที่ฉันเล่าให้เขาฟังล้วนเป็นความจริง

‘เธอ...มาจากอนาคต  เนปาคนนั้นก็ด้วยจริง ๆ รึ’ เสียงเมอเตอัสยังพูดวนเวียนคำถามเดิม ๆ ‘แสดงว่า...แผนที่โลกที่เธอวาดให้ฉัน...ก็เป็นสิ่งที่มีอยู่จริงใช่ไหม’

‘ใช่’ ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตอบเป็นครั้งที่เท่าไหร่ ‘ฉันเข้าใจว่าเกินจะเชื่อ...แม้แต่ฉันก็ยังไม่อยากเชื่อ’

‘ถ้าอนาคตเป็นจริง...และไม่เปลี่ยนแปลง...ฉันก็ต้องตายเพราะออกตามหาคนรักไม่ใช่หรือ...แต่ที่เกิดขึ้นคือเธอไม่ได้หนี...และตอนนี้...ฉันยังไม่ตาย’ เมอเตอัสให้ข้อสังเกตุที่ทำให้ฉันอึ้งไปเหมือนกัน

นั่นสิ...หรือว่า...เรื่องราวจะเปลี่ยนไปจากที่ฉันเคยรับรู้...เมอเตอัสไม่ได้ถูกโจรสลัดฆ่าตายเพราะออกตามหาเพนนี

‘ถ้าอนาคตเปลี่ยนได้...ฉันขอให้เธอเลือกเดินทางไปกับฉัน’ เมอเตอัสวกกลับเรื่องเดิมในที่สุด

‘แต่ที่จะไม่เปลี่ยนคือ...ฉันไปกับท่านไม่ได้...ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในร่างนี้...ฉันจะต้องอยู่ที่สิงหลา’

‘หัวใจของเธอ...อยู่กับเขาใช่ไหม...ต่อให้ฉันบังคับฝืนใจเธอไปกับฉัน...หัวใจของเธอก็ยังคงมีแต่เนปา’

ฉันพยักหน้ายอมรับว่าเมอเตอัสพูดถูก  เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะหยิบกระดาษขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่าง พับเป็นจดหมายและลงตราครั่งก่อนจะยื่นส่งให้ฉัน

‘กลับไปและนำจดหมายฉบับนี้ให้พ่อของฉัน...แล้วเธอจะได้อยู่ที่สิงหลาต่อไปอย่างไม่ลำบาก’ เขาเงียบไปก่อนจะพูดต่อ ‘ถึงแม้ฉันคิดเปลี่ยนใจอยู่ที่นี่กับพ่อ...ฉันก็คงไม่มีวันมีความสุข...เพราะเธอมีใจรักให้คนอื่นซึ่งตอนนี้อยู่ในสถานะน้องบุญธรรมของฉัน’

‘จดหมายอะไร’ ฉันสงสัยขณะรับมาถือไว้ด้วยอาการใจหายที่เรื่องราวระหว่างฉันกับเนปาเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เมอเตอัสรีบเดินทางไปจากสิงหลา

‘ฉันจะไม่กลับไปส่งเธอที่ท่าเรือ...กลัวว่าตัวฉันเองจะเปลี่ยนใจระหว่างทางและบังคับให้เธอไปกับฉัน...เพราะฉะนั้น ฉันจะให้เธอไปกับเรือเล็ก...จงพายกลับไป...ไปหาหัวใจของเธอ...และฉันขอเสียมารยาทไม่กล่าวคำอำลา’

หลังจากลงไปอยู่บนเรือลำเล็ก ฉันชะเง้อมองหาเมอเตอัส...แต่เขาไม่ออกมายืนบนดาดฟ้าเรือให้เห็นเลยสักนิด

‘โชคดี...เมอเตอัส...เราต่างต้องเลือกเดินไปตามทางที่ตัวเองต้องการ’

ฉันพายเรือกลับไปทางร่องน้ำทางเข้าท่าเรือสิงหลา เมื่อพายไปสักพักจึงหันกลับไปดูด้านหลัง...และเห็นว่าเรือสำเภาของกัปตันเมอเตอัสกำลังกางใบแล่นห่างออกไปทุกขณะ

แม้จะมีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ แต่ฉันก็ยิ้มออกมาได้ทั้งน้ำตา...เมอเตอัสมีแผนที่ของแม่ทัพเจิ้งเหอ..และแผนที่โลกที่ฉันเขียนให้...การเดินทางของเขาคงเต็มไปด้วยเรื่องราวที่มหัศจรรย์อย่างแน่นอน

(โปรดติดตามตอนต่อไป)




Create Date : 30 เมษายน 2557
Last Update : 8 มิถุนายน 2557 18:08:20 น. 11 comments
Counter : 762 Pageviews.

 
เดี๋ยวไปอ่านตอนที่แล้วก่อนนะคะ
ดึกๆมาใหม่ค่า พี่แกะ


โดย: lovereason วันที่: 30 เมษายน 2557 เวลา:23:22:59 น.  

 
เขียนตอนนี้จบแล้ว ไม่รู้ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเอง...อกหัก

(คนเขียนแอบหลงรักเมอเตอัสซะเอง อิอิ)


โดย: ~My Birthday is on April 14~ วันที่: 30 เมษายน 2557 เวลา:23:28:42 น.  

 
เมอเตอัสไม่ตาย เพียงแต่ไปตามหาความฝันของตัวเองใช่มั๊ยคะ เยๆๆ แสดงว่าเรื่องที่ว่าตายเป็นแค่เรื่องลือกันมาเฉยๆ

แก้วก็เลยอยู่ในร่างเพนนีต่อไปสินะคะ
แล้วจะมาแยกร่างกันตอนไหนเนี่ย
ภาคหนึ่งถึงมีทั้งสร้อยทั้งเพนนี
อิอิ

งง อีกแล้วพี่แกะเนี่ย ><



โดย: lovereason วันที่: 1 พฤษภาคม 2557 เวลา:2:05:10 น.  

 
แวะมาอ่านแบบงง ๆ ต่อปายยยย 555
เมื่อไหร่จะมีแบบเรื่องสั้นจบเป็นตอน ๆ บ้างคะ


โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 2 พฤษภาคม 2557 เวลา:19:58:50 น.  

 

สวัสดีค่ะ
ขอบคุณที่แวะไปที่บล็อกนะคะ
ตอนแรกคิดว่าจะเมนต์ไม่ได้ต้องกด อีโมก่อน
newyorknurse


โดย: newyorknurse วันที่: 2 พฤษภาคม 2557 เวลา:20:15:37 น.  

 
บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ


 ~My Birthday is on April 14~Literature Blogดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 5 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

สวัสดีค่ะคุณแกะ
แวะมาอ่านต่อ
วันหยุดไม่ได้ไปไหนเลย ทำงานค่ะ


โดย: pantawan วันที่: 2 พฤษภาคม 2557 เวลา:22:11:27 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่แกะ

ปอมมีชาร้อนมาฝากพี่นะคะ




ฝนเริ่มตกแล้ว รักษาสุขภาพนะคะ


โดย: กาปอมซ่า วันที่: 3 พฤษภาคม 2557 เวลา:11:30:34 น.  

 
สวัสดีค่า

ตั้งแต่เล่นเน็ท ไม่ได้อ่านอะไรแบบจริงจังซักทีค่ะ
วันหลังขอเป็นเรื่องสั้นบ้างนะคะ อิอิ
ขอบคุณที่แวะไปเที่ยวด้วยกันค่า
ถ้าว่าง เชิญไปเดินเล่นด้วยกันอีกนะคะ


โดย: schnuggy วันที่: 4 พฤษภาคม 2557 เวลา:0:49:07 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณแกะ
แวะมาเยี่ยม สบายดีนะคะ
วันหยุดไปเที่ยวไหนหรือป่าวคะ


โดย: pantawan วันที่: 5 พฤษภาคม 2557 เวลา:21:04:33 น.  

 
คุณแกะ
แวะมาเขียนแล้วก็หายหน้าไป
อย่าปล่อยให้คนตั้งตารอเน้อ


โดย: pantawan วันที่: 10 พฤษภาคม 2557 เวลา:23:26:28 น.  

 
แอบคิดถึงคุณแกะเหมือนกันน่ะ แต่ดูท่าทางคุณแกะคงยุ่งเหมือนกัน อิอิ


โดย: au_jean วันที่: 29 พฤษภาคม 2557 เวลา:9:45:50 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

~My Birthday is on April 14~
Location :
สงขลา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 44 คน [?]






widget counter สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับเพื่อน ๆ บล็อกแก็งค์และผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน เจ้าของบล้อกเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรก ด้วยใจรัก เพราะเขียนแล้วมีความสุข...ทั้งนี้ งานเขียนทุกชิ้นมีลิขสิทธิ์ตามกฏหมาย เพราะฉะนั้น ห้ามนำไปดัดแปลง ต่อเติม แก้ไข และเผยแพร่เป็นผลงานของตัวเองเชียวนะคะ เพราะจะถือเป็นการกระทำผิดกฏหมายลิขสิทธิ์ ขอบคุณค่ะ
New Comments
Friends' blogs
[Add ~My Birthday is on April 14~'s blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.