" ด.ช.ต้นน้ำ และ ด.ญ.ปลายดาว ..(ตะพาบ 38)"




"เด็กชายต้นน้ำ และเด็กหญิงปลายดาว"




1.


บรรยากาศยามเย็นแดดร่มลมตก ปลายเดือนธันวา..


บนขบวนรถไฟสายเหนือ หญิงสาวหน้าตาใสๆธรรมดาคนหนึ่ง


กำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง เอาหน้าไปรับลมเย็นๆและปล่อยความคิดให้หลุดลอย.....


แต่แล้วจู่ๆ เธอกลับได้ยินเสียงใสๆ ของเด็กพูดคุยหยอกล้อกัน


แต่เสียงนั้นฟังแล้วช่างอยู่ไกลราวกับว่ามันเป็นแค่เสียงกระซิบของเด็กน้อย


แล้วเสียงที่ได้ยินก็คือ เสียงของด.ช.ต้นน้ำ และด.ญ.ปลายดาว


ที่กำลังพูดคุยกัน อย่างกับเป็นเพื่อนกันมานานแสนนาน ทั้งที่ เด็กทั้งสองเพิ่งจะได้รู้จักกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมง ที่ผ่านมา


เด็กทั้งสองคนสนิทเป็นเพื่อนกันได้เร็ว เพียงเพราะได้รู้ว่า เด็กทั้งสองคนมีบ้านอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน


แต่เรียนกันคนละโรงเรียน เลยทำให้ไม่ได้เจอกัน


เมื่อมาเจอกันในที่นี้ เด็กทั้งสองคนจึงดีใจที่ได้เพื่อนใหม่ ที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน บ้านใกล้กันนั้นเอง






2.


เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้


เด็กทั้งสองคน ด.ช.ต้นน้ำ และด.ญ.ปลายดาว ยังคงเป็นเพื่อนที่วิ่งเล่นหยอกล้ออย่างคนสนิทกันมานานแสนนาน


ที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนกับคนที่เพิ่งรู้จัก แล้วแบ่งปันของเล่นให้แก่กันเพียงเท่านั้น


แต่ไม่รู้เพราะเหตุอะไร การเล่นหยอกล้อของเด็กทั้งสองคน ถึงได้มีความรุนแรงขึ้น ราวกับว่า


พฤติกรรมเหล่านั้นได้เติบโตตามเวลาที่สองคนได้รู้จักอย่างนั้นละ


ด้วยเด็กชายที่ตัวโตและแข็งแรงกว่า เวลาเล่นจึงลืมว่าด.ช. จะแข็งแรงกว่าด.ญ.


จึงทำให้ด.ช.ต้นน้ำ หยอกล้อ ด.ญ.ปลายดาว แรงไป ถึงขนาดตามตัว ด.ญ.ปลายดาวมีรอยเชียวเป็นจ้ำๆ


แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้พฤติกรรมของ ด.ญ.ปลายดาว ว่าจะหยุดที่จะเล่นกับ ด.ช.ต้นน้ำไหม


ด.ญ.ปลายดาวกลับคิดที่จะเล่นหาวิธีแกล้ง วิธีเอาคืนให้ ด.ช. ต้นน้ำได้เจ็บตัวบ้าง


ซึ่งมันก็ไม่เป็นอย่างที่ด.ญ.ปลายดาวคิดไว้


เพราะด.ช.ต้นน้ำแค่รู้สึกเจ็บเล็กน้อย ส่วนด.ญ.ปลายดาวกลับมีรอยเชียวช้ำตามตัวที่เพิ่มขึ้น






3.


เสียงหวู้ดรถไฟ ดังมาแทรงในโซนประสาทความคิดของหญิงสาว


ทำให้หญิงสาวกลับมาอยู่กับบรรยากาศตรงหน้าอีกครั้ง


หญิงสาวถึงได้รู้ว่าเสียงที่ได้ยินราวเสียงกระซิบของเด็กน้อยนั้น


คือ ความทรงจำในส่วนลึก ความรู้สึกของเธอนั้นเอง


ภาพทุกภาพที่เธอได้เห็น เสียงทุกเสียงที่เธอได้ยินราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมด มันเพิ่งจะเกิดขึ้นนั้นเอง


เว้นเสียแต่เรื่องต่อจากนั้น เธอกลับนึกอะไรไม่ออกว่า สุดท้ายแล้ว


เรื่องราวระหว่างด.ช.ต้น ข้าว และ ด.ญ.ปลายดาว นั้นเป็นอย่างไร


หญิงสาวพยายามนึกยังไงก็นึกไม่ออก พอๆกับเหตุผลที่ว่า


ทำไมเธอจะต้องมานั่งรถไฟขบวนนี้ เพื่อไปสถานที่แห่งหนึ่ง ในเวลาช่วงปลายเดือนธันวา ของทุกปี





………………………………………………………………






และแล้วก็ได้เอาการบ้านมาส่ง บนถนนสายนี้มีตะพาบ ตามเพื่อนๆ พี่ๆอีกหลายๆคน
อ่านรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างก็ขอฝากเรื่องไว้ให้อ่านกันเล่นๆด้วยนะค่ะ

ปุลุ ภาพที่เอามาแทรกในตอนท้ายนี้ แอบเซฟมาจากเว็บไซต์ที่หาได้จาก Google นะค่ะ




Create Date : 25 สิงหาคม 2554
Last Update : 28 พฤศจิกายน 2555 14:33:45 น.

25 comment
เจ็บแต่ตอนหายใจ
Location :
สุราษฏร์ธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เจ็บแต่ตอนหายใจ มาจาก เพลงๆ หนึ่ง
ที่บังเอิญฟังแล้วมันใช่ โดนใจ
เพราะตราบใดที่..เรายังมีลมหายใจอยู่
เราก็ยังรู้สึก และรับรู้ สิ่งต่างๆ
และนั้นคือเหตุผลของการเป็นตัวเรา

พูดถึงล็อกอิน "เจ็บแต่ตอนหายใจ"
หรือคุณเจ็บ ที่เพื่อนบางคนที่เรียกเรา
คุณเจ็บ ก็คือ....

...ผู้หญิงคนหนึ่งที่ แอบมีโลกส่วนตัวอยู่บ้างบางเวลา
...ชอบที่จะนอนอ่านหนังสือที่ชอบ ฟังเพลง
เพราะๆ มากกว่าออกไปเดินเบียดเสียดกับคนข้างนอก
...เป็นคนง่ายๆ แต่เหมือนจะเยอะในความคิด
...เป็นคนที่อ่อนไหวกับเรื่องราวง่ายๆ และแอบเหงาอยู่บ่อยๆทั้งที่ไม่ได้อยู่คนเดียว
...เป็นคนที่คิดว่าเข้ากับคนง่าย ถ้าเขาฟัง และพูดคุยกับเรารู้เรื่อง
....และน้องเล็กของบ้าน แต่ต้องคอยรับรู้เรื่องราวของครอบครัวมากกว่าพี่สาวคนโต

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
*★*...Time 's the best answer...*★*


New Comments