P-Kong Fic: แอบรัก


...ผมว่า....ผมกำลังตกหลุมรัก....

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองไปร่างชายหนุ่มในชุดขาวที่กำลังช่วยประคองหญิงชราเดินอยู่ในโถงทางเดินของโรงพยาบาล

หลังจากที่ผมจ้องมองคนคนนี้มาตลอดเป็นเวลาเกือบเดือน ผมก็รู้สึกแน่ใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่า...คนคนนี้เป็นสาเหตุให้ผมหวั่นไหว....ผมรู้สึกใจเต้นแรง...เวลามองเห็นเค้า...

ผมไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครมาก่อนเลยนะ...โดยเฉพาะกับผู้ชายด้วยกัน...

ผมอยากคุยกับเค้าอีกจัง...เพียงแค่วันนั้นที่เราเจอกันครั้งแรก...ได้คุยเพียงแค่ไม่กี่ประโยคผมก็...ถอนสายตาไปจากเค้าแทบไม่ได้...

ทำยังไงดี...ผมไม่เคยจีบผู้ชายด้วยกันมาก่อนเลยนะ...แต่ไม่ไหวแล้ว...ผมอยากคุยกับเค้าอีกจนแทบทนไม่ได้จริงๆ

ขาผมพาร่างเค้าไปใกล้กับร่างที่ผมถวิลหาโดยไม่ทันคิด...ผมก็เอ่ยปากออกไปแล้ว...

“เอ่อ...คุณครับ”

ดวงตากลมโตที่ทำให้ผมใจละลายหันมามองสบตาเป็นครั้งแรก...แล้วรอยยิ้มจากริมฝีปากเล็กๆ นั่น ก็ส่งมาให้ผม...

ผมลืมวิธีหายใจไปแล้ว....

“ครับ...มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ” เสียงหวานๆ ดังออกมาจากปากคนตรงหน้า เพราะเหตุที่ผมอึ้งไปนาน

ผมเริ่มบังคับตัวเองให้หายใจเข้าออก...

“เอ่อ...คือ...ผมอยากจะสอบถามว่า...คือ...”

ใบหน้าหวานไร้ที่ติ...เอียงเล็กน้อย...แล้วส่งยิ้มให้อีกครั้ง... “ว่าไงครับ...”

ผมต้องบังคับให้หัวใจเต้นเบาลงบ้าง...พยายามรวบรวมคำพูดให้เป็นประโยค

“เอ่อ...คือ....ผมอยากจะปรึกษาว่า...ผมอยากทำกายภาพบำบัดบ้าง...จะทำได้มั้ยครับ”

“อ๋อ...ได้สิครับ...เชิญทางนี้เลยครับ...เดี๋ยวเรามาคุยรายละเอียดกัน”

ขาผมเดินตามร่างนั้นไปโดยอัตโนมัติเหมือนมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น....

เราเดินเข้ามาในบริเวณห้องกายภาพบำบัด...มีโต๊ะและเก้าอี้อยู่สองฝั่ง...ผมนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับคนหน้าหวาน...

มือเรียวยาวหยิบใบปลิวขึ้นมาพร้อมจะอธิบาย...

“กายภาพบำบัดมีหลายแบบนะครับ...ไม่ทราบว่าคุณมีปัญหาเกี่ยวกับกล้ามเนื้อ...กระดูก...หรือระบบประสาทครับ...”

“เอ่อ...ผมมีปัญหาเกี่ยวกับระบบประสาทครับ”

“โอเคครับ...ถ้าอย่างนั้นเราต้องเอาผลการตรวจของคุณมาดูก่อนนะครับว่าคุณจะต้องทำกายภาพบำบัดแบบไหน...”

เสียงหวานๆ ยังคงอธิบายต่อไปไม่หยุด...แต่หูของผมไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว...สายตาของผมมองอยู่ที่ดวงตากลมโตคู่นั้น...ริมฝีปากที่ขยับ...

“คุณ...คุณครับ” เสียงหวานๆ เปลี่ยนเป็นจังหวะห้วนสั้นจนผมรู้สึกตัว

“คุณชื่ออะไรครับ...ผมจะได้ไปขอประวัติคุณ”

“เอ่อ...ครับ...ผมชื่อทศวัฒน์ครับ”

นิ้วมือเรียวจับปากกาขีดเขียนตามคำพูดผม...ผมอยากคุยกับเค้าก่อน...ยังไม่อยากให้เค้าลุกเดินจากผมไปเลย..

“เอ่อ...แล้วคุณละครับ...ชื่ออะไร”

ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษด้วยความสงสัย...วูบหนึ่งผมว่าผมเห็นแววตาแห่งความกังวล...แต่มันก็หายไปแทบจะทันที...

“ผมชื่อ...ก้องบดินทร์ครับ...”

“คุณหมอก้องบดินทร์...ผมเรียกคุณหมอก้องได้มั้ยครับ”

“ไม่ต้องเรียกคุณหมอหรอกครับผมเป็นแค่นักกายภาพบำบัด”

“งั้น...คุณ...ก้อง...”

รอยยิ้มบางๆ ถูกส่งมาจากเจ้าของชื่อ....ทำเอาผมต้องควบคุมลมหายใจอีกครั้ง...

“เรียกผมว่าทศก็ได้นะครับ”

“ครับ...คุณทศ...งั้นเดี๋ยวขอผมไปเช็คประวัติคุณก่อนนะครับ...รอสักครู่”

“เอ่อ...เดี๋ยวครับ...คุณก้อง...”

ร่างคนถูกเรียกชะงักตัว...แล้วหันมามองหน้าด้วยดวงตาสดใสอีกครั้ง...

“ถ้าผม...ทำกายภาพบำบัดที่นี่...แล้ว...เอ่อ...ผมขอให้คุณเป็นนักกายภาพบำบัดของผมได้มั้ยครับ”

ร่างคนตรงหน้าชะงักไปเล็กน้อย...ใบหน้าแววตาแสดงถึงอาการตระหนักรู้อะไรบางอย่าง...ทำให้ผมใจหาย...นี่ผมรุกเร็วไปรึเปล่าเนี่ย...

คนหน้าหวานยังไม่ทันได้ตอบอะไร...จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้น...

“อ้าวก้อง...ทำอะไรอยู่...ไหนว่าจะกลับบ้านแล้วไง...รับคนไข้เหรอ”

ก้องหันไปตามเสียงเรียกของหญิงร่างเล็กสวมชุดสีขาว...

“ครับพี่...พอดีคุณ...เอ่อ...คนนี้...เค้าถามข้อมูลเกี่ยวกับกายภาพบำบัด”

ทำไมใจผมมันเจ็บแปลกๆ...ที่เค้าไม่เรียกชื่อผมกันนะ...

หญิงร่างเล็กหันมายิ้มให้ทศแล้วหันไปถามก้องอีกครั้ง “แล้วเช็คประวัติคนไข้รึยัง”

“ยังเลยครับพี่....พอดีว่ากำลังจะไป”

“งั้นพี่ทำให้เอง...ก้องกลับบ้านเถอะ...วันนี้ต้องรีบเตรียมตัวอีก...”

สายตาคู่หวานลังเลเล็กน้อย...มองมาทางผม...สลับกับหญิงร่างเล็กคนนั้น...

ผมไม่อยากปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปเลย...ผมอยากคุยกับเค้าอีก...อยากอยู่กับเค้า....แต่...

“ไปเถอะก้อง...พีมารอแล้วไม่ใช่เหรอ...เดี๋ยวต้องรีบไปเก็บข้าวของอีก...จะไปฮันนีมูนทั้งทีให้แฟนรอไม่ดีนะจ้ะ”

ใบหน้าหวานแดงขึ้นไปถึงหูในทันที...ถ้าไม่มีประโยคก่อนหน้านี้มาทำให้ใจผมตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มล่ะก็...ผมคงจะหายใจติดขัดเพราะใบหน้าเขินอายสุดแสนน่ารักนี้...แต่...แต่...

“ฮันนีมูนอะไรกันพี่...พูดออกมาได้”

“อะไรกัน...พี่พูดความจริงนะ...” ไม่พูดเปล่าหญิงร่างเล็กเดินมาคว้ากระดาษในมือก้อง

“ไป...กลับไปได้แล้ว”

“เอ่อ...งั้น...ผมขอตัวก่อนนะครับ...คุณ...ทศ...”

ผมไม่มีแรงแม้แต่จะพยักหน้า...หรือยิ้มส่งลา....แต่เค้าก็เดินจากผมไปไกลขึ้นเรื่อยๆ...เรื่อยๆ...

ผมเดินหนีออกมาจากโต๊ะตัวนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...แล้วผมเดินมาที่ลานจอดรถทำไมก็ไม่รู้....ผมหวังจะเห็น...เห็นร่างนั้น...อีกครั้ง...ล่ะมั้ง

แล้วผมก็พบ...ร่างคนหน้าหวาน...ยืนอยู่ที่รถยนต์สีเงิน...กับผู้ชาย...อีกคน...

“โห...พี...อย่าโกรธสิ...ผมติดคนไข้นะ”

“อะไรกันก้อง...ไหนบอกว่าจะรีบออกมาไง”

“ก็ผมก็พยายามรีบแล้วนะพี...แต่มันมีเหตุจำเป็นนี่นา...มันเป็นงานนะ”

นิ้วมือเรียวที่ผมจ้องมองอย่างหลงใหล...เอื้อมมือไปแตะไหล่ของผู้ชายอีกคนที่ชื่อพีอย่างขอโทษ...

“ขอโทษนะพี”

ชายหน้าคมในเสื้อเชิ้ตสีเทาพับแขนถอนหายใจ...แล้วส่งยิ้มอ่อนโยนให้คนหน้าหวานของผม...

แล้วจู่ๆ คนหน้าคมก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหวาน...จนผมตกใจ...ไม่ใช่แค่ผมคนหน้าหวานก็ตกใจไม่แพ้กัน...

ใบหน้ากลม...แดงระเรื่อ...เมื่อคนหน้าคมกระซิบอะไรบางอย่างที่ผมไม่ได้ยิน...

แล้วใบหน้าหวานก็ก้มหน้างุด...แสดงอาการคิดหนัก...ในระหว่างที่คนหน้าคมรอคำตอบ...

แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของใบหน้าคม...เมื่อคนหน้าหวานกระซิบตอบกลับมาเป็นคำตอบรับ...

แล้วทั้งคู่ก็ขึ้นรถเคียงคู่กันออกไป....

ผมยืนอึ้ง...รู้สึกเหมือนจุกตันอยู่ที่หน้าอก...ทำไมนะ...ความรักมันถึงได้สิ้นสุดลงง่ายดายขนาดนี้...

เข่าที่อ่อนระทวย...พาร่างทรุดลงไปบนพื้น...หลังแนบกับเสาต้นใหญ่...

----------------------------------------------

Missing Conversation....

พียิ้มแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ก้อง...กระซิบเสียงแผ่วเบา...

“ก้อง...ถ้าอยากให้ผมยกโทษให้...ถ้างั้นทุกคืนตลอดทริป...คุณต้องยอมผม...ห้ามงอแงนะ”

“หือ...ผมจะงอแงเรื่องอะไรพี...”

โดยไม่ต้องมีเสียงตอบ...ใบหน้าของพีที่ยิ้มเจ้าเล่ห์บอกก้องได้หมดทุกอย่าง...

ใบหน้าก้องร้อนผ่าว...เลือดฉีดขึ้นบนหน้า...

“ก้อ....ได้...”

แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็กว้างขึ้นอีก...แต่ใบหน้าคมก็ยังไม่ถอยออกไป...แล้วจู่ๆ เสียงเข้มก็เอ่ยออกมาโดยไม่ตั้งตัว

“รักนะ”

คำบอกรักคาดไม่ถึงทำเอาก้องหน้าแดงยิ่งขึ้นไปอีก...

“....” >/////<

พีหัวเราะในลำคอแล้วเดินไปเปิดประตูรถให้ก้อง...แล้วพาตัวเองประจำหลังพวงมาลัย...แล้วขับรถออกไป...

-------------------------------The End------------------------------



Create Date : 20 มิถุนายน 2554
Last Update : 20 มิถุนายน 2554 23:37:50 น.
Counter : 2389 Pageviews.

17 comments
  
เอิ่ม หายไปชาติเศษๆ ไม่รู้จะจำกันได้มั้ย งานยุ่งหัวหมุนกระจุยเลยค่ะ -_-"

กราบขออภัยท่านผู้อ่านเป็นอย่างสูงนะคับ

แล้วแบบว่าหายไปตั้งนานยังมาลงฟิคอะไรก็ไม่รู้อีก เค้าขอโต๊ดดดด

แบบว่าไม่รู้เป็นอะไรแค่อยากเขียนแบบแอบรักเค้าข้างเดียวน่ารักกุ๊กกิ๊กใจเต้นตึกตักไรแบบนั้นอ่า

ฉากหวานๆ ก็แทบไม่มีเลย เค้าขอโต๊ดดดด >/\\<

เอาเป็นว่าจะพยายามไม่หายหัวละกันนะคะ แล้วจะกลับมาชดเชยให้ใหม่ก๊าบบบบบบบ

รักคนเมนท์ฮับ ^^
โดย: SweetieKate วันที่: 20 มิถุนายน 2554 เวลา:23:41:16 น.
  
หายไปนาน เลยนะคะ แต่ก็น่ารักเหมือนเดิม เลย คนคู่นี้ (คนแอบหื่นกับคนแอบเขิน) อ่านแล้ว สดชื่นอย่างแรงงงงงงง อิๆๆ^___^".
โดย: lek^lek. IP: 223.204.9.191 วันที่: 21 มิถุนายน 2554 เวลา:1:32:50 น.
  
น้องก้องเนี่ยเสน่ห์แรงตลอด ตอนเวลาที่ทศมองก้อง
เห็นภาพเลยว่าน่ารักขนาดไหน มีเสน่ห์ที่สุด
โดย: sngg IP: 58.9.114.185 วันที่: 21 มิถุนายน 2554 เวลา:6:01:24 น.
  
คุณเกด คนอ่านคิดถึงมากกกกกกกกก นึกว่าจะทิ้งกันซะแล้ว เห็นตอนใหม่ก็ดีใจ อิอิ

ฟิคตอนนี้มาแปลกจัง แต่ก็ดีนะ

ป.ล. คุณพีกับน้องก้องจะไปฮันนีมูนกันหรอออออออ ก้องต้องยอมทุกคืนด้วย หุหุ อยากไปอยู่ใต้เตียงเค้าซะจริงๆ แอร๊ยยยยยยย
โดย: หนึ่งในสาวก IP: 49.48.209.139 วันที่: 21 มิถุนายน 2554 เวลา:6:26:48 น.
  
กรี๊ดดดดดดด......น้องเกดคิดถึงจัง
หายไปนานเลยเนอะนึกว่าจะทิ้งแฟนฟิคไปซะแล้ว
ดีใจจังได้อ่านฟิคหวานๆ ของน้องเกดอีก.....
แหม!!!!!น้องก้องของเราเนี่ยเสน่ห์แรงจังเนอะ
มีแต่คนมาหลงรัก(ก็คนมันน่าร๊ากก)อ่ะ
แอบสงสารอีตาทศนี่จังยังไม่ทันเริ่มก็จบซะแล้ว!!!!
น้องเกดบอกไม่มีฉากหวานๆ....แต่ที่ไหนได้คะ
คนอ่านจิ้นไปไกลแล้วฮิ๊ววววว......ฮันนีมูนๆๆๆๆ
รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ"^^__^^"

โดย: Keamdeang1@smile IP: 58.9.49.146 วันที่: 21 มิถุนายน 2554 เวลา:7:29:57 น.
  
แล้วคุณเกดจะมีตอนฮันนี่มูนมาฝากแฟนๆมั๊ยค่ะ รอด้วยใจจดจ่ออิอิ
โดย: NasMalta IP: 88.203.72.25 วันที่: 21 มิถุนายน 2554 เวลา:16:55:50 น.
  
เม้นท์เพิ่ม"ขีดเส้นใต้คำว่า ฮันนีมูน" ได้เวลาออนทัวร์แล้ว เย้!!!!!!!!
โดย: sngg IP: 58.11.170.129 วันที่: 21 มิถุนายน 2554 เวลา:22:38:20 น.
  
มายกมือสนับสนุนขอไปอยู่ใต้เตียงของห้องสวีท....
ด้วยอีกคนค่ะน้องเกด.....(หื่นจริงไรจริงนะแกรร)
อยากอ่านตอนฮันนีมูนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน......
โดย: Keamdeang1@smile IP: 58.11.56.123 วันที่: 22 มิถุนายน 2554 เวลา:7:47:40 น.
  
ยอมรับว่าตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะเขียนตอนฮันนีมูนจริงๆ นะ แค่จะคิดเหตุการณ์อะไรให้มันหักอกตาทศได้แน่ๆ แค่นั้นแหละ อิอิ

แต่ตอนนี้มีคนรีเควสเยอะขนาดนี้แร้ว ไรท์เตอร์ก็คงใจอ่อนอีกตามเคย วะฮะฮ่า... (จิงๆ คืออยากเขียนอยู่แล้ว เหอเหอ)

งั้นเดี๋ยวจะจัดฮันนีมูนซีรียว์มาละกันนะค้าบบ จะขึ้นกรุ๊ปบล๊อคใหม่เลยด้วย เย้ๆๆๆ แต่อดใจรอกันไปก่อนน้า ข้าเจ้ายังไม่ค่อยจะว่างเลยเด้อ..

รอติดตามกันนะค้าบบ
โดย: SweetieKate วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:17:18:51 น.
  
ตามมาอ่านฟิคหวานๆ ค่ะชอบฟิค พี ก้องของคุณณSweetikateอ่านทีไรก้ละเมียดละไม และเร้าใจกับฟิคncตลอด เขียนได้ดีมากๆเลยค่ะ

ปล.ดีใจจะได้อ่านตอนที่เค้า ไปฮันนีมูนกัน อิอิ
โดย: สาวก IP: 110.49.241.98 วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:23:17:02 น.
  
ในที่สุด เราก็จะได้ไปมุดใต้เตียงคู่หวานแย้ววววว หุหุ อดใจรอแทบไม่ไหว

รอๆๆๆๆๆ ฮันนีมูน เดอะซีรี่ย์

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด (ดีใจนำ้ตาคลอ อิอิ)
โดย: หนึ่งในสาวก IP: 49.48.209.177 วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:23:19:11 น.
  
เย้!!!!!!!!!กัปตันบอกว่าจะพาขึ้นเครื่องเตรียมบินไปกับก้อง-พี
ผู้โดยสารพร้อมเดินทางไปกับทัวร์อันแสนหวานแล้ว
อย่าให้เครื่องดีเลย์นานน๊ะ จัดกระเป๋ารอแล้วจ้า
โดย: sngg IP: 110.168.177.186 วันที่: 24 มิถุนายน 2554 เวลา:6:49:26 น.
  
รอติดตามถ่ายทอดสดทริปฮันนีมูนนะค่ะ
โดย: aumaum IP: 61.47.31.49 วันที่: 25 มิถุนายน 2554 เวลา:11:49:32 น.
  
เคลิ้ม คู่รักคู่นี้เห็นทีจะไม่ได้ออกไปhunny moon นอกห้องมั้งๆ
โดย: ji IP: 58.10.198.102 วันที่: 22 กรกฎาคม 2554 เวลา:22:47:25 น.
  
อร๊ายยยยย สงสารคุณทศจัง มาช้าไปไม่ทันพี ฮิๆ
โดย: FlukeFan IP: 183.89.133.177 วันที่: 26 ตุลาคม 2554 เวลา:14:56:01 น.
  
น่าสงสารจัง
แต่ก็สะใจ



#เรามันพวก 'ใจร้าย' อ่ะนะ
โดย: love love PK IP: 118.173.27.5 วันที่: 5 ตุลาคม 2555 เวลา:23:02:31 น.
  
เลขบัตรประชาชน 1412000062681 มุจรินทร์ ฆะระบุตร อีแพรว เกิด 13 ตุลาคม 2536ที่อยู่ 55หมู่8 ต.สร้างคอม อ.สร้างคอม จ.อุดรธานี บิดาชื่อนายเมรี ฆะระบุตร พีน้องอีก 2คนของอีดอกทองมุจรินทร์ชื่อ นายนัฐกรณ์ ฆะระบุตร และนายกฤษดา ฆะระบุตร ผู้หญิงคนนี้ทำลายครอบครัวคนอื่น เป็นเมียเก็บผู้ชายที่เขามีลูกมีเมียแล้วอยู่ 2ปี (ระหว่าง 2557-2558) ทั้งๆที่ยังเรียนไม่จบ และรู้มาตลอดว่าผู้ชายมีครอบครัวแล้ว ทำให้ผู้หญิงด้วยกันต้องตกนรกทั้งเป็น ต้องอยู่กับความทรงจำอันเลวร้ายไปชั่วชีวิต ขอให้เอาเงินที่ผู้ชายไปเลี้ยงดูมาคืนก็หน้าด้านหนีไปเฉยๆ ขอให้ผลกรรมที่มันได้ทำไว้กับครอบครัวคนอื่นจงตจรินทร์กถึงครอบครัวของมันบ้าง ขอให้ตราบาปจงติดอยู่ในใจมันไปชั่วชีวิต พ่อแม่มันที่ไม่รู้จักสั่งสอนเลือดเนื้อให้รู้จักผิดชอบชั่วดี ปล่อยให้ไปทำร้ายคนอื่น จงได้รับกรรมที่ลูกสาวตัวเองได้ก่อไว้ด้วยเถิด ขอให้แรงอธิษฐานในครั้งนี้จงส่งไปยังครอบครัวฆะระบุตรด้วยเถิด Mudjarin Kharabut #mudjarinkharabut #mudjarin #kharabut #pepraew #pepraew13 #มุจรินทร์ฆะระบุตร #มุจรินทร์ #ฆะระบุตร #เมรี ฆะระบุตร
โดย: ความรักสวยงาม ความเลวทรามที่ไปแย่งคนรักเขา น่ารังเกียจ ทุเรศ มุจรินทร์ ฆะระบุตร IP: 134.196.149.27 วันที่: 1 กรกฎาคม 2559 เวลา:13:10:00 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

StayOnYourSide
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



New Comments
มิถุนายน 2554

 
 
 
1
2
3
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
20 มิถุนายน 2554