Group Blog
มกราคม 2560

1
2
3
5
7
9
14
15
18
21
23
24
25
26
27
28
29
31
 
 
All Blog
ความเป็นแม่ ใช่ว่าใคร ๆ ก็เป็นได้..(10)


เกาะสมุย..ที่นี่ฉันไม่เคยมา และไม่คิดว่าจะได้มาอาศัยอยู่ที่นี่
แต่ก็เป็นไปแล้ว ฉันตัดสินใจ พกเอกสารส่วนตัวใส่กระเป๋า
ออกเดินหางานไปเรื่อย ๆ สมัครไปเรื่อย ๆ ทุกที่
แต่ก็มาสะดุดที่โรงเรียนอนุบาลซึ่งตั้งอยู่ปากซอยหน้าบ้าน
ฉันคิดว่า ถึงฉันจะไม่มีรถ ฉันก็สามารถเดินไปทำงานได้
และตกลงกับน้าว่า รบกวนให้ช่วยดูแลหลานหน่อย ตอนเช้าจะเอามาส่ง
และตอนเย็นจะรีบกลับมารับกลับ ก็สะดวกมากเพราะน้า
พักอยู่อพาร์ทเม้นต์เดียวกัน น้าอยู่ชั้นล่าง ฉันอยู่ชั้นบนกับลูก
ตอนนั้นค่าเช่าก็ 3500 ยังไม่รวมน้ำ-ไฟเบ็ดเสร็จแล้วก็ประมาณ 3800
เงินเดือนที่ได้ 8000 พอดี ๆ แล้วก็ต้องให้น้าอีก 3000 ทุกเดือนค่าเลี้ยงลูก
ดูแล้วก็ไม่น่าพอ เหลืออยู่ประมาณ 2000 กว่าบาท ตรงนี้ก็หมดไปกับ
ค่านม กับผ้าอ้อมสำเร็จรูป ที่พอเงินเดือนออกปั๊บ ก็ต้องไปซื้อตุนไว้ให้พอ
สำหรับ 1 เดือน.. มันก็ยากค่ะ ที่จะอยู่ได้ด้วยเงินเท่านี้
ก็เลยพยายามหาของอะไรไปขายที่โรงเรียน ก็พอจะถูไถไปได้แต่ละเดือน
ส่วนพ่อของลูก ฉันคิดว่าฉันไม่อยากโทรไปขอเงิน เพราะฉันไม่ใช่คนหน้าเงิน
และจะไม่สอนลูกให้โทรไปขอเงินพ่อ เพราะลูกของฉันไม่ใช่เด็กเห็นแก่เงิน
เพราะแม่จะสอนเขาให้มีศักดิ์ศรีและสอนให้เขายืนหยัดได้ด้วยตัวเอง
ลูกชายของฉัน หน้าตาน่ารัก น่าชัง น้าพาไปขายของด้วยทุกวัน
คนในตลาดทั้งเถ้าแก่เอย  ลูกจ้างเอยในตลาดแถวนั้นเอ็นดูเด็กน้อยคนนี้มาก
อยู่เป็นปี ๆ จนกระทั่งมาถึงจุดเปลี่ยน..
ลูกชายตัวน้อยของฉัน ไข้ขึ้นสูงมาก เกือบ 40องศา ฉันพาไปหาหมอ
ที่อนามัยเพราะเข้า โรงพยาบาลเอกชนไม่ไหว  บุคลากรที่อนามัยแนะนำว่า
น่าจะเป็นโรคปาก-เท้าเปื่อย ให้รีบไปโรงพยาบาลใหญ่โดยด่วนจะได้ตรวจ
ให้ละเอียด เพราะไข้สูงอย่างนี้อันตรายมาก..
ฉันจึงตัดสินใจบอกน้องของพ่อ ให้ช่วยไปส่งที่โรงพยาบาลที่หน้าทอน
แต่คำตอบที่ได้รับคือ  ไม่กล้าไปส่ง เพราะกลัวหลานอีกคน (หลานแท้ ๆของเขา)
จะติดเชื้อโรค  ก็เออนะ เป็นไปได้นะคนเรา ทุเรศจริง ๆ
นี่ฉันฝากชีวิตของฉันกับลูกไว้กับคนอย่างนี้หรือ..
ฉันก็ตัดสินใจ จะไม่ไปข้องเกี่ยวอะไรกับเขามากมาย อยู่ ๆ กันไป
ต่างคนต่างอยู่ วันนั้นแม่โทรมาหาฉันพอดี ได้ยินเสียงฉันเหมือนเป็นหวัด
แม่ถามว่าเป็นอะไรมากไหม ฉันก็ร้องไห้ใหญ่ แล้วก็เล่าให้แม่ฟัง
แม่ก็เสียใจที่ช่วยอะไรไม่ได้มาก  และแม่ก็โทรหาน้องชาย  น้องฉันเขาทำงาน
และพักอยู่ที่สมุทรปราการ เป็นทหารเรืออยู่หลายปีแล้ว น้องรู้เข้าก็โกรธมาก
ว่าไม่น่าทำกันขนาดนี้  ไม่มีน้ำใจจริง ๆ
น้องชายและแม่ก็คิดหาทางช่วยเหลือ .. ฉันกับลูก
น้องชายโทรมาคุยกับฉัน เรื่องงาน บอกว่าที่สมุทรปราการมีงานเยอะมากนะ
ทำงานเลี้ยงหลานได้สบาย ๆ อยากให้ออกมาจากตรงนั้นเสียเถอะ
ฉันก็สองจิตสองใจอยู่นาน เพราะรู้กันอยู่ว่ากรุงเทพฯนั้นคนเยอะ
เอาตัวรอดกันทั้งนั้น ไม่เหมือนคนบ้านนอก
และฉันก็กลัวว่าจะทำงาน ในกรุงเทพฯไม่ได้ กลัวไปหมดก็ปฏิเสธน้องไปหลายที
จนสุดท้าย ฉันก็ตัดสินใจจะไปอยู่กับน้อง หลังจากคุยกันเรียบร้อย
เรื่องหลานว่า ยังไง ๆ ก็ต้องรบกวนน้องนะ เพราะพี่ไม่มีใครจริง ๆ..
กลับบ้านก็ไม่ได้..  
นัดแนะกันเรียบร้อย น้องก็หาวันว่าง มารับฉันถึงเกาะสมุย..
เห็นหลานครั้งแรก.. น้องฉันรีบโทรหาแม่บอกว่า "แม่ครับ หลานน่ารักมากครับ"
ฉันก็ได้แต่ยิ้มด้วยความขอบคุณ
..................



Create Date : 22 มกราคม 2560
Last Update : 22 มกราคม 2560 15:47:07 น.
Counter : 311 Pageviews.

2 comments
(โหวต blog นี้) 
  
ในรูปนั่นคือลูกชายใช่ไหมคะ น่ารักจริงๆ
โดย: kai (aitai อ่านว่า อะอิไต้ ) วันที่: 22 มกราคม 2560 เวลา:17:11:05 น.
  
ใช่ค่ะ ลูกชายที่ลำบากมาด้วยกัน ขอบคุณมากค่ะ
โดย: สมาชิกหมายเลข 3619592 วันที่: 22 มกราคม 2560 เวลา:19:58:22 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

BlogGang Popular Award#13



สมาชิกหมายเลข 3619592
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]