คิดว่าเข้มแข็ง แต่จริงๆแล้วอ่อนแอ เหมือนจะแข็งแกร่ง แต่ช่างเปราะบาง
ในที่สุดผมก็ไปเสม็ดอีกครั้ง หลังจากครั้งสุดท้ายที่ไปกับเค้าคนนั้นเมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว
ผมชอบไปเสม็ด ไปบ่อยจนคนรู้จักถามว่ามันมีอะไรดี ทำไมไปบ่อยๆ ไม่เบื่อ ไม่เปลี่ยนที่บ้างรึไง คงเป็นเพราะผมเป็นคนชอบทะเล แล้วทะเลที่สวยๆที่อยู่ใกล้กรุงเทพที่สุดก็คงเป็นที่นี่ จุดเริ่มต้นของความรักเสม็ดมันอยู่ที่ตรงนั้น แต่หลังจากที่ได้ไปบ่อยๆและใช้เวลานานขึ้น ผมก็ค่อยๆผูกพันกับที่นี่ ผูกพันกับแสงสียามค่ำคืนในวันหยุด ผูกพันกับความสงบเงียบที่แทบไม่มีใครนอกจากผมบนชาดหาดในวันธรรมดา แต่ทั้งนี้และทั้งนั้นการไปที่นี่มันทำให้จิตใจที่ร้อยรุ่มสงบลงได้ทุกครั้งเพียงแค่เท้าเหยียบลงบนหาดทราย ปล่อยกระแสความคิดให้ไหลไปกับเสียงคลื่น เหมือนจิตใจที่เหนื่อยล้ากลับได้เติมพลัง
แต่แล้ววันนั้นเค้าก็เข้ามาในชีวิต ผมเคยคิดเอาไว้ว่ามันคงจะดีนะ ถ้าเรามีใครซักคนมานั่งที่ชายหาดที่ผมผูกพันด้วยกัน กุมมือกันไว้ ปล่อยให้เสียงคลื่นแทนคำพูด ปล่อยให้สายลมพัดพาความรู้สึกจากคนนึง ไปสู่อีกคนนึง น่าเสียดายที่ความเป็นจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น ไม่ใช่ไม่เพียงไม่มีบรรยากาศโรแมนติค แต่ผมต้องเจ็บทั้งใจเจ็บทั้งกาย เป็นประสบการณ์การไปเสม็ดที่ไม่สามารถลืมได้
หลังจากนั้นผมก็ไม่เคยไปเสม็ดอีกเลย
เมื่อก่อนผมเคยคิดกลัวความรัก กลัวการสูญเสีย จนไม่กล้าที่จะเริ่มต้นกับใคร ผมไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่เคยคิดว่าใครจะมารักคนธรรมดาที่ไม่มีอะไรพิเศษอย่างผม และแน่นอนผมไม่กล้าที่จะรักใคร ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมสำหรับเค้าแล้ว ผมจึงปล่อยให้เข้ามาในใจผมได้ง่ายขนาดนั้น แน่อนชีวิตที่เคยเงียบเหงามันมีสีสันขึ้นมาทันที ชีวิตที่ไม่เคยมีใครพอมีคนเข้ามามันทำให้รู้ว่าทะเลทรายที่แห้งแล้งพอมีน้ำหยดลงมามันสร้างความชุ่มชื้นได้มากขนาดไหน น่าเสียดายที่น้ำนั้นมันเจือพิษไว้ ท่ามกลางความสุข ผมต้องทนทุกข์มากมาย แล้วในที่สุดผมก็ตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตเค้า หลังจากกลับมาจากเสม็ดได้ไม่นาน
ในที่สุดผมก็ไปเสม็ดอีกครั้ง หลังจากครั้งสุดท้ายที่ไปกับเค้าคนนั้นเมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว
ระยะเวลา 1 ปี 4 เดือนที่ผ่านมา เป็นช่วงเวลาที่ผมกลับไปเป็นอย่างเก่า ไม่ซิมันมากกว่านั้น ผมกลายเป็นคนกลัวความรัก และกลัวความผูกพันทุกรูปแบบ ตลอดเวลามีคนมากมายเข้ามาในชีวิตแต่ถ้าเมื่อไหร่ใครเริ่มจะมีการสานสัมพันธ์ ผมจะหยุดไว้แค่นั้น ไม่กล้าที่จะเริ่มต้นนับ 1 จริงๆ ตลอดเวลานั้นผมสร้างกำแพงให้ตัวเองที่มันยิ่งหนา ยิ่งสูงขึ้นทุกๆวัน แล้วขังตัวเองอยู่ในนั้น เพราะคิดว่าผมนั้นแข็งแกร่งพอที่จะอยู่ในโลกด้วยตัวเอง ไม่ต้องการคนมาอยู่ข้างกายอีกต่อไป ใช้ชีวิตตัวคนเดียวก็มีความสุขได้ ความสุขมันอยู่ที่เราไม่ได้อยู่ที่ใคร
แล้วผมก็คิดว่าผมพร้อมแล้วที่จะกลับไปบ้านริมหาดที่ผมผูกพันอีกครั้ง พร้อมแล้วที่จะก้าวข้ามอดีตและความทรงจำที่ไม่สวยงาม ไปพักผ่อนที่เสม็ดอีกครั้ง แล้วผมก็ตัดสินใจไปเสม็ด
แล้วผมก็พบว่าผมคิดผิด เพียงแค่เท้าเหยียบลงที่ชายหาด ผมก็รู้ได้ทันทีว่าระยะเวลา 1 ปีกว่าๆนั้น ผมไม่ได้แข็งแกร่ง ผมไม่ได้ด้านชาต่อความรักจริงๆ ผมเพียงหลอกตัวเองเท่านั้นว่าผมอยู่คนเดียวได้ เมื่อผมมองไปรอบตัวเห็นความรักมากมายในหลายๆรูปแบบ ผมก็รู็ว่าผมยังโหยหาความรักความอ่อนโยนและอบอุ่นของชีวิตอยู่ ผมพบว่าผมยังต้องการใครซักคนมานั่งข้างๆ ต้องการใครซักคนคอยกุมมือ อยู่ด้วยกันทั้งวันที่ทุกข์และสุข
ผมพบว่าจิตใจที่ถูกล้อมไปด้วยกำแพงมันกำลังรอคอยใครซักคนเข้ามาเติมเต็มครึ่งหนึ่งของชีวิตที่หายไป แต่น่าเสียดายที่จิตใจข้างในมันเปราะบางเกินกว่าจะถูกทำให้แตกได้อีกครั้ง มันจึงเหมือนภาวะที่ต้องสู้กันระหว่างรักที่ต้องตามมาด้วยความเจ็บ กับไร้รักแต่โหยหาใครซักคนเหมือนในปัจจุบัน
จะมีมั้ยนะ ใครซักคนที่จะเข้ามาเติมเต็มชีวิต แล้วไม่ทำให้ผมเจ็บอีก
enjoy your day
Create Date : 07 มิถุนายน 2553 |
|
9 comments |
Last Update : 7 มิถุนายน 2553 19:26:43 น. |
Counter : 1764 Pageviews. |
|
![](../images/bg-follower.png) |
|
มันจะลดน้อยลงไปเรื่อยๆ ตามกาลเวลา
และจะหายสนิทถ้าวันหนึ่งได้เจอใครซักคน
คนนั้น