มะนาวค้าบ......

Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2551
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
20 กรกฏาคม 2551
 
All Blogs
 

~~~...เพราะ...เรารักกัน.....8.....~~~

หวัดดีคับ

แอบเอาเรื่องนี้มาลงอ่ะค้าบ
คิคิ

เพราะมะได้เอามาลงนาน
คราวนี้เลยลงซะยาวเลยอ่ะ คิดว่าคงชอบกันน้า
แฮะแฮะ

อ่านกันได้เลยค้าบ

............................
................
...............................................



……….8………

..................................................
..................
...................................


ผมเดินออกมาจากบ้านของพี่โดม คิดไปถึงว่าป่านนี้พี่เค้าจะอาบนํ้าเสร็จหรือยัง แล้วพี่โดม
เค้าจะรู้เรื่องหรือเปล่าที่ผมถูกน้องชายของพี่เค้า มาด่า มาว่าดูถูกผมน่ะ คิดๆดูก็แปลกดี ว่า
ทำไมพี่ชายกับน้องชายถึงได้มีนิสัยที่แตกต่างกันนักก็ไม่รู้

ผมเดินคิดเรื่องของไอ้บ้านั่นออกมาจนมาถึงปากซอยใหญ่ โดยที่ผมเองก็งงเหมือนกันครับ
ว่าออกมาถูกได้ยังไง ก็ในซอยมันวกวนซะขนาดนั้น ถ้าให้ผมเดินกลับไปที่เดิม ผมเองก็คง
กลับไม่ถูกหรอกครับ

ไหนๆผมก็เดินออกมาแล้วนี่ ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไป จะให้ผมกลับไปบ้านพี่โดม ผมเองก็
คงไม่กลับไปแน่แล้วจะให้กลับบ้านของผมเอง ตอนนี้มันก็ไม่มีใครอยู่ ไม่อยากกลับไปนั่ง
เหงาคนเดียว งั้นถือโอกาสนี้เดินเที่ยวสำรวจไปเรื่อยๆก่อนดีกว่า

ผมขึ้นแท๊กซี่มาลงที่ๆวัยรุ่นชอบมาเดินเที่ยวกัน เดินดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยๆ เพลินจนลืมเรื่องที่
เสียใจที่โดนไอ้บ้านั่นมาต่อว่า

เดินจนเหนื่อย ก็เริ่มรู้สึกหิว ผมเลยเดินย้อนกลับไปเข้าร้านฟาสต์ฟู๊ดที่ผมเพิ่งจะเดินผ่านมา
สั่งของรอสักครู่พอได้แล้วก็เดินมาหาที่นั่ง วันนี้มีคนเยอะมาก ผมมองหาก็ปรากฎว่ามีคนนั่ง
เต็มหมดทุกโต๊ะ ผมยืนมองอยู่อย่างนั้น กำลังคิดว่าจะทำยังไงดี

" น้องๆ มานั่งตรงนี้ก็ได้ครับ " เสียงเรียกผมทางด้านหลัง

" เอ่อ....." ผมพูดไม่ออกเมื่อหันกลับมามองเห็นเจ้าของเสียง ที่มองจ้องหน้าผมอยู่ หน้าหล่อๆ
เข้มๆ มองแล้วใจหวิวๆเลยน่ะครับ.....

" มาสิครับ......" พี่ชายคนนั้นบอกยํ้ากับผมอีกครั้ง

" เอ่อ...ฮะๆ " ผมกลายเป็นพูดติดอ่างไปโดยไม่รู้ตัว หน้าแดงไปเองโดยอัตโนมัติ เดินเข้าไป
นั่งที่โต๊ะด้านตรงข้ามที่พี่เค้านั่งอยู่

" สวัสดีนะครับ พี่ชื่อนิค...นะครับ แล้วน้องชื่ออะไรครับ " พี่นิคบอกชื่อแล้วถามผมบ้าง

" ผม...เอ่อผม ใบหม่อน ฮะ " ผมตอบพี่นิค แล้วทำไมผมต้องขาดความมั่นใจด้วยครับไม่เข้าใจ
ตัวเองเหมือนกัน ก็คงจะเป็นรอยยิ้ม ที่ตลอดเวลาพี่เค้ายิ้มให้ผม ก็รู้สึกดีๆกับพี่เค้านะครับ

" อืม ชื่อน่ารักจังพี่ขอเรียกน้องว่าหม่อนสั้นๆแล้วกันนะครับ " พี่นิคพูด

" ได้ฮะ " ผมบอก

" น้องหม่อนคงจะหิวแล้ว ทานได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก " พี่นิคบอก เมื่อเห็นว่าผม
ยังไม่ได้ลงมือทานของที่วางตรงหน้าเลย

" ฮะ งั้นหม่อนขอทานก่อนนะฮะ หิวน่ะฮะ " ผมบอกพี่นิค แปลกใจตัวเองว่าทำไมผมถึง
รู้สึกสนิทกับพี่นิคมาก ทั้งๆที่ผมเพิ่งพบพี่นิคเมื่อสักครู่นี้เอง

" เชิญตามสบายเลยครับ " พี่นิคพูด แล้วก็ยิ้มให้ผม

ผมก็เริ่มจัดแจงกับอาหารตรงหน้า หรือว่าจะเป็นเพราะว่าผมหิวหรือยังไงก็ไม่รู้ อาหารตรง
หน้าผมว่ามันอร่อยกว่าปกติ ซึ่งผมเองก็กินอาหารฟาสต์ฟู๊ดแบบนี้มาจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

หลังจากอาหารไม่มีหลงเหลือแล้ว ผมเงยหน้าขึ้นก็เห็นพี่นิคมองหน้าผมอยู่ อาหารของพี่เค้า
หมดไปแล้ว พี่นิคมองผมแล้วยิ้มให้ เหมือนขำอะไรก็ไม่รู้ พี่นิคค่อยๆเอื้อมมือมาที่หน้าของผม
ตอนแรกผมก็จะหลบ แต่พอพี่นิคบอกขอโทษผม แล้วให้ผมอยู่เฉยๆ ผมก็เลยนั่งตัวแข็งแบบ
นั้น

" น้องหม่อนจะเก็บไว้ไปทานที่บ้านเหรอครับ หึหึ..." พี่นิคพูดจบก็ขำผม

" อ๊ะ....ปะป่าวฮะ...." ผมพูดไปก็หน้าแดงด้วยเพราะว่าอายที่พี่นิคหยิบเศษอาหารจากมุมปาก
ของผมออกมาให้ผมดู

" ฮ่าฮ่า...น่ารักจัง พี่ว่าพี่ชักเริ่มจะชอบน้องหม่อนเข้าให้แล้วสิครับ " พี่นิคบอกผม

" แฮะแฮะ....." ผมได้แต่หัวเราะด้วยความเขิน ที่ถูกพี่นิคพูดว่าชอบผมต่อหน้าแบบนี้

แล้วตั้งแต่กลับมานี่ก็เป็นคนที่สอง แล้วนะครับ ที่บอกว่าชอบผม อ้อแถมอีกหนึ่ง ที่มันบอกว่า
เกลียดผม แล้วทำไมผมต้องไปนึกถึงไอ้บ้าคนนั้นด้วยนะ

" หัวเราะแบบนี้ ให้พี่ชอบได้หรือเปล่าล่ะครับ " พี่นิคพูดรุกผมต่อ

" ก็ไม่รู้สิฮะ หม่อนเพิ่งกลับมาอยู่ที่นี่ด้วย ก็ยังรู้จักใครไม่มากน่ะฮะ " ผมบอกตามความ
เป็นจริง

" ให้พี่ทำความรู้จักน้องหม่อนให้นานกว่านี้แล้วกันนะครับ " พี่นิคพูด

" อืม...ก็ได้ครับ ดีเหมือนกัน หม่อนจะได้มีคนรู้จักที่ดีเพิ่มขึ้นอีกคน " ผมพูดอย่างเห็นดีด้วย

" งั้นพี่ขอฝากตัว กับน้องหม่อน แล้วฝากใจให้ช่วยพิจารณาด้วยคนนะครับ " พี่นิคพูดหยอด
ผม

" ฮะได้ฮะ หม่อนก็ขอฝากตัวเป็นน้องของพี่ด้วยนะฮะ " ผมพูดบ้าง

" ยินดีมากๆเลยครับ " พี่นิคพูด

แล้วหลังจากนั้นผมกับพี่นิคก็นั่งคุยกันเรื่องต่างๆ เราคุยกันเหมือนว่ารู้จักกันมานาน ผมรู้ว่า
ไม่ควรไว้ใจคนง่าย แต่ว่าผมเชื่อในความรู้สึกของผมว่า พี่นิคเป็นคนดีคนหนึ่ง

ออกมาจากร้านได้ก็เย็นแล้ว แต่ว่าผมยังไม่อยากกลับบ้าน บอกพี่นิคว่าจะเดินดูอะไรอีกสักพัก
ก่อน พี่นิคบอกว่าจะเดินเที่ยวเป็นเพื่อนผมด้วย ผมก็ตอบตกลง อย่างน้อยเดินสองคนก็ดีกว่า
เดินคนเดียวน่ะครับ

................................
.............
......................................................

เกือบห้างจะปิดแล้ว ผมจะกลับบ้านแต่พอนึกอะไรออกก็เลยพูดกับพี่นิค

" พี่นิคครับ หม่อนขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิครับ หม่อนลืมหยิบมาน่ะครับ "
ผมพูดกับพี่นิค เมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมวางไว้ที่โต๊ะในบ้านของพี่โดม ก็ไอ้บ้านั่นแหล่ะ
ที่ทำให้ผมลืมหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วย

" ได้สิครับ แล้วหม่อนจะโทรไปไหนเหรอครับ " พี่นิคยื่นโทรศัพท์ส่งมาให้ผม
แล้วก็ถามผมไปด้วย

" อ้อ..จะโทรไปที่บ้านน่ะครับ หม่อนกลับบ้านไม่ถูก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครอยู่บ้านหรือ
เปล่าก็ไม่รู้น่ะครับ " ผมบอกพี่นิค

" เหรอครับ งั้นน้องหม่อนลองโทรไปดูก่อนแล้วกัน " พี่นิคบอกผม

" ได้ครับ " ผมพูดแล้วกดเบอร์โทรศัพท์ที่บ้าน ซึ่งเป็นเบอร์เดียวที่ผมจำได้ ส่วนเบอร์
อื่นๆผมเมมเก็บไว้ในมือถือ จำไม่ได้สักเบอร์

" ....ตรืดดดด........ตรืดดด......... " ผมรอคนมารับสายอยู่นาน แต่ก็ต้องผิดหวัง ยังไม่มีใคร
กลับมาเลยสักคนรู้สึกน้อยใจจัง ที่ไม่มีใครสนใจผมเลย

" ไม่มีคนอยู่เหรอครับ...." พี่นิคถามผม

" ครับ....ไม่มีใครอยู่สักคนเดียว " ผมบอก แล้วก็เงียบ ไม่อยากพูดอะไรต่ออีก

" อืม...แล้วตกลงน้องหม่อนจะทำยังไงต่อล่ะครับ " พี่นิคถามผม เมื่อเห็นผมไม่พูดอะไร
ออกมาได้แต่นั่งเงียบ

" ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ " ผมบอกเสียงเนือยๆ

" นี่ก็เกือบจะได้เวลาห้างปิดแล้วด้วย งั้นพี่ว่าไปส่งน้องหม่อนที่บ้านดีกว่าครับ " พี่นิคบอกผม

" อืม....ก็ได้ครับ แต่ว่าจะไม่รบกวนพี่นิคเหรอ ยังไงหม่อนกลับเองก็ได้ครับ แค่นี้ก็รู้สึกเกรงใจ
พี่นิคจะแย่แล้วครับ..........." ผมบอก

" ไม่เอาครับ ทีหลังอย่าคิดอะไรแบบนี้อีกนะ ให้รู้ว่าพี่เต็มใจนะครับ " พี่นิคพูด

" แต่........" ผมจะพูดต่อแต่ว่าพี่นิคโบกมือไม่ให้ผมพูดอะไร

" ไม่พูดไงครับ พี่บอกแล้ว....ตกลงนะครับ ไม่ต้องคิดอะไรมาก " พี่นิคบอก

" ครับ....หม่อนไม่คิดแล้วก็ได้ " ผมตอบพี่นิค

" งั้นเป็นอันว่า เดี๋ยวให้พี่ไปส่งบ้านแล้วกัน ตกลงนะ " พี่นิคถาม

" ครับ ตกลงครับ " ผมตอบ ยิ้มให้พี่นิค ยิ่งรู้สึกดีมากขึ้นไปอีก

" ถ้าตกลงแล้ว งั้นไปกันครับ " พูดจบก็บอกให้ผมเดินตามพี่เค้าไป

" พี่นิคจะไปไหนเหรอครับ " ผมถามเพราะพี่นิคพาผมขึ้นลิฟท์มาที่ชั้น 6 ของห้าง

" อ้าว ก็จะไปส่งน้องหม่อนไงครับ " พี่นิคพูดขำๆ

" แล้วขึ้นมาทำไมข้างบนนี่ล่ะครับ " ผมพูด แล้วเริ่มระวังตัวขึ้นมา

ก็ไม่รู้ว่าพี่นิค จะคิดอะไรที่ไม่ดีกับผมหรือป่าว ก็ต้องกลัวไว้ก่อน ถึงพี่เค้าจะดีกับผม แต่ก็
เพิ่งจะพบกันแค่วันนี้วันเดียว พี่นิคอาจจะหลอกผมอยู่ก็ได้

" ฮ่าฮ่า.........นี่หม่อนกลัวพี่จะหลอกหม่อนหรือครับ " พี่นิคคงเห็นท่าทีของผมเปลี่ยนไป
ก็เลยถามผม แล้วก็หัวเราะไปด้วย

" เอ่อ...เอ่อ ป่าวครับ....." ผมตอบตะกุกตะกักที่โดนรู้ทัน

" นี่น้องหม่อนครับ ไม่ต้องกลัวพี่นะครับ พี่ไม่ได้หลอกน้องหรอกครับ " พี่นิคพูด

" อ้าว แล้วพี่ขึ้นมาทำไมล่ะครับ " ผมถามกลับบ้าง

" อ้อ....พี่ก็ขึ้นมาเอารถน่ะสิครับ จะไปส่งทั้งทีจะให้พี่นั่งรถแท๊กซี่ไปเหรอครับ อายแย่เลย “
พี่นิคพูดอธิบายให้ผมเข้าใจ

" อ่า......จริงเหรอครับ หม่อน เอ่อ หม่อนขอโทษครับที่คิดว่าพี่จะหลอกหม่อนน่ะครับ "
ผมพูดเสียงเบารู้สึกเสียใจจริงๆครับ ที่คิดว่าพี่นิคเป็นคนนิสัยไม่ดี

" ฮ่าฮ่า...ไม่เป็นไรครับ แต่ก็ดีแล้วครับที่น้องหม่อนรู้จักระวังตัวแบบนี้น่ะ " พี่นิคพูด

" อ่า....ครับ..." ผมไม่รู้จะพูดอะไรจึงได้แต่ตอบรับออกไป

ออกจากลิฟท์มาได้ พี่นิคก็แตะข้อศอกพาผมให้เดินตามพี่เค้าไป ครู่เดียวก็มาถึงรถสปอร์ต
คันสวย บ่งบอกฐานะของเจ้าของรถได้ทันทีว่าเป็นอย่างไร

ต่อจากนั้นพี่นิคก็ขับรถพาผมไปส่งที่บ้าน แต่กว่าจะถึงบ้านก็เล่นเอาเหนื่อยแหล่ะครับ ก็หลง
ทางไปทางนู้นที ทางนี้ที ก็เป็นเพราะผมคนเดียว ก็มันจำไม่ได้นี่ครับเพิ่งจะกลับมาได้ไม่นาน
เอง แล้วกลับบ้านเองก็ไม่เคยเลยสักครั้ง เพราะเวลาที่ออกไปไหนแต่ละครั้งพี่โดมก็จะเป็นคน
พาไปตลอด แต่แบบนี้ก็ดีนะ หลงครั้งนี้ต่อไปจะได้จำทางได้ไงครับ

" พี่นิคครับ....จอดตรงนี้เลย ถึงแล้วครับ....เฮ้อ........ " ผมบอกพี่นิคเมื่อมาถึงหน้าบ้านแล้ว
ต่อท้ายด้วยอาการถอนหายใจ

" ฮ่าฮ่า...เป็นไง เหนื่อยเหรอครับ " พี่นิคหัวเราะกับท่าทีของผม

" เอ่อ...แฮะแฮะ.....ก็ไม่เหนื่อยหรอกครับ แค่ลุ้นนิดหน่อยน่ะครับ " ผมบอก

" ลุ้นอะไรล่ะครับ..." พี่นิคถามด้วยความสงสัย

" อ๋อ...ก็ลุ้นว่าจะมาถึงบ้านถูกหรือเปล่าน่ะครับ....." ผมตอบตามความจริง

" ฮ่าฮ่า...งั้นก็สบายใจแล้วสิครับ " พี่นิคพูด

" ก็รู้สึกโล่งอกแล้วคร้าบ....แฮะแฮะ........" ผมพูดแล้วหัวเราะตาม

" ครับ....น้องหม่อนครับ เก็บนามบัตรของพี่ไว้นะ มีอะไรก็โทรไปหาพี่ได้ตลอดนะครับ "
พี่นิคพูดแล้วยื่นนามบัตรส่งมาให้ผม

" ครับ.....แล้วหม่อนจะโทรไปกวนบ่อยๆนะครับ " ผมรับมาแล้วก็แกล้งพูดไปอย่างนั้นแหล่ะ
ไม่คิดจะโทรไปจริงๆ

" จริงนะครับ สำหรับน้องหม่อนพี่เต็มใจให้กวนครับ " พี่นิคบอกผมยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน

" ครับ ขอบคุณมากนะครับ สำหรับวันนี้ “

“ ไม่เป็นไรครับ พี่ดีใจที่ได้เจอน้องหม่อนนะครับ พี่ไปล่ะ แล้วเจอกันใหม่ครับ “

“ ครับ แล้วเจอกันใหม่ “

แล้วพี่นิคก็ขับรถกลับไป ผมยืนรอจนรถพี่นิครับสายตาแล้ว ก็เดินเข้าบ้านไม่มีใครอยู่ที่บ้าน
จริงๆด้วยครับ ผมขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมาจากห้องน้ำมองดูนาฬิกาเกือบเที่ยงคืน
แล้ว รู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัว วันนี้เดินเยอะปวดขาไปหมด อยากจะนอนพักเหมือนกัน แต่ก็ยัง
ไม่รู้สึกง่วงสักเท่าไหร่ ผมเดินไปนั่งที่โซฟาเปิดทีวีดู เจอแต่รายการเพลง ก็นั่งดูหยิบหมอนมา
กอดดูไปดูมาก็ หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

…………………….
………………..
to be c'..............
…………………………........................................

ขอบคุณทุกๆคนค้าบ ที่ยังมะลืมนิยายเรื่องนี้ อิอิ
ละนาวจะ้อามาลงเรื่อยๆนะค้าบ
ติดตามไปเรื่อยๆละกัน

มีความสุขทุกคนน้า
ดูแลรักษาสุขภาพด้วยค้าบ

รักทุกๆคนคับ

จุ๊บบบบบบบบบบบบบบบ
จุ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบบ




 

Create Date : 20 กรกฎาคม 2551
7 comments
Last Update : 20 กรกฎาคม 2551 19:35:19 น.
Counter : 289 Pageviews.

 

มะนาวมาต่อเร็วๆ นะจ๊ะ
มีเมลรออ่านอยู่น๊า

 

โดย: p'mel (keray ) 21 กรกฎาคม 2551 17:39:32 น.  

 

ง่า..เเล้วจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ

ทำไมพี่โดมทำงี้เนี่ย เหยยยยยยยยยยเดี๋ยวก็โดนคาบไปหรอก

 

โดย: รวิษฎา 22 กรกฎาคม 2551 1:57:35 น.  

 

น้องใบหม่อนเสน่ห์แรงจิงๆๆ

 

โดย: พี่เบนซ์ IP: 222.123.177.52 23 กรกฎาคม 2551 1:31:09 น.  

 

โอ้ววววววววววววว พี่โดมอยู่ไหน

ใบหม่อนจะโดนคาบไปแร้ววววววว

 

โดย: Mint-Mint555 24 กรกฎาคม 2551 5:18:03 น.  

 

อารายยยเนี่ยะ เค้าเชียร์พี่โดมมมมมน๊า ไม่เอานิค เอาพี่โดม โดม พี่โดม พี่ก้อง เอ้ย พี่โดม อุ้ย ผิดไปได้ไงนี่ หุหุ ลืมตัววว กร๊ากกกกกกกก 55555++

มะนาวมาต่อเรื่องนี้ไวไวน่ะ คิดถึงพี่โดม กะพี่ก้านไม้อ่ะ ว่าแต่มาต่อเงียบเลยน่ะ เหอๆๆๆ

 

โดย: cassper_W IP: 210.86.213.77 25 กรกฎาคม 2551 20:05:23 น.  

 

เย้ยยยยย มะนาว เอ๊ย น้องใบหม่อน เดินตามเค้าไปต้อยๆเลยน้าไม่ดีๆ อย่าไปคุยกับคนแปลกหน้าสิ

 

โดย: อุ๋ม IP: 58.9.83.25 29 กรกฎาคม 2551 22:10:05 น.  

 

เปงสมาชิกใหม่ค่ะ ฝากตัวด้วย สุขสันต์วันเกิดคัฟ ตอนนี้ยังทำอะไรมะค่อยเป็นเท่าไหร่เลย วันหลังมาใหม่ ไปและคัฟ

 

โดย: หวัดดีคัฟ (นัยน์นภางค์ ) 9 สิงหาคม 2551 0:26:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Valentine's Month


 
j-now-t
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




หวัดดีค้าบ
ชื่อมะนาวนะค้าบ ตัวเล็กๆน่ารักๆ ( แหวะ ) นิสัยดีที่ 1 เลยจริงๆน้า
นาวมีพี่สุดที่ร้ากหลายคน ละแต่ละคนก็ร้ากนาวมากๆกันทุกคนเลยอ่ะค้าบ อิอิ
มีพี่เจส พี่ทัก พี่แป้ง เป้ง พี่ก้อง ละก็พี่ๆๆๆๆ...อีกหลายคน

แน่ะอย่าเพิ่งหมั่นไส้นาวน้า ก็พี่เค้าร้ากนาวจริงๆนี่ ...แฮะแฮะ...

นาวก็ขอบคุณทุกๆคนนะค้าบ ที่แวะเข้ามาเที่ยวที่บ้านหลังนี้ของมะนาว จะมะว่า เข้ามาด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม นาวก็ขอขอบคุณทุกๆคน ด้วยละกัน นะค้าบ...อิอิ

ละเข้ามาก็พูดคุยกันได้น้า จะได้รู้จักกันเยอะๆ...น้า...นะค้าบบบบ....
ที่สำคัญ เข้ามาเที่ยวกันแล้ว ก็เข้ามาเที่ยวอีกบ่อยๆด้วยล่ะ

ปอลอ..1..รักมะนาวด้วยน้า เพราะใครเข้ามาที่นี่ นาวก็รักทุกคนละค้าบ อิอิ

ปอลอ..2..ฝากอีกนิดค้าบ ทุกๆวันเสาร์ จะเป็น di'ไอ้ทัก ของพี่ทักนะค้าบ
สุดที่รักของนาวคนนึงอ่ะ แฮะแฮะ........

ขอบคุณทุกๆคนมากๆค้าบบบบบ.......จุ๊บจุ๊บบบบบบบบบบ..........
 
อย่าลืมรักมะนาวมากๆด้วยน้า

Google

  รักทุกคนมากนะค้าบ ละทุกคนก็รักนาวด้วยน้า

 .............จุ๊บจุ๊บ.............
....ที่คิดถึงเพราะรักเธอใช่ไหม
เคยเป็นคน อยู่ได้คนเดียว
ไม่เคยจะนอนเหงาใจ
ไม่เคยเรียกร้องใครใคร
ให้มาเฝ้าคอยดูแล
เคยเป็นคนที่ไม่เคยแคร์
ว่าใครจะอยู่หรือว่าไป
แต่มันดูเปลี่ยนไปตั้งแต่เจอเธอ

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ
ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง

....ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายคงเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว
ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจจะหลับไม่ได้จริงๆ

เคยเป็นคนที่รักตัวเอง
มากเกินที่จะรักใคร
ไม่เคยคิดมากเกินไป
ไม่เคยไม่เป็นมาก่อน
มันกังวลไม่เป็นอันนอน
ถ้าหากไม่อยู่ใกล้ๆเธอ
ถ้าไม่ต้องอยากเจอแต่เธอไม่รู้

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ
ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง

ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายคงเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว
ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจจะหลับไม่ได้จริงๆ

ทุกคืนนั้นคอยเป็นห่วงว่าหลับหรือยัง
อย่างนี้ใช่ไหมคือความรัก
อย่างนี้นั้นแปลว่าฉันรักเธอใช่ไหม
...ก็อยากจะรู้...

ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว
ง่ายดายคงเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว
...ก็มันยังไม่ชิน...
สับสนวุ่นวายในใจ
จะหลับไม่ได้จริงๆ...
Friends' blogs
[Add j-now-t's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.