• Sew...with Love
• DIY&Recycling...with Love
• Cook...with Love
• Paint...with Love
• Travel...with Love
• Live...with Love
• Mind & Body...with Love
• Miscellaneous...with Love

พ่อ ถึง...เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ค่ะ ช่วงนี้คงไม่ค่อยไม่ใช้เน็ตนะคะ คุณพ่อเสียชีวิตกระทันหัน (หัวใจวายเฉียบพลันในห้องไอซียู) ครอบครัวเพิ่งจัดงานฌาปนกิจศพ เสร็จไปวันก่อน แล้ววันรุ่งขึ้น ที่วัดก็มีงานทอดกฐินสร้างวิหารหลวงพ่ออินทร์ พระพุทธรูปประจำอำเภอ วันต่อมา มีงานทอดผ้าป่าในวันลอยกระทง ฉันถือว่าเป็นโอกาสอันเป็นมหากุศลมากๆ สำหรับดวงวิญญานพ่อ ที่แม่ ลูกๆ และหลาน จะได้ร่วมทำบุญอุทิศกุศลให้พ่อได้เต็มที่อีกครั้ง นอกเหนือจากที่พ่อเคยสร้างพระประธาน ร่วมบริจาคสร้างโบสถ์หลังใหม่ และร่วมสร้างกุฎิสงฆ์ ให้กับวัดที่พ่อเคยบวช ด้วยเงินน้ำพักน้ำแรงของพ่อ สมัยพ่อยังมีชีวิตอยู่ หวังใจว่า กุศลผลบุญ กุศลทานเหล่านี้ คงส่งให้พ่อขึ้นสวรรค์ ได้ไปสู่ภพภูมิที่ดีตามกุศลที่พ่อทำไว้ในชาตินี้ ฉันจะอยู่ที่บ้าน ตจว. อีกสักสองอาทิตย์ สงสารแม่มาก อยากนอนเป็นเพื่อนแม่ อยากสัมผัสรอยบุ๋มของที่นอน และความอบอุ่นบนเตียงที่พ่อนอนทุกวัน เช้าวันที่ 24 ต.ค. ฉันโทร.ถามอาการพ่อที่เข้าไปไอซียู 1 คืนแล้ว พี่สาวและแม่ บอกว่าอาการดีขึ้น แต่พี่ชายก็ฝากบอกว่า ฉันน่าจะมาเยี่ยมพ่อ คำพูดนี้ทำให้ฉันร้องไห้เพราะใจไม่ดี แต่ด้วยน้ำเสียงแม่ที่ปลอบว่าพ่อดีขึ้นแล้วจริงๆ ทำให้ฉันอุ่นใจ จึงเตรียมเสื้อผ้า ตั้งใจว่าจะมาเฝ้าพ่อที่หน้าห้องไอซียูแทนทุกคนในบ้าน ที่อดนอนเหนื่อยกันมา 1 คืนแล้ว แล้วจึงขอให้สามีขับรถพาฉันเดินทางกลับบ้าน ตจว. มาเยี่ยมพ่อที่ รพ. ระหว่างทาง จู่ๆ พี่สาวก็โทรมาบอกว่า...หมอแจ้งว่าพ่ออาการทรุดลงมาก พี่สาวจะเอามือถือไว้ข้างหูพ่อ ขอให้พูดกับพ่อวาระสุดท้าย ฉันบอกพ่อว่า...ขอให้นึกถึงบุญกุศลที่พ่อเคยสร้างไว้ ให้พ่อท่องพุทโธ ฉันสวดบทกราบพระรัตนตรัย บทพุทธคุณให้พ่อฟัง บอกพ่อว่า...ไม่ต้องเป็นห่วงทุกคนในบ้าน บอกพ่อว่า...ขอกราบขอบพระคุณที่ให้กำเนิด อบรมสั่งสอน เลี้ยงดูลูกเป็นอย่างดี และขออโหสิกรรมจากพ่อ ที่อาจเคยล่วงเกินท่าน ไม่ว่าทางกาย วาจา ใจ ไม่ว่าโดยประมาทพลาดพลั้งหรือตั้งใจ พอมาถึง รพ. ฉันก็ช้าไปได้สักชั่วโมงแล้ว ฉันได้แต่กอดร่างของพ่อซึ่งนอนไร้ลมหายใจ หอมแก้ม หอมเท้า กราบเท้าพ่อ แต่ก็อิ่มใจอย่างหนึ่งว่า พ่อจากไปอย่างสงบ ไม่มีอาการทุรนทุรายใดๆ ใบหน้าพ่อยังอิ่มเอิบ นอนอมยิ้ม ไม่ต่างจากคนนอนหลับตามปรกติ (จริงๆ) วันรุ่งขึ้น พี่ชายพาฉันและสามีไปรับศพพ่อ ที่ รพ. ฉันเข้าไปยืนดูทุกขั้นตอนที่เจ้าหน้าที่ รพ. อาบน้ำสระผม(ล้าง)ศพพ่อ เหมือนจะบันทึกภาพพ่อไว้ในความทรงจำให้มากที่สุด ฉันขอพี่ชายนั่งข้างหลังรถกระบะ นำผ้าห่มผืนประจำที่ฉันซื้อให้พ่อใช้ มาคุลมร่างของพ่อครั้งสุดท้าย กางร่มและนั่งสวดมนต์ให้พ่อไปตลอดทาง ด้วยวัย 81 ปีที่พ่อเปรยเรื่อยมาว่า พ่อใช้ชีวิตมาคุ้มแล้ว เพื่อนรุ่นเดียวกันก็เสียชีวิตไปหมดแล้ว และพ่อก็อุตสาหะทำงานสร้างทุกอย่างไว้ให้แม่และลูกๆ ได้สบายแล้ว ฉันเชื่อว่า ท่านคงไปดี คงจากไปอย่างหมดห่วงหมดกังวล (เหมือนที่รองเจ้าอาวาสวัดเอ่ยไว้ในวันรดน้ำศพ) . . . มีบางสิ่งที่ฉันนึก สังเกตุ หลังพ่อจากไปแล้ว เช่น ก่อนหน้าไม่ถึงเดือน พ่อแอบขับรถไปอีกตำบลหนึ่ง เพื่อไปกราบพระประธานที่พ่อสร้างถวายวัดที่พ่อเคยบวช พร้อมกับไปเยี่ยมญาติคนเก่าคนแก่แถวนั้น ทั้งที่พ่อไม่ได้ไปมาหลายปีแล้ว ก่อนที่พ่อจะถูกส่งไปห้องไอซียูในตอนเย็นนั้น ช่วงเช้า พ่อยังนั่งดูซีดีก๊อดซิล่ากับหลานชายสุดที่รักอยู่เลย แล้วพ่อก็ขอตัวไปหัดเย็บจักรไม้ตัวเก่า ที่พ่อซื้อมอเตอร์ไฟฟ้ามาติดเพิ่มใหม่ ...ในช่วงเวลาเดียวกัน ที่พ่อฝึกเย็บผ้าอยู่ที่บ้าน ตจว. ฉันอยู่ กทม. ก็กำลังเย็บ quilt block สำหรับบริจาคไปทำผ้าห่มให้ถิ่นทุรกันดารพอดี "พ่อกำลังเย็บ-ลูกกำลังเย็บ-เราใจเดียวกันนะคะ...พ่อ" การจากไปอย่างกระทันหันของพ่อ ทำให้ฉันร้องไห้ เสียใจ ปริ่มว่าใจจะขาด แต่ฉันก็ต้องกลับมาประคองสติไว้ให้ได้ (ตามที่เคยฝึกปฏิบัติธรรม) ที่สำคัญ ฉันและพี่ๆ ต้องพยายามเข้มแข็ง เป็นกำลังใจให้แม่ ให้ดำเนินชีวิตอยู่ต่อไปแบบไม่ตรอมใจ เฮ้อ...นี่เป็นบททดสอบชีวิตบทใหม่ ที่ฉันต้องเผชิญและผ่านไปให้ได้...ใช่ไหมคะ?   Create Date : 04 พฤศจิกายน 2552 Last Update : 16 พฤศจิกายน 2552 11:15:56 น.   17 comment

ประ ตู บ้าน เปิด ออก ทุก สิ่ง ล้วน เกิด ดับ ไม่ ยึด มั่น ถือ มั่น ใด ใด ไม่ ยึด จึ่ง ไม่ ทุกข์ ทุก สิ่ง ล้วน เปลี่ยน แปลง วัน วาน เขา เดิน จาก ไป ไกล ประ ตู บ้าน ปิด ลง คำ พ่อ เคย สอน ไว้ ใคร ฤา ทำ ให้ เรา สุข ทุกข์ เรา เอง เพียง ผู้ เดียว ทุก สิ่ง ล้วน เปลี่ยน แปลง วัน นี้ เขา เดิน กลับ มา แล้ว ประ ตู บ้าน เปิด ออก ใด ใด ไม่ เที่ยง แท้ ฉัน ทุกข์ และ ฉัน สุข เพียง เรา รู้ ให้ ทัน ฝึก เข้า ใจ ตน เอง จะ เข้า ใจ ผู้ อื่น เช่น กัน จึ่ง เข้า ใจ ธรรม ชาติ ~Written by Amornrak~ ในวันที่นึกอยากเขียนไฮกุ 20-09-52 19:26 เกิด-ดับ , จากไป-กลับมา , สุข-ทุกข์ ถ้า (ฝึก) ทำใจยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นได้ ก็จะเข้าใจว่า ทุกสิ่งล้วนเป็นเรื่องธรรมดา ธรรมชาติ ...ขอบคุณ...ทุกปัญหา ที่ทยอยเข้ามา ทำให้ฉันได้ฝึกความอดทน จนฉันเข้มแข็ง ...ขอบคุณ...ที่คุณขอโทษฉัน ...และขอบคุณ...ที่รับฟังคำขอโทษจากฉัน   Create Date : 21 กันยายน 2552 Last Update : 22 กันยายน 2552 19:05:39 น.   18 comment

When the door was closed I don't know what happened today I don't know about his moody day Or make something mistake, I may So he shout and shout and say . . . . *0* . . . . He said he can't stand anymore So he walked away from the door With his much of lugguages that I saw Nothing to say anymore . . . . *0* . . . . When the door was closed I felt I come to sad mode I turned on TV to watch those The love stories of both Superstars . . . . *0* . . . . Even my teardrops as rain but I think I understand him again I knew something will be changed With many reasons he had ever explained . . . . *0* . . . . Then I turned off TV I went to bed to sit and see The Buddha Image in front of me And I started to pray slowly . . . . ^__^ . . . . Every mantras from begin to the end page were run Finally I closed my eyes to make a meditation To touch everything in my body and thoughts by hand, oh! none But by conscious mind ... just try, it's so fun . . . . ^__^ . . . . ~Written by Amornrak~ after the meditation 19-09-2009 03:56 ไม่มีอะไรจริงแท้ ทุกสิ่งล้วน ... เกิดขึ้น - ตั้งอยู่ - ดับไป ... อนิจจัง   Create Date : 19 กันยายน 2552 Last Update : 17 พฤศจิกายน 2552 14:53:36 น.   7 comment

ลองปลูกผักบุ้งไว้เก็บกินเอง เคยปลูกดอกไม้ไว้สารพัด แต่ส่วนมากจะซี้แหงแก๋ ไม่รักเจ้าของเอาเสียเลย ขนาด cactus ซื้อมา 3 ต้น ยังเหลือยืดหยัดอยู่แค่ 1 ต้น กุหลาบหินที่เอามาจากบ้านสวนของผู้ชายที่นอนข้างๆ ถึงจะทนทานแต่ไม่เคยออกดอกให้ชื่นใจ ในที่สุด ชีวิตก็หันเห เพราะได้ยินน้องที่ทำงานเก่า เล่าว่าปลูกผักไว้กินเอง เดือนก่อนนู้นเลยชวนผู้ชายที่นอนข้างๆ ไปจตุจักร ซื้ออุปกรณ์และเมล็ดผักบุ้ง จัดการทั้งหมดด้วยตัวเองแบบไม่มีความรู้ (ถามจากตาผู้ชายในบ้านด้วยนิดหน่อยเพื่อความมั่นใจ) คอยรดน้ำทุกเช้า และแล้ววันที่ 3 ก็เห็นมีอะไรๆ ไชขึ้นมาจากดิน... กิ๊วๆ ดีใจ วันที่ 4 โอ๊ะ โอ๋ ... ยาวขึ้นอีกนิด เร็วจัง เฝ้าฟูมฟักไปเรื่อยๆ - ตื่นเช้า รดน้ำ - ตื่นเช้า รดน้ำ . . . และคอยสังเกตความเติบโต จนวันที่ครบกำหนดเก็บเกี่ยว ประมาณ 20-25 วัน ตามที่เขียนไว้ข้างซองเมล็ดพันธุ์ แต่ไหง ผักบุ้งของฉันจึงบอบบาง เพรียวลมซะงั้น จะเก็บกินได้แล้วหรือนี่... เศร้า! รอจนผ่านไปอีก 2-3 วัน ผู้ชายที่นอนข้างๆ บอกว่าสงสัยต้องใส่ปุ๋ยด้วย แต่ก็ควรเก็บได้แล้ว เดี๋ยวจะแก่เกินไป (กระทบใครแถวนี้รึเปล่าฟระ) สุดท้าย เลยต้องตัดผักบุ้งเพรียวลม มาผัดไฟแดง แบบปลูกเอง กินเอง (คนเดียว) แต่....ชีวิตต้องไม่ท้อ ขออย่ายอมแพ้ (ว่าไปนั่น) นึกถึงพี่ที่รู้จักตอนไปฝึกวิปัสสนา เธอแนะว่าลองปลูกผักกินเองสิ เช่น เวลาซื้อผักบุ้งจีนที่ตลาด บอกแม่ค้าว่าไม่ต้องตัดราก เอามาตัดบริเวณเหนือตา แล้วเอารากจิ้มๆๆ ลงดิน ไม่กี่วันก็เก็บกินได้ .. เลยลองดูบ้าง จนเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผู้ชายที่นอนข้างๆ ออกไปทำงานที่ออฟฟิศ กระทั่งเที่ยงวันอาทิตย์ he ก็ยังไม่กลับบ้าน (เง้อออ ชีวิตรันทดของภรรเมีย) ท้องฟ้ามืดครึ้ม ดูท่าฝนจะตก ไม่อยากออกไปไหน ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินดีกว่า เหลียวไปเห็นผักบุ้งยอดเรียวๆ ของช้านนน เอาฟระ! พอกินได้แหละน่า จัดการตัดเหนือตา (จะได้มีรุ่นลูกหลาน ให้ได้เก็บกินอีก) ล้างน้ำ แล้วเด็ดเป็นท่อนๆ เตรียมใส่บะหมี่ เพิ่มวิตะมิน A เติมโปรตีน ด้วยหมูยอพริกไทยดำที่ซื้อจากตลาดโคยกี๊ ราชบุรี เมื่อ weekend ก่อน อื้มมม... อาหย่อยยยย... ชีวิตจะเอาอะไรมาก แค่นี้ก็ Enjoy Eating ได้เหมือนกันค่ะ!!! Note: ข้อคิดจากฟอร์เวิร์ดเมล ถ้ามองแต่ความผิดของคนอื่น เธอจะมีแต่ความเกลียด ถ้ามองแต่ความดีของคนอื่น เธอจะมีแต่ความรัก ***ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาพร้อมกับความรักค่ะ***   Create Date : 07 กันยายน 2552 Last Update : 7 กันยายน 2552 16:42:29 น.   16 comment

Happy Time, Happy TEA เมื่อ 2 วันก่อน ฉันตื่นมาแล้ว ปวดหัว งัวเงีย อ่อนเพลีย ละเหี่ยใจ เพราะกลางคืน นอนไม่ค่อยหลับ โดยที่ตัวเองไม่รู้สาเหตุ น่าตลกไหม? ตัวของตัวเอง ยังไม่รู้ตัวอีก คงเพราะ สติอ่อนอีกแล้ว เผลอไปเยอะ ไม่ค่อยได้เจริญภาวนาระหว่างวัน (แน่ะ เริ่มรู้ตัวแล้วนะ ... ก็แก้ไขสิ) แต่วันนี้ฉันถูกปลุกเบาๆ จากฝัน ด้วยมือเย็นๆ ที่ลูบบนแขนล่ำๆ ของฉัน ลืมตาขึ้นมา... อ๋อ! มือสามีน่ะเอง (อ้าว! อยู่กัน 2 คน ถ้าเป็นมือคนอื่นละก็ ตัวใครตัวมันหละ) ได้ยินเสียงแว่วมา ก่อนที่จะลืมตาว่า "ไง..วันนี้เป็นไงบ้าง" ยิ้มปนงัวเงีย เล่าความฝันตลกหกเก้า ที่พอจะจำได้ ทั้งที่ยังหลับตาพริ้มอยู่ สามีส่งมุขมากวนทีนฉันนิโหน่ย เอ่อ เรียกว่า "หยอกเอินกัน" จะดูน่ารักกว่านะ (อิอิ) และแล้วสามีก็จากไป (ทำงาน) โดยไม่ยอมกินมื้อเช้าด้วยกัน บอกว่า "วันนี้สายแล้ว"...(โอเค ซึ้ง!!) ฉันเลย enjoy eating คนเดียว กับมื้อเช้าง่ายๆ...น้ำเต้าหู้กับครูระเบียบ อะ ม่ายช่าย...ขนมปังไส้หมูหยองฮอทดอก ตะหาก (อุ๊ยตาย เล่นมุขนี้ รู้หมดเลยว่าเกิดมากี่ขวบแย้ว อายุต่ำกว่า 30 คง งง เนาะ) จากนั้น รู้สึกหนาว มือเท้าเย็น นึกขึ้นได้ว่า...ถ้าจิบชาอุ่นๆ สักถ้วยคงดีขึ้น เลยเป็นที่มาของบล็อก Happy Time, Happy TEA ในวันนี้ ฉันลวกกาชงชาด้วยน้ำร้อน เทใบชาเขียวลงไปครึ่งหนึ่งของที่กรองชา เทน้ำร้อนจัดให้เต็มกา ... ทิ้งไว้ 1 นาที ... พร้อมดื่ม เปิดกล่องคว่ำแก้ว เหลือบไปเห็นถ้วยชาญี่ปุ่นสีคราม ที่จำไม่ได้ว่า...ได้แต่ใดมา (ความจำสั้น แต่รักฉันยาว-นิดนึง) หยิบถ้วยมา เทน้ำชาลงไปเกือบเต็ม แต่ด้วยความร้อนและเป็นถ้วยไม่มีหูจับ ก็เลยยกขึ้นดื่มไม่ได้ (เริ่มรู้สึกตัวเอง กระแดะเล็กน้อย ที่เลือกใช้ถ้วยใบนี้) เปิดกล่องคว่ำแก้ว (อีกรอบ) หาถ้วยใบใหม่ที่มีหูจับ...จะดีกว่า แล้วก็ได้ถ้วยแก้วใสๆ ลายหมียิ้มใบนี้มา ... พร้อมกับข้อความข้างถ้วย "น่าอ่าน น่าจำ" แถมทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายได้อีก 6 Rules to be Happy Free your heart from hate Free your mind from worries Live simply Expect less Give more And... Alwalys have me "Finally, be Happy with my Blog na kha" ^__^   Create Date : 05 มิถุนายน 2552 Last Update : 5 มิถุนายน 2552 13:56:06 น.   13 comment

แม่ส้มแป้น

• HHG
• มังกรซ่อนเงา
• เริงฤดีนะ
• ทิวาจรดราตรี
• Complicatedgirl
• อนันตลัย
• เป้ สีน้ำ
• My little shoes project
• KOok_k
• AmaUme
• tantan&pp
• quiltmom
• Maekapomkha
• ดูดีคู่สีจี๊ด
• pern
• glory_legs
• addsiripun
• nai-nu-19
• ไหมพรมสีสวย
• somning
• coldfusionCF
• Heart&Home
• Webmaster - BlogGang

• hi5 เกี่ยวก้อย
• multiply เกี่ยวก้อย
• ขอบคุณโค้ดสีจากคุณ ป้ามด
• ขอบคุณรวมโค้ดในบล็อกจากคุณ ดอกหญ้าเมืองเลย
• ขอบคุณโค้ดจัดสีอักษรจากคุณ นวลกนก
• ขอบคุณโค้ดกรอบสำเร็จรูปจากคุณ KungGuenter
• ขอบคุณโค้ดกรอบสำเร็จรูปจากคุณ Paradijs
• ขอบคุณโค้ดกรอบ จากคุณ lozocat
• BlogGang.com