Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2552
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
21 ธันวาคม 2552
 
All Blogs
 
ไดอารี่ .. ที่รัก


“ นักอยากเขียน ”
หนังสือเล่มบางกะทัดรัด หน้าปกสีเขียวสะท้อนแสงตัดขีดน้ำตาลไหม้
วางเรียงเคียงกับนิตยสารอยู่อีกหลายฉบับตามลำดับความสูง
มองเห็นเธอก่อนเพื่อนด้วยสีสันสะดุดตา จนหยิบเอาออกมาจองไว้ก่อน

เปิดออกอ่านผ่าน ๆ มันก็คงเป็นการบอกอย่างนัย ๆ ว่า หากอยากเป็นนักเขียน
ก็ไม่พ้นที่จะต้องเริ่มต้นด้วยการเขียน เป็นนักอยากเขียนเสียก่อน
หนุ่มจุ้ย ศุ บุญเลี้ยงเริ่มต้นการเขียนหนังสือด้วยการครูสั่งให้บันทึกไดอารี่ตั้งแต่ต้นเทอม



หากย้อนไปเมื่อหลายสิบปี ฉันเอง .. ก็ยังจับทางในชีวิตไม่ถูกเหมือนกัน
ครูในสมัยมัธยมสาม สั่งให้เราบันทึกเราราวในแต่ละวันไว้ แล้วส่งหนึ่งอาทิตย์ครั้ง
แรก ๆ มันก็คงคล้าย ๆ กันทุกคนน่ะแหละ
วันนี้วันที่ ... ตื่นเช้าหกนาฬิกา อาบน้ำล้างหน้า
แต่งตัวไปโรงเรียน กลางวันพักเที่ยงกินข้าว
เย็นกลับบ้าน ช่วยแม่ทำงานบ้าน บรา บรา ..

อาจจะเสริมเติมบ้าง วันนี้รถติด วันนี้ทำความดีนั่นนี่ แล้วแต่จะโม้กันไป
ทุกเล่ม ที่ แอบเปิดของเพื่อนดู มันก็คล้าย ๆ กันหมด ไม่มีใครเขียนอะไรยืดยาว
ไม่มีใครกล้าที่จะเล่าเรื่องราวส่วนตัวลงไป กลัวจะอาย กลัวเพื่อจะล้อ กลัวสารพัน


ใครจะรู้ว่า .. วันนึงนั้น มันดันมาถึง
เมื่อวันที่ ฉัน ทะเลาะบ้านแตกอย่างแรงทั้งกับพี่ชาย และก็แม่
แรงน้อยใจสารพัดเหตุผลจะอ้าง โถมเข้ามาใส่ อย่างไม่ฟังใครอะไรทั้งนั้น
หลักยึดเดียวก็ไม่มี มองหาใครก็ไม่เจอ ได้แต่นั่งน้ำตารินอยู่ลำพัง
หนีไปไหนไม่ได้หรอก เงินสักบาทก็ไม่มีติดตัว



จับคว้าสมุดมาได้ ก็เขียน เขียนทุกอย่างที่อยากจะเขียน ด้วยความโมโห
ด้วยความน้อยใจ ด้วยความเสียใจ ทุกอย่างทิ้งเป็นน้ำหนักของหมึกสีเข้มตัวโตเบ้ง
รอยกดน้ำหนักของปากกาที่ขีดให้มันเป็นตัว แทบจะทะลุไปถึงแผ่นที่สาม ที่สี่
ใช่ .. ด้วยแรงโกรธ ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ด้วยน้ำตา


สมุดที่ถูกส่งครูในวันจันทร์ถัดมา ไม่ได้ถูกฉีกออกอย่างที่จะทำ
มันถูกส่งไปทั้งอย่างนั้น ทั้งยับย่นและชื้นรอย ด่าง ดวง
ฉันเจตนา ที่จะส่งไปทั้งอย่างนั้น แต่ก็ไม่รู้ว่า เพื่ออะไร .. เหมือนกัน




หากวันนั้นวู่วามแล้วทะยานพุ่งออกไปจากบ้านแล้ว
เราจะไปเจออะไรอีกบ้าง สังคมดี สังคมเลว เพื่อนดี และเพื่อนเลว
ไม่มีใครมองเห็นอนาคตได้เลย
ขอบคุณครูที่ส่งสมุดเล่มนั้นกลับมา



รอยปากกาสีแดงที่บรรจงเขียนถึง

“ เจ้าลูกชาย จำไว้นะ ขอให้เป็นเติบโต อย่าง คนที่มีจิตใจเข้มแข็งและอ่อนโยน
ขอจงแข็งแรง แต่อย่างแข็งกร้าว ขอจงอ่อนไหว แต่อย่า อ่อนแอ
”

สิ่งที่ทำลงไปแล้ว มิอาจแก้คืน เสียใจเราเสียได้ แต่จะมีประโยชน์อะไรที่จะร้องไห้กับมัน
ยิ้มแล้วเผชิญหน้า .. น้ำตา มิอาจจะชะล้างความอัปยศนั้น .. (โกวเล้ง)


ขอบคุณที่มีสมุดไดอารี่วันนั้น เพราะอย่างน้อย มันก็ยังทำให้ฉันยังอยู่ตรงนี้
ไม่ได้หนีหายไปไหน ไม่ได้หลงไปในทางที่ไม่ดี ไม่ควร




วันนี้ ก็ยังจำได้อยู่ แม้สมุดจะปลิวหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
แต่บันทึกที่ยังอยู่ในความทรงจำ ก็ยังคงฉายชัดเสมอมา


นึกถึงตอนนี้ ก็ได้แต่แอบยิ้มกับตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าครูจะยังจำได้ไหม
แต่การถูกบังคับเขียนในวันนั้น แล้วคอมเม้นท์ที่ได้กลับมาเหมือนหนุ่มจุ้ยได้จากอาจารย์
ใครจะไปรู้ได้ว่า นักอยากเขียนในวันนู้น อาจจะกลายร่างเป็นนักเขียนในวันหน้าก็ได้
พยายามต่อไป ........... ทาเคชิ



..........................................................

ขอกราบคาราวะครูผู้ใส่ใจ ครูจินตนา พุทธเมตะ
ปัจจุบันเป็น ผศ. และจะเป็น ดร. ในอีกไม่กี่เดือน ณ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

แอบขำ ..
ครูจำได้ไหมว่า ตอนนั้นครูพยายามเรียน ป.โทอยู่แล้วครูตุ๊ว่า จบเมื่อไหร่จะปิดถนนตกเลี้ยง
ลูกศิษย์คนนี้ยังรอฉลองให้ครูอยู่นะ เพียงแต่สงสัยว่า ต้องเปลี่ยนเป็นเป้าหมายถัดไปแล้วล่ะ

วันนี้ ขอเขียนถึงครู .. ผู้ทำให้รู้จักกับ ไดอารี่ .. ที่รัก
แล้ววันนึงจะไปกอดแน่น ๆ ฮะ (.. ถ้าครูยังให้กอด อะนะ ..)




Create Date : 21 ธันวาคม 2552
Last Update : 21 ธันวาคม 2552 12:11:15 น. 15 comments
Counter : 537 Pageviews.

 
เข้ามาอ่านด้วยคนค่ะ ขอให้นักอยากเขียนเป็นนักเขียนสมใจนะคะ จะคอยอ่านค่ะ

พูดถึงเรื่องอาจารย์อาทิตย์ก่อนไปงานรับปริญญาเพื่อนก็เจออาจารย์สมัยมัธยมเหมือนกัน แกจำเราได้ด้วยนะ ดีใจจังเลยค่ะ แหมเล่ายาวเหมือนอยู่โรงเรียนเดียวกันเชียว


โดย: Summer Flower วันที่: 21 ธันวาคม 2552 เวลา:14:43:48 น.  

 
ไดอารี่ที่รักของบางคนก็เป็นตัวช่วยบันทึกเรื่องราวทั้งดีและร้ายในชีวิตได้เป็นอย่างดีเลยครับ



ปล. นึกว่าครั้งนี้พี่จะไม่เขียนแล้วซะอีกนะเนี่ย อิอิ


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 21 ธันวาคม 2552 เวลา:17:12:22 น.  

 
สวัสดีค่ะเข้ามาอ่านไดอารี่ด้วยคนค่ะ
เขียนได้ดีจังค่ะ อ่านเพลินจนจบเลย^^


โดย: ท่านหญิงน่าเกลียด วันที่: 21 ธันวาคม 2552 เวลา:19:38:05 น.  

 
น่านสิคะ ตอนเด็กๆ ครูให้เขียนไดอารี่ก็ไม่กล้าเขียนอะไรลงไปมากเหมือนกัน
ตอนเขียนเรีืยงความยังเป็นเรื่องเป็นราวมากว่าอีก

แต่ว่ายังไงก็ตามก็เรียกว่าเป็นการจุดประกายความอยากเขียนนะเนอะคุณ

คุณครูท่าทางน่ารักจังเลย ไปกอดแล้วกอดเผื่อด้วยนะคะ อิอิ


โดย: BeCoffee วันที่: 21 ธันวาคม 2552 เวลา:21:44:04 น.  

 
ชื่อ ทาเคชิเหรอ

555

หวัดก็ยังไม่หายเหมือนกัน

เสียงเป็นเป็ด ..

..

ไดอารี่จ๋า

ทาเคชิเค้าบอกว่า เค้าเป็นหวัด

ทำไงดีจ๊ะ

..



โดย: ขาประจำห้าทุ่มกว่า.. IP: 119.31.100.26 วันที่: 21 ธันวาคม 2552 เวลา:23:13:31 น.  

 
หวัดดีค่ะ เข้ามาอ่านไดอารี่ด้วยคน ..

อ่านเพลินเลยค่ะ ..

สองพี


โดย: SongPee วันที่: 21 ธันวาคม 2552 เวลา:23:33:06 น.  

 
ตามมาเก็บลิ้งค์ค่ะ..
ไดอารี่ เป็นของโปรดเลย
ชอบเขียนมาก ถึงมากที่สุด

“ นักอยากเขียน ”..เราก็เป็นเหมือนกัน
ชอบเขียนนะ แต่ไม่มีจุดมุ่งหมายเท่าไหร่

"สิ่งที่ทำลงไปแล้ว มิอาจแก้คืน
เสียใจเราเสียได้ แต่จะมีประโยชน์อะไร
ที่จะร้องไห้กับมันยิ้มแล้วเผชิญหน้า .. น้ำตา
มิอาจจะชะล้างความอัปยศนั้น .. (โกวเล้ง)

ประโยคนี้..มันเจ๋งมาก..ก..ก..ก..ก


โดย: nikanda วันที่: 22 ธันวาคม 2552 เวลา:5:53:30 น.  

 
หงิง หงิง .. ทำแต่งานจนหลงวันหลงคืน
เมื่อเช้านึก จันทร์หน้าส่งงานเขียนนี่หว่า ยังไม่ได้เริ่มเลย
แต่ ไม่เป็นไร เดี๋ยวหาจังหวะเสาร์อาทิตย์นี้เขียนก็ได้
..

ที่ไหนได้ เปิดมาบ้านโน้นบ้านนี้
จ๊ากกกกกก .. จำอาทิตย์ผิดอ่ะ

ปอลิง . คิดตึ๋ง นะ คิดตึ๋ง


โดย: Paulo วันที่: 22 ธันวาคม 2552 เวลา:9:00:08 น.  

 
ว่าจะ ว่าจะ เขียนบล๊อกก็ยังหาเวลาไมได้เลย.....ไถนาอยู่น่า อิอิ

//www.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E8677111/E8677111.html#202

ไปทิ้งไว้ที่นี่ทริปนี้

อุ้ย....ช่วยแม่ทำงานบ้านด้วยน่ารักเนอะ

ไหน ๆจุ๊บที คริ คริ


โดย: เจ้าหญิงที่เจ้าชายตายจาก (timeofmylove ) วันที่: 22 ธันวาคม 2552 เวลา:14:39:09 น.  

 
ตามมาอ่านที่รองหมอต้มมาม่า 555
อ่านสนุก เพลินเผลอ ละเมออ่านยาวลงไป
เฮ้ย คนละเรื่อง ไว้จะมาอ่านเรื่องเก่าเก่า
พยายามต่อไป...ทาเคชิ อิ อิ


แอมอร
ปล.ตกลงตะเองเป็นปู้จายชิมิ


โดย: peeamp วันที่: 22 ธันวาคม 2552 เวลา:20:58:10 น.  

 
เราว่าเราเอาทับดอกไม้เนี่ย สุด ๆ แล้วนะเนี่ย
เจอเอารองหม้อต้มมาม่าอยู่หลายที อึดเหมือนกันนะไดอารี่เธออ่ะ .. อุอุ

^
^
^
แอบขำยัยข้างบน เห็นใครเข้าเค้าหน่อย
ติ๊ต่างเป็นป้อจายซะหมด เก็บไว้แทะโลมเหรอเธอ

สับรางเฮียเคนกะพี่หนูหล่อให้ได้ก่อนเหอะ .... เอิ๊กกกส์

............ ...

อืม ๆ สู้ต่อไปทาเคชิ .. คริคริ

สองพี


โดย: SongPee วันที่: 22 ธันวาคม 2552 เวลา:22:35:36 น.  

 
สวัสดีค่ะ
เป็นไดอารี่เปลี่ยนชีวิตจริง ๆ นะคะ
อ่านแล้วคิดตาม นึกภาพตาม จินตนาการตาม
และรู้สึกตามไปด้วยเหมือนอยู่ในเหตุการณ์เลย

นับว่าเป็นโชคดีครั้งหนึ่งในชีวิต
ที่ทำให้เจอไดอารี่ เจอคุณครูที่ดี
ที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิต หรือฉุดรั้งไว้ไม่ให้ไปไหนไกล

สบายดีนะคะคุณ?


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 23 ธันวาคม 2552 เวลา:12:00:06 น.  

 
ไดอารี่จ๋า

ทาเคชิเค้าหายไปไหน
หายป่วยหรือยังก็ไม่รู้
ได..ช่วยให้เค้าหายเร็วๆนะ

ไม่งั้นเชื้อมานจะแพร่มาทาง blog แล้วเค้าจะไม่หายซะที

คริ คริ

^ ^


โดย: คนแอบชอบทาเคชิ IP: 202.57.129.65 วันที่: 24 ธันวาคม 2552 เวลา:8:07:13 น.  

 


ตกลงได้ไป...ลัลลาที่ไหนแล้วหรือยัง


โดย: เจ้าหญิงที่เจ้าชายตายจาก (timeofmylove ) วันที่: 25 ธันวาคม 2552 เวลา:14:41:45 น.  

 
เจอะคำแรก "นักอยากเขียน"ก็แอบอมยิ้มแล้วค่ะ

หนังสือเล่มนี้ซื้อมาเก็บไว้นานแล้ว และอ่านหลายรอบมาก
เพราะ"นักอยากเขียน"นิเองก็กำลังเป็นอยู่...

สู้ต่อไป ทาเคชิ!!
คำนี้ คำจาก"นักอยากเขียน" กลายเป็นคำติดปาก ที่ตอนนี้ก็ยังคงใช้บอกตัวเองอยู่เสมอ

เอ้า ลุย สู้!!



โดย: บุยบุย วันที่: 25 ธันวาคม 2552 เวลา:18:38:14 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#16


 
inmemoir
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




-in memoir-

งานเขียนย่อมจัดเป็นงานวรรณกรรม
ซึ่งงานอันมีลิขสิทธิ์
ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 6

ซึ่งให้ความคุ้มครองแก่ท่านเจ้าของลิขสิทธิ์
ในงานเขียนดังกล่าวโดยอัตโนมัติ
ไม่จำต้องจดทะเบียน
Friends' blogs
[Add inmemoir's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.