ริมน้ำแคว แค่นี้เอง




P1020001

เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา หนีไปทำภารกิจมาอีกแล้ว ตามโครงการส่วนตัว “เที่ยวซะ..ให้เข็ด”

แหะ แหะ

จริง ๆ จะเรียกเที่ยวก็ไม่ค่อยถูก ต้องเรียกว่าไปร่วมงานบุญดีกว่า
ท่านอาจารย์ที่เคารพท่านหนึ่ง ไปซื้อที่ ที่เมืองกาญจนบุรีเพื่อจะทำสำนักปฏิบัติธรรม
เราก็แอบแฝงด้วยทำเสมือนลูกศิษย์คนโปรด (โปรดไปห่าง ๆ ท่านคงว่า 55)
ก็เอ่ยปากขอตามท่านไปงานด้วย ไปช่วยเท่าที่จะช่วยอะไรได้บ้าง


P1020003

P1020002


แต่ ก็ อะนะ .. ตามฟอร์ม ท่านเป็นคนลูกศิษย์มาก งานจึงเดินไปได้ด้วยดี
แทบจะไม่ต้องหยิบจับอะไรให้ นอกจากคอยขับรถ ถือกระเป๋า และเก็บภาพในงาน
โดยปกติท่านจะไม่ชอบถ่ายภาพเลย แต่งานนี้ ก็ต้องขอกัน เพราะมันจะเป็นอดีตในวันรุ่งขึ้น
มีภาพมาให้ดูคร่าว ๆ เพราะยังไม่ได้เช็คภาพเลย แต่มีเรื่องอยากเล่า ..


P1020004



ในงานนี้ ได้บังเอิญรู้จักกับบุคคลท่านหนึ่ง เรียกกันว่า “พี่น้อย”
ผู้หญิงที่นั่งอ่านพระไตรปิฎกใต้ต้นโพธิ์ เป็นภาษาบาลีและภาษาไทย กำลังอ่านบาลีขึ้นรอบที่สาม
ตอนแรกฟังก็เฉย ๆ เพราะไม่รู้ว่า หนังสือพระไตรปิฎกนั้นมากเล่มและหนาขนาดไหน
พี่อีกคนบอกว่าฉบับบาลี 45 เล่ม ฉบับไทย 91 เล่ม เอิ้กกกกก ข้าเจ้าขอคารวะเลย
เพราะพี่น้อยนั่งอ่านจบไปแล้วอย่างละ สอง รอบ ในเวลาปฏิบัติธรรมอยู่ที่อินเดีย



ทำให้ได้รู้ที่มาว่า ก่อนจะทำอย่างนั้นน มันมีที่มา


แรกเริ่มเดิมที พี่น้อยก็เป็นพนักงานออฟฟิศทั่วไปนั่นแหละ แล้วจู่ ๆ วันหนึ่งเกิดเจ็บหน้าอก
คลำดูก็พบว่าเป็นไตแข็งที่เต้านมจึงไปตรวจ และก็ได้ทราบ เป็นมะเร็งเต้านม ขั้นที่ 2
หมอแนะนำว่าให้ตัดเต้านมทิ้งแล้วก็ฉายแสงทำคีโม พี่น้อยก็ว่า นั่งรับฟัง รับรู้ว่ามันเป็น
แต่ตอนนั้นพี่น้อยยังคิดอะไรไม่ออก จึงปล่อยมันไปเฉย ๆ อย่างนั้น
เดือดร้อนถึงเพื่อนฝูงที่เป็นห่วงเป็นใย จึงเฝ้าเพียรร้องขอให้ไปรักษาซะ
พี่น้อยกลับไปหาหมออีกที หมอว่า คุณปล่อยไปเดือนหนึ่งแล้ว อาการจะไปไหนแล้วก็ไม่รู้
อืม แล้วถ้าไม่รักษาจะอยู่ได้อีกกี่ปี หมอก็ว่า ผมประมาณให้ 5 ปีอย่างเก่ง
พี่ก็ยกมือไหว้ขอบคุณหมอแล้วก็ลาออกมา เอ้า !! จะรักษาไปทำไมว่ะ เจ็บทั้งตัวเสียทั้งเงิน

พี่ก็เลย ลาออกจากงานเที่ยวมันซะ เอาเงินที่มีไปสร้างความสุขให้กับตัวดีกว่า
เพื่อนที่ยังห่วงใยก็ตามหากันอีกรอบขอว่าถ้าไม่หาหมอ ก็ขอให้ลองคุยกับคุณหมอสาทิสได้ไหม
พี่ก็เอ้า คุยก็คุย ให้กินชีวจิตก็กิน ทำอะไรที่ดูแลตัวเองเท่าที่ทำได้ แต่ก็ไม่พยายาม
ช่วงนั้นก็ไปหาพระที่เคารพนับถือ ท่านก็ว่า เอาอย่างน้อยเอ้ย งั้นไปอินเดียเถอะ
ไปหาทางเตรียมตัวตายเอาเอง ไปอยู่ที่พุทธคยา เดี๋ยวอาตมาหาที่พักให้
แต่ไปเอ็งคนเดียวนะ เพราะเวลาเอ็งตาย เอ็งก็ตายคนเดียว อาตมาช่วยอะไรไม่ได้


เอ่อ เน๊อะ คนเรามาก็เดี่ยว ไปก็เดี่ยว จะผูกพันอะไรนักหนา


ครอบครัวไม่มี ญาติพี่น้อง พี่ก็จับตัดขาดไม่ยุ่งเกี่ยวไม่ติดต่อ เพื่อนฝูงก็ไม่ให้ใครเดือดร้อน
พี่น้อยก็ตัดสินใจไปอินเดียตามคำแนะนำ พอไปก็เริ่มศึกษา ปฏิบัติธรรมเหมือนคนทั่วไป

แล้วพี่ก็เกิดคัน (สำนวนพี่ท่าน) อยากจะอ่านพระไตรปิฎกขึ้นมา ก็เลยไปนั่งอ่าน
อ่านไปเรื่อย ๆ จนกว่าร่างจะดับไป ไม่อธิษฐาน ไม่ขอ ไม่ต้องการสิ่งใด อ่านไปและอ่านไป


นับจากวันนั้นถึงวันนี้ 12 ปี ล่วงไปแล้ว พี่น้อยว่า กำไรชีวิตแล้วล่ะ เพราะหมอว่าให้แค่ 5
ส่วนที่ล่วงเลยมานี่ถือว่าคุ้มทุน ไอ่ที่เจ็บมันก็มี ไอ่ที่ปวดมันก็มี แต่เราไม่รู้สึกไปกับมัน
ไม่คิดว่ามันเจ็บ มันก็ไม่เจ็บ ไม่คิดว่ามันป่วย มันก็ไม่ป่วย ถึงจะป่วยก็เถอะ
กลางคืนก็มีบ้างที่เจ็บ เจ็บจนทนแทบไม่ไหวก็ลุกมานั่งคุยกัน พี่ก็คุยกับมันซะเลย
ร่างกายก็มีเท่านี้ แบ่ง ๆ กันอยู่หน่อยซิ ถ้าฉันตายแกก็ตาย ไม่มีร่างให้อาศัยนะ
อยู่กันแค่กะมันเท่านั้น จะไปโอดครวญอะไรกับใคร ก็ด่ามัน ปลอบมัน ใจดี ใจร้ายกับมันไป

พี่น้อยเล่าเหมือนว่า มันเป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ คล้ายว่า เป็นหวัดเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง


เคยมีพระมาขอสัมภาษณ์ มีคนมาขอสัมภาษณ์ ทำไมถึงมาอ่านพระไตรปิฎก
ทำอย่างไรร่างกายถึงยังอยู่ได้ วิธีเอาชนะมะเร็ง ปาฏิหารย์จากต้นโพธิ์ สารพัดจะว่าไป
พี่น้อยว่า พี่ไม่เคยบอกเลยนะว่า พี่ชนะมันแล้ว พี่ไม่เคยเลยนะที่จะขอให้หายป่วย

เค้าว่า ถ้าเราขอกับต้นโพธิ์พุทธคยา จะสำเร็จ จะได้ แต่พี่ไม่เคยขอ
พี่ไม่ต่อรองชีวิตกับอะไรเลย ให้มาเท่าไหนก็เท่านั้น เพราะร่างกายมันก็ยังเจ็บอยู่

จนวันหนึ่งได้รู้ว่า จำเป็นแล้วล่ะ ถึงเวลาแล้วล่ะ
ถึงเวลาที่พี่จะต้องขอโอกาสให้ร่างกายไม่เจ็บปว เพราะพี่มีหน้าที่ ที่จะต้องบำรุงพระพุทธศาสนา
พี่มีหน้าที่จะต้องนั่งอ่านหนังสือ เพื่อ เป็นการประกาศเสียงของศาสนาสืบไป
วันนึงที่ไปนั่นก็คือ วันที่พี่หมดหน้าที่ ที่ จะต้องทำ ต้องดูแล หมดสิ้นแล้ว พี่น้อยเล่าให้เราเข้าใจ

เอาล่ะ ถ้าจะเอาไปเขียน เอาไปเล่า พี่ก็โอเคนะ แต่เล่าให้ตรง เล่าให้ถูก
เพื่อนพี่เคยว่า หมอตรวจผิดหรือเปล่า พี่ก็ว่า เฮ้ย หัดเชื่อบ้างเถอะ
เชื่อเถอะว่าปาฏิหาริย์มันมีจริง เมื่อไหร่พี่อยู่ก็ไม่เจ็บไม่ป่วย ออกจากตรงนี้ไปก็เจ็บเหมือนกัน

ทั้งคณะที่อยู่ในรถ ขนลุกและทึ่ง อึ้ง

เราร่วมกันยกมือไหว้ขอร่วมอนุโมทนาบุญไปด้วยกัน
เอาน่ะ แตะ แตะ แขน ขอเกาะหางบุญไปด้วยล่ะกัน นะพี่นะ


P1020005

P1020006

P1020007




ฉันเชื่ออยู่อย่างว่า เราจะต้องเคยรู้จักกันมาก่อนไม่ชาติใดก็ชาติหนึ่ง
ไม่ด้วยกรรมดี ก็กรรมไม่ดีที่อาฆาตกันมา ติดค้างกันมาแต่ปางใด
คนร่วมโลกเป็นร้อยเป็นล้าน วนกลับมาให้เราได้รู้จักกันได้อย่างไร
คนบางคน อยู่ห่างกับเราไปอีกซีกโลกหนึ่ง กลับได้รักได้ผูกพันกัน


อย่างคุณ ๆ ที่อ่านกันอยู่นี่ก็เหมือนกัน บลอกมีตั้งมากมายที่เค้าเขียนกัน
แต่ทำไมเราเลือกที่จะรู้จักคนคนนี้ เราเลือกที่จะรู้จักคนกลุ่มนี้ เพราะอะไร

เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็น ต้อง ค้นหาคำตอบก็ได้ใช่ไหม
เพียงแค่รู้สึกดีต่อกัน เท่านั้นก็ คงพอ ...


สวัสดีวันจันทร์และบุญรักษาฮะ



ปล. การเดินทางเริ่มต้นที่พระรามสามแวะไปรับดอกไม้ที่ปากคลองตลาดแล้วตัดผ่านสนามหลวง
ขึ้นถนนพระบรมราชชนนียาวถึงพุทธมณฑล เลี้ยวเข้าดอนหวายพักเที่ยง
เลือกกินเป็ดที่แพนายโอ เป็ดนุ่ม เหนียวนิด ๆ กำลังอร่อย แต่น้ำจิ้มไม่แซ่บสะใจ
เป็ดจานเล็ก ฮ้อยจ้อจาน ก๊วยเตี๊ยวสอง เป็ปซี่ขวด ค่าเสียพุงสองร้อยนิด ๆ ไม่แพงเลย
ออกเดินทางต่อ เกาะถนนทางหลวงหลักหมายเลข 4 แล้ววิ่งตรงยาวไปเรื่อย ๆ มองหาป้ายทางไปบ้านโป่ง
แยกบ้านโป่งไปซ้าย แยกไปกาญฯ ทางขวา ข้ามสะพาน เราเลี้ยวขวา
แล้วก็ขับยาวไปเรื่อย ๆ จนเจอป้ายบอกทางไปไทรโยค ศรีสวัสดิ์ เลี้ยวขวาทางนั้นอีกที
ตรงจนลืม เจออีกทีก็ ทางไปค่ายสุรสีห์ เขาชนไก่ที่ใช้ฝึก รด. เข้าพักโรงแรมพาวิลเลี่ยน
ถือว่าที่พักค่อนข้างจะโอเค แต่มีแมลงเยอะไปนิด แทบไม่ได้อยู่ห้องพัก วิ่งเข้าวิ่งออกตลอดเวลา
ราคาเท่าไรไม่รู้ยังไม่ได้จ่ายเงิน แต่ดูว่าน่าจะดี ติดริมน้ำแควด้วย ใครสนใจจะไปก็สอบถามราคาแล้วกัน
วันหยุดปีใหม่ไม่ยาวนัก ถ้ายังหาโปรแกรมไม่ได้น่าจะลองดู ขับรถได้ไม่ไกลเลย


P1030008




Create Date : 28 ธันวาคม 2552
Last Update : 25 กันยายน 2553 21:13:43 น.
Counter : 769 Pageviews.

8 comments
  
มาเคาะหัวใจคนดี
ปีใหม่นี้ขอให้สุขสดใส
ขมีพลังกายใจเต็มเปี่ยม
ยังอยู่เป็นคู่เคียง
ใหเราเยี่ยมเยียนตลอดมา
ขอให้พี่มีสุขภาพดี
ไม่สนใจโรคใดไม่กล้าแวะหา
เพราะพี่สาวสมบูรณืตลอดมา
เปี่ยมด้วยคุณค่าด้วนน้ำใจ
ไม่ว่าจะผ่านพ้นวันใด
โลกกลมๆยังสวยสดใส
เห็นรอยยิ้มพิมพ์ใจมีมอบให้ทุกวัน

ด้วยความปรารถนาดี
จากไผ่ค่ะ
โดย: chabori วันที่: 28 ธันวาคม 2552 เวลา:15:37:10 น.
  
ตามไปๆ ค่า
โดย: โยเกิตมะนาว วันที่: 28 ธันวาคม 2552 เวลา:16:22:58 น.
  
อนุโมทนาบุญด้วย

..

อืมม ก็จริง คงมีบางอย่างที่พันผูกกันมาแต่ปางก่อน

ส่วน กอดแม่ .. จะพยายามให้ถูกแม่

บอกแม่ ถ้าเห็นอ้อมกอด ให้อ้าแขนรับเลย

555

^ ^

เอ่อ โครงการเที่ยวซะให้เข็ด
ไปด้วยได้ไหม

ช่วงนี้ รู้สึกเบื่อราตรี
มีแต่ ปาร์ตี้ปีใหม่

ลืมตาตื่นมา
ก็ วันใหม่ ..

อยากไปนอน หายใจนิ่งๆ ริมทะเล

ไปนะ ไปกัน
ไปนะคุณ

..
โดย: ขาประจำห้าทุ่มกว่า.. IP: 119.31.126.141 วันที่: 28 ธันวาคม 2552 เวลา:23:47:19 น.
  
เราต่างก็มีบุญ(หรือกรรม)ร่วมกันมา อ๊ะ อันนี้เห็นด้วย

ชาตินี้ทำกรรมดีต่อกันเนอะคุณเนอะ อิอิ

มีความสุขในวันปีใหม่และตลอดไปนะคะ
โดย: BeCoffee วันที่: 29 ธันวาคม 2552 เวลา:0:28:21 น.
  
ชีวิตคนเราก็มีแค่นี้แหละครับ
เป็นไปตามกรรมที่เราเลือกเดิน



ปล. ก็อยากมีคนจูบกับเขาสักทีก็แค่นั้นแหละครับ อิอิ
โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 29 ธันวาคม 2552 เวลา:1:01:31 น.
  
เอาหัวมาให้เห็น แล้วก็ ขอซุก ๆ พิง ๆ หน่อย
เหนื่อยยยยย .. มากมาย

..
ปอลอ. คิดถึงลิงมาก ๆ ด้วย
โดย: Paulo วันที่: 29 ธันวาคม 2552 เวลา:7:58:48 น.
  
โห มีคนอ่านพระไตรปิฎกจบด้วย นับถือจริงๆครับ ได้ข่าวหนามากกกกกกกก
ได้ยินคนพูดถึงอินเดีย ผมละอยากพาพ่อแม่ผมไปมากเลยครับ ท่านคงมีความสุขถ้าได่ไป

โดย: กลิ่นดอย วันที่: 30 ธันวาคม 2552 เวลา:2:45:58 น.
  
ตะเอง ไม่อยู่แล้วอะดิ

เที่ยวเผื่อเค้าบ้างนะ

ปีใหม่นี้ เค้าไม่ได้ไปไหน

มาชวนไว้ ตะเองก้หนีไปเที่ยวที่อื่นซะนี่

..

พุงกลมไม่อยู่

ทำไง ..ทำไง

คิดถึงอ่ะ

กรุงเทพ เหงาชมัด
โดย: .. IP: 202.57.129.65 วันที่: 30 ธันวาคม 2552 เวลา:7:50:18 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

BlogGang Popular Award#13



inmemoir
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



กาแฟหอม ๆ

ดนตรีดี ๆ

หนังสือสักเล่ม

เตียงนุ่ม ๆ

แล้วก็แมวขี้อ้อนอีกสักตัว

แค่นี้ ..ชีวิตรื่นรมย์อย่างที่สุดแล้ว






.
ธันวาคม 2552

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
31