2 3 4 10 12 13 16 18 20 21 22 24 25 26 27 28 29 30 31 |
เพื่อนเหงาเพื่อนเงา 
เพื่อนเหงาเพื่อนเงา
๑ เพื่อสนิทเข้ามาหาฉันอีก
หลังจากหลีกหลบมาว่ายามเผลอ
อิงแอบอยู่ยามค่ำทำละเมอ
ได้พบเธอยามฟ้าหม่นค้นหาใจฯ
๒ ปุยเมฆหมอกบังบดลดแสงกล้า
จิตเย็นชาเซื่องซึมครึมบ้าใบ้
ความสลดเข้ายึดครองจองด้านใน
ก็พูดได้กับตัวเองข่มเหงเราฯ
๓ จิตปั่นป่วนรวนเรเหหันหัก
มันทึกทักจักโทษใครที่ใดเล่า
แสงจันทร์ส่องต้องกายได้เห็นเงา
เห็นความเหงากับเงาเราคุยกันฯ
๔ ยามเธอสุขเพื่อนเงาเงียบเหงาอยู่
ทำไม่รู้ไม่เห็นเป็นตัวฉัน
เราติดตามไถ่ถามอยู่ทุกวัน
ที่ตรงนั้นมีฉันอยู่ดูแลนายฯ
๕ เหงามากไหมเพื่อนยากอยากจะทราบ
เงาแบนราบกับพื้นยืนยามสาย
แม้นตัวเธอร้อนลุ่มกลุ่มใจกาย
ไม่สบายรายร่องพื้นยืนดูแกฯ
๖ ดูโน้นแนะไงเพื่อนเราจันทร์เจ้าฉาย
ดาวเรียงรายล้อมรอบปลอบบาทแผล
เราสั่งได้ใช่นะมาดูแล
ยามเพื่อนแพ้คุยกับเงาเราเข้าใจฯ
๗ เขียนระบายข้อความตามสายหมอก
กระซิบบอกจากม่านฟ้าอย่าหวั่นไหว
ไหลรินร่วงหลั่งออกทั้งนอกใน
แปะเอาไว้ที่ปลายฟ้าให้ข้าดูฯ
๘ กาลเวลาจะผ่านพ้นเหมือนโยนข้าม
มีคำถามมากมายไกลสุดกู่
เพื่อนของเงาเหงาจังอยากฟังครู
บอกเพื่อนรู้เพื่อนเหงาเพื่อนเงาจันทร์ฯ
กล้าต้น อินระดา
|
|