เรื่องเล่าของฉัน ตั้งแต่วันที่มีเธอ
แหะๆ.... ขอโทษทุกคนนะค้า...
คือ พล็อตเรื่องคราวที่แล้วซินเพิ่งรู้สึกว่าเหมือนไปลอกหนังสือเกาหลีที่พี่ซินเอามาให้อ่านยังไงไม่รู้อ่ะค่ะ

เลยตัดสินใจเอาเรื่องที่เคยแต่งเล่นๆเมื่อนานมาแล้วมาลงให้อ่านกันแทนดีกว่า แล้วก็อต่งต่อจากตรงนั้นไปเลย ^^"

ซินชอบเรื่องที่แต่งเล่นๆตอนนั้นค่ะแต่แต่งได้ไม่จบ
...
...ก็มันไม่รู้จะทำยังไงให้สนุกอ่ะค่ะ มันเป็นเรื่องเรื่อยๆ เอื่อยๆมากกว่า ไม่หวือหวาตื่นเต้นเท่าไหร่

ลง 2 ตอนก่อนนะคะ รอความเห็นก่อนค่ะ

ถ้าไม่ชอบ ก็จะหยุดเอาลงค่ะ

นางเอกชื่อเหมือนเดิมนะคะ
(ชื่อซินนี่แหละ เพราะสุดแล้ว อิอิ)
ส่วนพระเอกชื่อ พัท ค่ะ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

CHAPTER 1 - บทนำ


วันที่ 1 มกราคม 2548...ปีใหม่

ณ.บ้านหลังน้อยในกรุงเทพมหานคร...
ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าจะยังมีบ้านแบบนี้อยู่...

มันเป็นบ้านใจกลางเมืองที่มีลักษณะของความร่มรื่นอย่างที่สุด อาจเป็นเพราะที่ดินอันกว้างขวางและเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่หรือเพราะกลิ่นดินอุดมสมบูรณ์ที่ลอยปนมากับกลิ่นน้ำค้างยามเช้าของหน้าหนาวก็ตามที

แม้ว่าอากาศในยามเช้าของที่นี่นั้นเหมาะเหลือเกินกับการจะนอนหลับพักผ่อนเพิ่อความสดชื่นของร่างกายและจิตใจเมื่อเวลาตื่นขึ้นมา แต่เรากลับได้เห็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้น 2 ของตัวบ้าน...ท่าทางของเธอช่างขัดกับบรรยากาศของสวนเสียเหลือเกิน

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต ผมหยักโศกสีดำยาวจนเกือบกึงสะโพก จมูกโด่งได้รูปเรียวงามกับริมฝีปากบางสีกุหลาบ...พูดโดยรวมแล้ว เธอมีความสวยที่อยู่ในระดับหาตัวจับได้ยาก

"ปาน...ตื่นหรือยังลูก" คุณวิชุดาถามบุตรสาวคนสวยของตนเองอย่างรักใคร่เหมือนทุกๆเช้า

"ตื่นแล้วค่ะแม่" ปานวาดหรือปาน ตอบคุณแม่ของเธอกลับไปอย่างเคยชิน

"แล้วแต่งตัวเสร็จหรือยังลูก...อย่าลืมนะ ว่าวันนี้วันอะไร"

"ยังเลยค่ะ แต่หนูจะแต่งเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

"ดีจ้า... พอเสร็จเมื่อไหร่ลงไปหาแม่ข้างล่างนะลูก...เร็วๆหน่อยนะจ๊ะ เพราะพ่อเค้ารอนานแล้วล่ะ"

"ค่ะ"
พูดจบหญิงสาวก็รีบลุกขึ้นจากริมหน้าต่างที่นั่งอยู่แล้วจัดการอาบน้ำแต่งตัวทันที...

ทำไมเธอจะจำวันนี้ไม่ได้ล่ะ... ก็วันนี้เป็นวันที่เธอจะต้องไปรับ "พี่ชายคนใหม่" ของเธอที่สนามบิน...

ครอบครัวของปานวาดมีด้วยกันทั้งหมด 4 คน คุณวิชุดา แม่ของปานวาด คุณเอกราช พ่อของปานวาด ปานวาด และ วศิน พี่ชายของปานวาด

แต่เนื่องจากคุณพ่อของปานวาดได้ส่งวศินอยู่กับญาติที่นิวซีแลนด์ตั้งแต่ปานวาดยังแบเบาะ ปานวาดกับวศินจึงไม่เคยได้คุยหรือพบหน้ากันเลย มีเพียงการติดต่อทางโทรศัพท์ 2-3 ครั้งเท่านั้นที่ได้พูดคุยกัน(ก็เพราะคุณวิชุดากับคุณเอกราชนั่นแหละที่จัดการให้)... ดังนั้น ถึงแม้ปานวาดจะรู้ว่าตนเองมีพี่ชาย...
แต่สำหรับเธอแล้ว คำว่าพี่ชายก็ยังเป็นเหมือนกับคนแปลกหน้ากันอยู่ดี

/พี่พัทหรอ...ไม่คุ้นเลยแฮะ/ ปานวาดคิด
/ทำไมต้องกลับมาด้วยนะ อยู่ทางนั้นก็ดีอยู่แล้ว ทางนี้ก็ไม่เดือดร้อนอะไรที่ไม่มีเจ้าตัวเขาซักหน่อย.../

เมื่อปานวาดแต่งตัวเสร็จก็ลงมาหาแม่และพ่อของเธอที่รอท่าอยู่ข้างล่างนานแล้ว

"แหม...วันนี้ลูกสาวพ่อก็สวยเหมือนเดิมเลยนะ"คุณเอกราชล้อลูกสาวเล่นอย่างเอ็นดู

"สวยเสยอะไรคะพ่อ เสื้อนี่เก่ามากแล้วนะคะ"

"ก็ลูกสาวพ่อสวย ใส่อะไรก็สวยเป็นธรรมดานั่นแหละนะ" เมื่อพูดจบคุณพ่อใจดีก็เอามือขยี้หัวลูกสาวเบาๆอย่างเอ็นดู...

" อ้าว...แล้วแม่ล่ะเลย!!" คุณแม่ล้อกลับพลางตั้งท่ารออย่างมีความหวัง

"...อ๋อ...แม่น่ะหรอ... อือ...ก็ ใช้ได้นะ ครีมลบริ้วรอยที่ซื้อมานั่นท่าจะใช้ได้ดีนี่"

"เอ๊ะ คุณนี่!!"ว่าแล้วคุณแม่ก็เดินแบบงอนๆไปรอที่รถ จนทั้งสองพ่อลูกอดขำกับพฤติกรรมเด็กของคุณแม่ไม่ได้จริง

"โอ๋...คุณ... ล้อเล่นกันนิดเดียวเองนะ อย่างอนซี้..."คุณพ่อพูดแกมหัวเราะ

"ไม่รู้ล่ะ รีบไปดีกว่าเดี๋ยวตาพัทจะรอนาน"

ปานวาดสะดุดกับคำพูดของคุณแม่...
/พอเค้ามา ทุกอย่างที่นี่ก็คงจะเปลี่ยนไปสินะ.../

"อ้าว ปาน เหม่ออะไรลูก เดี๋ยวพี่เค้ารอนะ"

"อ้อ ค่ะๆ"...ปานวาดรีบวิ่งตามพ่อไปขึ้นรถเพื่อไปรับชะตาชีวิตที่จะเปลี่ยนไปของเธอ

-*--*--*--*--*--*--*--*--*--

CHAPTER 2 - วันแรก

"เอ...ทำไมตาพัทถึงได้มาถึงช้าอย่างนี้นะ"
คุณวิชุดาพ้อออกมาด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่รอลูกชายของตนได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

"เอาน่า...คุณ ลูกอาจจะมาแล้วแต่เราหาไม่เจอก็ได้" คุณเอกราชพยายามพูดไปในทางที่ดี ทั้งที่ความจริงแล้ว เค้าเองก็เป็นห่วงลูกไม่แพ้ผู้เป็นแม่เช่นกัน

ส่วนปานวาดก็ยังคงทำท่าสอดส่ายสายตามองหาผู้เป็น"พี่ชายแปลกหน้า"ของตัวเอง แต่จริงๆแล้วก็เธอกลับไม่ได้ใส่ใจที่จะมองหาเค้าซักนิดเดียว เธอเลือกยืนเยื้องมาทางด้านหลังของคุณเอกราชเล็กน้อยเพื่อหลีกเลียงการสนทนากับพ่อและแม่...เธอไม่ต้องการแสร้งทำเป็นดีใจเมื่อ "เค้า" ปรากฎตัวขึ้น

เวลาผ่านไปอีก 10 นาที...

ระหว่างที่ปานวาดยังคง(ทำท่า)มองหาพี่ชายอยู่นั่นเอง

"เอ่อ...ขอโทษนะครับ ที่นี่ประตู 2 หรือเปล่าครับ" ชายแปลกหน้าเข้ามาถามปานวาดด้วยความสุภาพ

ปานวาดสะดุ้งตื่นจากภวังค์เล็กน้อยก่อนจะตอบรับว่า
"คะ??"

"เอ่อ ผมถามว่า ที่นี่ประตู 2 หรือเปล่าครับ"ชายหนุ่มถามอีกครั้ง นัยตามีแววขบขันเล็กน้อยพร้อมคิดในใจว่า
/...น่ารักเหมือนกระต่ายเลยนะ/

"อ้อ...ค่ะ"ปานวาดตอบอย่างตื่นๆเล็กน้อย

"ขอบคุณมากครับ"ชายหนุ่มยิ้มพร้อมกับพยักหน้าน้อยๆแสดงความขอบคุณแก่เธอ(เธอแอบเห็นว่าเค้ามีลักยิ้มอยู่ที่แก้มด้านซ้าย)
ก่อนจะเดินห่างจากเธอไปยืนในอีกบริเวณที่ไม่ไกลจากตรงที่เธอยืนมากนัก

เมื่อปานวาดเริ่มหายตกใจแล้วจึงเริ่มสังเกตเขาอีกครั้ง...

เค้าเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง คิวเข้ม ตาสีน้ำตาลอ่อน ผมสีน้ำตาลเข้มอย่างธรรมชาติ ผิวขาวจัดแต่ก็ดูสุขภาพดี
/ผิวอย่างกับผู้หญิงแน่ะ สงสัยมาจากต่างประเทศ/ปานวาดคิดแล้วเริ่มหันไปเริ่ม(ทำท่า)มองหาพี่ชายของเธอต่อ

และทันใดนั้นเอง

"อ้าว! ตาพัท ทำไมอยู่ตรงนี้ละลูก" คุณวิชุดาร้องขึ้น

"....อ้าว! โธ่ลูก ปล่อยให้พ่อรอตั้งนาน"คุณเอกราชเสริม
พร้อมกับกำลังเดินตรงมาทางที่ปานวาดยืนอยู่...

/พี่หรอ???/
ปานวาดแปลกใจและค่อยๆหันหลังไปช้าๆ...

และเธอก็ได้เห็นชายหนุ่มที่ถามเธอเมื่อยืนยิ้มกว้างมาทางเธอและครอบครัว...เค้าเดินเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับเอื้อมมือมาขยี้หัวเธอเล่นเหมือนว่าคุ้นเคย

"สวัสดีครับ พ่อกับแม่เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะครับเนี่ย..."

"อะไรกันเนี่ยเรา จำพ่อกับแม่ไม่ได้หรอ"คุณเอกราชถามลูกชายอย่างอารมณ์ดี

"จำได้สิครับ เพียงแต่ผมมองไม่เห็นหน้าเท่านั้นเอง"

"แล้วทำไมเราถึงมาทางนี้ได้ล่ะตาพัท"คุณวิชุดาถามลูกต่อแบบฉุนนิดๆ

"ผมมาถึงแล้วไม่เห็นใคร ก็เลยเดินไปหาอะไรทานทางโน้นก่อนน่ะครับ"

"เอาน่าๆ ทีนี้เราก็เจอกันแล้วนี่นะ จะมัวมาฉุนโกรธกันไปทำไม กลับบ้านไปนั่งพักคุยกันดีกว่า พ่ออยากรู้จริงๆว่าเราเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้เจอกันมาตั้งนานนะลูก"

คุณเอกราชพูดขึ้นมาเพิ่มสงบอารมณ์ของคุณวิชุดา พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อมาเล็กน้อยด้วยความดีใจที่ได้เจอลูกชายอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบจะ 20 ปี
(มีหลายครั้งที่ทั้งคุณวิชุดาและคุณเอกราชตั้งใจจะบินไปหาลูกชายที่นิวซีแลนด์ "เราเอาไว้ให้ปานโตอีกหน่อยแล้วค่อยไปไม่ดีหรือคะคุณ ฉันอยากให้ลูกเจอกันด้วย" คุณวิชุดาถามเพราะไม่อยากทิ้งลูกไว้กับคนอื่น เมื่อเห็นแววตาของภรรยา คุณเอกราชจึงไม่กล้าขัดใจ)

"...ว่าแต่ทำไมน้องไม่พูดเลยเนี่ย"วศิน หรือ พัท ถามน้องสาวพร้อมรอยยิ้ม

"......."ปานวาดยังคงเงียบอยู่

"น้องคงอายน่ะ ก็น้องเค้าขี้อายอย่างนี้ล่ะ...เออ ว่าแต่ว่า.."

"คุณคะ" คุณวิชุดาแทรกขึ้น "กลับไปคุยกันที่บ้านเถอะค่ะ"

"อ้อ...ได้ๆๆ พ่อเองก็คงจะตื่นเต้นไปหน่อยนะ"
ทั้งครอบครัวหัวเราะขึ้นมาพร้อมกันแล้วพากันเดินไปขึ้นรถ

...ใช่แล้ว หัวเราะทั้งครอบครัว ...ยกเว้นปานวาด...

เมื่อทั้งหมดอยู่ในรถ ต่างก็ได้มีการถามสารทุกข์สุกดิบของกันและกันพอหอมปากหอมคอ จนกระทั่งถึงบ้านก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงแล้ว

"ปานขอตัวก่อนนะคะพ่อ แม่ ปานอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยค่ะ วันนี้มีต้องไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนที่มหาลัย"

"อ้าว ไม่หยุดซักวันหรอลูก วันนี้พี่เค้าเพิ่งจะกลับมา จะได้คุยกันก่อน"คุณเอกราชถามขึ้น..

ปานวาดหันไปมองที่พี่ชายของเธอ แล้วพูดอย่างเย็นชาขึ้นว่า
"เอาไว้กลับมาที่บ้าน ก็ต้องเจอกันอยู่แล้วนี่คะ ไว้คุยวันหลังคงไม่เป็นไร"

ว่าแล้วเธอก็เดินขึ้นบันไดก่อนที่จะถูกห้ามอีกครั้ง

"เฮ้อ...อะไรกันนะลูกคนนี้ หยุดซักวันก็ไม่ได้เลยเชียว"คุณแม่บ่น

"เอาน่า...คุณ ลูกก็ใกล้จะจบแล้ว งานก็เยอะเป็นธรรมดานั่นแหละ"คุณเอกราชปลอบใจแล้วหันมาพูดกับลูกชายว่า

"มา พัท งั้นเรามาคุยกับพ่อกับแม่ก่อนก็ได้ วันหลังก็คุยกับน้องอีกที อย่างที่น้องว่าล่ะลูก คุยกันวันหลังก็ไม่สาย"

วศินยิ้ม...พลางรู้สึกถึงอะไรที่ไม่ชอบมาพากลในสายตาของน้องสาว


-*---*----*----*----*-----*-----*----*----*-----*------*-


ขอความเห็นหน่อยค้า!!!



Create Date : 24 กรกฎาคม 2550
Last Update : 24 กรกฎาคม 2550 11:54:45 น.
Counter : 490 Pageviews.

18 comments
Isq Risk ( इश्क रिस्क) from Mere Brother Ki Dulhan (मेरे ब्रदर की दुल्हन) ปรศุราม
(26 พ.ย. 2565 12:13:24 น.)
:: business man 8 :: กะว่าก๋า
(24 พ.ย. 2565 05:03:24 น.)
:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 315 :: กะว่าก๋า
(23 พ.ย. 2565 04:50:44 น.)
Ghani Bawri( घनी बावरी ) from Tanu Weds Manu Returns ปรศุราม
(23 พ.ย. 2565 11:51:46 น.)
  
นิยายเรื่องนี้ซินเคยเขียนเอาไว้ในเด็กดีค่ะ

แต่เนื่องจากคิดไม่ออก กว่าจะคิดออกก็นานโข

คนที่เคยมาคอมเม้นก็เลยหายไปหมดเลย แหะๆๆ

จนตอนนี้ก็แต่งได้ถึงตอนที่ 6เองค่ะ^^"
โดย: CynCyfer (สาวน้อยแมนัวร์ ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:13:43:48 น.
  
ตามมาให้กะลังใจจ้ะ(อยากรู้จังว่าคนแต่งอายุ?)

แสดงว่าภาษาไทยแน่นปึ๊ก...เก่งมากๆค่ะ

เรียบเรียงประโยคได้เก่งมากๆ...เนื้อเรื่องน่าสนใจดีค่ะ

สรุปปปป...จะเข้ามาบ่อยๆค่ะ...รออ่านน๊า
โดย: พี่นาถจ้ะ (อณินาถ ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:02:57 น.
  
ขอลงชื่ออ่านก่อนนะครับ

เดี๋ยวอ่านจบแล้วเม้นท์ให้อีกทีครับ

อิอิ
โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:23:35 น.
  
อ่านจบแล้วนะครับ

เนื้อเรื่องดีนะครับ ดูทันสมัยดีด้วย เหมือนกับอ่านนิยายรักโรแมนติคเลย แต่ว่าตัวละครเอกทั้ง 2 เป็นพี่น้องแท้ ๆ กันไม่ใช่เหรอครับ? แล้วตอนจบจะได้รักกันไหม?

น่าสนใจติดตามเรื่องราวตอนต่อไปนะครับ ว่าจะดำเนินเรื่องเป็นยังไงต่อ

คุณสาวน้อยแมนัวร์ เขียนเรื่องนิยายได้เก่งมากครับ เก่งกว่าผมอีกครับ ผมได้แต่เขียนเรื่องราวไร้สาระครับ

อิอิ

ปล. วันนี้ถ้าไปที่บล็อคของผม ผมมีเรื่องผีให้ลองอ่านดูนะครับ ...
โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:53:24 น.
  


สวัสดีครับ.....

วันนี้ งานเยอะครับ ยังไมได่อ่านนะครับ.... ติดไว้ก่อน ห้ามคิดดอก นะครับ....สัญญาว่าจะกลับมาอ่านครับ...

อ้อ....มือใหม่หัดแต่ง เหมือนกันครับ

ฝนตก รักษาสุขภาพ มีความสุข นะครับ
โดย: เซียน_กีตาร์ วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:31:57 น.
  
ขอบคุณที่ไปเยี่ยมที่บ้านหลังน้อยนะค่ะ

อืม ณ ไม่มีจุดนะค่ะ
โดย: oreocream วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:27:37 น.
  
ลงชื่อจองที่นั่งก่อนนะคะ
วันนี้มะไหวแล้ว

ต้องไปนอนก่อนค่ะ
(หลังจากที่รบกะเด็กมาทั้งวัน เหนื่อยค่ะ)

ติดไว้ก่อน เด๋วพรุ่งนี้มาอ่านจ้า
โดย: verdancy วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:40:24 น.
  

แวะมาลงชื่ออ่านไว้ก่อนค่ะ
เอาไว้มีเวลาจะมาต่ออ่านให้จบ

ขอบคุณที่แวะไปอ่านผลงานของมือใหม่นะค้า
โดย: ไลเดเลีย วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:44:13 น.
  
อ่านแล้วดูดีค่ะ

หุ หุ แต่ เรื่องอาจจะแปลกไปหน่อยตรงที่พ่อแม่เนี่ยหละค่ะ

แต่ไม่เป็นไร

อีกอย่างคือนึกถึงแฝดสยามปานวาดปานตะวันเลยค่ะ อิอิ
โดย: เชอรี่ (JAN_CHERRY ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:12:20 น.
  
ขอบคุณที่แวะเข้าไปเยี่ยม และต้องขอโทษก่อนเลยครับ ที่ไม่ได้อ่าน

เป็นคนไม่อ่านนิยายในเน็ตครับ ไม่ชอบอ่านตัวหนังสือยาวๆ ผ่านหน้าจอไม่ว่าจะเป็นนิยาย หรือ fwd mail ยาวๆ
โดย: qu-up วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:14:23 น.
  
น้องซินพี่เพิ่งเคลียร์งานเสร็จ...ขอแปะไว้ก่อนได้ไหมคะ..แล้วจะมาอ่านละเอียดอีกที..

รักษาสุขภาพนะนู๋...
คิดถึงคะ..

ฝันดีนะ
โดย: ^^Ken-Ju***Pu-Jung^^ วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:0:54:12 น.
  
มาแปะโป้งไว้ก่อนนะคะ ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมค่ะ
แต่ขอตัวไปนอนก่อนเน้อ
โดย: ยัยหมามุ่ย (bon_bonkatz ) วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:0:58:28 น.
  
แวะมาทักทายจ้า

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าค่ะ

อย่าลืมแวะไปเยี่ยมหน่อยนะ
โดย: Aui_haui วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:27:47 น.
  

มาให้กำลังใจจ้า เขียนต่อไปน้าจะแวัมาอ่านบ่อยๆ ค่ะ
โดย: เปิ้ล (maplemar ) วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:39:13 น.
  
สนุกดี ชอบมาก คอเดียวกันเลย แต่เขียนๆไป ก็นึกเบื่อไม่เขียนต่อเลย ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ
โดย: ลูกเป็ดขี้เหร่ (kaewkanda ) วันที่: 26 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:36:16 น.
  
แวะมาเยี่ยมนะครับ

จะแวะมาบอกว่า ...

ช่วงนี้ผมงานยุ่งมากเลยไม่ค่อยได้มีเวลาเข้ามาเยี่ยมเพื่อน ๆ ครับ

แต่ว่า ...

พรุ่งนี้ วันศุกร์ที่ 25 ก.ค.50 เตรียมพบกันวีรกรรมอันสุดฮาของ "น้องตุ้งแช่" ตอนที่ 4 ซึ่งเป็นตอนใหม่ล่าสุดครับ



เตรียมเข้ามาฮากันได้เต็มที่เลยนะครับ

อิอิ

emoemoemoemo
โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 26 กรกฎาคม 2550 เวลา:19:45:32 น.
  
เข้ามาแอบอ่านค่ะ

ชื่อนางเอกน่ารักดี "ปานวาด"

เป็นญาติกับนางเอกของพี่ได้เลย

เพราะคนนั้นชื่อ "ปางหวัน"

..สนุกดีค่ะ รออ่านตอนต่อนะคะ
โดย: โสดในซอย วันที่: 28 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:31:12 น.
  
ชอบเขียนนิยายหรือคะ
โดย: โสมรัศมี วันที่: 28 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:36:25 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Cyncyfer.BlogGang.com

TMRmaybe
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]