Spring&Autumn...10 ปี กระดาษแต้มสีในห้องนอน

ตอนกลับบ้านคราวที่แล้ว ฉันไม่แน่ใจว่าอีกหนึ่งเทอมต่อจากนั้น

จะมีโอกาสได้กลับบ้านอีกเมื่อไหร่ แต่ฉันรู้ว่าก่อนกลับกรุงเทพฯ

ฉันต้องบันทึกภาพภาพหนึ่งนำกลับไปด้วย เพื่อเขียนอะไรบางอย่างถึงมัน

Photobucket

'Spring&Autumn' ตัวอักษรจากปลายพู่กันเขียนด้วยสีโปสเตอร์สีดำ

ใต้ภาพต้นไม้สองต้น ต้นหนึ่งผลิใบเขียวสดใส อีกต้นหนึ่งแม้จะผลัดใบ

แต่สีแดงปนเหลืองก็ดูสดใสไม่แพ้กัน แม้ต้นไม้จะต่างฤดู

แต่ฉากหลังเขียวๆ ด้วยต้นหญ้า กับกลืนเป็นภาพเดียวกัน


ฉันจำไม่ได้ว่าทำไมถึงคิดวาดภาพต้นไม้ ในฤดูกาลที่ไม่มีในเมืองไทย

นึกๆ ดู ตอนนั้นฉันอาจจะเปิดเจอภาพในหนังสือแล้วประทับใจก็ได้

หรือบางทีฉันในตอนนั้นอาจจะแค่ชอบการเปลี่ยนแปลง...


วันนี้วันที่กระดาษแต้มสีในห้องนอนของฉันมีอายุครบ 10 ปี

ความคิดของฉันเมื่อ 10 ปี ที่แล้วคงบรรจุอยู่เต็มในนั้น

ฉันน่าจะวาดภาพนั้นตอนบ่ายๆ และเสร็จตอนเย็นๆ

ร่างด้วยเส้นดินสอน่าจะเป็นดินสอเปลี่ยนไส้ หรือดินสออพอลโล

เส้นเข้มจนไม่น่าจะเรียกว่าร่าง ลงสีรอบแรกอย่างไม่ค่อยมั่นใจ


สีชั้นแรกคงผสมน้ำเยอะจึงดูอ่อนใสคล้ายสีน้ำ...เอ หรือฉันตั้งใจ


ลงทับอีกครั้งแบบข้นๆ จากขวด คงผสมน้ำไม่มาก หรือถ้ามาก

ก็คงแต้มสีเพิ่มเรื่อยๆ สีที่ใช้คงเป็นจิตรกรน้อย มาสเตอร์อาร์ต

ฉันจำสีเขียวในชุด 6 ขวดของมันได้


อายุตอนนั้น ฉันน่าจะเคยเห็นภาพเขียนสีน้ำมัน และดูท่าจะชอบ

วิธีการนั้นเสียด้วย แต่ฉันก็ไม่เคยได้ลองวาดภาพสีน้ำมันเลย

จงถึงเดี๋ยวนี้ ชอบฝีแปรงที่ทำให้สีมีความนูน บางจุดหนาเป็นแถบ

เป็นก้อน ได้อารมณ์ แต่สำหรับภาพนี้ สิ่งที่นูนบนภาพของฉัน

เกิดจาก ...'ดินน้ำมัน'


เมื่อลงสีโปสเตอร์ทั้งน้ำเยอะน้ำน้อย ทับกันไม่รู้กี่ครั้ง

บนกระดาษที่ฉันคิดสงสัยเมื่อกลับไปกรุงเทพว่า มันน่าจะ

เป็นกระดาษจากปฏิทิน หรือโปสเตอร์ ใบปลิวอะไรสักอย่าง

แต่น่าจะเป็นโปสเตอร์มากกว่าปฏิทินไม่น่าจะใหญ่ขนาดนั้น

วางซ้อนกันหลายชั้น และเย็บติดกันด้วยลวดเย็บกระดาษ


วันนี้ฉันลองใช้นิ้วแง้มดูด้านหลังของกระดาษชั้นแรกเบาๆ

ด้านหนึ่งมองลอดเข้าไปเห็นตัวอักษร'พบกัน 1 กุมภาพันธ์

ที่สนามกีฬา...'สักที่ที่สายตาของฉันไม่สามารถมองลอดไปเห็น

อีกมุมกระดาษฉันเห็นหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง คุ้นหน้าคุ้นตาทีเดียว

คิดว่าน่าจะเป็น'เด็บบี้ วงบาซู' เอ...หรือฉันจำผิด

แต่ก็ไม่คิดจะแงะลวดเย็บกระดาษออกมาดูหรอก


ตอนนั้นฉันคงไม่มีกระดาษร้อยปอนด์ และคิดว่ากระดาษโปสเตอร์

แผ่นเดียวถ้าเปียกน้ำอาจจะเปื่อยยุ่ย และงอ

หรือไม่แน่...ตอนนั้น'ฉันอาจไม่ได้คิดอะไร'


ดินน้ำมันก้อนเล็กๆ สีเหลือง ฟ้า เขียว ถูกบี้ด้วยปลายนิ้วจนนิ่ม

ปาด ป้าย ทับลงบนสีโปสเตอร์ เป็นใบหญ้า เป็นใบไม้

เป็นก้อนเมฆ เป็นสายลม ให้ชีวิตชีวาและที่สำคัญสนุก

กว่าทุกภาพที่เคยวาดมา ฉันอยากรู้ ทำไมตอนนั้น...

ฉันถึง'กล้า'ทำ



------------------------------------------------------------------------

เวลาทำให้คนเปลี่ยน

ตอนนั้น...ฉันอาจไม่ได้กล้า...เพียงแค่อยากลอง

ตอนนั้น...ฉันอาจไม่ได้มั่นใจ...เพียงแค่คิดว่าไม่เห็นต้องกลัวอะไรเสียหาย

ตอนนั้น...ฉันอาจไม่ได้คิดว่าทำไมต้องวาดภาพนี้...เพียงแค่คิดว่า'ชอบ'


อิสระ ความคิดสร้างสรรค์ ความอยากที่จะทดลอง

สิ่งเหล่านั้นอาจจะถูกกด บดบัง ตีกรอบ ด้วยกฏเกณฑ์

และความรับผิดชอบ ที่เพิ่มขึ้นตามวัย จะดีแค่ไหน

ถ้าเราสามารถสนุก กับทุกงานที่เราทำได้เหมือนเมื่ออายุ 10 ปี

Photobucket

ภาพนี้ติดข้างตู้เสื้อผ้าซึ่งจะมองเห็นได้ทางด้านขวามือ

ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องนอน ติดอยู่ที่เดิมตรงนี้ตั้งแต่ตอนที่เราวาด

16/10/2542 ตอนนั้น 10 ขวบ ถึงวันนี้ 16/10/2552 10 ปีพอดี


ในภาพนี้มีอยู่อย่างหนึ่งที่ตอนนี้ยังอยู่กับเราไม่เปลี่ยน

ก็คือลายเซ็น ที่อาจถูกลดทอนไปนิดหน่อย ตอนนั้นเซ็นสดๆ

ด้วยพู่กัน แต่วันที่ดันเขียนด้วยดินสอซะงั้นนะ

บล็อกนี้เขียนเหมือนคนความจำเสื่อม หรือไม่ก็เขียนถึงรูป

ที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนวาด เมื่อก่อนอาจจะคิดว่าตัวเองจำได้ทุกอย่าง


วันนี้รู้แล้วหละ ว่าเวลาสิบปี ทำให้เราลืมอะไรไปเยอะเหมือนกัน



Create Date : 16 ตุลาคม 2552
Last Update : 16 ตุลาคม 2552 20:36:05 น.
Counter : 2176 Pageviews.

10 comments
Nymphs and Shepherds by Henri Purcell ปรศุราม
(10 ต.ค. 2564 12:26:08 น.)
ภาพวาดงดงามฝีมือ คุณประภาส ชลศรานนท์ (๒) haiku
(6 ต.ค. 2564 23:57:09 น.)
कजरा रे -Kajar re-from Bunty Aur Babli ปรศุราม
(25 ก.ย. 2564 12:12:41 น.)
ขออภัยและขอบคุณประเทศจีนเรื่องวัคซีนค่ะ haiku
(20 ก.ย. 2564 21:47:40 น.)
  
หวัดดีจ้าน้องเจื้อยแจ้ว...


๙๙
๙๙๙
๙๙๙๙
๙๙๙๙๙
๙๙๙๙๙๙

ชอบรูปวาดของหนู
เดี๋ยวนี้พี่เป็นโรคปวดตา อ่านไรยาวๆ ในคอมไม่ค่อยไหว
อัพบล็อกก็คงจะสั้นๆ ไปด้วยเหมือนกัน
ไม่ใช่ขี้เกียจเขียน แต่ทำงานจ้องคอมมาทั้งวันแล้วอ่ะจ้ะ...

สุขสันต์วันศุกร์นะคะ...
โดย: Devonshire วันที่: 16 ตุลาคม 2552 เวลา:18:39:06 น.
  
จ๊ะเอ๋น้องเจื้อยแจ้วมังกรเขียวหัวยุ่ง+ฟู เห็นเม้นท์หนูแล้วก็ตกใจเล็กน้อย แบบว่ามันห่างหายกันไปหลายคนไงคะ แต่ก็ยังดีใจที่มีโผล่มากันเป็นระยะ ๆ

อ่านแล้วเหมือนรู้จักน้องเจื้อยเพิ่มขึ้นมาหน่อย เดาว่าคนมีอารมณ์ศิลปินนี่ปกติจะเดาอารมณ์เขายากมาก ๆ เลยนะคะ เป็นเหมือนกันเวลาเหลือบไปเห็นหรือขุดเจออะไร ๆ เก่า ๆ ที่เคยสร้างไว้ในอดีต แต่ส่วนใหญ่จะเป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกว่ารับตัวเองไม่ค่อยได้ยังไงพิกล 555 ยังไม่ลืมกันหรอกนะคะรับส่งโปสการ์ด อันที่น้องเจื้อยเคยส่ง ๆ มาให้ รับประกันความกินดีอยู่ดีค่ะ
โดย: prunelle la belle femme วันที่: 16 ตุลาคม 2552 เวลา:21:08:12 น.
  
เก่งจังคะ กับมังกรตอน 10 ขวบ
ชอบเนื้อหาที่เขียนนะคะ

เวลาทำให้คนเปลี่ยน

ตอนนั้น...ฉันอาจไม่ได้กล้า...เพียงแค่อยากลอง

ตอนนั้น...ฉันอาจไม่ได้มั่นใจ...เพียงแค่คิดว่าไม่เห็นต้องกลัวอะไรเสียหาย

ตอนนั้น...ฉันอาจไม่ได้คิดว่าทำไมต้องวาดภาพนี้...เพียงแค่คิดว่า'ชอบ'


อิสระ ความคิดสร้างสรรค์ ความอยากที่จะทดลอง

สิ่งเหล่านั้นอาจจะถูกกด บดบัง ตีกรอบ ด้วยกฏเกณฑ์

และความรับผิดชอบ ที่เพิ่มขึ้นตามวัย จะดีแค่ไหน

ถ้าเราสามารถสนุก กับทุกงานที่เราทำได้เหมือนเมื่ออายุ 10 ปี


นั่นนะสิคะ
ใครๆ ถึงอยากกลับไปเป็นเด็กกันหมด
โดย: mutcha_nu วันที่: 16 ตุลาคม 2552 เวลา:22:15:46 น.
  
ดีจ้ายัยมังกรเขียวตัวน้อย

แปลกใจกะเด็ก10ขวบนี่มีลายเซ็นแล้วหรือ น่าจะแค่ป.4เองมั้งนี่ ฉายแววเลยนะ

เขียนเรื่อยๆนะ สักวันอาจนำมารวมเล่มเรื่องสั้นได้นะ

โดย: จิว แปะ ทง (วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ) วันที่: 16 ตุลาคม 2552 เวลา:23:27:23 น.
  
รูปน่ารักจัง

น้องเจื้อยแจ้วรู้มั้ย มีอะไรบางอย่างของบล็อกน้องเจื้อยแจ้วกับบล็อกปัจจุบันของพี่รัชชี่ที่โยงใยกัน

นี่คือสิ่งที่เจื้อยแจ้วเขียน “วันนี้รู้แล้วหละ ว่าเวลาสิบปี ทำให้เราลืมอะไรไปเยอะเหมือนกัน”

เวลาทำให้คนเปลี่ยน จริงค่ะ

ไม่ต้องย้อนไปไกล ความคิดพี่รัชชี่ปีนี้กับ 3 ปีก็ไม่เหมือนกันแล้ว



เจื้อยแจ้วไปช็อปปิ้งหนังสือช่วงงานสัปดาห์หนังสือมั้ยเนี่ย
อย่างน้อยเราก็ใจตรงกันที่ช็อป “หน่อไม้” มาเหมือนกันแล้วนะ
โดย: รัชชี่ (รัชชี่ ) วันที่: 17 ตุลาคม 2552 เวลา:7:49:29 น.
  
ภาพวาดตอน 10 ขวบ
ศิลปะของเด็กมักไม่มีกรอบ คิดอะไรก็แสดงออกมาตรงๆ
ไม่ต้องคิดเยอะ ดีนะคะ

สุขสันต์วันเสาร์ค่ะ
โดย: nanida วันที่: 17 ตุลาคม 2552 เวลา:8:24:32 น.
  
สวัสดียามสายค่ะน้องมัดเมฆ.. พรุ่งนี้เช้าว่าจะเอาเลนส์มาโครไปเก็บภาพที่เก่าเวลาเดิม... อยากถ่ายรูปดอกจามจุรี คราวก่อนไปยังไม่บานซักกะดอก หนูเห็นมันเริ่มบานละยังละน้องเจื้อยแจ้ว ...
แต่พรุ่งนี้สายๆ จะไปงานหนังสือศูนย์สิริกิติ์ละ เพราะลองวีคเอนด์โน้นว่าจะไปหัวหินค่ะ...
โดย: Devonshire วันที่: 17 ตุลาคม 2552 เวลา:10:05:23 น.
  
น้องเจื้อยแจ้วค้า..คอมเมนท์พี่ถูกแบน...
โดย: Devonshire วันที่: 17 ตุลาคม 2552 เวลา:10:06:11 น.
  
เป็นไดอารี่เล่มหนึ่งที่น่าอ่านมากครับ

โดย: nuchock วันที่: 17 ตุลาคม 2552 เวลา:16:07:15 น.
  
bonjour
สวัสดีค่ะ
สีสบายตามากเลย ดีไซน์สวยไม่มากไม่น้อยสดชื้นๆๆๆๆๆ มาฝากเนื้อฝากแนะนำตัวค่ะ มาชมที่บ้านความสุขของนิ้วน้อยบ้างนะคะ
au revoir
โดย: ตู่อยู่ไไไกล (ความสุขของนิ้วน้อย ) วันที่: 21 ตุลาคม 2552 เวลา:0:48:04 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Cruduslife.BlogGang.com

cruduslife
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]

บทความทั้งหมด