Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2562
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
14 พฤษภาคม 2562
 
All Blogs
 
ปรปักษ์จำนน - - เผิงไหลเค่อ / ถังเจวียน

-  R   E   V   I   E   W        N   I   Y   A   Y  -



เรื่อง ปรปักษ์จำนน  
ผู้แต่ง เผิงไหลเค่อ // ผู้แปล ถังเจวียน // สำนักพิมพ์แจ่มใส


     
 
โปรยเรื่อง  ---------> เล่ม 1

ในภาพนิมิตของ ‘เสี่ยวเฉียว’...สกุลเฉียวจะล่มสลาย
สกุลเว่ยรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง พี่สาวถูกบีบให้ต้องฆ่าตัวตาย
นางต้องตายอย่างไร้แผ่นดินกลบฝัง!

เสี่ยวเฉียวเพียงมุ่งหวังที่จะเปลี่ยนแปลงการล่มสลายของสกุลเฉียว
แม้แต่ตนเองต้องแต่งเข้าสกุลเว่ยที่จงเกลียดสกุลเฉียวแทนพี่สาว
นางก็ไม่หวาดหวั่นแต่อย่างใด ยังโชคดีที่นอกจากความเหินห่างเย็นชาที่เว่ยเซ่า
แสดงออกแล้ว ยามอยู่บนเตียงก็เป็นเช่นน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง
แม้มารดาเขาจะเกลียดหน้านางเพียงใดก็ไม่เป็นไร
อย่างน้อยในจวนสกุลเว่ยนางก็ยังได้รับเมตตาจากท่านย่าของเขา

แต่เหตุใดเมื่อวันเวลาผ่านพ้นไป
ท่าทีโอนอ่อนผ่อนตามของนางกลับไปขัดลูกกะตาท่านโหวเสียได้
แม้แต่ยามที่เขาเอ่ยปากว่าจะรับอนุตามบัญชาท่านแม่
เพียงแค่นางเห็นดีเห็นงามกับเขาเท่านั้นไยเขาต้องโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ
และหาเรื่องกลั่นแกล้งนางไม่ให้เป็นสุขด้วย!



 --------------------->เล่ม 2

ยามอยู่นอกห้อง ‘เว่ยเซ่า’ จะกลายเป็นท่านโหวผู้วางตัวดี
ไปที่ใดผู้คนล้วนกลัวเกรงนับถือ มีความปรารถนาอันยิ่งใหญ่เหนือใคร

ทว่ายามที่เขากลับมาอยู่ในห้องหอนั้น...ราวกับเปลี่ยนคนละคน
ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็กระโจนเข้าหา ‘เสี่ยวเฉียว’ ราวสัตว์ป่าที่โหยหิว

สำหรับเว่ยเซ่าแล้วการพิชิตนางไม่ต่างอะไรกับการช่วงชิงเมืองมาได้เมืองหนึ่ง
ปรารถนาที่จะได้มีเวลาอยู่ร่วมราตรีกับนางนานขึ้นสักหน่อย บุรุษใดก็ห้ามใกล้ชิด
หรือส่งสายตาหวานให้แก่นาง เป็นบุรุษอื่นก็แล้วไปเถอะ แต่คนที่มีใจคิดซ่อนเร้นกับนาง
เป็นถึงพี่ชายของเขา ‘เว่ยเหยี่ยน’ แม้เขาไม่อยากสูญเสียสายสัมพันธ์กับพี่ชายไป
เพราะสตรีแค่คนเดียวเพียงใด แต่เมื่อความลับสำคัญของเว่ยเหยี่ยนถูกเปิดเผย
สายใยพี่น้องก็ถึงคราวต้องขาดสะบั้น!


 
--------------------->เล่ม 3

เว่ยเซ่าอนุญาตให้นางตบหน้าเขาได้ยามขุ่นเคือง อนุญาตให้นางปั้นปึ่งโกรธเคืองเขาได้
โดยที่เขาจะแค่หันหลังเดินหนีไป แต่เขากลับไม่อนุญาตให้นางติดต่อ ‘สกุลเฉียว’
ทั้งอยากให้นางตัดขาดจากสกุลเดิม

แม้ความรักจะผลิบานในจิตใจเว่ยเซ่าเพียงใด เงาความแค้นอันลึกล้ำในอดีตของเว่ยเซ่า
กลับยังไม่เลือนหาย ยามที่เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ‘สงครามเย็น’ ระหว่างทั้งสองจะบังเกิดขึ้น
เสมอ เมื่อ ‘ผู้นำทัพคนเร่ร่อน’ ที่เสี่ยวเฉียวเรียกเป็นพี่เขยเริ่มมีชื่อเสียงในบริเวณนั้น

ทว่าสำหรับเว่ยเซ่าแล้วเขากลับมองเป็นศัตรูที่จำต้องกำจัด
กระนั้นเขาก็ได้แต่บัญชาการรบอย่างลับๆ ให้คนไปจัดการ
โดยปิดบังไม่ให้เสี่ยวเฉียวระแคะระคาย เขาหวั่นใจว่าถ้าหากหมานหมานของเขาทราบเรื่องนี้เข้า
ตนเองคงต้องสูญเสียนางไปแน่ และวันใดที่นางทอดทิ้งเขาไป
เขานี่แหละที่จะไปถล่มสกุลเฉียวไม่ให้เหลือรอดเลยสักคนเดียว!


 
---------------------> เล่ม 4

ศึกใหญ่ศึกสุดท้ายใกล้ปะทุ ณ เมืองลั่วหยาง ผู้ชนะเป็นฮ่องเต้...
ผู้แพ้เป็นกบฏเว่ยเซ่าตั้งทัพอยู่ที่แม่น้ำหวงเหอ ประจันหน้ากับกองทัพของซิ่งซวิ่น
ที่มีจำนวนทหารมากกว่าหลายแสน แต่ละวันก็เฝ้าหวังว่าจะได้นำชัยชนะกลับไปฝากภรรยา
และลูกน้อย ยามนี้เขาปล่อยวางเรื่องความแค้นแต่หนหลังได้แล้ว

ทว่าเขากลับรู้มาว่า...มณฑลเหยี่ยนโจว
แผ่นดินของสกุลเฉียวเข้าสวามิภักดิ์กับหลิวเหยี่ยน!
นอกจากหลิวเหยี่ยนจะเป็นอดีตคู่หมั้นของภรรยาเขาแล้ว
ความจริงอีกข้อที่ทำให้เว่ยเซ่ารู้สึกคล้ายถูกหักหลังก็คือ...
นางแอบเสริมสร้างกองทัพเหยี่ยนโจวเพื่อเตรียมป้องกันเขา!

ในเมื่อสกุลเฉียวเป็นดั่งชีวิตของนางซึ่งไม่อาจทอดทิ้งได้
แล้วเขาเล่า... เป็นบุรุษที่นางไม่คิดจะเหลียวแลหรือจริงใจด้วยอย่างนั้นหรือ!










  - เ ล่ า เ อ ง สั้ น ๆ -  

คือในเรื่อง นางเอกข้ามมิติมาอยู่ในร่างของ  ‘เสี่ยวเฉียว’ 
หนึ่งในสองเฉียวผู้งดงาม แห่งมณฑลเหยี่ยนโจว ตั้งแต่เริ่มแรกที่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้
เวลาเข้านอนทีไร นางก็จะฝัน เกี่ยวกับเหตุการณ์ๆ หลายๆ เหตุการณ์ 
เป็นเรื่องราวสมจริงดั่งภาพนิมิตร ในฝันสกุลเฉียวล่มสลาย
พี่สาวที่นางรักถูกคนตระกูลเว่ยฆ่าตายเลือดท่วม..
นางได้แต่เฝ้ากังวลและคิดว่ามันคือฝันร้าย จนวันหนึ่งเรื่องราวในฝัน
มันดันเกิดขึ้นจริงๆ เมื่อลุงของเธอวางแผนให้พี่สาวแต่งกับ
ลูกชายตระกูลเว่ย 
เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ เธอจึงวางแผนให้พี่สาวหนีตามไปกับคนรัก
เพื่อแก้ไขให้เรื่องราวมันไม่เป็นไปตามฝัน ไปๆ มาๆ เรื่องมันบานปลาย
และสุดท้าย....ก็กลายเป็นตัวเธอเอง ทีต้องตกอยู่ในบ่วงของการแต่งงาน
เพื่อล้างปมแค้นของตะกุลเว่ย...แทนพี่สาวซะงั้น
ดังนั้น... เรื่องราวทั้งหลาย มันจึงเริ่มต้นขึ้นที่ตรงนี้......


‘เว่ยเซ่า’ ท่านโหวผู้เย็นชาของตระกูลเว่ย บุรุษผู้หล่อเหลาและเก่งกาจ
สืบเนื่่องจากเหตุการณ์ตอนอายุ 12 ครอบครัวของเขาถูกคนตระกูลเฉียวหักหลัง 
จนทำให้เขาต้องสูญเสียบิดาและพี่ชายในสนามรบ ส่วนตัวเองนอนแหม็บบาดเจ็บปางตายอยู่ปีครึ่ง
ถึงแม้ว่าสุดท้าย จะรักษาตัวกลับมาหายดีดังเดิม แต่เหตุการณ์นั้น...
ก็ทำให้จิตใจของเขา เกิดความแค้นฝังลึกกับคนตระกูลเฉียวที่เลวทรามเหล่านั้น
ความเจ็บแค้น ทำให้เขามีความคิดที่จะผลักดันให้ตัวเองยิ่งใหญ่เหนือใต้หล้า
เพื่อจะได้มีกำลังล้างแค้นทวงความยุติธรรมคืนมาให้ได้... แต่แล้ววันนึง...
อยู่ดีๆ ท่านย่าที่เคารพรักของเขา ดันตอบรับการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลเฉียว
เขาจึงต้องฝืนจำใจรับหญิงสาวตระกูลเฉียวมาเป็นภรรยา......ทั้งที่จิตใจนั้น
แสนจะโกรธเกลียดสายเลือดตระกูลเฉียวเข้ากระดูกดำ

คนสองคนจึงต้องมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน คนหนึ่งเต็มไปด้วยความแค้น
ส่วนอีกคนหนึ่งก็มีแต่มุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ร้ายๆ ที่เกิดขึ้นในฝัน
เรื่องราวจะเป็นอย่างไร สองคนจะเริ่มมารักกันตอนไหน.....
ติดตามได้ในเล่มจ้าาาาาา 555+






  - ค ว า ม รู้ สึ ก ห ลั ง อ่ า น จ บ -  

เหยยยย...  อยากจะบอกว่าชอบนักล่ะ ไอ้นิยายที่มีเนื้อเรื่อง
เกี่ยวกับผัวๆ เมียๆ เนี่ยะ  555+ ยิ่งดราม่าๆ บีบหัวใจนิดๆ ให้น้ำตาซึมๆ นิดๆ นะโอ๊ยยย
แต่นับว่าเรื่องนี้...เป็นนิยายข้ามมิติที่แทบจะไม่กล่าวถึงภพแรกของนางเอกเลย
จนอ่านๆ ไปยัง งงๆ ว่าหรือว่าตูคิดไปเองรึเปล่าวะ ว่าอีนางเอกมันข้ามมิติมา 
แถมเพิ่งเข้ามาอยู่ร่างเขาได้แค่สองเดือน......ก็อินว่าเป็นตัวเองซะ แต่นะ...
ไอ้เรามันคนว่าง่าย เขาบอกนางอิน งั้นเราก็อินด้วยก็ได้ ไม่คิดมาก.... 555+


เรื่องนี้...  สรุป เรื่องราวหลักๆ ได้สามอย่าง คือ... 


------> 1. พระเอกรบๆ ฆ่าๆ                
--------> 2. สองพระนางประทะ แค้นๆอึนๆ
-------> 3. จากนั้นก็จับนางเอกขึ้นเตียง 

แล้วก็วนลูปมา... รบๆฆ่าๆ ใหม่ แค้นๆ อึนๆ ขึ้นเตียงวนเวียนไปจนจบเรื่อง....
เรียกว่าในเรื่องเนี่ยะ ฉากในห้องหอพระเอก กับฉากรบนี่แทบจะห่างกันนิดเดียวจริงๆ
แต่ถึงแม้ว่า... ฉากเรทจะเยอะ แต่ก็ไม่น่าเกลียด เรียกว่านักแปล
ได้ใช้ภาษาบรรยายฉากได้สละสลวย ยิ่งอ่านยิ่งไหลลื่นจริงๆ 55+


 อ่านโปรยมาจนถึงตรงนี้ บางคนอาจจะคิดว่ามีแต่เรื่องผัวๆ เมียๆ น่าเบื่อ...
แต่โดยรวม เราว่ามันก็โอเคนะ  ปมการเมืองก็ทำได้ดี   มีความน่าติดตาม
รบไปรบมาก็ไม่เวิ่นเว้อ... อาจจะจำชื่อคนยากหน่อย 
แต่เราเป็นพวกไม่ค่อยจำไรอยู่แล้ว เลยไม่มีปัญหาอะไร ไม่มีผลต่อเนื้อเรื่อง

ส่วน ปมความรัก ก็เรียกน้ำตาซึมน้ำตาไหลได้ขี้มูกและเปลืองกระดาษทิชชู่ไปนิดหน่อย
มีฉากกุ๊กๆ กิ๊กๆ หวานชื่น บ้างนานๆ โผล่มาที อย่างเช่นตอนที่พระเอกซื้อแมวมาง้อนางเอก
แล้วบอกว่าเก็บได้มาจากข้างทางนั่น...ก็น่ารักดี

ทั้งนี้ทั้งนั้น....อินุ้งแมวก็ไม่ได้เป็นตัวประกอบเด่นแต่อย่างใด
เนื่องจากพระเอกแพ้ขนแมวจ้าา เลยไม่ได้มีบทอะไรมาก
เรียกว่ามาฉากนึง เว้นยาว แล้วจึงไปโผล่อีกฉากนึง (แต่ก็ได้อยู่ถึงตอนพิเศษนะ)
ขำๆ ขอเชิญนังนุ้งแมวรับค่าตัวอันน้อยนิดแล้วกลับบ้านได้ 55+
รวมๆ แล้ว มันก็อ่านลื่นไหล และไหลลื่น ติดต่อกันไปจนจบภายในสองวัน


อาจเป็นเพราะ... โดยส่วนตัวชอบนิยายที่นางเอกฉลาด 
ไม่โง่ ไม่งี่เง่า แถมมีความอดทนเป็นเลิศ สามารถรองรับความซึน... ของพระเอกได้
ส่วนอีพระเอกนี่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย พอได้ลากนางเอกขึ้นเตียงทีก็อารมณ์ดีขึ้นมารอบนึง
พอลงจากเตียง อีก็มีความแค้นฝุดขึ้นมาจากต่อมอะไรก็ไม่รู้ในร่างกาย
ทำหน้าบึ้งตึงใส่นางเอกอีกแระ....
โอ๊ยยยย... 
พระเอกวัยทอง 2019    
ยกตำแหน่งนี้ให้นางเลย  มงจงมา.... 555+ 



อ่านเรื่องนี้.. ยิ่งเข้าใจคำที่คนโบราญกล่าวไว้ว่า...


'ผัวเมียยิ่งทะเลาะกันยิ่งลูกดก'   

นี่มันแบบว่าใช่เลยยย... 555+ ก็อิตาพระเอกน่ะสิ
หลงรักนางเอกตั้งแต่ได้สบตาครั้งแรกแล้ว... แต่ก็เสือกแค้นคนกระกุลเขา
ทำยังไงก็ลบความแค้นไม่ได้.. เริ่มแรก ไม่ยอมรับว่าตัวเองชอบเขา คิดๆ ไปว่า...
มีของสวยของงามมาร่วมห้อง ตูก็ร่วมหอมันไปซะเลยไม่มีอะไรต้องเสียหาย..

ต่อมา.. ร่วมหอมากดันติดใจ แถมนางเอกก็สวยซะ แถมดีด้วย 
จนความรักความแค้น มัน
อัดแน่นผสมกลมกลืนไปจนทำอะไรไม่ได้
จนสุดท้ายก็ต้องปล่อยให้ตัวเอง  ตกหลุมแผนสาวงามเข้าเต็มเปา..



ถึงแม้ว่า.... เรื่องทุกอย่างมันจะเริ่มต้นด้วยความแค้น
และ ไม่ว่าความเจ็บปวดมันจะยาวนานและยากเย็นแค่ไหน
แต่สุดท้ายแล้ว....ก็ไม่มีอะไรที่เอาชนะความรักและความดีได้


เอวังด้วยประกาลฉะนี้......



  สรุป ให้คะแนนความฟินบีบหัวใจของเรื่องนี้    9 / 10  ค่ะ   

และเป็นนิยายจีนโบราณส่วนน้อยที่ฮ่องเต้ มีเมียแค่องค์เดียว
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย........ สุขนิยมโดยแท้   55+


....

..................


....................................

............................................................


.....................................................................................................



( ค ำ เ ตื อ น  -  ร ะ วั ง  -  ส ป อ ย )



  Note: มงลง...รางวัลประกอบฉากสวยงาม+คำบรรยายดีเด่น  

คือ ตอนที่พระเอกรบชนะ รวบรวมแผ่นดินสำเร็จและกลับมารับนางเอก..
ชอบมากกกกก ฉากนี้ ดอกท้อโปรยปรายยยยย คิคิ




สายลมโชยมาอีกระลอก เหนือศีรษะปลิวโปรยด้วยฝนดอกท้อ
 ครึ่งนึงร่วงลงบนธารน้ำ ครึ่งนึงโรยลงมาบนชายกระโปรงนาง
เสี่ยวเฉียวเก็บดอกท้อกลีบหนึ่ง ที่ตกอยู่บนชายกระโปรงตนขึ้นมาประคองไว้กลางฝ่ามือ
นางส่งมันมาถึงใต้จมูกแล้วก้มลงสูดกลิ่น ยามเงยหน้าขึ้นมาอีกครา
สายตาของนางก็ผนึกค้างในทันที....


ท่ามกลางสายลมวสันต์ที่โชยไล้กลีบบุปผาให้ปลิดปลิวไปทั่ว
บริเวณฝั่งตรงข้ามซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบกว่าจั้ง ตรงนั้นมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่
นางอยู่ฝั่งนี้ เขาอยู่อีกฝั่งหนึ่ง คั่นกลางด้วย ธารน้ำใส และฝนดอกท้อ
พิศมองกันและกันอยู่ในระยะไกล 


เขาสวมเครื่องแต่งกายเช่นนักเดินทาง ท่าทางรอนแรมมาเหนื่อยล้า
แต่แววตากลับเจิดจ้ายิ่ง ดูเหมือนเขาเพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไม่นานนัก
ทว่า ก็ดูเหมือนเขายืนมองนางจากฝั่งตรงข้ามมาเนิ่นนานแล้ว
เพียงแต่ตลอดมานางไม่สังเกตุเห็นเท่านั้นเอง...


เมื่อนางเงยหน้าขึ้นทอดสายตาไปทางเขา ในที่สุดเขาก็ก้าวยาวย่ำเท้าลงในลำธาร
เดินลุยน้ำมาหานาง กระแสน้ำไกลรินเปียกชุ่มชายอาภรณ์ของเขา เขายิ่งเดินเร็ว
ฝีเท้ายิ่งก้าวยิ่งมายิ่งกว้าง ทุกแห่งหนที่ผ่านล้วนบังเกิดฟองคลื่นสีขาวเป็นระลอกขึ้นบนผิวน้ำ


ห่างออกไปไม่ไกลนัก..สาวน้อยหลายนาง ที่กำลังถือกิ่งท้อเล่นสนุกกันอยู่ใต้ต้นดอกท้อ
ต่างหยุดวิ่งไล่หยอกเย้า ขณะตะลึงมองชายหนุ่มรูปงาม ผู้คล้ายดั่งเหินลงมาจากฟากฟ้า
แล้วเดินลุยน้ำมาทางพวกตน หัวใจก็พลันเต้นรัวเร็วอย่างห้ามไม่อยู่


เสี่ยวเฉียวยืนขึ้นจากม้านั่งหิน ส่งผลให้ดอกท้อบนชายกระโปรง
ร่วงหล่นปลิวกระจายไปตามแรงลม นางยืนอยู่ใต้ต้นดอกท้อที่ริมฝั่ง 

มองดูชายหนุ่มที่เดินมุ่งมาหาตนทีละก้าวจากฝั่งตรงข้ามโดยไม่กระพริบตาสักหน
ไม่นานเขาก็ก้าวขึ้นฝั่ง.. ยืนเพิงพิศนางพลางเอ่ย...
 "ข้ากลับมาแล้ว"
จากนั้นนางเอกก็โผเข้าสู่อ้อมอกพระเอก......คริๆๆๆ  



  Note: มงลง...ฉากบีบหัวใจน้ำตาแตก  

คือ ตอนที่ความสัมพันธ์พระนางเริ่มก้าวหน้า
นางเอกกับพระเอกรักกันหวานแหวว ทั้งฮีและชีชวนกันขึ้นเตียงทุกวัน
จนนางเอกคิดว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองได้ทำลงได้ละลายความแค้นในใจพระเอกได้แล้ว

แต่เรื่องมันแดงตอนที่... พี่สาวนางเอกส่งจดหมายมาเล่าเหตุการณ์ปัจจุบัน
ที่พระเอกวางแผนให้คนของตัวเองไป จัดการตีเมืองของผัวนาง(พี่เขยนางเอก)
เพราะอีตานี่ดันเก่งเกินไป แล้วพระเอกกลัวว่า...ฮีจะมาเป็นตัวปัญหาขัดขวาง 
แผนการเป็นใหญ่ในใต้หล้าของตัวเองในอนาคต  จึงวางแผนกำจัดซะ (ลับหลังนางเอก)

นางเอกส่งจดหมายไปถามข่าวคราวทางพี่สาวนาง
พระเอกก็ริบ จม. เรียบ จนสุดท้ายนางเอกจับได้... ก็เลยทำทีเป็นส่งจดหมายไปอีก
และพระเอกก็ริบตามเคย... แต่พอ เปิด จม. มา.......ดันเจอประโยคที่ว่า...

' ละอายบ้างหรือไม่เว่ยเช่า '

5555+ ฮาาาา ร้อนรนสิทีนี้  คนอ่านขำ แต่อิสองพระนางดราม่าจ้าาาา
เพราะพระเอก นึกว่านางเอกยังไม่รู้ว่าตัวเองวางแผนฆ่าคู่เขย
ก็เลยจะใช้แผนชายงามเข้าสู้ คลุกวงใน จนโดนนางเอกตบ.....  เพี้ยะ!!





" ข้ารู้ว่า..จนแล้วจนรอด ในใจท่านก็ไม่อาจละวางความแค้น ของบิดากับพี่ชายลงได้
ท่านต้างการละลงมือจัดการคนในครอบครัวของข้าก็ย่อมได้
ข้าไม่มีสิทธิ์อันใดไปขัดขวางอยู่แล้ว แต่ท่านก็ไม่ควรมาหลอกลวงข้าเช่นนี้!

ทางนึง.. ท่านพร่ำเพ้อบอกว่ารักข้าชอบข้า ให้ข้าทราบซึ้งกับความใจกว้าง
ที่ท่านมีต่อคนในครอบครัวของข้า ให้ข้าเฝ้ากอดภาพฝัน ลมๆ แล้วๆ เอาไว้
แต่อีกทางนึง พอหันหลังไป ท่านกลับทำเรื่องมุ่งร้ายต่อพวกเขาเช่นนี้! 
  ที่แท้แล้วในสายตาของท่าน เห็นข้าเป็นอะไรกันแน่..."


เพลิงโทสะของนางดับมอดลงแล้ว คงเหลือแต่แววตาหมองหม่นไร้ประกาย...


" เว่ยเช่า ท่านทำข้าผิดหวังยิ่งนัก ผิดหวังมากจริงๆ...."






จากนั้น... พออีพระเอกรุ้ว่าแผนแตกแล้ว ก็ปั่นปึ่ง พูดประโยคเชือดเฉือนแล้วเดินหนีไป
นางเอกก็เลยเสียใจ เก็บของเดินทางกลับไปบ้านแม่ผัวโดยไม่บอกพระเอก
ทำให้พระเอกกระวนกระวายจนสุดท้าย.. ก็สั่งกุนซือให้ถอนทัพ ที่จะบุกไปตีเมืองพี่เขยนางเอก
แล้วขี่ม้าฝ่ายสายฝน ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดค่อนคืน เพื่อตามไปเครียร์กับนางเอก...
วาร์ปมาถึงตอนที่พระเอกตามมาถึงจุดพักม้า.... ในห้องนอนนางเอก
ในระหว่างทีสองผัวเมียกำลังมึนตีง อึนๆ มึนๆ กันอยู่...
โดยมีพระเอกยืนแข็งเป็นผีเปียกน้ำไหลนองพื้นอยู่ตรงประตูห้อง...
จนสุดท้ายนางเอกเลยต้องไปเอาผ้าผ่อนมาให้พระเอกเปลี่ยน...
ในระหว่างที่สองผัวเมียกำลังจ้องตากันไปมา อีเมียก็แก้ผ้าผัว
ส่วนอีผัวก็ยืนนิ่งให้อิเมียเลิกผ้าผ่อนตัวเอง.....(อย่าคิดไกล เค้ากำลังเปลี่ยนชุดกัน)


เฮ้ยยยยย  เมริงงงงงง จะสปอย ละเอียดละออเยอะไปแล้วนะ 
ใครไม่อยากโดนสปอยโปรดข้ามๆ ไปนะ.....55+





"หมานหมาน เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วข้าจะไม่ปิดบังเจ้าอีก ที่ผ่านมาข้ารู้ว่าเจ้าปรารถนา
จะให้ข้าปล่อยวางความแค้นในใจ ซึ่งข้าเองก็ปรารถนาเช่นเดียวกัน
ทว่า... เรื่องนี้สำหรับข้า ช่างยากเย็นเหลือเกิน
ทุกครั้งที่นึกถึงสภาพการตายของบิดากับพี่ชายในปีนั้น
ข้าก็ไม่อาจสะกดกั้นความแค้นไว้ได้ ข้าทำไม่ได้เลย! "




แพขนตาเสี่ยวเฉียวสะท้านเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ช้อนตาขึ้น


" วันนี้ ทีแรก ข้าไล่ตามไปถึงประตูเมืองทางทิศใต้ เพราะนึกว่าเจ้ากลับเหยี่ยนโจวไปแล้ว
หมานหมานเจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนั้น.. เคยมีความคิดใดผุดขึ้นในใจข้า"



" ตอนนั้น.. ข้าตื่นตระหนกยิ่งนัก ทั้งโกรธเกรียวอย่างที่สุด ข้าคิดว่า
หากเจ้าทอดทิ้งข้าไป แล้วไม่กลับมาอีกแล้วจริงๆ เช่นนั้นก็ดี
ข้าจะได้ไม่ต้องกริ่งเกรงอันใดอีก ข้าปรารถนาจะบุกตีเหยี่ยนโจวเมื่อใดก็ไปได้เมื่อนั้น
อยากจะบดขยี้คนสกุลเฉียก็ไปได้ในทันที! "



เสี่ยวเฉียวเบิกดวงตาจนกลมโต ใบหน้าขาวซีดของเว่ยเช่า ซึ่งเกิดจากถูกน้ำฝนตีกระหน่ำยังคงอยู่
ซึ่งสีหน้าอันขาวซีดนี้เองที่ส่งผลให้คิ้วคมดุจกระบี่ กับนัยตาทั้งคู่ของเขายิ่งดูดำเข้มเป็นพิเศษ
ในสองตายังขึ้นเส้นเลือดที่แดงฉานที่ถักทอถี่ยิบปานในแมงมุม เห็นแล้วจึงชวนให้นางพรั่นพรึงยิ่งนัก



" ถ้าเช่นนั้นที่ท่านมา....... ท่านต้องการอะไรกันแน่ "


นางกดข่ม อารมณ์ไว้จนสุดความสามารถ
กระนั้น..น้ำเสียงที่เปล่างออกมาก็ยังคงสั่นนิดๆ



" เจ้ากับข้า มาให้คำมั่นสัญญาต่อกันเป็นอย่างไร
ข้าชอบเจ้า และข้าก็ต้องการให้เจ้าชอบข้า
อย่างที่ข้าชอบเจ้าด้วย เชื่อคำข้าเถอะ ขอให้เจ้ามีทายาทให้ข้า
และห้ามจากข้าไปที่ใด นับแต่นี้...ขอเพียงคนสกุลเฉียวของเจ้าไม่มีใจเป็นอื่นๆ
ข้ารับปากเจ้า......ว่าข้าจะไม่แตะต้องพวกเขา"


หัวใจของเสี่ยวเฉียวพลันเต้นระรัว... จนแทบกระโดดออกจากช่องอก
กลางราตรีในช่วงต้นของฤดูสารทนี้ เย็นยะเยียบอยู่บ้าง
ทั้งที่นางรู้สึกหนาวจนผิวกายผุดตุ่มอันเล็กละเอียดดุจหนังไก่
ทว่าในดวงกลับซ่านไปด้วยไอร้อนผะผ่าว...


"ตกลง"   นางพิศมองดวงตาที่แดงฉานของเขาพลางเอ่ยตอบ....





กริ๊ดดดดดดดดดดดดด.....
จากนั้น....... ทั้งสองก็โดดฟัดกันไปมา....
และ กระโดดขึ้นเตียง.....ในที่สุด จบการสปอยยยยยย

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 55555+
เหยยยย.....และไหนๆ ก็ไหนๆ แระ สปอยฉากบนเตียงอีกหน่อยละกัน








. . . . พริบตาที่ลุกล้ำเข้าไป  เขาได้ยินเสียงครางหวานหู
ซึ่งแว่วมาประหนึ่งคำร้องทุกข์ปนสะอื้น เพียงเสียงเดียวนั้น
ก็ทำให้ความรู้สึก ห่อเหี่ยวระคนทุรนทุรายใจ
ขณะฝ่าพายุฝนมาตามลำพังบนถนนหลวงในราตรีนี้ สลายไปจนหมดสิ้น

หนทางที่บีบแน่นและบีบรัดเข้ามารอบแล้วรอบเล่า
เฉกเช่นนางกำลังผลักไสเขาอยู่ไม่ปาน ทว่าเขายังคงขบกราม
รุกคืบเข้าไปทีละน้อย เดินหน้าฟันฝ่าอุปสรรคอันยากลำบาก
จวบจนถึงสุดปลายทางได้ในที่สุด


เขาส่งแรงกระแทกอันหนักหน่วงไปหนึ่งหน ราวกับหมาย..
กระทุ่งกระเทือนไปให้ถึง ส่วนลึกในหัวใจของนางอย่างไรอย่างนั้น
การที่เขาเปล่งคำมั่นเช่นนั้นออกจากปาก.. แท้จริงแล้ว
เขาก็ดูแคลนตนเอง และไม่อาจยอมรับได้เช่นกัน

สกุลเฉียวใช้กลหญิงงามกับเขา...ซึ่งเขาก็ต้องกลนี้เข้าให้แล้ว
ทั้งที่รู้ชัดแจ้งอยู่แท้ๆ ทว่ากลับไม่อาจถอนตัวถอนใจของตนได้อีกต่อไป

เขาจึงทำได้เพียงเรียกร้องความสุขความอิ่มใจจากนาง
ให้นางมอบความสุขให้มากพอจะทำให้เขาลืมเลือนความแค้น
ซึ่งสลักเข้ากระดูกดำ และจดจำอยู่ในก้นบึ้งหัวใจตนได้
มีแต่ทำเช่นนี้เท่านั้น.....จึงจะยุติธรรม!




ถถถถถถถถถถถ....  เว่ยเช่า เอ๊ยยยยยยยย...
ท่านเรียกร้องความอิ่มเอมใจทั้งเรื่องจริงๆ   555+



...............จบการรีวิวอย่างแท้จริง................ 





บันทึกโดย... หนอน

ปล. คือ แมร่มมมม.. ไม่ใช่ว่าพอเค้ามาอ่านรีวิวเมิงแล้ว จอ บอ จบ เข้าใจละ
ไม่ต้องไปซื้อนิยายอ่านนะนังหนอน สปอยซะเยอะเลย 55+ ขำตัวเอง



Create Date : 14 พฤษภาคม 2562
Last Update : 14 พฤษภาคม 2562 16:58:58 น. 2 comments
Counter : 5239 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณnewyorknurse, คุณjackfruit_k


 
ชอบๆๆๆ สปอยเยอะๆ...อิอิ ^^


โดย: สันตะวาใบข้าว วันที่: 14 พฤษภาคม 2562 เวลา:20:16:48 น.  

 
พี่ชอบค่ะ ดูหนัง หนังสือ ที่มีสปอย



โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 14 พฤษภาคม 2562 เวลา:21:47:08 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

nonnoiGiwGiw
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 48 คน [?]




Friends' blogs
[Add nonnoiGiwGiw's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.