นิทานกลอน : ผีเสื้อร้องเพลง


ผีเสื้อสวย ตัวหนึ่ง เกาะใบไม้
ท่าทางไม่ สดใส แลหมองเศร้า
กบตัวหนึ่ง มองมิตร ถามแผ่วเบา
“เป็นอะไร ไปเล่า จงบอกมา”
 
“ไม่มีใคร ชื่นชม ฉันจริงจัง”
ผีเสื้อบ่น เสียงดัง เหนือเวหา
กระพือปีก แดงฟ้า วนไปมา
ก่อนจะแนบ ปีกอ่อนล้า ข้างลำตัว
 
“เธอหมายความ ว่าอย่างไร ฉันใคร่รู้
เพราะที่ฉัน มองดู แต่ค่ำหัว
เวลาบิน เธอสวยสด ไม่หม่นมัว
เพื่อนของฉัน ชื่นชมทั่ว เฉกเช่นกัน”
 
“นั่นปะไร มีแต่พวก ชมรูปลักษณ์
น้อยยิ่งนัก ชื่นชมเสียง ร้องของฉัน”
เจ้าผีเสื้อ น้อยใจ เพ้อรำพัน
กบตัวนั้น รีบแย้ง ในทันที
 
“ฉันไม่เคย ได้ยินเสียง ร้องของเธอ
โอ้เพื่อนเกลอ หากเสียงเธอ เพราะสดศรี
เท่ารูปลักษณ์ งามตา คงเปรมปรีดิ์
โปรดร้องมา ฉันยินดี ที่จะฟัง”
 
“นั่นล่ะคือ ปัญหา ที่ใหญ่ยิ่ง
คนอื่นติง ท้วงว่า ไร้มนต์ขลัง
ทั้งที่ฉัน คิดว่าเสียง มีพลัง
หูเขายัง ไม่ได้ยิน เสียงฉันเลย
 
บางทีเสียง ของฉัน อาจสูงลิบ
ไม่พอดิบ ละเมียดละไม เกินเพื่อนเอ๋ย
จึงไม่มี ใครฟัง และชมเชย
ทั้งที่ฉัน ร้องเอ่ย ออกบ่อยไป”
 
“ฉันพนัน ได้ว่า เสียงเธอเพราะ
ต้องเสนาะ ระรื่นหู และสดใส”
เจ้ากบน้อย พูดพลาง ยิ้มละไม
เจ้าผีเสื้อ ตอบว่า “ใช่” ใจปรีดา
 
“เธออยากฟัง ไหมเล่า” ผีเสื้อถาม
กบตอบความ “ไม่แน่ใจ กลัวปัญหา
หูของฉัน อาจไม่ดี และด้านชา
กริ่งเกรงว่า ไม่ไวพอ ฟังเสียงเธอ
 
แต่ฉันจะ ลองฟัง ดูสักหน่อย
อย่าใจน้อย ไปเลย ลองเสนอ
ให้ฉันได้ รับฟัง เสียงของเธอ
นะเพื่อนเกลอ เธอลอง ร้องให้ฟัง”
 
ผีเสื้อสาว กรีดปีก เปิดปากร้อง
ตากบจ้อง ปีกสวยงาม ไม่ผิดหวัง
เพราะไม่เคย ใกล้ชิด อย่างจริงจัง
มันจึงนั่ง เนิ่นนาน ไม่ลุกไป
 
ผีเสื้อร้อง เพลงต่อ ไปเรื่อยเรื่อย
กบน้อยก็ ไม่เมื่อย ยิ้มสดใส
มองปีกสวย ไม่วางตา ติดตรึงใจ
แม้ไม่ได้ ยินเสียงใด จากเพื่อนเกลอ
 
หลังจากที่ ผีเสื้อ หยุดขยับ
กบขานรับ ว่า “สดสวย” ไม่พลั้งเผลอ
โดยไม่บอก ว่าไม่ได้ ยินเสียงเธอ
ที่พร่ำเพ้อ หมายถึง สีปีกมัน
 
“ขอบคุณนะ” ผีเสื้อสวย กล่าวพลางยิ้ม
ใจเอิบอิ่ม มีคนชม พลันสุขสันต์
เจ้ากบน้อย ก็มาฟัง ทุกทุกวัน
แต่จับจ้อง เพียงสีสัน ของปีกเอย
 
ด้านผีเสื้อ ก็พยายาม ฝึกหัดร้อง
เติมทำนอง คล้องจอง ไม่นิ่งเฉย
โดยไม่รู้ ว่ากบน้อย นั้นไม่เคย
ได้ยินเสียง โน้ตเลย สักหนึ่งครา
 
วันหนึ่งเจ้า แมลง ชีปะขาว
เห็นเรื่องราว ก็พลัน นึกอิจฉา
ไม่ชอบใจ ผีเสื้อ ที่งามตา
จึงบินมา เกาะเคียง ส่งเสียงอวย
 
“ผีเสื้อจ๋า เจ้าร้องเพลง เพราะเหลือเกิน”
ผีเสื้อเขิน ตอบ“ขอบใจ” ด้วยความขวย
“ถ้าได้ฝึก ร้องมากขึ้น คงอำนวย
คงจะช่วย ให้เหมือนนก ไนติงเกล”
 
ชีปะขาว เจ้าเล่ห์ บอกเช่นนั้น
ผีเสื้อหลง กลมัน คล้ายตกเหว
“เจ้าคิดเช่น นั้นหรือ” เธอท้าวเอว
ขยับปีก รัวเร็ว ถามออกไป
 
ชีปะขาว ตอบชัด ว่า “แน่นอน
ไม่หลอกหลอน เธอหรอก จะบอกให้
เธออาจร้อง ดีกว่านก ด้วยซ้ำไป
เพียงแต่ยาก ตั้งใจ ฟังบทเพลง
 
เพราะสีสัน ของปีก นั้นบดบัง
กลบความขลัง รบกวน คล้ายข่มเหง
ขัดจังหวะ ตอนเธอ ร้องบรรเลง
ไม่มีใคร ครื้นเครง ฟังเพลงเธอ”
 
ผีเสื้อถาม “เป็นอย่างนั้น จริงน่ะหรือ”
“ก็ใช่สิ เจ้าแสนซื่อ ไม่รู้เหรอ
ไนติงเกล นั้นฉลาด มากกว่าเธอ
ขนน้ำตาล สะเหร่อ ไม่ชวนมอง”
 
ผีเสื้อร้อง “ถูกของเธอ ฉันโง่เอง”
จึงละเลง ปีกกับพื้น จนมัวหมอง
ปีกเปลี่ยนสี กลายเป็นเทา ไม่น่ามอง
ไม่ได้ตรอง นึกคิด สักนิดเดียว
 
วันต่อมา กบตัวเดิม มารอฟัง
ผีเสื้อกาง ปีกหลัง มองกบเขียว
กบเห็นร้อง เสียงดัง หน้าซีดเซียว
“ทำไมสี ปีกเหี่ยว ไม่เหมือนเดิม”
 
ผีเสื้อรีบ อธิบาย ความทันที
ทุกสิ่งที่ ได้ไปทำ ก่อนจะเสริม
“เพราะอยากให้ ตั้งใจฟัง มากกว่าเดิม”
จนกบเริ่ม ส่ายหน้า ไม่ได้ยิน
 
ถึงเจ้ากบ พยายาม ฟังเท่าไหร่
ก็ไม่ได้ อะไร เหมือนฟังหิน
ไม่ช้านาน ก็เบื่อเพราะ ไม่ได้ยิน
กระโดดดิ้น ลงบ่อ ไม่โผล่มา
 
ผีเสื้อสูญ ผู้ฟัง ในทันที
ต่อจากนี้ ไม่มีใคร ที่ใฝ่หา
ไม่มีใคร โผล่หน้า จำนรรจา
เป็นเพราะว่า เชื่อง่าย ไม่ไตร่ตรอง...




ขอบคุณรูปภาพจาก Pinterest
 



Create Date : 22 มกราคม 2564
Last Update : 22 มกราคม 2564 16:25:01 น.
Counter : 323 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
พูดลาสักคำ


"การเงียบเป็นคำตอบที่เพียบพร้อมแล้ว แต่บางทีก็โหดร้ายเกินไปสำหรับความรัก" 

(ตอบบล็อกพี่ก๋าในวันที่ 20 ม.ค. 64)


เมื่อแรกพบ คบกัน เอ่ยคำรัก
ไม่เว้นพัก สักครา ไม่ล้าถอย
ใจของฉัน เฝ้ารอ และเฝ้าคอย
คุยกับเธอ ได้บ่อย ไม่เบื่อเลย
 
เมื่อวันหนึ่ง เธออยาก ไปจากฉัน
เธอนั้นก็ เงียบงัน และนิ่งเฉย
ฉันรู้ดี เป็นคำตอบ ไม่ต้องเปรย
แต่ก็อยาก ให้เอ่ย พูดลาสักคำ...




Cr. Youtube :: พูดลาสักคำ - The Parkinson




ขอบคุณรูปภาพจาก Pinterest



Create Date : 20 มกราคม 2564
Last Update : 21 มกราคม 2564 0:51:47 น.
Counter : 352 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
คนมันรัก - คนดื้อดึง
 
"ข้อดีของการอยู่คนเดียวมีเยอะนะ แต่เราไม่ค่อยนึกถึงเมื่อมีคู่ หรือ หลงรักใครสักคน"

(ตอบบล็อกพี่ก๋าในวันที่ 19 ม.ค. 64)


คนมันรัก ยังไง ก็ยังรัก
มิอาจหัก ห้ามใจ มิให้ฝัน
ยังคงเพ้อ ถึงเธอ ในทุกวัน
แม้จะไม่ มีกัน อีกต่อไป

ฉันรู้ว่า ฉันเป็น คนดื้อดึง
อยากจะร้อย รัดรึง เธอเอาไว้
ทั้งที่รู้ ว่าเธอ ไม่มีใจ
แต่ยังไง ฉันก็ ไม่อาจลืม...




Cr. Youtube :: คนมันรัก (Whatever) - เจมส์ เรืองศักดิ์ 




Cr. Youtube :: คนดื้อดึง - Nice 2 Meet U




ขอบคุณรูปภาพจาก Pinterest



Create Date : 19 มกราคม 2564
Last Update : 19 มกราคม 2564 14:53:16 น.
Counter : 300 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 
#1ธันวาบอกลาเครื่องแบบ

 
เมื่อนักเรียนบอกลาชุดนักเรียน
มันจะดูเกรียนเกรียนเกินไปไหม
ทำไปแล้วกลายเป็นที่ขัดใจ
ของบรรดาครูผู้ใหญ่ในสังคม
 
ต่างคนต่างมีมุมมองที่แตกต่าง
ต่างก็ว่าที่ตนสร้างนั้นเหมาะสม
หลายเหตุผลที่ควรจะนิยม
กลายเป็นเส้นแบ่งอารมณ์สังคมเรา
 
อย่างไรก็ขอให้คุยกันด้วยดี
จะให้มีแบบใหม่หรือแบบเก่า
นาทีนี้คงไม่อาจสรุปเอา
ว่าจะให้นักเรียนเราเป็นอย่างไร...

 
           สำหรับการที่จะให้นักเรียนทุกคนมาแต่งชุดไปรเวทไปโรงเรียนคงเป็นเรื่องยาก ถ้าหากทางโรงเรียนไม่ให้อิสระ และโดยส่วนตัวของเรา ถ้าหากตอนนี้ยังเป็นนักเรียนอยู่ เราก็คงจะแต่งชุดนักเรียนไปโรงเรียน สำหรับเราแล้วก็เรียบร้อยดี และเป็นความทรงจำครั้งหนึ่งในวัยหนึ่งของเรา ส่วนใครที่อยากใส่ชุดไปรเวท ถ้าเราเป็นครู เราก็คงจะไม่ว่าอะไร เพราะเขาเองก็มีสิทธิ์ ตราบใดที่ไม่ได้แต่งชุดโป๊หรือวาบหวิวไปโรงเรียน




ขอบคุณรูปภาพจากทวิตเตอร์



Create Date : 01 ธันวาคม 2563
Last Update : 1 ธันวาคม 2563 16:11:18 น.
Counter : 456 Pageviews.

20 comment
ริบบิ้นขาว


ริบบิ้นขาวคือหนึ่งการแสดงออก
เป็นการบอกว่าหนึ่งเสียงคือของฉัน
ขอเรียกร้องประชาธิปไตยด้วยแล้วกัน
อยู่โรงเรียนไม่หวั่นครูอาจารย์

หน้าที่พลเมืองเรียนแล้วเป็นความรู้
หนูใช้สิทธิ์ของหนูอยู่อย่างกล้าหาญ
ขอพื้นที่หนูหน่อยอย่ารำคาญ
เพราะการบ้านการเมืองเรื่องทุกคน

ปัญหาที่มีอยู่อยากให้หมด
อย่าให้ใครโป้ปดจนสับสน
หวังบ้านเมืองดีขึ้นในบัดดล
เยาวชนคิดได้ช่วยได้เอย






ขอบคุณรูปภาพจากทวิตเตอร์



Create Date : 19 สิงหาคม 2563
Last Update : 19 สิงหาคม 2563 0:20:43 น.
Counter : 483 Pageviews.

1  2  3  4  

comicclubs
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 21 คน [?]



Group Blog
  •  Bloggang.com