blossom in its own time @34.207721°N 118.206979°W
Group Blog
 
All blogs
 
keep precious things inside



ฉันเคยอ่านนิยายเรื่อง “แต่ปางบรรพ์” ของ บุญวรรณี
เป็นเรื่องราวย้อนประวัติศาสตร์ของเชียงตุง
ในช่วงปี 2441–2480
 
เล่าถึงความรักของ ‘เจ้ากองไท แห่งนครเชียงตุง’
กับ ‘เจ้าอุบลวัณณ์ แห่งนครเชียงใหม่’
 
เจ้ากองไทอายุ 19 ขณะที่เจ้าอุบลวัณณ์อายุ 75 ปี
 
ฉันไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจากโครงชีวิตจริง หรือเรื่องปั้นแต่งขึ้นเองทั้งหมด
แต่เรื่องราวของความรักระหว่างวัยเรื่องนี้
ยัง “กรุ่น” อยู่ในความนึกคำนึงของฉันอยู่นาน
 
 
 
นิยายญี่ปุ่นเรื่อง Angel’s Egg โดย Yuka Murayama
เป็นนิยายเรื่องแรกของเธอ และได้รับรางวัล Subaru Awards ของญี่ปุ่น
เล่าถึงเรื่องราวความรัก “แท้” ของเด็กหนุ่มชั้นมัธยมปลาย
กับคุณหมอที่ดูแลอาการป่วยพ่อของเขา
และเธอมีอายุมากกว่าเขา 8 ปี
 
ฉันไม่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้
แต่ได้ดูหนังญี่ปุ่น ที่สร้างในปี 2006 จากนิยายเรื่องนี้
โดยผู้กำกับ Shin Togashi 
ซึ่งก็ชื่นชมงานหนังของเขา ก่อนหน้านี้หลายเรื่อง
และหลายเรื่องนั้น รวมทั้งหนังเรื่องนี้
ล้วนเป็น “หนังรัก” ที่เล่นจังหวะของภาพ “เจือ” แสง
ได้ “เศร้า” และ “อบอุ่น” อย่างงดงาม
 
 
 
หนังเล่าเรื่องของเด็กหนุ่ม...
ที่คว้างเพราะสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้านศิลปะไม่ได้
เขาเริ่ม “วาด” ภาพของเธอตั้งแต่วันแรกที่พบหน้าเธอ
เขาเลิกวาดภาพหลังจากวันสุดท้ายที่พบหน้าเธอ
และกลับมาวาดภาพของเธออีกครั้ง
เพื่อจะได้พบหน้าเธออีกตลอดไป...ในรอยทรงจำของเขา
 
เป็นความรักดวง “เดิม” ที่มีพลัง
แม้กับการเกิด ดับ และเริ่มใหม่ของชีวิต
 
ฉันชอบภาพของหนังทุกฉาก
ฉันชื่นชอบการคุมจังหวะน้ำหนัก
…ของแสงสีเหลืองในภาพ
ที่ดูสว่างในวันที่เขาพบกับเธอ
ที่ดูอบอุ่นในวันที่เขาอยู่กับเธอ
และ
ที่ดูหม่นเหงาในวันที่เขาไม่มีเธอ
 
ฉันจำแววตาของเขาที่หลบวูบ
เมื่อเธอหันมามองในวันแรกที่เขาแอบมองเธออยู่
 
ฉันจำแววตาของเขา
ที่ระยิบประกายในวันแรกที่เธอคุยกับเขา
 
ฉันยังจำแววตาของเขา
ที่มุ่งมั่นในวันที่เขาบอกรักเธอ
 
ฉันยังจำแววตาของเขา
ที่เปี่ยมสุขในวันที่เขาวาดภาพของเธอ
 
ฉันจำได้
เพราะมันฉายแวว “ซื่อ” และ “ตรง” บนดวงตาคู่เดิม
...ไม่เคยเปลี่ยนไป
 
เขาบอกเธอว่า
หัวใจก็เหมือนไข่
มันต้องการความอบอุ่นเพื่อมีชีวิต
ถึงผมจะเด็กกว่าคุณ แต่ผมจะเข้มแข็ง..
ผมจะเข้มแข็งให้มากกว่านี้
เพื่อจะปกป้องและดูแลหัวใจคุณ
 
ไม่รู้ทำไม,
ฉันยังนึกถึงภาพ “ดวงตา” ของเขาและเธอ
ที่ “ปลอบโยน” กัน
กลางสวนต้นเมเปิลสีแดงสะพรั่งเต็มต้น
ที่กำลังโรยใบอย่างช้า ๆ –


 
หัวใจนั้นอ่อนนุ่ม
ความรักนั้นเปราะบาง
และในอ้อมกอดรอบหัวใจล้อมความรักของทุกคู่
คงเป็น “ความมั่นคง” เท่านั้น
ที่จะ “ประคอง” กันและกัน


Create Date : 26 พฤศจิกายน 2562
Last Update : 26 พฤศจิกายน 2562 5:46:08 น. 0 comments
Counter : 125 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณhaiku, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณmcayenne94


ลำเนา
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 29 คน [?]




เราอยู่กับความซ้ำซาก
ใช้ชีวิตอยู่ไปวัน ๆ
เหมือนการเข็นก้อนหินขึ้นสู่ยอดเขา
เพื่อที่ก้อนหินจะตกลงมาสู่ตีนเขา
แล้วเราก็กลับลงมา
เข็นมันขึ้นไปใหม่

::
คนนอก, อัลแบร์ กามูส์





Friends' blogs
[Add ลำเนา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.