ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมานับแต่จุดเริ่มสร้าง...ต่างรู้กันว่ามีทั้งที่สว่างและที่มืด...หากแต่จะมีคนตระหนักหรือไม่ว่า...ในเงามืดของประวัติศาสตร์นั้นย่อมมีแสงสว่างเล็กๆอยู่เสมอ...
Group Blog
 
 
มิถุนายน 2558
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
30 มิถุนายน 2558
 
All Blogs
 
วันฝนพรำ ตะพาบ กม.133



.
.
.
.
.


ผมรอคอยวันนี้มานานแสนนาน


วันที่ฝนหยุดพรำ...


การเฝ้ารอการเปลี่ยนแปลง นับจากวันเป็นเดือน จากเดือนล่วงเป็นปี ปีแล้วปีเล่าที่ผ่านไป จนไม่มีใครสนใจเวลาอีก มีเพียงแสงสว่างที่เกิดขึ้นอย่างเชื่องช้าที่ปลายฟ้า แล้วก็ค่อยๆเปล่งทวีความร้อนแรงอันเจิดจ้า จนแทบจะไหม้ทุกสิ่งบนดาวเคราะห์ใบนี้ และค่อยๆอ่อนแรงเลือนลางจนเหลือเพียงแต่แสงนวลเย็นที่ขอบปลายฟ้าอีกด้านหนึ่ง ทันใดนั้นความมืดสนิทก็ฉวยโอกาสกลืนกินทุกสิ่ง ขับไล่แสงสว่างวาบสุดท้ายให้เหลือไว้เพียงแต่ความเยือกเย็นที่แทรกอยู่ในทุกอณูอากาศ อาหารทำหน้าที่ต่อลมหายใจโดยไม่สนใจหน้าตาหรือรสชาติ และแน่นอนที่สุด

ฝนที่ไม่เคยหยุดพรำ...


หน้าที่เพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ของผมคือ มีชีวิตอยู่รอดต่อไป เพื่อให้เห็นแสงสว่างและความมืดมน วนเวียนและเวียนวน จำนวนครั้งไม่มีนัยยะที่สำคัญอีกต่อไป เมื่อวันที่ฝนหยุดพรำ เราจะรู้คำตอบว่าควรไปทางไหนต่อ แน่นอนทุกการเปลี่ยนแปลงย่อมนำพามาซึ่งความอึดอัดขัดข้อง ไม่ว่าจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่เลวร้ายหรือแม้กระทั่งไปในทางที่ดีขึ้น ตอนนี้ ณ เวลานี้ ผมอยู่ในช่วงการเปลี่ยนแปลง ผมไม่แน่ใจว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะนำพาผมไปในทางที่ดีขึ้น แย่ลง หรืออยู่กับที่ พร้อมๆกับความดีใจ ตื่นเต้น ที่วันแห่งการรอคอยมาถึง ความกลัว และ ตระหนก หดหู่ ก็ก่อตัวขึ้นพร้อมกัน เป้าหมายต่อไปคืออะไรไม่มีใครรู้ ผมเพียงหวังว่าอนาคตจะเป็นคำตอบ...


.

.

.

.


“และนี่คือข้อความทั้งหมดที่ได้จากการถอดรหัสค่ะ ท่านผู้นำ”

เสียงคอมพิวเตอร์ดังขึ้นหลังจากฉายภาพสามมิติของตัวหนังสือประกอบกับเสียงจบลง ท่านผู้นำเดินไปมาระหว่างการฟังเสียงบรรยายและเหลือบตามองตัวหนังสือโบราณที่เขาไม่เข้าใจเป็นครั้งคราว จากนั้นก็หยุดลงที่หน้าต่างของยานและเพ่งมองไปยังท้องฟ้าที่ขณะนี้ไม่เหลือฟ้าแม้แต่น้อย เขาคือผู้อยู่รอดเพียงหนึ่งเดียวบนดาวเคราะห์ใบนี้ ดาวที่เคยมีสีฟ้าเรืองรอง และมีชื่อในภาษาโบราณว่า “โลก” ข้อความเหล่านี้เป็นบรรพบุรุษของเขาบันทึกไว้ เขาคือ “อนาคต” ที่อยู่ในท้ายบันทึก ใช่ทุกอย่างชี้ชัดว่าเขาเป็นความหวัง เป็นหวังที่จะเป็นคำตอบ แต่แม้เขาจะเป็น “ท่านผู้นำ” แต่สิ่งที่เขาต้องเลือกมันมากเกินไปหรือไม่ สำหรับสิ่งมีชีวิตเล็กๆเช่นเขา เขาเหลือบตาไปมองภาพสามมิติอีกด้านหนึ่ง ซึ่งคอมพิวเตอร์คำนวณซ้ำแล้วซ้ำอีก 


จนได้ข้อสรุปเพียงสองทางเลือก


หลังจากเพียรพยายามสืบทอดความรู้และทำการสะสมพลังงาน เพื่อหาหนทางอยู่รอดให้กับสิ่งที่เคยมีชีวิตทุกชีวิตบนโลกใบนี้ จนมาถึงตอนนี้เขา “ท่านผู้นำ” คนนี้ต้องเลือก เลือกที่จะย้อนเวลากลับไปในช่วงเวลาที่เผ่าพันธุ์มนุษย์เริ่มที่จะรู้จักใช้เทคโนโลยีใหม่ๆเพื่อความสะดวกสบายที่ไร้สาระ และพยายามหว่านล้อมทุกวิถีทางกับกลุ่มคนจำนวนน้อยนิดบนโลกที่กุมอำนาจอยู่ เพื่อให้เข้าใจหายนะที่จะเกิดขึ้นหากยังปล่อยให้โลกดำเนินไปในทิศทางที่ไร้สาระและทำลายชีวิตกันเองเช่นนี้ และจากการคำนวณของคอมพิวเตอร์ทางเลือกนี้โอากาสที่จะช่วยโลกสำเร็จ 1.97% 


กับ อีกทางเลือกหนึ่งคือย้อนเวลากลับไปในช่วงที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ก่อกำเนิดขึ้น แล้วทำลาย “มนุษย์” ลงเสียทางเลือกนี้โอกาสช่วยโลกสำเร็จ 96.39%


เหลือเพียง ปุ่มสีเขียวด้านซ้าย และ ปุ่มสีแดงด้านขวา


หากใช้เหตุผลแน่นอนเขาสามารถเลือกได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที แต่หากเพิ่มอารมณ์ความรู้สึกเข้าไปแล้ว จนถึงตอนนี้เขายังไม่สามารถเลือกได้เลย แต่เวลาสำหรับการตัดสินใจได้หมดลงแล้ว อีกไม่กี่นาทีนี้เขาจะไม่สามารถย้อนเวลาได้อีกต่อไป


มือของเขายื่นออกไปอย่างรวดเร็ว เขาได้ตัดสินใจแล้ว...


เสียงมือกระทบปุ่มดังขึ้นและทุกอย่างก็หมุนวนจนเขาสลบไป


หยดน้ำหล่นกระทบกับเปลือกตา เขาลืมตาขึ้นและพบว่ามันเป็น





วันฝนพรำ...






Create Date : 30 มิถุนายน 2558
Last Update : 30 มิถุนายน 2558 23:25:57 น. 5 comments
Counter : 905 Pageviews.

 
เชร้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ท่านได้หายไปไหนมา ไปเที่ยวเฮติมารึ?

เอิ้กๆๆๆ


โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 30 มิถุนายน 2558 เวลา:23:32:10 น.  

 
หน้าที่เพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ของผม
คือ มีชีวิตอยู่รอดต่อไป
เพื่อให้เห็นแสงสว่างและความมืดมน
วนเวียนและเวียนวน

.
.


ผมคิดว่านี่คือแก่นของเรื่องทั้งหมดเลยนะครับ

ในวัยนึง
การค้นหาตัวเองเป็นเรื่องสำคัญมาก
เพราะจะทำให้เรารู้ว่า
เราจะเดินต่อไปกับชีวิตที่เหลือยังไง



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 1 กรกฎาคม 2558 เวลา:14:07:40 น.  

 
ชีวิตเป็นเช่นนั้นครับ สู้กันต่อไป


โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 1 กรกฎาคม 2558 เวลา:14:18:43 น.  

 
หลังฝนหยุดพรำ มันควรจะพบทางสว่าง
เหมือนที่ว่า ..ฟ้าหลังฝนสดใส แบบนี้ได้เป่าค่ะ..
เป็นกำลังใจนะคะ..



โดย: tifun วันที่: 2 กรกฎาคม 2558 เวลา:14:02:24 น.  

 
ย้อนกลับไปก็ใช่ว่าจะแก้ปัญหาได้เบล็ดเสร็จน้อ มันมีกรณีที่น่าสนใจคือ คิดว่าทำลายจะหมด แต่มันดันเหลือรอดอยู่ คนสองคนนี่สิ


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 5 กรกฎาคม 2558 เวลา:18:00:37 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

เงามืดในประวัติศาสตร์
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




hits
New Comments
Friends' blogs
[Add เงามืดในประวัติศาสตร์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.