Group Blog
 
<<
กันยายน 2551
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
14 กันยายน 2551
 
All Blogs
 

ล้อมรั้วหัวใจไม่ให้เผลอรัก 20 (บทส่งท้าย)









ล้อมรั้วหัวใจ...ไม่ให้เผลอรัก 20
(บทส่งท้าย)




“ลา ลา ล้า ลา ลา” เสียงที่บ่งบอกว่าเจ้าของเสียงนั้นอารมณ์ดีแค่ไหน ทำให้คนที่กำลังนั่งเท้าคางเซ็งๆหันไปมองร่างบางที่กระโดดโลดเต้นตามเสียงไปด้วย มือบางทำเหมือนรูปหัวใจไว้บนหัวตัวเองแล้วหมุนรอบตัวอย่างมีความสุข

“วันนี้ดูจินอารมณ์ดีจังเลยนะ มีอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มหรี่ตามองเพื่อนสาวอย่างคาดคั้น

“ก็คนอารมณ์ดีนี่ช่วยไม่ได้ แล้วกันต์ละวันนี้เป็นไงบ้าง ลัล ลั้ล ลัล ลั้ล ล้า~” ท้ายประโยคร้องเสียงยาวพร้อมทำหน้ากวนๆให้กับเขา

“เพิ่งรู้แฮะว่าเรามีเพื่อนติ๊งต๊อง” ว่าแล้วก็ส่ายหน้าเดินหนี

อัยการสาวทำหน้าย่นให้เพื่อนก่อนแล้วตะโกนร้องดังกว่าเดิม “ลา ล้า ล้า ลา ล้า~”

กันตินันท์ได้แต่เอามืออุดหูเดินหนี คนที่ร้องตามหลังได้แต่หัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งเขาได้


เภตรามองฟ้าที่เริ่มจะเป็นสีเทาๆด้วยใจเหงาๆ หลายวันมานี่เขาได้หายไปจากวงจรชีวิตของเธอตามที่เธอต้องการ แต่พอเอาเข้าจริงๆคนที่ดูจะทรมานที่สุดน่าจะเป็นตัวเธอเอง

หญิงสาวคิดถึงคำพูดของจินดาในวันนั้น...

“กันต์รักเภมากเลยนะ” รักหรอ...คนอย่างเขาน่ะหรือที่จะมารักเธอ

“เภคือคนที่กันต์รักมาตลอด หลายปีมานี้เภเชื่อไหมว่ากันต์ทรมานแค่ไหน เขาทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆกับเภ ติดตามความเคลื่อนไหวของเภทุกอย่างแม้กระทั่งตอนที่ไปเรียนต่อที่ฮาวาร์ด”

...ถ้าที่จินดาพูดเป็นความจริง แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยรู้มาก่อน...

“แม้กระทั่งการมาเป็นอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยก็เป็นเพราะเขาอยากอยู่ใกล้กับเภนะ”

ทุกคำพูดของจินดายังคงลอยวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ หญิงสาวพยายามคิดตาม...ถ้าเขารักเธอจริงทำไมถึงไม่เคยที่จะบอกให้รู้ อีกอย่างการแสดงออกของเขาไม่เคยมีสักครั้งที่จะบอกแน่ชัดว่าเขารักเธอ

“เภจะเชื่อหรือไม่ก็ตามนะว่า กันต์เขารักเภตั้งแต่เรียนที่เมืองไทยแล้ว เขาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเหมือนที่เภกล่าวหา เขาไม่เคยจีบใคร ไม่เคยคบใครในฐานะแฟนมาก่อน ผู้หญิงเหล่านั้นเข้ามาหากันต์เอง แต่เชื่อไหมว่าทุกคนล้วนอยู่ในฐานะเพื่อนเท่านั้น แม้แต่พี่เอง”

“พี่จินจะให้เภเชื่อได้ยังไงคะว่า...เภคือคนที่ใช่สำหรับเขา ในเมื่อเขาไม่เคยพูดไม่เคยกล่าวออกมา แม้กระทั่งการแสดงออกก็ยังไม่มีให้เห็นเลย”

“พี่จะไม่ขอให้เภเชื่อพี่นะ พี่แค่อยากถามว่าเภคิดยังไงกับกันต์แค่นั้น” รุ่นพี่ของเธอจ้องตาไม่กระพริบเพื่อรอฟังคำตอบ แต่เมื่อเห็นเธอเงียบจึงเปลี่ยนเป็นเอ่ยออกมา

“พี่ไม่ขอคำตอบจากเภนะ แต่พี่อยากให้เภคิดและตัดสินใจด้วยตัวเองว่าคิดยังไงกับกันต์กันแน่ ไม่ต้องบอกพี่ แต่บอกหัวใจตัวเองและบอกกันต์ก็พอ”

...เธอรู้สึกยังไงกับเขากันแน่ รัก ชอบ เกลียด...

คำสุดท้าย...เกลียดหรอ ไม่นะ คำนี้ไม่เคยมีอยู่ในหัวใจของเธอเลย จะมีก็แค่ความกลัวเท่านั้น กลัวที่จะเสียใจในความรัก เพราะที่เธอเห็นและตัดสินให้เขาเป็นก็คือ...หนุ่มเจ้าสำราญ เจ้าชู้เป็นที่หนึ่ง

แต่ถ้าคำพูดของจินดาเป็นจริงที่ว่า...อดีต ปัจจุบัน คนที่สำคัญกับเขาก็คือเธอ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเธอคงจะเสียใจไม่น้อยที่ได้ปล่อยให้เวลาที่ผ่านมาสูญเปล่า แถมยังได้ทำร้ายทั้งหัวใจตัวเองและเขาด้วย

“ที่พี่มานี่ พี่แค่อยากเห็นเพื่อนที่พี่รักที่สุดสมหวังในรักที่ได้เขาได้เฝ้าฝันมานาน ตอนนี้เขาทรมานมากเลยนะ พี่อยากให้เภไปเห็นสภาพของเขาตอนนี้ แล้วตัดสินใจยังไงก็แล้วแต่เภ พี่จะเชื่อในการตัดสินใจนะ”

…เธอจะหนีหัวใจตัวเองหรือว่าจะเลือกที่จะตามหัวใจที่ได้หล่นหายไปกลับคืนมานะ...

“จันทร์เจ้าขา ช่วยบอกทีได้ไหมว่าควรทำยังไง” หญิงสาวกระซิบผ่านสายลมเบาๆ

หัวใจอยู่ที่ไหน...ควรเอาตัวเองไปอยู่ที่นั่น ถ้าอยู่โดยที่ปราศจากหัวใจก็ไร้ความสุขที่แท้จริง...


กันตินันท์นั่งมองทะเลอย่างเหงาๆ เมื่อไหร่กันนะที่ความรู้สึกนี้จะจางหายไปจากหัวใจเขาได้สักที ยิ่งตอนนี้เพื่อนสาวกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความรักแล้ว เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจของทั้งคู่ก็ทำให้หัวใจอันเปล่าเปลี่ยวของเขายิ่งเหงามากยิ่งขึ้น

เขากำลังคิดถึงเธอ...

ส่วนคนที่เขากำลังคิดถึงนั้น ตอนนี้ได้แต่ยืนถอนหายใจเบาๆกับตัวเอง เพื่อที่จะเรียกกำลังใจให้กับตัวเองเพื่อที่จะให้กล้าเดินเข้าไปหาคนที่กำลังนั่งบนโขดหินมองทะเลอย่างเหม่อลอย

“อะแฮ่ม!”

เสียงกระแอมเบาๆสองสามทีทำให้คนที่กำลังนั่งเหม่ออยู่นั้นสะดุ้งเล็กน้อย กันตินันท์หันมองตามเสียงอย่างรวดเร็วคราวนี้เปลี่ยนจากอาการสะดุ้งเป็นอาการแปลกใจ...เธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าของเขา หรือว่านี่เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา

ชายหนุ่มยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองเบาๆเพื่อให้แน่ใจว่าภาพที่เห็นตรงหน้านั้นคือความจริง...เธอมายืนอยู่ตรงหน้าของเขาแล้วจริงๆ

รอยยิ้มหวานๆของเธอที่ส่งมายิ่งทำให้แน่ใจว่านี่คือความจริง เขาไม่ได้ตาฝาดหรือกำลังฝันกลางวันท่ามกลางท้องทะเลเป็นแน่

“เภตรา” เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา เธอมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไรเขายังคงงงกับภาพที่เห็น

“มานั่งทำอะไรตรงนี้คะ ไม่ยอมไปทำงานรู้ไหมเด็กๆบ่นคิดถึง” หญิงสาวกอดอกหรี่ตามอง เขาเบือนหน้าหนี เธอคงไม่ได้ตั้งใจมาหาเขาหรอก วันนั้นเธอเป็นคนไล่เขาเองนี่นา...

“คุณละ คงมาธุระแถวนี้ใช่ไหม”

“เปล่าหรอกค่ะ ฉันแค่มาตามเด็กเกเรที่หนีงานหนีผู้คน” หญิงสาวหย่อนตัวลงนั่งข้างๆเขา

“อากาศดีจังเลยนะคะ” เธออ้าแขนออกเงยหน้าเล็กน้อยหลับตาพริ้มพร้อมสูดลมหายเข้าเข้าปอดลึกๆ

“อ๊า~ ชื่นใจจัง” กันตินันท์มองเธอนิ่ง ในใจหวั่นไหว...เธอจะมาทำไมให้หัวใจเขาเจ็บ ยิ่งเจอหน้าเธอมันก็ยิ่งเจ็บ

ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีทันทีเมื่อเธอหันมามอง...หญิงสาวเลิกคิ้วกับภาพที่เห็นเล็กน้อย เขาคงจะโกรธเธอแน่ๆ

“คุณรู้อะไรไหม” เธอเอ่ยถามทั้งที่เขาไม่ยอมมองหน้าตัวเอง หญิงสาวลอบสังเกตใบหน้าคมคร้ามยามเมื่อแดดส่องยิ่งทำให้หน้าของเขาน่ามองยิ่งขึ้น

“การหนีหัวใจตัวเองมันทรมานมากรู้ไหม” กันตินันท์หันมามองหน้าของเธอเมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยเหมือนจะจ้องให้ลึกไปถึงหัวใจกันเลยทีเดียว

“ผมรู้ เพราะผมกำลังเป็นอยู่นี่ไง”

“แล้วทำไมคุณถึงต้องหนีละ” เธอเลิกคิ้วถาม

“ก็เขาไล่แล้วนี่ จะให้ผมอยู่ทำไมให้ยิ่งเจ็บตัวเอง” หญิงสาวรู้สึกผิดขึ้นมาทันที นี่เขาเจ็บขนาดนี้เลยหรือ ที่ผ่านมาเธอคงจะพิพากษาเขาโดยที่ไม่ยอมให้เขาได้แก้ตัวเลยซินะ

“แล้วถ้าคนๆนั้นมาอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว คุณอยากบอกอะไรกับเค้าไหม” ชายหนุ่มหันมามองหน้าเธอแล้วเมินหนีจากสายตาคู่สวย

“จะมีประโยชน์อะไรเมื่อเขาไม่ต้องการแล้ว ผมก็คงได้แค่ทนเจ็บแค่นั้น”

“แล้วคุณจะไม่ลองบอกให้เขารู้เลยหรอ จะไม่มีข้อแก้ตัวกับคำกล่าวหาที่เขาเคยมอบให้กับคุณเลยหรอ” เธอจ้องหน้าเขานิ่ง

กันตินันท์ค่อยๆหันหน้ามายังเธอ...
“ผมไม่รู้ว่าเค้าอยากฟังไหม”

“อื้อ...” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มๆ

“อยากฟังซิ”

“ถ้าอย่างนั้นคุณฟังนะ” เขาหายใจแรงๆหนึ่งครั้งเพื่อเป็นการเรียกกำลังใจให้กับตัวเอง เขาลุกขึ้นยืนพร้อมดึงมือเธอให้ลุกตามขึ้นมา ยกมือบางขึ้นมากุมไว้ทั้งสองข้างพร้อมจ้องลึกลงไปในดวงตา สายตาคมที่ทอดมาอ่อนหวาน ทำให้ใจเธอเต้นแรงจนผิดจังหวะ

เขาจ้องนิ่งเนิ่นนาน...และได้แต่จ้องอยู่อย่างนั้นจนคนที่รอฟังคำตอบต้องพยักหน้าเพื่อเตือนเป็นเชิงบอกกับเขาว่า “พูดซิ”

สายตาคมเริ่มหลุกหลิก หน้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ มือที่กุมมือเธอไว้เหงื่อชื้นเต็มฝ่ามือ

“ซิคะ ฉันกำลังรอฟังอยู่นะ”

“ผมอาย” เขาพูดออกมาช้าๆทำให้คนที่ได้ฟังหัวเราะก๊ากเลยทีเดียว...คนอย่างกันตินันท์รู้จักคำว่าอายกับเขาด้วยหรอ

“ถ้าอายอย่างนี้แล้วคนที่คุณจะบอกเขาจะได้ฟังไหม เร็วซิเค้ารอให้คุณบอกอยู่ อ่ะเดี๋ยวหลับตาก็ได้” ว่าแล้วหญิงสาวก็หลับตาพริ้มรอฟังคำจากปากของเขา

“เภ คุณฟังผมนะ”

“ค่ะ ฉันกำลังรอฟังอยู่” พูดโดยที่ไม่ลืมตา เธอได้ยินเสียงเขาถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาช้าๆ

“ไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบัน คนสำคัญสำหรับหัวใจของผมมีเพียงคุณเท่านั้น คนที่หัวใจผมพยายามหนีแต่ก็หนีไม่เคยพ้นสักทีก็คือคุณ...เภตรา”
หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมา หัวใจอิ่มเอิบกับคำสารภาพของเขา ริมฝีปากได้รูปหยักขึ้นเล็กน้อย หน้าแดงก่ำเมื่อเงยหน้ามาเจอสายตาคมที่กำลังจ้องมองตัวเองอยู่ก่อนแล้ว เธอก้มหน้ามองโขดหินไม่กล้าสบตาที่กำลังทอดมองมาคู่นั้น

กันตินันท์ค่อยๆใช้มือดันคางเธอให้เงยหน้าขึ้น “อายเหรอ”

แน่ะ...มีหน้ามาถาม ใครจะไม่อายบ้างเนี่ย อดที่จะย่นหน้าใส่เขาไม่ได้ และก่อนที่เธอจะทันตั้งตัวเขาก็ยื่นหน้ามาสัมผัสกับแก้มนวลใสที่ตอนนี้เปลี่ยนสีโดยฉับพลันเพราะการกระทำของเขา

“แน้ รังแกกันอีกแน่ะ” เธอตีแขนเขาเบาๆ ชายหนุ่มคว้ามือนั้นมากุมไว้

“ผมรักคุณนะ เภตรา” ในที่สุดเขาก็สารภาพออกมาจนได้ คำๆนี้ที่เขาต้องการเอ่ยมากที่สุด และเธอก็อยากที่จะฟังมากที่สุดเช่นเดียวกัน สองหัวใจหลอมรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน

หญิงสาวโผเข้าสวมกอดเขาแน่นหลังจากที่เขาพูดคำๆนั้นจบ

“คำนี้แหละค่ะ ที่ฉันรอฟังมาเนิ่นนานเหลือเกิน ฉันขอโทษนะคะที่ไม่เคยไว้ใจคุณเลยแม้แต่สักครั้งก็ยังไม่เคย”

“ไม่เป็นไร ผมต่างหากที่ทำให้คุณคิดเช่นนั้น”

ชายหนุ่มกดคางบนศีรษะได้รูป กอดเอวบางหลวมๆโยกตัวเธอไปมา เขาฝังจมูกลงบนเรือนผมนุ่มหนักๆสองสามที

“ฉันรอฟังคำนี้มานานมากเลยคุณรู้ไหม” หญิงสาวเงยหน้ายิ้มให้เขาตาหยี
“คุณรู้ไหมผมหัวใจสลายมาสองครั้งเลยนะ” เขาใช้นิ้วเขี่ยจมูกได้รูปเบาๆ
“ตอนไหนบ้างละคะ”

“หนึ่ง...ก็ตอนที่ผมอยู่ปีสี่แล้วโดนรุ่นน้องปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย สอง...ก็ตอนที่โดนคนเดิมไล่ไปให้พ้นจากชีวิตของเค้า”

“คนๆนั้นฉันรู้จักใช่ไหม” เธอถามยิ้มๆ

“รู้จักดีเชียวละครับ” เขากอดเธอกระชับ

“คนๆนั้นน่าตีจังเลยเนาะ ทำกับคุณแบบนี้ได้ยังไงกัน”

“ไม่น่าตีหรอก แต่น่าลงโทษมากกว่า” ว่าแล้วก็กดปากลงกับหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาก่อนเลื่อนลงประทับริมฝีปากได้รูปช้าๆ อ่อนโยนและเนิ่นนาน
หญิงสาวหน้าแดงก่ำ...วิธีลงโทษของเขาแทบจะทำให้เธอสำลักลมหายใจตัวเองตาย แต่เอ๊ะ...เธอก็ไม่เคยเห็นใครที่โดนทำโทษแบบนี้แล้วตายสักคน นอกจากความรู้สึก...วาบหวาม อิ่มเอิบในหัวใจ

เพิ่งรู้ตัวเองว่ารักเขามากมายแค่ไหน...แล้วต่อไปเธอจะขาดเขาได้ไหมหนอ
ตอนนี้รั้วที่ล้อมหัวใจของเธอไว้นั้น...ได้พังลงหมดแล้ว ต่อไปเธอจะเปิดหัวใจรับความรัก ความเข้าใจจากเขาให้มากขึ้น และจะดูแลหัวใจตัวเองและหัวใจเขาให้ก้าวเดินไปด้วยกัน เคียงข้างกันตราบนานเท่านาน แม้ทางข้างหน้าจะไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้ แม้ทางข้างหน้าจะเจอขวากหนาม ภูเขาสูง ทะเลกว้าง เธอก็จะฝ่ามันไปด้วยหัวใจที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคง จะไม่ไหวหวั่นกับสิ่งรอบข้างอีกแล้ว...เธอสัญญา

...ผมรักคุณ...

คำที่เขากระซิบบอกกับเธอ เป็นสิ่งที่ยืนยันแล้วว่าเธอกับเขามีความรู้สึกเดียวกัน หัวใจเธอกับเขาได้จูนกันเรียบร้อยแล้ว

...ฉันก็รักคุณค่ะ ผู้พิพากษาหัวใจของฉัน...










 

Create Date : 14 กันยายน 2551
20 comments
Last Update : 14 กันยายน 2551 7:48:35 น.
Counter : 511 Pageviews.

 

คุยเล็กน้อย...

หลายวันมานี่ งานยุ่งเหลือเกินค่ะ หัวหมองไม่ค่อยแล่นเท่าที่ควร
ในที่สุดก็จบแบบห้วนๆ 555+
เดี๋ยวขอรีไรท์งานสักหนึ่งเดือนนะคะ กรั่กๆ
ต่อไปก็ติดตามเรื่อง "หัวใจเพียงรัก" กันนะจ้า

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้นท์

ปล.มาเจอพระนางข้างบนโน่นก็อย่าเพิ่งผวานางเอกก่อนอ่านนะคะ

ปาณิกดา...

 

โดย: หนึ่งเดียวในใจ 14 กันยายน 2551 7:34:23 น.  

 

คริคริ เพิ่งมาอ่านปล.เลยตกใจนางเอกไปซะแล้ว


ปาณิกนาห์ช่วยตามช่างให้เอาไหม
เอามาซ่อมรั้วที่พังไปอ่ะ


จบแบบห้วนๆแต่ก็น่ารักอ่ะ
นึกจะใจดีก็ใจดีเสียจนคุณกันต์ตั้งตัวไม่ติดเลยนะคะคุณปาณิก


ปล. ยังไม่ได้เข้าหาดใหญ่ไปหาคุณไอดินเลยค่ะ
แถวบ้านนาห์ชายแดน ไม่มีร้านหนังสือใหญ่ๆ คุณไอดินจ๋ารอนาห์ก่อนน๊า

 

โดย: มัยดีนาห์ 14 กันยายน 2551 10:08:15 น.  

 

มาอ่านตอนจบค่ะ รู้สึกว่าจบเร็วจังอะน่าจะมีซัก 30 บท อิ อิ

เเล้วจะติดตามเรื่องต่อไปนะคะ

 

โดย: รัตจันทน์ IP: 118.174.31.101 14 กันยายน 2551 13:14:12 น.  

 

มาแล้วๆๆๆๆ น้องเตยมาแล้วๆๆๆ

เผลอแปปเดียว จบแล้วหรอพี่ปาณิก...

เฮ้อ...ของเตยยังอีกยาวไกล

เพราะคนแต่งขี้เกียจเกิน...คิๆๆ

สู้ๆ กับเรื่องต่อไปนะคะ

 

โดย: น้องหนามเตย (Tourlek_Taklom ) 14 กันยายน 2551 17:30:44 น.  

 

จบเร็วจัง รู้สึกตอนหลังๆจะโดนคู่ของหมอแยกซีนพระนางไปหมด

 

โดย: nok_new IP: 124.120.65.196 15 กันยายน 2551 14:02:19 น.  

 

อ้าวจบแล้วเหรอคะ

 

โดย: redclick 15 กันยายน 2551 20:51:06 น.  

 

จบเเล้วมาทันตอนจบพอดีเลย
แล้วจะรอเรื่องต่อไปนะค่ะ

 

โดย: forder IP: 203.188.42.10 16 กันยายน 2551 9:46:53 น.  

 

สวัสดีเช้าวันพุธจ้า
ยุ่งจนไม่ได้เข้ามาตอบเม้นท์กันเลยเนาะ

คุณนาห์...ฮี่ๆ จะซ๋อมรั้วให้หรอ อย่างนี้คุณกันต์ใจเต้นรัวเลยน้า เด๋วปีนรั้วมาหาปาณิก เอ้ย...มาหา ดร.เภตราไม่ได้ 555+

คุณรัตจันทร์... แหะๆ ยี่สิบบทก็จะแย่แร้ววว ขอบคุณนะคะที่ติดตามอ่านโดยตลอดเลย

น้องเตย...หายไปนานเลยเน้อ งานยุ่งหรอจ้ะ คิดถึงเน้อ

คุณ nok_new แฮ่...แบบว่า เอ่อ แบบว่า คือ...

คุณเรดคลิก... เด๋วจะไปติดตาม "จีบนัก เดี๋ยวรักซะเลย" จ้า

คุณ fordear...ขอบคุณมากๆเลยนะจ้า ยังไงติดตามเรื่องที่ตีพิมพ์ด้วยก็ไม่ว่านะจ้า ฝาก "รักละมุนฯ" กับ "ดอกไม้กับไออุ่น" ด้วยได้ป่าวจ้า ฮี่ๆ (ขายหนังสือซะเรย)

ขอบคุณทุกกำลังใจที่มอบให้กันเสมอนะคะ

ปาณิกดา...
ไปทำงานแร้วววววว สายมากแร้วววว

 

โดย: หนึ่งเดียวในใจ 17 กันยายน 2551 8:52:29 น.  

 

สมกับที่รอคอยเลยค่ะ น่ารักจังเลย

 

โดย: นีน่า IP: 67.15.183.22 18 กันยายน 2551 16:16:03 น.  

 


คุณนีน่า...ดีใจที่ชอบนะคะ ตอนนี้คนเขียนยิ้มแก้มแทบปริแร้ววว ฮี่ๆ

 

โดย: หนึ่งเดียวในใจ 18 กันยายน 2551 20:07:21 น.  

 

ปาณิกจ๋า อย่าเพิ่งแก้มปริ
ฮี่ๆ เดี๋ยวโทรหาหมอไม่ทัน

นาห์...ขอโทษที่ยังไม่ได้ไปหาพี่ไอดิน
พี่ไอดิน...ไม่เป็นพี่รอได้(อิอิ)
นาห์...ขอบคุณพี่ไอดินน่ารักที่ซู๊ดดดด

ปล.ช่วงนี้กำลังมึนงงกะชีวิต อิอิ


 

โดย: มัยดีนาห์ 18 กันยายน 2551 21:02:22 น.  

 

ขอบคุณที่แอดเราเป็นเืพื่อนนะค่ะ

เขียนงานดีๆออกมาให้อ่านเรื่อยๆน๊า

 

โดย: fordear 19 กันยายน 2551 11:38:56 น.  

 



ว้า...จบซะแร้วว..เรื่องหน้าอย่าลืม!!ให้ผมเป็นตัวแสดงด้วยนะ..คิคิ555+(เป็นพระรองกะได้."^^)

 

โดย: doyngam 22 กันยายน 2551 15:06:18 น.  

 

คุณนาห์...พี่ดินบอกรอด้าย รออยู่ในอ้อมอกอ้อมใจคุณนาห์ อิอิ

คุณ fordear...ยินดีเช่นกันจ้า

คนแก่...ต๊าย! คนแก่เลือกอีกแหม๋ อยากกินกาแฟหรอลุง เด๋วว่างๆเอาไปส่งให้เน้อ 555+ แบร่ๆๆ

 

โดย: ปาณิกดา IP: 61.19.66.196 22 กันยายน 2551 18:56:23 น.  

 





 

โดย: doyngam 23 กันยายน 2551 14:48:11 น.  

 

^
^
^
คนแก่นะคนแก่ ทำน้องลิงได้ลงคอ 555

 

โดย: หนึ่งเดียวในใจ 23 กันยายน 2551 20:15:01 น.  

 

แพรขวัญจะไปอุบลรอบที่สองแล้วค่ะ

 

โดย: redclick 23 กันยายน 2551 20:21:07 น.  

 

แวะมาเยี่ยมคนบ้านเดียวกันขอบคุณสำหรับคอมเมนท์นะครับที่ถูกก็กะหล่ำนั่นแหละครับเขาผสมพันธุ์กันที่ศุนยวิจัยบนดอยอินทนนท์ครับกินได้ยังไงแวะเยี่ยมบล็อกด้วยนะครับยินดีรับคำติชม ขอบคุณครับ

 

โดย: นายหมี (Mr.bearblog ) 27 กันยายน 2551 17:27:44 น.  

 

ไม่ได้เข้ามาตอบเม้นท์กันเลย เงอๆ

คุณ redclick...ไปวันไหนจ้ะ อย่าลืมหมูยออุบลฯฝากกันมั่งน้า อิอิ

คุณนายหมี...คนบ้านเฮา เด๋วว่างๆจะไปเยี่ยมถึงบล็อกนะจ้า

ตอนนี้ยังไม่ได้ลงมือรีไรท์งานเลยค่ะ แงๆ

 

โดย: ปาณิกดา IP: 61.19.66.37 5 ตุลาคม 2551 18:24:37 น.  

 

ปาณิกจ๋า นาห์มาชวนไปเที่ยวสงขลาค่ะ

 

โดย: มัยดีนาห์ 5 ตุลาคม 2551 20:37:05 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


หนึ่งเดียวในใจ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]






* ฝนริน/ปาณิกดา *

ผู้หญิงที่มีอารมณ์อ่อนไหว
เหงา เศร้า หัวเราะ
ร้องไห้ได้ในเวลาเดียวกัน
(ท่าจะบ้าเนอะผู้หญิงคนนี้ เอิ๊กส์)

งานเขียนในบล็อกนี้
ขอสงวนลิขสิทธิ์
ตามพรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
นะคะ




**ขอขอบคุณภาพแต่งบล็อก และ โค๊ดแต่งบล็อกจากเพื่อนชาวบล็อกทุกท่านมา ณ ตรงนี้ด้วยนะคะ**
















Friends' blogs
[Add หนึ่งเดียวในใจ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.