![](../template/theme/8/images/01diary_05.gif)
![](../template/theme/8/images/01diary_07.gif) |
|
![](../images/spacer.gif) |
![](../template/theme/8/images/01diary_blankb.gif) |
|
| 1 | 2 |
3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | |
|
|
|
|
![](../template/theme/8/images/01diary_18.gif) |
![](../images/spacer.gif) |
|
|
+++ประสบการณ์ระทึกขวัญในสนามบิน LHR Part4+++
คืนนั่นเป็นคืนแรกที่ผมต้องนอนที่สนามบิน
โดยทางสนามบินมีการอำนวยความสะดวกให้ด้วยการ แจกเสื่อ ผ้าห่ม น้ำเปล่า และแซนด์วิช ให้ผู้โดยสารทุกคน
ในคืนนั้นผมเจอคนหลากหลายอารมณ์มาก
กลุ่มคณะทัวร์ที่ตกเครื่องยกกลุ่ม
คนรัสเซียกลุ่มหนึ่งที่นั่งมาที่นี่เพื่อทรานสิท แต่ต้องมาติดอยู่ที่นี่โดยที่ไม่มีเงินปอนด์แม้แต่เพนนีเดียว
คนแอฟฟริกันที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองสบายขึ้นอีกนิดนึงโดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะลำบากมากขึ้นแค่ไหน
คุณแม่ที่พยายามกล่อมลูกเล็กให้นอนหลับ
คุณยายแก่ๆ ที่นั่งตัวสั่นร้องไห้ที่ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับเค้า
พวกผมเหมือนกลุ่มผู้ลี้ภัยทางการเมืองกลุ่มใหญ่ที่พยายามหนีเข้าประเทศ และไม่มีที่อยู่ที่กิน
ซึ่งตอนนี้เท่าที่ผมทราบยอดรวมผู้ประสบชะตากรรมเดียวกับผมมีไม่ต่ำกว่า 25,000 คน
ตอนนี้สิ่งที่ผมอยากได้มากที่สุดคือทีชาร์จมือถือ เพราะเงินปอนด์ที่ผมเหลืออยู่มีเพียงแค่ที่ชาร์จแบตมือถือ
ผมโทรไปหาแฟนผมรบกวนให้เธอช่วยแจ้งสถานการณ์ของผมให้่ทางบ้านรู้ และให้เธอช่วยเปลี่ยนตั๋วผ่านเวปให้่ด้วย
ซึ่งเธอก็เต็มใจช่วยอย่างดี ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว
นอกจากนี้เธอยังหารหัส Pin Phone มาให้ เพื่อผมจะได้โทรตู้สาธารณะฟรี ต่อให้เงินหมดแล้วก็ตาม (ขอบคุณมากๆ นะครับ)
ส่วนตัวผมเองก็พยายามต่อรองกับพนักงานทุกวิถีทางเพื่อจะหาทางเข้าไปเอากระเป๋า
จนในที่สุดเค้าก็อนุญาตให้ผมเข้าไปในห้องเก็บกระเป๋า
ส่วนเรื่องที่ผมจะเจอกระเป๋ารึเปล่าต้องวัดดวงเอา เพราะเค้าเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
ซึ่งผมลืมพกดวงมาจากเมืองไทยซะด้วยสิ T_T
เมื่อผมเข้ามาในห้องเก็บกระเป๋า ผมก๋พบกับฝูงคนกลุ่มใหญ่ที่ลงมาต่อเครื่องที่นี่และยังไม่ได้ออกจากห้องนี้
และแน่นอนกระเป๋าจำนวนมากกว่า 25,000 ใบ ของผู้โดยสารที่นั่งมาลงที่นี่
ซึ่งกระเป๋าบางใบก็ถูกแปรสภาพไปเป็นที่นั่งที่นอนให้พวกที่เอาตัวเองสบายเข้าว่า
โดยคนกลุ่มนี้ไม่แคร์ว่าของข้างในจะแตกหักเสียหายยังไงบ้าง
หลังจากผมเดินวนรอบห้องเพื่อดูกระเป๋าทุกใบไม่ต่ำกว่า 3 รอบ
ผมก็ตัดสินใจไปติดต่อ BA (อีกรอบ) ว่ากระเป๋าผมอยู่ที่ Terminal นี้หรือ Terminal 1 ที่ผมนั่งเครื่องมาลง
ซึ่งจากการต่อแถวอันแสนนานผมก็ได้รับคำตอบที่แสนประทับใจ
ไม่ต้องเป็นห่วง กระเป๋าคุณอยู่ใน Terminal นี้แหละ แต่ผมไม่สามารถให้คุณเอาออกไปได้
แล้วตรูมาทำบ้าอะไรในห้องนี้ตั้ง 2 ชมฝ่าๆ ฟะ -*-
เมื่อผมออกมาน้องห้องผมก็โทรไปแจ้งสถานการณ์ให้แฟนผมฟัง
แฟนผมก็เลยถือโอกาสแจ้งข่าวดีให้ผมฟังด้วย
ระบบจองตั๋วของ BA ล่ม จึงไม่มีทาง Rebook ใหม่ได้อย่างแน่นอน
แต่ผมก็ยังคงไม่อยากละความหวังเพราะถ้าผมรู้ว่าตั๋วเที่ยวหน้าของผมเป้นกีโมงผมอาจจะได้ไปนอนนอก terminal ก็ได้
ผมจึงตัดสินใจลองไปใช้โทรศัพท์สาธารณะโทรไปเบอร์กลางดู
ซึ่งผมก็ได้รับการช่วยเหลือจากเด็กหนุ่มเมกันที่นั่งอยู่ข้างโทรศํพท์คนนึง
เค้าบอกผมว่า
"เชื่อผมเค้ายกหูโทรศัพท์ออกแล้ว เพราะผมอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ 2 ทุ่ม จนตอนนี้(ตี2) ผมยังไม่เห้นใครโทรติดเลย"
สรุปตรูได้เป็นพระเอก The terminal ภาค 2 พร้อมกับตัวแสดงร่วมอีก 25,000 คนแล้วใช่มั๊ยเนี่ย
ผมเริ่มมองซ้ายมองขวาหา Location เหมาะๆ ในการปูเสื่อนอน
แล้วผมก็เห็น Location ที่เจ๋งสุดๆ
ทางงูสำหรับใช้ในการติดต่อ BA
แถมคิวยังไม่ยาวด้วย เพราะ Counter ที่เปิดแค่ 2 Counter จาก 60 Counter เพิ่งปิดได้ไม่นาน
พอตื่นมาก็อยู่ในคิวต้นๆ เลย เจ๋งสุดๆ
ผมแทบจะรีบวิ่งไปปูเสื่อจองที่ก่อนที่คิวจะยาวนี้ และผมก็ทำสำเร็จ
ไม่อยากจะบอกเลยว่านี่เป็น ชัยชนะครั้งที่ใหญ่ที่สุดของผมในวันนี้
สงสัยว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภจะยังไม่ทิ้งผมอย่างจริงจังนะเนี่ย
ผมรีบปูเสื่อนอน ซึ่งขณะนั้นนาฬิกาข้อมือของผมก็บอกเวลา 2.30 พอดี
นั่นแปลว่าผมมีเวลานอนประมาณ 2 ชมครึ่งก่อนที่ Counter จะเปิด
ผมจัดแจงถอดรองเท้าหุ้มข้อคู่ใหญ่ ก่อนจะเอาผ้าห่มถุงใหญ่มาทำเป็นหมอน
พร้อมทั้งรูดซิบเสื้อเจ็คเก็ตให้แน่น แล้วเอาผ้าห่มอีกผืนมาคลุมตัว
เท่านั้นผมก็พร้อมจะนอนได้แล้ว
อาจจะเพราะผิดไข้ที่ไม่มีทีท่าว่าจะลดลง ช่วยให้ผมเลยหลับทันทีที่หัวถึงหมอน(ผ้าห่ม)
ชนิดที่เรียกว่าหลับก่อนที่ผมจะถอดแว่นตาออกซะด้วยซ้ำ
หลับแบบไม่รู้ตัวว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน
รู้แต่ว่าตอนที่ตื่นเนี่ยตื่นเพราะประกาศของทางสนามบิน -_-"
มองนาฬิกาข้อมือก็เพิ่งจะตี 4 นี่หว่า
จึงต้องจำใจกดสวิทซ์ในหัว เปิดโหมดรับฟังภาษาต่างประเทศซะ 1 ที ไม่งั้นเดี๋ยวไม่รู้เรื่อง
แอทเทนชั้นพรีสสส นีเป็น่ประกาศขับไล่กลุ่มแรงงานต่างด้าว เอ๊ยไม่ใช้ ผู้โดยสารที่นอนอยู่ให้ออกไปนอก Terminal 4 โดยด่วน
เพื่อให้พนักงาน Clear พื้นที่เตรียมรับผู้โดยสารของวันที่ 4th July
ตกลงที่ผมได้ที่นอนในคิวต้นๆ นี่ไม่มีประโยชน์เลยใช่มั๊ยเนี่ย -_-"
ตรูน่าจะนึกได้นะว่าตรูลืมดวงไว้ที่เมืองไทย จะมีเรื่องโชคดีแบบนั้นเกิดขึ้นได้ยังไง -_-"
เมื่อผมออกมานอกห้องผมก็เห็นเต๊นท์ 2 เตนท์เตนท์แรกอยู่ซ้ายมือ เตนท์ที่ 2 อยู่ขวามือ
กับพนักงานของสนามบินที่ประกาศให้คนเดินตรงไปเรื่อยๆ
ด้วยความหนาวผมเลยเลือกที่จะซุกอยู่แถวๆ เตนท์รอฟังประกาศต่อไป
ซักพักก็มีพนักงานเอาป้ายมาติดหน้าเตนท์แรกว่า "Re-TICKET"
เตนท์ที่ 2 ชื่อ "CHECK-IN"
งานนี้มีเฮดิ
ผมอาศัยความคล่องตัวของกระเป๋าใบเดียวรึบวิ่งเข้าไปอยู่ในเตนท์ Re-Ticket ได้สำเร็จ เย้ๆ
พอเข้าไปข้างในก็เจอกับกลุ่มคนที่แออัดยัดเยียดพอสมควร
เพราะทุกคนต่างก็พยายามอัดกันเข้ามาในเตนท์นี้ให้ได้
จนทำให้่คนที่อยู่ในเตนท์เหลือพื้นที่ให้ขยับเท้าไม่เกินคนละ 5 เซนต์
แน่นอนรวมทั้งคนท้อง คนแก่ และผู้หญิงมีลูกเล็กอายุไม่เกินขวบ
เพราะทางสนามบินไม่อนุญาตให้ใครอยู่ในสนามบินอีกแม้แต่คนเดียวโดยไม่มีข้อยกเว้น
ุุุ้้ถ้าให้ต้องเลือกระหว่างตากอากาศหนาวตอนตี 4 ใน Car Park กับอยู่ในเตนท์อัดๆ
ผมว่าเตนท์อัดๆ อาจจะดีกว่าก็ได้นะ
ซึ่งเมื่อเวลายิ่งผ่านไปนาน พื้นที่รอบตัวที่ผมเคยมีอยู่ 5 ซม ก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ
เพราะไม่ว่าใครก็อยากได้ไปก่อน
เริ่มมีการดัน
เริ่มมีการแซง
เริ่มมีการด่าทอใส่กันด้วยความเครียด
เริ่มมีการสบถคำหยาบคายมากขึ่้น ี
และเริ่มมีคำว่าน้่ำใจน้อยลง
ระหว่างที่ผมอยู่ในเตนท์ก็มี Staff ของทางสนามบินเอาน้ำ และแซนด์วิชมาแจก
ซึ่งแน่นอนมันไม่เพียงพอต่อความต้องการของคนทุกคน
ทำให้ Staff ต้องเอามาแจกหลายรอบพอควร
แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีคนบางจำพวกที่หยิบทีเดียว 5 อัน 10 อัน หรือแซงคิวขึ้นไปแย่งก่อน
เพียงเพราะตัวเองหิวและมันไม่น่าจะพอกิน
ส่วนตัวผม ผมกินน้ำแค่ขวดเดียว เพราะผมกลัวการที่จะต้องเข้าห้องน้ำมากๆ
ถ้าปวดขึ้นมาคงลำบากน่าดู
ที่ๆ จะยืนก็ยังไม่มีไม่แน่ใจว่าจะเอาตัวเองออกไปได้ถึงห้องน้ำรึเปล่า
ประกอบกับผมเดินทางคนเดียวไม่รู้ว่าจะไว้ใจให้ใครดูกระเป๋าให้ได้มั๊ย
ส่วนเรื่องอาหารไม่ต้องพูดถึงเลยครับ
ตั้งแต่ข้าวหน้าเป็ดเมื่อเที่ยงวานผมยังไม่ได้กินอะไรเลย
เพราะผมไข้ขึ้นสูงจนกินอะไรไม่ลง
แถมในปากผมก็แห้งแตกไปหมด ทั้งริมฝีปาก กระพุ้งแก้มด้านใน เหงือก และลิ้น
ในสภาพแบบนั้นผมนึกภาพตัวเองเคี้่ยวแซนด์วิชแห้งๆ ไม่ออกจริงๆ
อันที่จริงๆ ผมพยายามจะกินแซนด์วิชที่ได้มาเมื่อวานแล้วนะ แต่พอกัดไปได้คำเดียวก็รู้เลยว่า
ถ้าฝืนกินต่อผมต้องอาเจียนออกมาแน่นอน
หลังจากผมใช้เวลาต่อแถวอยู่ในเตนท์ประมาณ 5 ชม
ผมก็ถึงทางออกที่ปลายเตนท์
ซึ่งผมก็ได้พบกับสิ่งที่รอผมอยู่
สิ่งนั้นก็คือ
เตนท์อีกเตนท์หนึ่ง
(ยังมีต่อ)
Create Date : 18 กุมภาพันธ์ 2551 |
Last Update : 24 กุมภาพันธ์ 2551 18:20:59 น. |
|
1 comments
|
Counter : 384 Pageviews. |
|
![](../images/bg-follower.png) |
|
|
| |
|
น้ำค้างในยามเช้า |
![](../template/theme/8/images/dashline.gif) |
|
![](../images/spacer.gif) |
|