Bloggang.com : rintana : โชแปงผจญภัย (5)

โชแปงผจญภัย (5)

พุดเดิ้ลผู้กล้าหาญมุดรั้วออกมายืนอยู่หน้าบ้านด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม เขานึกถึงสุภาษิตสัตว์เลี้ยงที่ว่า “ทิฐิหมา มานะแมว” (คล้ายๆสุภาษิตของคนว่า “ทิฐิพระ มานะครู”) หมายถึงต่างคน(ตัว)ก็ต่างถือว่าตัวเองเก่งและรู้ดีกว่าอีกฝ่าย ไม่มีใครยอมใคร ในกรณีของเขานี้ นับว่าเขาไม่ควรจะยอมเป็นอย่างยิ่ง แม้เปเป้จะเป็นสุนัข แต่ก็คน(ตัว)ละเผ่าพันธุ์กับเขา การที่เปเป้ดูถูกเหยียดหยามพุดเดิ้ลอย่างรุนแรงเช่นนี้ พุดเดิ้ลอย่างโชแปงไม่อาจยอมให้เสียศักดิ์ศรีได้ เขาจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เปเป้เห็นว่าพุดเดิ้ลอย่างเขายอมหักไม่ยอมงอ และยอมตายดีกว่าอยู่อย่างไม่มีศักดิ์ศรี...

เอ๊ะ! ไม่ใช่หรอก ประโยคสุดท้ายน่ะเขาคงฟุ้งซ่านมากเกินไป

โชแปงสลัดหัว เขาหันกลับพลางเงี่ยหูฟังเสียงจากภายในบ้าน สิ่งที่เขาได้ยินคือความเงียบ โชแปงรู้สึกใจหวิวๆ นี่เขาจะต้องจากอ้อมกอดอันอบอุ่นของคุณแม่นานถึงสามวันเชียวหรือ เขาจะทำได้หรือ? แค่เขากับคุณแม่อยู่ห่างกันไม่ถึงชั่วโมง เขายังรู้สึกเหงาแทบขาดใจ แล้วนี่เขาจะต้องไปอยู่ที่อื่นสามวันสามคืน เขามิขาดใจตายไปจริงๆหรือ?

ในแวดวงสัตว์เลี้ยงมีคำกล่าวกันว่า ถ้าเรามีเจ้านายที่ใจดี การที่เราอยู่ใกล้เจ้านายของเราหนึ่งชั่วโมง เราจะรู้สึกว่าเวลาผ่านเร็วเหมือนหนึ่งนาที ในทางกลับกัน ถ้าเราห่างจากเจ้านายแค่หนึ่งนาที เราจะรู้สึกเหมือนเหมือนว่าเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้านานนับชั่วโมง โชแปงเข้าใจความรู้สึกนี้ แต่...

ถ้าเขาไม่ตัดใจไปอยู่ห่างๆจากคุณแม่ตามที่พูด ศักดิ์ศรีของพุดเดิ้ลก็จะมัวหมอง

แต่...ถ้าเขาไปจริงๆ เขาอาจจะ....

“ข้-า-ม-ถ-น-น-ดี-ๆ-ล่-ะ เดี๋-ย-ว-โด-น-ร-ถ-ทั-บ-ต-า-ย”

โชแปงสะบัดตัว เขาฟุ้งซ่านมากเกินไปแล้ว

***
***

โชแปงตัดสินใจไม่ข้ามถนน มิใช่เพราะกลัวรถทับตาย แต่เพราะเขาเห็นว่าไม่มีความจำเป็นอันใดที่เขาจะต้องข้าม เขาเดินไปตามทางเท้าอย่างเชื่องช้า ผ่านบ้านมนุษย์หลังแล้วหลังเล่า บ้านหลายหลังมีสุนัขวิ่งเล่นอยู่กลางสนาม บางบ้านก็ขังสุนัขไว้ในกรง ร็อดไวเลอร์ตัวมหึมาตัวหนึ่งจ้องมองเขาผ่านรั้วบ้านหลังหนึ่ง

“ทำไมเดินคอตก ดีใจเรื่องอะไรไม่ทราบ?” ร็อดไวเลอร์ส่งเสียงทัก

“ผมหนีออกจากบ้านสามวันครับ”

ร็อดไวเลอร์ชำเลืองสายตาสำรวจโชแปงก่อนพูด “ถ้าฉันออกไปได้ในตอนนี้ ฉันจะเขมือบแก โทษฐานที่พูดจาไร้สาระ”

“พี่ไม่เชื่อ?”

“อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ!”

“ผมจะพิสูจน์ให้พี่ดู ว่าแต่...พี่ชื่ออะไรครับ?”

“เรียกฉันว่าลีโอนาร์โด”

“ผมชื่อโชแปง ยินดีที่ได้รู้จักครับ อีกสามวันผมจะกลับมา และผมจะเดินผ่านบ้านพี่”

“แล้วถ้าแกไม่กลับมาล่ะ?”

“ถ้าผมสามารถมุดเข้าไปได้ในตอนนี้ ผมจะกัดหูพี่ให้ขาด โทษฐานที่ดูถูกกันเกินไป!”

***
***

พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงเรื่อยๆ โชแปงผ่านหน้าบ้านมนุษย์อีกหลายหลัง เขาเริ่มรู้สึกหิว นึกถึงอาหารรสชาติหอมกรุ่นที่คุณแม่บรรจงเทลงถาด นึกถึงที่นอนนุ่มๆที่คุณแม่จัดให้เขานอน แล้วฉับพลันเขาก็ต้องสะดุ้ง...คืนนี้เขาจะนอนที่ไหน?

เขาพูดว่าเขาจะหนีออกจากบ้าน แล้วเขาจะต้องเดินไปให้ไกลแค่ไหนถึงจะเรียกว่าหนีออกจากบ้าน?

ขณะกำลังสับสน เขาก็ได้ยินเสียงร้องทัก

“เฮ้...โชแปง! ลมอะไรหอบนายมายืนเก๊กหล่ออยู่หน้าบ้านฉัน?”

โชแปงหันขวับ หลังรอยโหว่ของต้นเข็มมีสุนัขพันธุ์ปั๊กสองตัวยื่นหน้าย่นๆออกมานอกรั้ว

“เรารู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่?” พุดเดิ้ลผู้กล้าหาญทำหน้าสงสัย

“ก็ตั้งแต่พี่เปเป้ของนายได้เป็นรองนายงามหมา แล้วครอบครัวของนายก็ได้ออกทีวี หมาเกือบทั่วโลกรู้จักพวกนาย ครอบคร