Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
23 ธันวาคม 2551
 
All Blogs
 
...ความกล้าหาญครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น...




สวัสดีครับ

วันนี้จะมาเล่าความกล้าของผมครั้งแรกในดินแดนญี่ปุ่น หุๆฟังดูยิ่งใหญ่ แต่ผมไม่ได้มากู้ชาติ ไม่ได้มายึดสนามบินนาริตะ "พี่น้องคร้าบบบ...." อ่า..ลืมตัว อิอิ..

หนึ่งในคติประจำใจของผม(เป็นคนมีคติประจำใจเยอะ)คือ "คนที่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองคือผู้กล้า" จำไม่ได้แล้วว่าเอามาจากไหน แต่ใช้ยึดถือเรื่อยมาจนวันนี้

วกกลับมาเรื่องความกล้าหาญที่จะเล่าดีกว่า ความกล้าหาญที่ว่าคือ "ผมร้องไห้" ร้องไห้ต่อหน้าประชาชี ชาวญี่ปุ่น เกาหลี แคนนาดา ไต้หวันฝรั่งเศสฯลฯ(อาจมีชาติอื่นอีกแต่ไม่ทันสังเกต)

บางคนอาจคิดว่า การร้องไห้ คือความขี้ขลาด แต่อย่างที่บอกสำหรับผมคือความกล้าหาญ

การร้องไห้ครั้งนี้อาจได้รับการบันทึกลงกินเนสบุ๊ค เสียดายกรรมการไม่อยู่ เพราะผมร้องไห้บนรถไฟที่(เกือบ)เร็วที่สุดในโลก...ใช่ครับ ผมร้องให้บนรถสปริ้นเตอร์กรุงเทพฯ-กันตัง..ไม่จ้ายยยย

เหตุเกิดบนรถไฟชินคันเซน หลังจากที่ผมและเพื่อนกำลังเดินทางกลับจากไปเที่ยวแถบคันไซกันช่วงปืดเทอม บอกตรงๆเลยก่อนนี้ผมเคยไปเที่ยวแถบนั้นครั้งนึง ชอบเกียวโต แต่ไม่ชอบโอซาก้า จึงไม่ค่อยเต็มใจไปทริปนี้ซักเท่าไหร่ เพราะเคยไปแล้วด้วย

แต่เพราะทริปนี้เป็นทริปอำลา มีเพื่อนผมคนนึงจะกลับประเทศ เพื่อนคนนี้ชื่อ จูเลี่ยน
ขอเล่าถึงจูเลี่ยนซักหน่อย จูเลี่ยน เป็นคนฝรั่งเศส เป็นลูกเสี้ยวญี่ปุ่น(ตา ยายเป็นญี่ปุ่น)มองเผินๆจูเลี่ยนคล้ายคนเอเชีย จูเลี่ยนบอกว่าเคยโดนทักทั้งเป็น ญี่ปุ่น จีน เวียดนาม

จูเลี่ยนอายุเท่าผม 18ปี อิอิ..ล้อเล่น จำได้วันแรกที่ผมเข้าห้องเรียน ความรู้สึกเหมือนเพิ่งเข้า ป.1เพื่อนๆคงจำวันแรกที่ไปโรงเรียนได้(สำหรับคนที่ยังพอระลึกได้) มันจะรู้สึกหวิวๆ รอบตัวเราใครก็ไม่รู้คุณครูจะดุป่าวว้า??แล้วนี่ยิ่งเป็นต่างประเทศ เลยหวิวเข้าไปอีก

ผมไปคนแรกๆ เริ่มมีคนอื่นทยอยเข้าห้อง พระเจ้า..มีแต่เกาหลีๆๆๆ ขอให้ทุกคนลบภาพความทรงจำจากซีรีย์โรแมนติคทั้งหลาย แต่ละคนล่ำๆ เจ๊ๆ จริงๆก็คล้ายในซีรีย์น่ะ แต่เหมือนเพื่อนนางเอกมากกว่า(ที่ชอบทำผมดัดๆบ๊อบๆ หน้าเหมือนลูกเต๋า เวลาพูดเหมือนโกรธกันตลอดเวลา..ขอโทษน้าแอบนินทา อิอิ)

จูเลี่ยนเดินเข้ามาในห้อง นั่งตรงหน้าผม แล้วก็หันมาพูดคุยด้วยความเป็นกันเอง พอรู้ว่าผมเป็นคนไทยก็เล่าใหญ่เลยว่าเคยมาเที่ยวและประทับใจมาก

บอกได้ว่าจูเลี่ยนเป็นเพื่อนผมคนแรกในญี่ปุ่น บุคลิกของจูเลี่ยนจะพูดน้อย โก๊ะๆ เป็นตัวตลกของเพื่อนๆ แต่ที่ผมไม่ชอบเท่าไหร่คือ หล่อ ฮ่าๆๆๆ

ผมคุยกับจูเลี่ยนมากที่สุด เพราะพูดถูกคอและนิสัยคล้ายๆกัน ช่วงเวลาหนึ่งปีที่รู้จัก เราเหมือนจะไม่สนิทกัน ผมไม่ได้ไปเที่ยวหรือเดินกับจูเลี่ยนบ่อย แต่เวลาคุยกันรู้สึกดี พูดเรื่องเดียวกัน เหมือนได้คุยกับเพื่อนสนิทที่เมืองไทย

สิ่งที่แปลกคือ นอกจากที่โรงเรียนแล้วเราไม่ได้เจอกันบ่อย แต่กลับรู้สึกว่าสนิท เราเรียนห้องเดียวกันตลอดจนถึงวันที่จูเลี่ยนต้องกลับฝรั่งเศส พอปิดเทอมเพื่อนๆจึงนัดกันไปเที่ยวคันไซ จริงๆจะว่าไปมันก็ไม่ใช่ทริปอำลาซะทีเดียว เพราะเพื่อนอยากไปเที่ยวกันอยู่แล้วพอดีตรงกับที่จูเลี่ยนต้องกลับ เลยกลายเป็นทริปอำลาไปโดยปริยาย

ไปเที่ยวกันห้าวัน จนมาถึงวันกลับ พวกเรานั่งชินคันเซนกลับ แม้จะเป็นขากลับแต่ยังสนุกสนานเฮฮา คุยเล่นกันไปตลอดจนพอเริ่มใกล้โตเกียว จูเลี่ยนต้องลงก่อนที่ชินากะวะ คนอื่นๆรวมทั้งผมไปลงโตเกียว ทุกคนพูดร่ำลากันค่อนข้างจะเฮฮา...แต่

มีผู้ชายตัว(โคตร)โต ถึกๆคนนึง จู่ๆเอาหน้าฟุบกับพนักเก้าอี้(ผมเองแหละ) สารภาพเลยวินาทีนั้นหัวใจมันหล่นวูบบอกไม่ถูก ผมก็เฮฮากับคนอื่นมาตลอดทาง พอถึงตอนพูดลากันมันหวิวจนทนไม่ไหว แล้วก็ฟุบหน้าลงไป

พอเพื่อนเห็นก็โดนแซว "อ้าวโอ๊คซัง ง่วงซะล่ะ เพื่อนจะกลับแล้วไม่ลากันเลยเหรอ"ตอนนั้นเพื่อนคิดว่าผมง่วงจริงๆ ผมเงยหน้าขึ้นมา บอกลาจูเลี่ยน สั้นมากครับ โคตรสั้นเลย "แล้วพบกันใหม่น่ะ..(ยิ้มๆ)"

เพื่อนแซวมาอีก "แน่ะๆ โอ๊คซังจะร้องไห้แล้ว ฮ่าๆๆ.."หลังจบคำแซวนี้ ผมแสดงความกล้าออกมาแบบไม่อายใคร น้ำตาไหลออกมาได้ยังไงไม่รู้ ผมกลั้นสุดๆกลั้นเต็มความสามารถเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะกลั้นน้ำตาได้...แต่ไม่เป็นผล

ตอนนั้นผมค้นพบว่า "น้ำตาซื่อสัตย์กับความรู้สึกที่สุด" ผมฟุบอีกครั้งแล้วเงยหน้ามาบอกว่า"ขอโทษ.."ขอโทษทุกคนที่ทำบรรยากาศเฮฮาเสีย แต่ไม่ทันแล้ว ผมหันไปมองทุกคนน้ำตาไหลออกมาเหมือนกันหมด

ทุกคนเงียบ มีแต่น้ำตากับรอยยิ้มจางๆ พอรถไฟจอดที่ชินากะวะ จูเลี่ยนบอกว่า"ไม่ลงล่ะ ไป โนมิไก(ดื่มฉลอง) กันเถอะ"
จูเลี่ยนพยามทำให้บรรยากาศครึ้กครื้นเหมือนเดิม ทุกคนโอเค บรรยากาศความสนุกกลับมา(เกือบ)เหมือนเดิม พวกเราทุกคนไปลงที่โตเกียว หอบข้าวของพะรุงพะรังเดินไปหาร้านนั่ง นึกภาพวันนั้นแล้วก็ขำ

นักเรียนต่างชาติหกคน หอบข้าวของพร้อมถุงของฝากเต็มไปหมด เดินเข้าร้านอิซะกะยะ พนักงานมองแบบอึ้งๆ ฮ่าๆ

เรานั่งดื่ม,คุยกันจนถึงเวลาที่ต้องจากกันจริงๆ ที่สถานีชิมบาฉิ พวกเรากล่าวอำลาจูเลี่ยนอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีใครเสียน้ำตา มีเพียงรอยยิ้ม^_^

เหมือนเดิม ผมบอกว่า "แล้วพบกันอีก.." เราแยกกันตรงนั้น...
จูเลี่ยนกลับถึงฝรั่งเศส และส่งเมล์มาถึงผม เรายังติดต่อกันทางเมล์แต่นานๆที

หลังจากจูเลี่ยน ค่อยๆมีเพื่อนในกลุ่มทยอยกลับประเทศ บางคนยังติดต่อได้ บางคนไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เพื่อนเกาหลีคนนึงเขียนจดหมายสั้นๆให้ผมในวันเลี้ยงอำลา
"แปลกนะ พวกเราไม่ค่อยได้คุยกันแต่กลับรู้สึกสนิทกันอย่างบอกไม่ถูก"

(ลืมเล่าไปว่านอกเวลาเรียน พวกเราส่วนใหญ่จะอยู่กับเพื่อนจากประเทศเดียวกัน ห้องที่ผมเรียนโชคดีมีนักเรียนจากหลายๆประเทศ(แม้เกาหลีจะเยอะสุด) แต่กลุ่มที่ผมสนิทจะคละๆจากแต่ละชาติ)

ไม่แน่ใจว่าจะได้พบกับจูเลี่ยนหรือเพื่อนคนอื่นๆอีกรึเปล่าหลังจากกลับประเทศ แต่อย่างน้อยคำลา "แล้วพบกันอีก.." ไม่ได้พูดลอยๆ เรายังพบกันในความทรงจำเสมอ...

สำหรับผมการร้องไห้ไม่ได้หมายถึง ความขี้ขลาด ความอ่อนแอ แต่เป็นความกล้าหาญที่จะซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง


จากซ้ายไปขวา เคน,จูเลี่ยน,จง,ชีเฮ,ยุนซอน



Create Date : 23 ธันวาคม 2551
Last Update : 23 ธันวาคม 2551 2:45:24 น. 15 comments
Counter : 393 Pageviews.

 
น้ำตาแห่งมิตรภาพ ว่ามั้ย


โดย: Ms.StayHigh วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:2:47:13 น.  

 
เป็นคนที่ซื่อสตย์กับความรู้สึกตัวเอง ไม่อายที่จะปล่อยน้ำตารินไหล ถ้าใจรู้สึกเหมือนกัน


โดย: p_tham วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:3:08:41 น.  

 
มาเยี่ยมอ่านบล๊อคนะคะ


โดย: ป้าซิ่ง (Naomichan ) วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:7:02:01 น.  

 
ตามป้าซิ่ง...มาติด ๆ

ขอตามมาอ่าน+สมัครเป็นแควนคลับ...น้องฝนเหงาด้วยคนจ้า


โดย: เต่าญี่ปุ่น วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:7:37:21 น.  

 
เข้ามาอ่านเพลิน ๆ


คอมเมนท์ไม่เป็น แต่อ่านแล้วชอบครับ


ชอบเนื้อหา นะ ฮ่าฮ่าฮ่า


โดย: monboy01 วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:7:45:19 น.  

 
เพลงเพราะค่ะ


โดย: nathanon วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:8:07:04 น.  

 
เข้ามาเศร้าด้วยคน เพราะต้องลาจากเพื่อนที่เข้าใจกันได้ดีถึงแม้จะจากกันแต่ก็ยังส่งความคิดถึงกันได้นี่นา


โดย: แมงหวี่@93 วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:10:15:24 น.  

 
มาลงชื่อด้วยคนค่ะน้องโอ้ค
ความจริงพี่ตาแวะมาบ่อยนะ
แต่อ่านอย่างเดียว ไม่เมนท์ (รีบทำเวลา)

มิตรภาพของหนุ่มๆน่ารักจัง
เพื่อนๆแต่ละคนนี่ก็ สเป็คพี่ทั้งนั้นเลยอ่ะจ่ะ
โดยเฉพาะจูเลี่ยน แต่เซย์ซอรี่ให้จูเลี่ยนแทนพี่ด้วยนะ พี่แต่งงานแล้ววววว ฮ่า

สุขสันต์วันปีใหม่นะจ๊ะโอ๊ค

ปล. เพลงเพราะมากจ้า


โดย: พี่ตา (tukuta ไม่ได้ล็อคอิน) IP: 219.200.192.126 วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:15:53:52 น.  

 
เห็นด้วยค่ะ
Marry Xmas, สวัสดีปีใหม่ค่ะ


โดย: beuysliv วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:20:40:35 น.  

 

หวัดดีค่ะ


แวะมา Merry Christmas


โดย: saralove&Dan วันที่: 23 ธันวาคม 2551 เวลา:21:01:34 น.  

 
Photobucket


โดย: Miss_Cookai วันที่: 24 ธันวาคม 2551 เวลา:4:57:36 น.  

 
อยากไปเรียนภาษาที่ญี่ปุ่นมากๆค่ะ
แต่ม่รู้ว่าจะมีโอกาสนั้นมั้ย
ก่อนที่พี่จะไปเรียนที่ญี่ปุ่น พี่เรียนภาษาที่ไทยที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าคะ


โดย: Fai_Cotton_lonely วันที่: 24 ธันวาคม 2551 เวลา:16:49:08 น.  

 
ติดตามอ่านมาสักระยะแล้ว เป็นคนที่เขียนบรรยายได้น่าอ่านและเข้าใจง่าย Hajimemashite


โดย: matcha latte กินที่ญี่ปุ่นอร่อยสุดๆ IP: 125.25.250.240 วันที่: 26 ธันวาคม 2551 เวลา:23:56:11 น.  

 
มาแล้วคะ ช้าไปหน่อย แต่ไม่ลืม..อ่านแล้ว ดีจังเลย..
สนุก ปนเศร้าตอนจะจากเพื่อน..คิดถึงเพื่อนเก่าๆ สมัยเรียนเหมือนกัน..
ตอนนี้ ติดต่อเพื่อนเกาหลี อยู่คนเดียว..เอง..(ตอนนั้นไม่มีคนไทยเลยซักคนเดียว).


เพื่อนๆ หล่อมาก เลยจ้า (ถึงว่า ไม่มีภาพ ตัวเอง ฮ่าๆๆๆ ตามมาแซวอีกแย้ววว)

ปล.เพลงเพราะจังเลย..


โดย: **ความฝัน..และ..สุดที่รัก** วันที่: 28 ธันวาคม 2551 เวลา:8:12:46 น.  

 
เป็นอีกคนค่ะ ที่ชื่นชอบ ในบทความที่คุณฝนเหงา แวะมาเยี่ยมเยียนค่ะ
สวัสดีปีใหม่ 2552 นะค่ะ มีความสุข มีสุขภาพแข็งแรง มีแฟนสวยๆนะค่ะ


โดย: จ๋าน่ารัก (จ๋าน่ารัก ) วันที่: 6 มกราคม 2552 เวลา:0:59:09 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ฝนเหงา
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ไม่ได้รักแม่ปลาเท่าชีวิต.....แต่แม่ปลาคือชีวิตของพ่อปลา
Friends' blogs
[Add ฝนเหงา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.