นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 1.





































.
.
.
                                คำนำ
.
       " ม. ปลาย วุ่นวายรัก "
      เป็นนิยายออนไลน์เรื่องที่ 2 ของผม
ที่จิ้มคีย์บอร์ด ของเครื่องคอมบ้าน
       พิมพ์เรื่องแบบสดๆ ทีละช็อต
โพสต์ลงบล็อก
   และคอยตามไล่แก้คำผิด แบบอุตลุด --
.
.
.
.
.    อาศัยว่า เคยรับราชการ เป็นครูสอนโรงเรียนมัธยมฯ
มา  31 ปี
.   คือ สอนที่ปัตตานี 6 ปี  - ย้ายมาสอนที่กรุงเทพมหานคร
 11 ปี
.        และย้ายมาสอนที่เชียงใหม่ 14 ปี
.
.    พอเออร์ลี่ รีไทร์ ( เกษียณอายุราชการก่อนกำหนด )
 มาได้ 8-9 ปี
.    ณ วันนี้ ในวัยที่กำลังจะ  " ฉกามาโคจร " 
.        แปลเองว่า เลข 6 กำลังมา แระเน่อ
.
.       ปกติ จะชอบเขียนเรื่องสั้นครับ
 ก็เกิดนึกอยากลองแต่งนิยาย
.    ที่มันยาวๆ กว่าเรื่องสั้น -ดูเล่นๆ
.
.   เลยลองเขียนเรื่อง "จันทรากินรี "
ยปรับ ขยายบทเพิ่มเติมจากที่เคยแต่งไว้
และใช้เป็นบทละครเวทีสมัครเล่น
.   ให้นักเรียนในชมรมละครเวที ใช้แสดงมาแล้ว
ตอนยังรับราชการงานสอน
.     เป็นนิยายเรื่องแรก ประเดิมเม้าส์
.
.  ซึ่งต้องเรียกว่า   กัดฟันแต่ง จนจบ
.         --55
.
.        ... พอจบแล้ว หัวโล่งเลย
.  ทีนี้ ก็เกิดอยากลองเขียนนิยายสไตล์เบาๆ
เล่นบ้าง
.
.   จึงเอาคลังประสบการณ์การได้สอนโรงเรียน
มัธยมฯ
ตามที่บอก มาแต่งอะไรเรื่อยเปื่อย
.
.   แบบว่า เอาตรงนั้น มาผสมกับตรงนี้
. โลเกชั่นไหน ในเรื่อง ที่บางท่านอ่านแล้ว ว่าคุ้นๆ แฮะ
.      - นั่นคือผมขอยื้มนะ
.        หรือ บุคลิกตัวละครตัวนั้น  อ่านแล้ว
. -เอ๊ - ใช่คนนั้นหรือเปล่า ?
.        ก็ยืนยันว่าไม่ อีก--
.         แค่ขอยื้ม มานิดนึง
.    นอกนั้น สมมุติ-ล้วนๆ ครับ
.
.       คือ แต่งเป็นแกงโฮะ-ใส่ผักแคบ กับวุ้นเส้น
.  กระหน่ำอย่างหนักมือ   จนไม่มีเค้าความจริง
.
.
.
.
.       plot มาอย่างพยายามให้เบาหวิว
 เป็นนุ่นยัดสะลี-ที่นอนฟูก
.        เพราะจะบอกตัวเองตลอด ว่านิยาย
คือภาคบันเทิง-เน่อ
.     คนอ่านเขาอ่าน เพื่อพักผ่อนสมอง
.ได้ drain - ระบายความเครียดจากการงาน
.     คนแต่งอย่างเรา  อย่าริไปเพิ่มน้ำหนักใส่หัว
คนอ่านอีก
.
.     จึงยอมรับนะครับ   ถ้าใครจะว่า
. ไม่มีปรัชญาใดๆ แฝงในนิยายของผม
.
.         เพราะนี่ แต่งเอาสนุก
.    แต่ก็ทำพล็อต เป็นรูปชาร์ท-chart -แผนภูมิ
ไว้ด้วย
.     ว่าใคร ทำอะไร ยังไง กับใคร
.
.  จะได้ ไม่ลืมตัวละครบางตัว ที่ผมสมมุติเขา
ขึ้นมา 
 .      ไม่งั้น แต่งอวสานแล้ว ....
.            -อ่าววว
.        เผลอทิ้งขว้างบางตัวละคร
. ให้ลอยเท้งเต้ง อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
 .     เพราะคนแต่งดันลืม -นิ
.
.               คริ คริ
.
.        อีกประการ   ใจลึกๆ นั้น
ผมก็ห่วงมากนะ
. ว่าเขียนไปเนี่ย  คนอ่านจะอ่านรู้เรื่อง
หรือเปล่า
.  เพราะผมเขียนแบบให้เป็นคำคมๆ  
สำนวนแน่นๆ  กินใจ
.    ไม่เป็นกะเขาจริงๆ
. ติดจะถนัดเขียน แบบเล่าให้ฟังง่ายๆ
แบบนึกไง เขียนงั้น
.   ไร้ซึ่งสำนวนที่ชวนตราตรึงใจ
.
.     ถ้าอ่านแล้ว- แหวะ ไม่ได้เรื่อง
เปลืองถ่านเน็ต --
.    ต้องขอโทษมากๆ เลย
.     ถ้าท่านอ่านแล้ว-    อะ ก็พอรู้เรื่องอยู่
 คนเขียนสบายใจนะ
.      ยิ่งถ้าอ่านแล้ว- ชอบ    
.-นี่ก็ต้อง ขอขอบคุณกันตรงนี้ครับ
.
.   เรียกว่าแคร์คนอ่าน
.  ทั้งที่ไม่เห็นหน้าค่าตากัน
.
.     ความสุขอีกอย่าง คือได้วาดรูปลายเส้น
ประกอบนิยายตัวเอง
.     วาดแล้ว เอามือถือถ่าย เก็บเข้าเครื่องคอม
เข้าโปรแกรม paint  เขียนชื่อนิยาย กับผู้แต่ง
.
.  ทำได้แค่นี้ครับ -เพราะทำโฟโต้ ช็อป ไม่เป็น
.
          *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.
.
" ม.ปลาย วุ่นวายรัก "
.
.     เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
1.
.
.
.   " โย ---
.   กลับไปนั่งที่ตัวเองเหอะ "
.
.        " ไม่เอา  โยจะนั่งนี่...
.     โยอยากนั่งข้างเอียด "
.
.     เอียด หรือบุษบันขยับตัว เลื่อนเก้าอี้นิดนึง
แต่ยังไง ก็คือเธอยังต้องนั่งเก้าอี้ของห้องสมุด
ติดกับเก้าอี้ของโยธาอยู่ดี
.
.
.
.
.            เด็กหนุ่มมัธยมห้าดื้อดึง
ไม่ยอมกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเดิม
.       ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ นั่งประกบเด็กสาว
ห้องเดียวกัน
ต่อไปอย่างนั้น
.    ไม่สนใจสายตาของเพื่อนๆ ที่มองมา
อย่างอยากรู้อยากเห็น
.
.        บุษบันร้อนวูบวาบ
ทำไงดี ใครๆ มองกันใหญ่
.       รีบบอก
.
.      " โย เค้าขอร้องนะ ...
.    เพื่อนๆ จะเข้าใจผิด "
.
.
.
.
.             " ผิดไงอะเอียด 
.  - โยแค่อยากอยู่ใกล้เอียด "
.
.         โยธา หรือโย บอกพอได้ยินกันสองคน
.
.     " แอ้มเค้าจะมาว่าเราสิ
.         โยอย่าทำแบบนี้นะ มันไม่ดี  "
.
.        เด็กหนุ่มสุดหล่อ ป๊อปของโรงเรียน
.  ทำเป็นอ่านหนังสือ แต่ปากพูดว่า
.
.     " แอ้มมาชอบเราเอง
.          แต่เราชอบเอียดนะ "
.
.      บุษบันให้อึดอัด โยธาตื๊อสุดๆ
เดี๋ยวเรื่องนี้ก็คงถึงแอ้มที่อยู่อีกห้อง
 แน่ๆ
.      เธอจึงรวบกระเป๋า ฉวยหนังสือ
 ลุกขึ้น
.     ผลักเก้าอี้เลื่อนเข้าใต้โต๊ะ
.
.   " เอียดจะไปไหน "
.
.    โยธามองหน้าเธอ ถามเบาๆ
.
.     บุษบันไม่ตอบ
เธอเดินไปหาเพื่อนที่อีกโต๊ะ
แล้วลากเก้าอี้มานั่ง
.   หยิบหนังสือขึ้นมาวางอ่าน
ไม่มองมาที่เด็กหนุ่มคนดัง
.  -- แม้สักนิด
.
.     เพื่อนๆ หลายคนพากันอมยิ้ม
รู้กัน ว่านายโยธาจอมรูปหล่อสนใจบุษบัน
.  นักเรียน ม.5 ใหม่ ที่เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่
เมื่อกลางเทอมที่แล้ว 
.
.    บุษบันย้ายมาจากทางใต้
เธอสวยแปลก ด้วยใบหน้าคมเข้ม
.  ผิวสีน้ำผึ้ง  ผมยาวเหยียดตรง
 และรูปร่างสูงโปร่ง
.
.  โยธานั้น ทั้งหล่อ และเท่ 
ขาวสูง คิ้วเข้มเป็นปื้น
.   จมูกโด่ง ยิ้มง่าย
ครอบครัวฐานะร่ำรวย
.    เป็นนักบาสของทีมโรงเรียน
แต่เรียนไม่เก่งนัก
.     สาวๆ รุมฝันถึงโยธา
ไม่ว่า ม. ต้น จนถึง ม. ปลาย
.
.   หากก็เห็นมีแต่แอ้ม หรือเกวลิน
ม.5 ห้องข้างๆ
.   
ที่โยธาเดินเคียงคู่ไปกินข้าวด้วยกัน
ที่โรงอาหารบ่อยๆ
.
.         แต่มาช่วงหลังๆ นี้ 
เหมือนโยธาจะพยายามพาตัว
เข้าใกล้ชิดบุษบัน ทุกครั้งที่มีโอกาส
.
  *   *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   พอถูกบุษบันทิ้งให้นั่งเดี่ยว
โยธาก็ใจวูบ
.      ...น้อยใจ จนหน้าสลด
.
.    แต่เมื่อมีเพื่อนๆ กลุ่มนึง
เข้ามานั่งด้วย โยธาจึงร่าเริงอีกได้
.
.   อาจารย์บรรณารักษ์เดินเข้ามา
พอดี
.   หัวหน้าห้องจึงบอกทำความเคารพ
.
.     " นักเรียน เคารพ "
.
.      ทุกคนลุกขึ้นพนมมือไหว้ และกล่าว
สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ
.
.    " สวัสดีค่านักเรียน "
.
.      เปิดสมุดบัญชี เรียกขานชื่อเสร็จ
อ. ผ่องใสก็ถามย้ำถึงกิจกรรมสัปดาห์ห้องสมุด
.  ที่เคยบอกไป เมื่อวันก่อนโน้น
.
.      " คิดได้ยังคะ--
.    
ว่าห้องเรา 5/1 จะทำอะไร
ที่มัน
พิเศษๆ หน่อย "
.
.   " เล่นเกมใบ้คำครับ "

.    หัวหน้าห้องเสนอ
.
.         " น่าสนใจค่ะ---
 แต่เสียใจ ที่ห้อง 5/2 จองแล้ว "
.
.   " จารย์ขา ห้องอื่นเค้าจะทำอะไร
กันบ้างคะ "
.
.  เจี๊ยบ-คนเก่งของห้อง ยกมือถาม
.
.    อ. ผ่องใสพลิกดูเอกสารในแฟ้ม
บอกว่า
.
.     " ห้อง 5/3 สอยดาว....
ห้อง 5/4 ขายลูกชิ้นปิ้ง กับบิงซู 
.    แล้ว 5/5 สาธิตทำขนมไทยบางรายการ
จากกาพย์เห่เรือค่ะ "
.
 .     " งั้นห้องเรา ...
.  จะแสดงละครเวทีค่ะ "
.
.     เจี๊ยบบอกเสียงดัง
.        เพื่อนๆ ร้องอู้ว...
. แต่เจี๊ยบก็รีบหันไปพยักหน้า
ว่าให้ สู้ ๆ
.
.    " อุ๊ยตายแระ -
.          .. ดีจังเลย
.   ครูลืมไป มีละครด้วย
งานก็จะยิ่งสนุกมาก ๆ "
.
.     อ. ผ่องใสยิ้มถูกใจ
.
.   "  ตกลงค่ะ  5/1 แสดงละครเวทีนะ
 .. ห้ามเปลี่ยน "
.
 .     " เล่นเรื่องไรเจี๊ยบ ? "
.
.    มีคนถามทันที เพราะเจี๊ยบเป็นเจ้าแม่
กิจกรรมโรงเรียน จะมีความคิดวิ่งไปมาในหัว
.  ของเธอตลอดเวลา
.
.        " โรเมโอ กับจูเลียต "
.
.         เจี๊ยบบอกทุกคน 
.   เสียงดังอย่างมั่นใจ
.
.    อ. ผ่องใสปรบมือให้ทันที
.
.       " เยี่ยม -
 ครูชอบมากเลยเรื่องนี้
 .   -- ห้ามเปลี่ยนอีกค่ะ "
.
.    เจี๊ยบหันไปทางโยธา ชึ้หน้า
.
.       " โย -
.   แกเล่นเป็นโรเมโอ "
.
.     ทุกคนปรบมือเห็นด้วย
.        โยธาร้อง ฮึ่ย ! --
.   จะบ้าเหรอ ชั้นเล่นละคร
.  ไม่เป็นนะ ....
.
.    เจี๊ยบสาวบู๊ ไม่สนใจโยธาที่ทำท่า
ไม่เอาด้วย
 .     เธอมอง สอดส่ายสายตาไปรอบๆ ห้อง
เดี๋ยวเดียวก็ร้องออกมา
.
.   " วุ๊ย - จูเลียตหายากว่ะ...
.     จารย์ขา -- ถ้าหนูหาคนในห้อง
เล่นไม่ได้
.      หนูขอหาห้องอื่นมาเล่นแจม
 ได้มั้ยคะ ? "
.
.        " ได้- 
.      ไม่มีปัญหา เจี๊ยบ
. -ได้เลย  ครูอนุญาต "
.
.      อ. ผ่องใสยิ้ม พยักหน้า
.
*  *  *  *  *  *  *  *  * 
.
.    " ใค๋บะยอมแสดง
.   - ฮาฟ้องคูผ่องใสเน่อ !
ติดศูนย์ บะฮู้ตวย ... "
.
.      เจี๊ยบแจกบทที่ถ่ายเอกสารไป
ก็ขู่ไปด้วย 
 .    เมื่อเห็นบางคนที่ถูกเธอโยนบทให้
 ทำท่าฮึดฮัด จะไม่ยอมเล่น
.
.    " แล้วจูเลียต คิงจะหื้อไผแสดง
ล่ะอี่เจี๊ยบ ?
 .      หยังบะเอาเอียดมัน "
.
.      คนนึงในห้องถาม
.
.          " เอียด - "
.
.      เจี๊ยบพูดกับบุษบันเป็นภาษากลาง
เพราะบุษบันยังพูดเหนือไม่ค่อยเป็น
.  ยังอู้ปะแล้ดไป ปะแล้ดมา
.
.        " เอียดสวย --
.    แต่ว่า บทจูเลียตมันต้องคนตัวขาวๆ
 นะเอียดเนาะ ...
.      ไม่โกรธเรา นะตัว "
.
.    " โอ๊ย-เจี๊ยบ   เราไม่ว่าเลย ... "
.
.         บุษบันรีบบอก
.
.       " ดีแล้ว -เราไม่ชอบเล่นละครหรอก
.    แต่เราชอบกำกับนะ "
.
.        " จริงเหรอเอียด "
.
.      เจี๊ยบร้องอย่างดีใจ
.
.        "  งั้นดีมาก ...
  เอียดมาช่วยเรากำกับด้วยดิ
.   เราไม่ถนัด กำกับบทผู้หญิง "
.
.   " ก่าคิงมันปู๊ ลู่อี่เจี๊ยบ "
.
.       เด็กหนุ่มปากคะนองประจำห้อง
รีบว่า
.     ว่าก็เอ็งมันผู้ชาย- นิเจี๊ยบ
.
.      เจี๊ยบเป็นคนแบบเบิร์ดๆ
เลยไม่เคือง ขำซะ
.
.       " แต๊   - ฮาทอม ...
.   ฮาตึงกำกับบทแม่ยิง บะจ้าง "
.
.     โยธาที่นั่งฟังอยู่ พูดบ้าง
.
. " ให้เอียดแสดงเป็นจูเลียตดีกว่า
.       เจี๊ยบกำกับคนเดียวก็พอแล้ว " 
.
.       " โย -
.     แกไม่ต้องเรื่องมาก
.   เดี๋ยวชั้นจะไปขอแอ้มแฟนแก มาแสดง
.         ตัวมันขาวดี--
.   จะได้เล่นกันแบบ ฟินๆ "
.
.      ทุกคนหัวเราะชอบใจ ไม่เว้นบุษบัน
ทำให้โยธาเหลือบมองเธอแว่บนึง อย่างน้อยใจ
.
.       " ตามนี้นะ ...
.      เอาบทที่แจกให้ ไปท่อง
ไปลองแสดงเองมาก่อน
.    เดี๋ยววันซ้อม  ค่อยมาปรับแอ๊คติ้ง
. กันอีกที "
.
.      สั่งเสร็จ เจี๊ยบก็เลิกประชุมย่อย
ชวนกันออกไปโรงอาหาร
.   เพราะออดพักกลางวันของระดับ ม. ปลาย
เพิ่งดังไปเมื่อกี้
.
.   บุษบันเก็บบทละครที่เจี๊ยบมอบให้
ใส่กระเป๋า
.       กำลังว่าจะตามทุกคนออกไป
. โยธาก็เดินมาหา
.         แล้วเข้ามายืนซะใกล้
  -- ใกล้มาก
.
.     " ผู้กำกับครับ ...
.          ผมสงสัยบทนี้จัง - "
.
.         พอบุษบันหันไปมอง
.ก็พบสายตาคมเข้ม
.   ที่จ้องเขม็ง มองมา เหมือนกำลัง
จะสะกดจิตเธอ
.
.     " ผมจะพูดยังไงกับจูเลียตดีครับ..
.   ว่าผมรักคุณ ...
.              -- คนเดียว "
.
.    "  ไปถามเจี๊ยบโน่น "
.
.         บุษบันย้อนให้
.
.     " อ่าว...."
.
.           โยธายิ้มล้อ ยียวน
.
.  " ก็ไหนว่า เอียดจะเป็นผู้กำกับอีกคนไง "
.
.   " ให้แอ้มมาซ้อมก่อน
.           เดี๋ยวเราจะบอกนายเอง "
.
.     โยธาหุบยิ้มทันที
.
.         " เอียด อ่า-- "
.
.        พอบุษบันออกเดิน
โยธาก็เข้าเดินประชิดข้างเธอ
.
.    " ไปกินข้าวด้วยกันนะ "
.
.    บุษบันให้นึกขวางกิริยาเจ้าชู้ยักษ์
ของโยธา
.    เธอมองไปข้างหน้า  เห็นใครคนนึง
ยืนอยู่ไม่ไกล
.     ก็รีบบอกโยธา
.
.  " มีคนมารอโยกินข้าว แล้วจะ -
.       ทานกลางวันให้อร่อย ละกาน "
.
.      แล้วเดินผละอย่างเร็ว นำหน้าไป
.  ทิ้งให้โยธายืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น
.
.      บุษบันแวะทักทายกับเกวลิน
เลยได้ทราบว่า เจี๊ยบได้ติดต่อขอเธอ
เล่นละครเรียบร้อยแล้ว
.
.    " เมื่อกี้ เจี๊ยบไลน์มา
ว่าเอียดจะมาช่วยกำกับอีกคน
.     เอียดช่วยสอนแอ้มด้วยน้า
  แอ้มไม่เคยเล่นละคร "
.
.    " จ้า แอ้ม--
.       สนุกๆ กัน - อะนะ "
.
.     โยธาเดินมาถึงพอดี
บุษบันเลยรีบชิ่ง เดินห่างไป
.
       *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   " โย -
.  แอ้มจะได้เล่นละครกับโยนะ "
.
.     แอ้มบอก ขณะเดินไปโรงอาหาร
ด้วยกัน
.
.   โยธามองเกวลิน แล้วพยักหน้า
.
.      " เจี๊ยบบอกแล้วเหรอ "
.
.     " อือ -
.        บอกเมื่อวาน -
.  แต่ยืนยันเมื่อซักพักเอง
.      เห็นตอนแรก ไหนว่าที่ห้อง
จะให้เอียดเล่น --
.       ไม่ใช่เหรอ "
.
.     " ไม่รู้เค้า -
.  ตามใจเจี๊ยบมัน "
.
.         เกวลินนิ่งอึ้ง
.     นี่โยธาไม่แสดงให้เห็นเลยสักนิด
.ว่าดีใจ ที่ได้เล่นละครด้วยกัน
.
.    " โยไม่ดีใจเหรอ
.   ที่แอ้มมาเล่นน่ะ "
.
.     " ก็ดีใจ- "
.
.     มองหน้าหล่อเหลาของคนพูด
 ที่กำลังมองไปที่โรงอาหาร
.      แอ้มก็รู้สึกว่า
.  โยธาก็พูดไปงั้นเอง
.
       *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   พอซื้อข้าวได้กันแล้ว
โยธาก็พาเกวลินเดินไปนั่งที่โต๊ะ
.  ที่มองเล็งไว้
.
.    คือโต๊ะที่เจี๊ยบนั่งอยู่กับใครๆ
สองสามคน
.      ยังเห็นพอมีที่ว่างให้นั่ง
.
.   " นั่งกับผู้กำกับนี่แหละ "
.
.      พูดแล้ว โยธาก็หย่อนตัว
ลงนั่งข้างเจี๊ยบ
.       แต่ส่งสายตาเข้ม
ไปหาคนที่นั่งม้านั่ง ฟากตรงข้าม
ของโต๊ะเดียวกัน
.
 .        สบตากัน-
.   บุษบันรู้สึกข้าวติดคอขึ้นมาทันที
 ขัดเคือง ที่โยธาชอบทำอะไร
.  รุ่มร่าม ห่ามๆ
.
.       "  เสาร์นี้ -
.  เก้าโมงเช้า ถึงบ่ายสอง
. มาซ้อมละครกันเลยนะ
  .   โอ้เอ้ไป เดี๋ยวไม่ทันงาน"
.
.       เจี๊ยบบอกพลาง ตักข้าวกิน
พลาง
.  
.      " เอียด---
.  ขอบทให้แอ้ม ชุดนึงเจ้า "
.
.   บุษบันเปิดกระเป๋า หยิบสำเนาบท
ละคร ยื่นให้เกวลิน
.      หลบสายตาคมกริบของโยธา
ที่จับจ้องอยู่
.
. " มองไรเอียด มันนักหนาวะ โย ? "
.
.       เจี๊ยบถามตรงๆ
.
.       " ก็เราอยากรู้ หนิ -
.ว่าเอียดจะเป็นผู้กำกับได้จริงปะ "
.
.        โยธาตอบทันที
.
  " ปกติ เห็นเอียดเป็นคนเงียบๆ "
.
.     " เราไม่เก่งหรอกโย "
.
.          บุษบันเชิดคอ
.   มองหน้า บอกโยธา
.
 .  " แค่เราเคยทำละคร ตอนเรียน ม.4
ที่โรงเรียนเก่า มานิดหน่อย
.    และอีกอย่าง เราก็อยากช่วยเจี๊ยบ
ด้วย "
.
.      " ชั้นจะให้เอียดกำกับ
. ซ้อมบทของแก กับแอ้มนะ ...
.     เพราะชํ้นห่วงเวทีกับฉาก
. กลัวไอ้พงษ์มันจะทำให้ไม่ถูกใจ
.  ต้องคอยอยู่กับไอ้พงษ์มัน "
.
.     เกวลินยิ้มหวานให้เอียด
.
.    " เราไม่เห็นต้องคิดมากอย่างโย
เราว่าเอียดเก่งออก...
.    เราเคยเห็นนะ ตอนเอียดโต้วาที
งานวันสุนทรภู่ -
.    เอียดพูดเก่งจะตาย "
.
.     บุษบันฟังแอ้มว่า ก็หัวเราะเขินๆ
เพราะนึกได้ว่า วันนั้น -ตัวเองอยู่ฝ่ายค้าน
.   โต้วาทีสู้กับอีกฝั่งอย่างดุเดือดเผ็ดร้อน
จนได้ชัยชนะ
.
    *  *  *  *  *  *  * * *
.
.   " วันเสาร์ -โยไม่ต้องไปรับแอ้มก็ได้
แอ้มจะให้แม่มาส่งหน้าโรงเรียน
.   แม่ต้องผ่านไปทำธุระอยู่แล้ว "
.
.    
เกวลินจิบน้ำดื่ม แล้วบอกกับโยธา

.     " แล้วเอียดล่ะ มาไง ? ".
.          เจี๊ยบถาม
.
.    เพราะปกติเอียดนั่งรถเหมารับส่ง
นักเรียน วันจันทร์ถึงวันศุกร์ 
.   ที่คิดเงินเป็นรายเดือน
.
.   " เรามารถประจำทางได้ "
.
.   " ให้เราไปรับมั้ย ? "
.
.          โยธาว่า
.
.     ทำให้บุษบันหน้าร้อนผ่าว
รีบปฏิเสธ
.
.     " เรามาเองดีกว่า ...
.   ลงรถตรงทางแยกหน้าอำเภอ
แล้วเดินเข้ามา - ไม่ไกล "
.
.      " ให้โยเอามอไซคล์ไปรับ
ดีกว่าเอียด "
.      แอ้มเห็นด้วย
.
.  " ไม่เป็นไรจ้า ขอบใจ
เรามาเองได้ สบายๆ "
.
.      บุษบันยืนยัน
.
   *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.  โทรศัพท์ส่งเสียง ....
.    บุษบันจึงคว้าขึ้นมาดู
มีไลน์ใหม่เข้ามา ....
.
. ชื่อไอดี " Yo- Yo-Tha "
 .
.   " วันเสาร์ ลงรถหน้าวัดนะ
ไม่ต้องหน้าอำเภอ
.     จะรอรับเข้าโรงเรียน "
.
.   หันไปทางโต๊ะที่นั่งประจำ
ของเจ้าของไอดี ...
.    เห็นโยธากำลังมองมา และ
พยักหน้าให้
.    แต่บุษบันทำเฉยเสีย
.
       *  *  *  *  *  *  *
.
.    วันเสาร์...
.เจี๊ยบมาถึงโรงเรียนแต่เช้า
.      เจ็ดโมงกว่า
.
.          ไม่พบใคร ....
.   แต่เธอก็เปิดห้องเรียน แล้วลากโต๊ะเรียน
กับเก้าอี้ไปชิดด้านหลัง
 .   จะทำที่ว่างโล่งกลางห้อง ไว้สำหรับ
 ใช้ซ้อมละครกัน
.
.      ต่อมา มีคนบางคนมาถึงอีก....
เลยได้ช่วยเจี๊ยบลากโต๊ะเก้าอี้ร่วมห้าสิบชุด
.   เสียงดัง กึงๆ กังๆ
.              กื๊ดๆ....
.     มีอีกคน หยิบไม้กวาดมาบรรจงกวาด
 ห้องซะเรี่ยม
.
.       " แมง -
.    ตั๋วช่วยลบกระดานดำ
. แล้วเขียนชื่อละครให้หน่อย
   "  โรเมโอ กับจูเลียต "
 .   ... เอาภาษาอังกฤษด้วยนะ "
.
.       เจี๊ยบบอกกับเด็กสาวใส่แว่น
ที่ชื่อแมง
.
.      แมงเปิดกูเกิ้ลจากมือถือ
.   เลยได้ชื่อละครหรูบนกระดานดำ
เป็นแบ็คกราวน์ด์เวที
.    เชิญชวนให้น่าเล่น น่าซ้อมละครกัน
ยิ่งนัก
.
.  "โรเมโอ และ จูเลียต "
.         Romeo & Juliet
.
.       " เจี๊ยบ -
.  จื้อเรื่อง --มัน และ-เน่อ
.           บะใจ้-กั๋บ..."
.
.      แมงอ่านชื่อละครจากกระทู้กูเกิ้ล
หน้าจอ ให้เจี๊ยบฟัง
    แย้งว่า ชื่อที่เจี๊ยบบอกมานั้น ยังไม่ใช่
เป๊ะๆ
.
.        " ก๋า ? --
.   โรเมโอ และ จูเลียต -- อี้ ?
.         เหอ -ฮากะกึ๊ดว่า
. -กั๋บ จูเลียต "
.
.     เจี๊ยบอุทานแบบแมนๆ
.โทษตัวเองว่า
.
.    " สีท่า- ฮาจะอู้ติดปากคนเดว "
.
.     มีเพื่อนๆ ช่วยกันคนละไม้ ละมือ
ไม่มีใครดูดายแบบนี้  เจี๊ยบพอใจมาก
.   เธอมีกำลังใจ ที่จะทุ่มเทให้งานห้อง
แบบสุดๆ ไปเลย
.
.          "  โดะ --"
.     ...จูเลียตมาแระ "
.
.      แมงหันไปเห็นเกวลินกำลังเดินมา
ตามถนนในโรงรียนแต่ไกล
.
.      " จูเลียต !..."
.
          แมงตะโกนเรียก
  บอกเกวลิน ให้มาทางนี้เลยค่ะ
.
.   " จูเลียต เหย...
.            ตางเพ้-เจ้า... "
.
.   เห็นเกวลินเอามือปิดปาก ขำกิ๊ก
ที่ถูกแมงเรียกว่าจูเลียต
.       โบกมือไหวๆ ให้
.    และรีบเดินมา
.
.     " จูเลียตมาแล้ว...
.  แต่โรเมโอ สีท่ายังบะตื่นเหียก้า ? "
.
.     เจี๊ยบบ่นอย่างวิตกจริต ว่าโยธา
ท่าทางจะยังไม่ตื่นนอน
.
.    " โคะ ! ...ไผว่า
.        ฮาหันมันมาแต่เจ๊าแล้วหลู
.   ปู้น---
.       -ขี่รถเคื่อง ไปตางหน้าวัดปู้น... "
.
.           แมงบอกเจี๊ยบ
.
.     เจี๊ยบฟังแล้ว นึกอะไรบางอย่าง
ขึ้นมาในใจ
 .      --  เป็นต้นว่า
.    โยคงไปดักรอรับเอียดที่ปากทาง
เข้าโรงเรียน สินะ
.    แล้วแอ้มล่ะ - จะรับรู้เรื่องนี้ปะ ?
.
.    คิดไปงั้น แล้วสาววาย-ทอมอย่างเจี๊ยบ
ก็ให้ปวดขมองเอง
.     --เลย
ปล่อยวางดีกว่า
.
.     หันมาอ่านบทละครที่ตัวเองแต่ง
อีกรอบ ...
.     เอาปากกา มาแก้ตรงนั้น เติมตรงนี้
ไม่หยุด
.
      *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   รถมินิบัสประจำทาง ที่ดัดแปลงมาจาก
รถปิคอัพ
.   ..
แล่นมาใกล้จะถึงวัด ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
.
.    บุษบันมองจากรถออกไป
.        ... ใจเต้นแรง ตึ๊ก-ตึ๊ก
.  เมื่อเห็นโยธานั่งรอเธออยู่บนรถมอเตอร์ไซคล์
ตนเอง หน้าประตูวัด
.
.      เธอจึงปล่อยให้รถแล่นผ่านวัดไป
.   แล้วจึงรีบกดกริ่ง ให้รถชะลอจอด
ส่งเธอ
ตรงหน้าที่ว่าการอำเภอแทน
.
.       ลงจากรถประจำทาง  เอียดก็
ข้ามถนน
.       มาต่อ
รถมอเตอร์ไซคล์พ่วงข้าง
มีหลังคา ที่คิว-หรือวิน  เพื่อเข้าไปโรงเรียน
.      มีผู้โดยสารนั่งอยู่ในพ่วงบ้างแล้ว
พอเธอขึ้นนั่งอีกคน รถพ่วงก็ขับออกจากคิว
.  ทันที
.
              *  *  *  *  *  *  *  *
.
.    รถพ่วงแล่นย้อนกลับมา ใกล้ที่ตั้ง
ของวัด
.    และเลี้ยวซ้าย ตรงไป
.
.   ก็มีเสียงบีบแตรมอเตอร์ไซคล์
ตามหลังรถพ่วง
.
.         ปี๊น-ปี๊น....
.
.   ทำให้รถพ่วงต้องชะลอ ชิดซ้ายให้
.
.    " ลุงครับ  ผมมารับเพื่อนเข้าไปโรงเรียน
ครับ "
.
.          โยธาตะโกนบอก
.
.      " อ๋อ -- อี่น้อยฮั่นก๋า ? "
.
.        คุณลุงคะโกนถาม
. ซึ่งอี่น้อย ก็หมายถึงบุษบัน
.
.         " ครับ -
.
.     โยธาหันมาพยักหน้าเรียกบุษบัน
ที่ยังนั่งอยู่ในพ่วง
.
.      " เอียดลงมา...
.             ไปกับโย "
.
.  แล้วถามคนขับรถมอเตอร์ไซคล์พ่วง
.
.   "  ลุงครับ ค่ารถเท่าใดครับ ? "
.
.     " อื๊อ- บะเอ๋า..."
.
.      แกตอบ จะไม่คิดค่าโดยสาร
เพราะบุษบันเพิ่งนั่งมานิดเดียวเอง
.
.  " ก้านั่ง มาน่อยเดวบะดาย "
.
.   แต่โยธาก็ยัดเยียดเหรียญสิบ
ให้แกไปจนได้
.
.      รถพ่วงจอดนิ่ง ไม่ขยับ
รอให้บุษบันลง
.   เอียดจึงจำใจต้องลุก ก้มตัวต่ำ
หลบความสูงหลังคา
.   ค่อยๆ ก้าวลง
.
.    " แฟนมาฮับก๋า- อีน้อง ? "
.
.    อุ๊ยยังสาวคนนึงในรถ ถามบุษบัน
อย่างสนใจ
พลางมองดูโยธา
.    แล้วหันไปบอกคนข้างๆ ว่า
.
.  " เหอ- แฟนเปิ้นกะงาม น่อ "
.
.     " เพื่อนค่ะป้า -
.           ไม่ใช่แฟน "
.
.   บุษบันรีบบอกไปทันที
.
.        " แฟนผมครับป้า.. "
.
.        โยธาชิงบอกสำทับดังๆ
.
.   เล่นเอาทุกคนทั้งคันรถ ที่เริ่มแล่น
ออกไป
พากันหัวเราะ ขำกลิ้งกันใหญ่
.
          *  *  *  *  *  *  *
.
.  " ไมเอียดไม่ลงหน้าวัดล่ะ "
.
.      โยธาถามอย่างน้อยใจ
.   บุษบันไม่ตอบ แต่ก็ขึ้นนั่งเบาะหลัง
.
.      " โยมารอเอียดตั้งแต่เช้า "
.
.      ขับไป โยธายังออดอ้อน
.
.     " ดีนะ ที่โยมองไปทางหน้าอำเภอ
  เห็นเอียดนั่งรถพ่วงสวนมา "
.
.         เอียดก็ยังไม่พูดว่ากระไร  
  จนโยธาถามเธอว่า
.
.   " เอียดกินข้าวเช้ามายัง "
.
.       น้ำเสียงนั้น อ่านได้ถึงความ
ห่วงใย   
.     บุษบันสุดจะนิ่งเฉย จึงตอบไป
.
.      "กินแล้ว  - โยล่ะ ? "
.
.     " โยซื้อแซนด์วิชกิน
ตอนรอเอียดที่หน้าวัด
.   เอียดอิ่มไหม โยยังมีอีกอันนะ "
.
.        " เราอิ่มแล้ว ขอบคุณมาก
.   พวกเจี๊ยบคงรอเราแล้วล่ะ
รีบไปโรงเรียนดีกว่านะโย "
.
.    โยธายิ้มหวานกับสายลมที่กรูผ่าน
.
.    " เวลาเอียดพูดกับโยดีๆ แบบนี้
รู้ไหม  โยชื่นใจมาก -
.        --  นะครับเอียด  "
.
.   บุษบันเผลอหวั่นไหวกับความหวาน
นี้ อย่างช่วยไม่ได้
.   
          *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.  มอเตอร์ไซคล์แล่นมาจอดหน้า
ห้องซ้อม
.    เรียกเสียงโห่ฮาจากเพื่อนๆ
 สนั่นปั้นปื๊น
.
.   " ว้ายยย---
.            โรเมโอมาแล้วววว.... "
.
.     ทั้งเสียงปรบมือกราวใหญ่
และหัวเราะกันครื้นเครง
.
.   " โรเมโอ ขาาาา.....
.          จูเลียตรออยู่ ค่าาาา  "
.
.      เป็นเสียงพวกผูู้ชายทั้งนั้น
ทั้งชายจริง และชายเทียม
.     ที่แกล้งดัด บีบให้แหลม
เป็นเสียงหญิงสุดฤทธิ์ จนแสบแก้วหู
.   แล้วพากันหัวเราะลั่น
.
.       บุษบันหน้าชาดิก
. รีบลงจากเบาะหลัง
 .  เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้อง
.
 . โยธากลับยิ้มระรื่น หัวเราะเห็นฟันขาว
ชอบใจใหญ่

.    โบกมือให้เพื่อนๆ
.
เกวลินรู้สึกใจคอขัดๆ แต่ฝืนยิ้ม
ทัก
บุษบัน
.
.   " เอียดสวยจัง วันนี้ "
.
 .    วันเสาร์ วันหยุดเรียน
.  เด็กสาวหลายคน รวมถึงบุษบัน
นอกจากจะพากันแต่งชุดไปรเวท
ที่มีสีสันกว่ายูนิฟอร์มนักเรียนอย่างทุกวัน 
.      ยังปล่อยผมยาวเคลียไหล่
ทำให้ดูเป็นสาวสะพรั่ง ขึ้นกว่า
วัน
มาเรียนปกติ ที่โรงเรียนกฏมีระเบียบ
บังคับ
.    ใครไว้ผมยาวต้องรวบเป็นหางม้า
แล้วผูกโบสีน้ำเงิน
.
.    " เจอเอียดนั่งรถพ่วงเข้ามา ..
เราเลยแวะรับกลางทาง "
.
.   โยธาที่เดินตามเข้ามาในห้อง
รีบบอกกับทุกคน
.
.     " อ้าว  -- "
 .         เจี๊ยบร้อง
.
  " ก็นึกว่าแกไปรับที่หน้าวัดนู่น "
.
.    โยธาเฉย ทำเป็นไม่ได้ยินที่เจี๊ยบ
พูด
.
.       " ซ้อมกันเลยไหม ?
มากันครบยัง ... "
.      แมงขยับแว่นถาม
.
.    " ไม่ต้องรอให้คนครบหรอกจ้าแมง
เราว่า แบ่งซ้อมเป็นช็อตๆ ก็ได้
 .  เลือกช็อตที่มีคนอยู่พร้อมก่อน "
.
.     บุษบันเสนอแนะ
.
   " เอียดเก่งมาก-- "
.       เจี๊ยบชมเปาะ
.
.   " ช่าย--- ขืนรอซ้อมตอนคนมาพร้อม
ก็ไม่รู้จะได้ซ้อมกันตอนไหนพอดี
.   อะ --
.     เอาตอน โรเมโอเจอกับจูเลียต
ก่อนเลยดีกว่า-
 .    โย กับแอ้ม อยู่กันพร้อม  "
.
.   บุษบันออกไปยืนกลางห้อง
ถือบทในมือ 
.     แล้วเรียกเกวลิน กับโยธาออกมา
.
.    " จูเลียต  เจ้าช่างงามเหลือเกิน
.        เทพธิดาน้อยๆ ของข้า "
.
.    " โรเมโอ ท่านช่างกล้า-
.         ... ลักลอบเข้ามาในคฤหาสน์
 ของตระกูลข้าเยี่ยงนี้
 .   ไม่กลัวเขาจะจับท่านได้รึ "
.
.    " ความรัก ทำให้ข้าตาบอด
  ข้าไม่กลัวสิ่งใด
.       ปรารถนาอย่างเดียว คือขอให้ได้เห็น
หน้าเจ้า จูเลียต ... "
.
.       บุษบันไกด์เสียง และแอ็คชั่น
ให้เบ็ดเสร็จ
 .      ทำให้ละครของเจี๊ยบ ฟอร์มรูปขึ้นมา
อย่างรวดเร็ว
.
.     " เอ่อ เจี๊ยบ -
           ... โทษนะ
.    เราว่าเพิ่มบทแม่นม ของจูเลียต
อีกนิดดีไหม--  ให้เดย์แสดง "
.
.     บุษบันบอกเจี๊ยบ
.
.    เดย์คือชายหวานเปรี้ยว
ของห้อง 5/1
.      ที่พอได้ฟังเอียดบอกเจี๊ยบอย่างนั้น
ก็ตาวาว
.     ฟิตตัว อยากแสดงด้วยทันที
.
.       เจี๊ยบยกนิ้วให้เอียด
ถูกใจอีก
.
        " ได้คับ - "
.   บางที สาวห้าวอย่างเจี๊ยบก็ชอบพูด
แบบนี้
.
.      " โห- เอียด
.    เอียดช่วยให้ละครสนุกขึ้น
เยอะเลย
.    --เราลืมเรื่องมุขตลกไปอะ
 บทละครที่เราแต่ง มันเน้นจริงจัง
.   มากไปหน่อย "
.
.   " ขอบคุณจะเจี๊ยบ-
บทของเจี๊ยบก็เดินเรื่องได้ดีมาก
.   เพียงแค่ว่า ตอน ม.4
เราก็เคยแสดง
เรื่องนี้มาเหมือนกัน
.       พอได้เล่นจริง
.  จากปฏิกริยาของคนดูนะ
เรารู้เลย  ว่าน่าจะเพิ่มอันนั้น
. -ตัดอันนี้  คนดูจะได้ไม่เบื่อ "
.
 .     " โอ๊ย- เราสบายใจแล้วล่ะ
งั้น-ฝากเรื่องซ้อมให้เอียดเลยละกัน
 . เอียดจะตัด -จะเพิ่มบท
.         ทำได้เต็มที่เลยนะ -
เราจะได้ไปดูไม้อัดทำฉาก กับพงษ์
 .     ที่หลังหอประชุม "
.
.  เจี๊ยบยกมือ ตีเปี๊ยะกับเอียด
.
     *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     ซ้อมละครคืบหน้าเยอะเลย
-วันนี้
.     ขนาดซ้อมกันเป็นครั้งแรก
จึงเลิกซ้อมตรงตามเวลาบ่ายสอง
.
.       เจี๊ยบปลื้มมาก
 ยกความเจ๋งวันนี้ ให้เอียด
.
.       " แบบนี้ -
 ซ้อมอีกครั้ง พอเลย
 .    เพราะได้ผู้กำกับบุษบันแท้ๆ "
.
.     " เราว่า เพราะทุกคนตั้งใจ
ซ้อมกันมากกว่า "
.
.       บุษบันถ่อมตัว
.
.      " ไปกินปังเย็นกันบ๋อ ?
. ฮาใค่อยาก-อะ "
.
.   เจี๊ยบชวนเพื่อนๆ ไปร้านน้ำแข็งไส

.    " แต่ใครกิน ใครจ่ายนะ "
.
.       " ต้องงั้นอยู่แล้ว "
.   
แมงรีบกล่าวเสริมที่เจี๊ยบว่ามา
.
 .   " ยังเรียนหนังสือ หาตังต์ใช้เองไม่ได้
ก็ต้องจ่ายเอง -
.         ห้ามให้ใครต้องควักเลี้ยงกันนะ
อันนี้ ถือเป็นกฎของหมู่เฮา "
.
.    มีคนไปเจ็ด-แปดคน
รวมทั้งบุษบัน
เกวลิน และโยธา
.
.     ร้านปังเย็น -น้ำแข็งไสนั้น
อยู่ในตลาดพลาซ่า
กลางชุมชน
. เขาจัดตกแต่งร้านสวยหรูทีเดียว
.
.    ไปถึง ก็จอดมอไซคล์หน้าร้าน
เรียงตามเส้นขาวที่ตีเป็นช่อง
.
.    ก็มีสมุดเมนูน้ำแข็งไส-shaved ice
ให้เลือกสั่ง เยอะแยะ
.    หลากหลายรายการ
.
.   เจี๊ยบเลือกกินบิงซูลำไย เหมือนบุษบัน
 ส่วนเกวลินสั่งฮันนี่ โทสต์ ( honey toast )
.    โยธาสั่งบานาน่า สปลิท ( banana split )
แมงสั่งสมูธตี้สละ ( salak smoothie )
.    ส่วนเดย์ขอลองกินแฟรปเป้ธัญพืช ( grain frappe)
.
.      สั่งฉีกๆ คนละแนว --พร้อมกันแบบนี้
พนักงานขายเลยต้องเร่งทำให้ มือเป็นระวิง
แข่งกับเวลา
.       กลัวน้ำแข็งที่ถูกเครื่องปั่น หมุนปั่น
-ไสออกมา เป็นเกล็ดหิมะนั้น จะละลาย
ก่อนเสริฟถึงมือลูกค้า   
.
        *  *  *  *  *  * *
.
.  เจี๊ยบห้าว- ก็จริง
.       แต่ก็ไม่ใช่ -คนไม่เซ้นสิทิฟ
.
.   แอบเห็นโยธาที่นั่งกินที่โต๊ะหน้าร้าน
กับเกวลิน
.    แต่มองมาที่บุษบันบ่อยๆ
.
.       ...หลายครั้งเข้า
.     เธอจึงแอบพิศเพื่อนสาวใต้
ที่นั่งด้วยกันที่โต๊ะ ดูบ้าง
.
.   แล้วเจี๊ยบจึงต้องหนักใจเล็กๆ
 เมื่อจับได้ ถึงความหวั่นไหว
ของเอียด
.        ยามหลบสายตาเจ้าชู้
ของโยไม่ทัน
.      เห็นได้ชัด ว่าเอียดหน้าแดง
.  และบางที ก็ตารื้นๆ อย่างนั้น
.
.       เจี๊ยบจึงเตือนตัวเอง
ว่าช่วงทำละคร ที่มี โย เอียด และ แอ้ม
ทำงานร่วมกัน
.       ตัวเธอ จะต้องระวังให้มากขึ้น
ทั้งคำพูด และการกระทำ
.    จะทำไรตามใจ-  จะพูดไร
ตามปากนึกอยาก
.     - ไม่ได้อีกแระ   
.
.     กิน และจ่ายตังค์ตามบิล
เรียบร้อยทุกคน
.    ถึงเวลาที่จะแยกย้ายกัน
.
.  " เราไปส่งเอียดรอรถที่ปากทาง
ก่อนดีกว่า ...
 .    ทุกคนรอที่นี่แหละ "
.
.      โยธาพูดเต็มปากเต็มคำ
พลางเดินไปถอยจักรยานยนต์
.   ออกจากซองจอด
.
.   " มาเอียด -
.              โยไปส่ง "
.
.       " ไม่เป็นไร --
.  นี่ก็กลางซอยแล้ว เดี๋ยวเราเดิน
ออกไปเอง "
         บุษบันรีบว่า
.
.    " แหม- เอียดจ๋า ไปเถอะ "
.          เดย์ขอร้อง
.
.   " ให้โยมันเป็นสุภาพบุรุษกะเขาบ้าง
.            ... นะค้า "
.
.     " เอียด --
.           ให้โยไปส่งเถอะ
.    เดินไปเอง ก็ไกลอยู่นะ "
.
.        เกวลินหันมาบอกบุษบัน
.
.       ทนเพื่อนรบเร้าไม่ได้
บุษบันจึงจำใจต้องซ้อนท้ายมอไซคล์
 .  ของโยธาอีกครั้ง
.
.      โยธาออกรถ หวือไปทันที
.   จึงไม่ได้เห็นแอ้ม ที่กล้ำกลืนความรู้สึก
. หน่วงๆ ลงในใจ
  .      จนหน้าหมอง
.
   *  *  *  *  *  *  *   *
.
.    หากโยธาก็ขี่กลับมาที่ร้าน
ในเวลาที่ไม่ช้าเลย
.      ทำให้บางคนค่อยเบาใจได้
ว่าทุกอย่างยังปกติ
.
.    แต่โยธานั้น คอยแต่ครุ่นคะนึง
ถึงคำพูดของตัวเอง
.     ที่ได้พูดกับบุษบัน ตอนส่งเธอ
รอรถกลับบ้าน หน้าวัด
 .   เมื่อครู่
.
.    " เอียด--
.             คิดถึงโยบ้างนะ "
.
.      แอบอ้อนเธอเบาๆ
.
.     เห็นบุษบันไม่ตอบ  จึงพูดต่อ
ว่า
.
.   " คืนนี้ โยจะฝันถึงเอียดนะครับ "
.
.        " โยพูดอะไร แบบนี้ --
  แล้วแอ้มล่ะ ? "
.
.        บุษบันถามกลับโยธา
.
.  " เดี๋ยวแอ้มคงรู้เอง....
.          โยไม่รู้ทำไงเหมือนกัน "
.
.
.   " เห็นแก่ตัวนะ-ผู้ชาย "
.
.
         เอียดว่าให้ ตรงๆ
.
         *  *  *  *  *  *  *  *
.
.      คืนนี้ ..ห้าทุ่มกว่าแล้ว
. โยธายังนอนไม่หลับ...
.
.      ... กระสับกระส่าย
 . นอนกอดหมอน
.       พลิกตัวไปมา...
.
.      คิดถึงบุษบันทุกวินาที
.
.     " เอียดจ๋า ....
.     โยคิดถึงเอียดครับ "
.
.         หัวใจโยธาพูดอย่างนี้
. แต่ปาก ไม่ได้พูดอะไรออกมา
.    สักคำ
.
.      หยิบมือถือมาเปิดไลน์
พิมพ์ข้อความหาบุษบัน
.
.    " คิดถึงมากๆ ครับ "
.
.       กดส่งไปทันที ...
เอียดคงได้อ่านมันพรุ่งนี้
.
.     วางมือถือที่หัวนอน
แล้วเดินไปหน้ากระจก
.     เอามือปัดแต่งผมนิดๆ
 มองดูตัวเองในกระจกเงา
.
.          อยากรู้จัง ...
.  หน้าตาเราอย่างนี้  เอียดจะ
พอนึกชอบเราบ้างไหมหนอ ?
.
.    นั่งหวีผมเรื่อยเปื่อยสักพัก
โยธาก็ล้มตัวลงนอนอีกที
.
.       หยิบมือถือมา เปิดดูไลน์
เล่นๆ-
.            อ้าว---  
.  เอียดอ่านข้อความแล้วนี่
.
.    .. เอียดยังไม่นอนหรือ ?
หรือเอียดก็นอนไม่หลับ
.     เหมือนโยตอนนี้
.
.    โยธาคิด คะเนเอง ....
.
.       แล้วจึงรัญจวนใจ
.   คว้าหมอนข้างมากอด
หลับตาพริ้ม ...ยิ้มน้อยๆ
.
.     ตั้งต้นจะนอนหลับ
จะฝันถึงเอียดทั้งคืน
.    อย่างหวานซึ้ง ...
.
         *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.            ( จบตอนที่ 1. )
.
.
  ขอขอบคุณทุกท่าน
ที่กรุณาให้เกียรติมาเยี่ยมเยือนบล็อกครับ



Create Date : 07 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 10 พฤษภาคม 2560 7:45:39 น.
Counter : 1334 Pageviews.

0 comments

เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
พฤศจิกายน 2559

 
 
1
2
3
4
5
6
9
13
14
16
17
18
19
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog