All Blog
ปุชิตา โดย บินหลา สันกาลาคีรี

"...เธอดูต้นไม้ต้นนั้นสิ เขายืนอยู่คู่กับป่ามาเจ็ดสิบสองปีแล้ว ทำไมลุงจะไม่รู้ ก็เราเกิดมาพร้อมกัน ลุงจำได้ว่าปีหนึ่งมีไฟป่า ไม้ทุกต้นเกรียมสนิท หลายต้นตายซากไปเลย ลุงเฝ้ามองต้นไม้ชีวิตของลุง ปีเต็มๆ ที่ไม่มีแม้แต่ตุ่มเขียวๆ ขึ้นมา ปีนั้นลุงล้มเจ็บ ต้นไม้คือลางบอกให้รู้ว่า ถ้าเขาตาย ลุงก็ต้องตาย"

เด็กหนุ่มสาวนั่งนิ่งเงียบ ฟังชายชราหลับตาย้อนอดีต

"ลุงนอนรอความตายอยู่บนเตียง สายตามองกิ่งก้านที่เกรียมไฟ ทุกคนร้องไห้และหมดหวัง นกตัวหนึ่งบินผ่านไป ส่งเสียงสะท้านทั้งป่า ลุงผุดลุกขึ้นนั่ง นึกได้เดี๋ยวนั้นเองว่า ลุงต่างหากคือลางบอกให้ต้นไม้รู้ ถ้าลุงตาย ต้นไม้จึงจะตาย ลุงต้องมีชีวิตอยู่ อยู่เพื่อตัวเอง อยู่เพื่อผู้อื่น"

+++

"หนุ่มสาวเอ๋ย จงอยู่เพื่อผู้อื่น ชีวิตก็มีเพียงแค่นี้"

+++

ครั้งแรกที่ได้เห็น "ปุชิตา" อดคิดไม่ได้ว่า ผู้ชายอย่างบินหลาจะเขียนนิยายออกมาแนวไหน และมีรสชาติอย่างไร

เมื่อปุชิตามาอยู่ในมือ และเริ่มอ่าน แปลกใจเล็กน้อยที่ได้เห็นฝีมือบินหลาในรูปแบบสารคดี

ใช่! ปุชิตาเมื่อแรกอ่าน ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าฉันกำลังเสพสารคดีชนพื้นเมืองเรื่องหนึ่ง อ่านแล้วก็อดเปรียบเทียบกับเสราดารัล นิยายที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับชนกลุ่มน้อยเช่นเดียวกันไม่ได้ (เสราดารัล : กิ่งฉัตร) ผิดกันแต่เพียงว่า "เสราดารัล" ให้ความรู้สึกหวานและโรแมนติคตั้งแต่เมื่อแรกอ่าน แต่ปุชิตากลับให้ความรู้สึกคล้ายการอ่านคู่มือท่องเที่ยว (ความเห็นส่วนตัวนะ ฉันอาจจะติดภาพลักษณ์งานเก่าๆ ของบินหลามากไปหน่อย)

และความรู้สึกนั้นก็ดำเนินมาจนกระทั่งเริ่มบทที่ 3 ของเรื่อง ความสนุกแบบนิยายจึงเกิดขึ้น

ฉันแอบชอบใจนิดๆ ที่ปิ๊บปี่ (ชื่อเท่เป็นบ้าเลยค่ะ ขอบอก) ปากพาจน เผลอพูดประชดจนได้เรื่อง แถมเหตุการณ์ยังประเหมาะลงตัวเป๊ะๆๆ ชนิดเถียงไม่ออก แก้ตัวไม่ขึ้น แต่ถึงกระนั้น แทนที่เจ้าตัวจะกลัว เธอกลับโมโห แถมบินหลายังเปลี่ยนความโมโหนั้นเป็นการมองโลกในแง่ดี เขาสอดแทรกมุขขำๆ ใส่ให้ผู้อ่านอีกต่างหาก บินหลาแทรกบทตลกได้ตลอดแม้ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน

ยกตัวอย่างฉากขำๆ ที่ประทับใจฉัน เห็นจะเป็นฉากสวีทของภีมะกับปิ๊บปี่ (ที่แทบจะไม่มีเลยตลอดเรื่อง) แต่บินหลากลับส่งบทให้บุคคลที่ 3 ในฉาก (ต้นกล้าหรือนายติ๊ดตี่นั่นแหละ) อ๊วกแตกออกมาได้จังหวะพอดิบพอดี แหม่...ถ้าไม่บอกว่าเมารถ ฉันคงเดาว่าเป็นความเอียนปนอิจฉาแน่ๆ

ถึงแม้ปุชิตาจะไม่ใช่นิยายที่คนอ่านจะต้องรำพึงในตอนจบว่า "คิดได้ไงเนี่ย" เหมือนนิยายของวินทร์
หรือกรีดน้ำตาพลางสะอื้นฮักๆ แบบนิยายของทมยันตี (ในทุกนามปากกา)
หรืออิ่มเอมใจ อมยิ้มฝันหวาน ในแนวกิ่งฉัตร
แต่ปุชิตาก็ทำให้ฉันอ่านแบบเพลินๆ ชวนติดตามได้ตลอดจนจบเรื่องแบบไม่เสียดายเวลา (และราคา ... ที่คิดว่าจะต้องไปซื้อหามาเป็นของส่วนตัวซะแร้ว...)

ภาษาของบินหลา สละสลวย แต่ไม่โบราณ เขาทิ้งปมเล็กๆ ในปุชิตาเอาไว้ให้ขบ แก้อาการคาใจว่า เจ้าของรหัสลับที่น่าจะเป็นหนอนบ่อนไส้ตัวเอ้นั้นเป็นใครกัน กลัวเหลือเกินที่คนเขียนจะหักหลังคนอ่านด้วยการเอาตัวละครดีๆ ที่เราหลงรักมากลายเป็นตัวโกง อ่านไปก็ลุ้นไป (ส่วนผลจริงๆ เป็นอย่างไรนั้น ก็คงต้องไปอ่านกันเอาเอง ฮี่ๆ)



สปอยล์อย่างแรง
(ถ้าใครอ่านแล้ว ช่วยยืนยันหน่อยค่ะ ว่าเข้าใจตรงกัน)

สำหรับนิยายเรื่องนี้ ถ้าจะมีที่ติสำหรับฉัน ก็เห็นจะเป็นบทจบ ที่หักมุมจบจนต้องอ่านซ้ำถึง 3 รอบ!

ตกลง ภีมะตายใช่ไหมคะ?
คนที่เข้าไปคุยกับสงเสปตอนเช้ามือ และเฉลยทุกๆ ปมนั้น คือต้นกล้าใช่ไหม
แอบอึ้งเล็กๆ เพราะดูท่าทางแต่ละคนไม่เสียใจกับการจากไปของภีมะเลย
เล่นเอางงปนอึ้ง ... ปิ๊บปี่ เลยได้มาคู่กับติ๊ดตี่ซะงั้น?

คาราวะบินหลาจริงๆ



Create Date : 05 สิงหาคม 2549
Last Update : 19 มิถุนายน 2551 13:01:32 น.
Counter : 1330 Pageviews.

12 comments
  
มาสปอยล์ด้วยคน

ใช่แล้วค่ะ ภีมะ ตาย
ตอนอ่านก็เชียร์ ต้นกล้า อยู่ตลอด
ในที่สุด เขาก็เป็นพระเอก เฮ้อ
โดย: grappa วันที่: 5 สิงหาคม 2549 เวลา:23:58:46 น.
  
กรี๊ดดดด

เผลออ่านสปอยล์ตอนสำคัญไป (กะจะไม่อ่าน แต่ดันเลื่อนมาเจอเข้าที่ตาพอดีง่า )


จะมาบอกว่ายังไม่ได้ที่อยู่คุณ nibble เลยอะค่ะ จะส่งผ้าปูโต๊ะไปให้อะค่ะ
โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 8 สิงหาคม 2549 เวลา:15:22:25 น.
  
อ่านแล้ว แต่ลืมดับ...

เรื่องนี้มันเหมือนไม่มีพระเอกน่ะ (หรือถ้ามี ก็ไม่ใช่พระเอกที่เอกจริง) จำได้อย่างงี้
โดย: ยาคูลท์ วันที่: 8 สิงหาคม 2549 เวลา:22:50:45 น.
  
อ่านความคิดเห็นเพื่อน ๆ แล้ว รู้สึกว่า เรื่องนี้ บินหลา ประสบความสำเร็จนะ เพราะแต่ละคนที่อ่าน ได้ความคิดและความรู้สึกแตกต่างกันดี

สำหรับตัวเองที่อ่านแล้ว ถึงอย่างไร ก็ให้ภีมะเป็นพระเอกค่ะ เพราะเป็นตัวละครที่มีมิติกว่าตัวละครอื่น (ไม่นับตัวร้าย) เป็นพระเอกที่เป็นปุถุชน มีดี มีเลว ปะปนกัน
โดย: ~:พุดน้ำบุศย์:~ วันที่: 9 สิงหาคม 2549 เวลา:7:58:54 น.
  
Photobucket - Video and Image Hosting

ใช่ครับ ภีมะ ตายไปในอ้อมกอดของหญิงอันเป็นที่รัก
แต่คุณบินหลา ก็เลือกที่จะจบให้ไม่เศร้าไปกว่านี้
((เมื่อเปรียบเทียบกับการจบแบบ "รอยอินทร์" ครับ))
อ่านมาจนจบ
ภาพของต้นกล้าที่ดูว่าน่าจะเป็นผู้ชายสะโอดสะองค์
กับภาพภีมะที่ดูว่าน่าจะเป็นผู้ชายลุยๆ
ไม่น่าจะมาซ้อนทับกันได้
((ต่อให้ต้นกล้าลุยอยู่ในป่ามาแรมปีเหอะครับ))
จากตอนจบ ไม่ว่าอย่างไร ภีมะก็ยังอยู่ในใจปิ๊ปปี่
และต้นกล้าก็ยังพร้อมที่จะรอปิ๊ปปี่ต่อไปอย่างมั่นคง

ปล. อ่านฉากนั้นซ้ำๆ เหมือนกันกับผมเลยครับ
โดย: Marvellous Boy วันที่: 15 สิงหาคม 2549 เวลา:14:29:28 น.
  
^
^
^
กรี๊ดดดด เป็นอะไรเนี่ยช้านนนน

อ่านสปอยล์ย้ำความจำเข้าไปอีก ติงต๊องจริงๆ เลย อุตส่าห์พยายามสะกดจิตตัวเองให้ลืมๆ อยู่




ปุชิตาถ้ามีคิวอื่นให้คนอื่นไปก่อนก็ได้นะคะ เราจะได้ลืมๆ ไปก่อน


ดีจังเลยที่มีคนชอบโลกนี้มันช่างยีสต์อีกคนน่ะค่ะ อิอิ

ส่วนลิงค์สะดวกแก้เมื่อไหร่ก็ค่อยแก้ก็ได้นะคะ
โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 19 สิงหาคม 2549 เวลา:11:50:56 น.
  
ทำไมภีมะต้องตาย ชอบภีมะมาก ทำให้รู้สึกข้างผิดหวังในตอนจบของเรื่อง แต่ก็ชอบสำนวนของบินหลามาก ไม่คิดว่าเขียนหนังสือแนวนี้ด้วย
โดย: พิมพ์ทรีย์ IP: 172.18.41.131, 203.155.220.236 วันที่: 11 สิงหาคม 2552 เวลา:12:57:46 น.
  
ว่าจะอ่านอยู่
โดย: คนขับช้า วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:21:56:21 น.
  
รักภีมะมาก ๆ
โดย: น้องนู๋ IP: 202.28.249.180 วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:14:07:43 น.
  
รักภีมะค่ะ ผู้ชายที่ยอมพลีชีพเพื่อแผ่นดิน และความรัก ซึ้งสุดๆๆไปเลย แบบอ่านไปลุ้นไป
แต่แอบเสียดายเล็กๆๆนะค่ะ อุตส่าลุ้นภีมะกับปิ๊ปปี่ นึกว่าจะได้ลงเอยกัน
โดย: น้องกะทิ IP: 10.66.219.83, 202.12.97.118 วันที่: 14 สิงหาคม 2554 เวลา:22:24:37 น.
  
อยากบอกว่าเรื่องนี้เดาใจคุณบินหลายากมากตั้งแต่ให้สงเสปฆ่าลูกตัวเองแล้วก็อื่นๆอีกชอบอ่ะหลงรักมากรู้สึกว่าตัวละครของคุณบินหลามีอิสระมากเลยนะ ตลกนิดๆ แต่ก็กินใจด้วยภาษาก็สวยถูกใจสุดๆไปเลยอ่ะชอบนะที่ตอนจบปิ๊ปปี่ยังไม่ลงเอยกะต้นกล้าอ่ะดูมันเป็นความรู้สึกที่ดียังไงไม่รู้
โดย: ณตรอง IP: 118.172.153.202 วันที่: 24 พฤศจิกายน 2554 เวลา:11:16:46 น.
  
ขอสปอยล์ด้วยคนนะค่ะ ^_^
บอกก่อนเลยว่าชอบเรื่อง "ปุชิตา" มาก ๆ เลยค่ะ อ่านมาหลายรอบแล้วค่ะ อินกับนิยายมาก ๆ จนอยากให้สร้างเป็นละครเลยที่เดียว และถ้าสร้างเป็นละครก็อยากให้ภีมะกับพิมพ์ทรีมีบทหวาน ๆ บ้าง คุณบินหลา สันกาลาคีรี เขียนไว้ได้ดีมาก ๆ เลยค่ะ
ตอนสุดท้ายภีมะตายค่ะ(อ่านถึงตอนนี้อินมากจนร้องไห้เลย เหมือนว่าตัวเองจะเป็นปิ๊ปี่ อิอิ) และคนที่เจรจากับสงเสปคือต้นกล้า
โดย: ช็อคโกแล็ต IP: 202.29.242.234 วันที่: 1 สิงหาคม 2557 เวลา:18:56:46 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

nibble
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]