你还好吗?
<<
กรกฏาคม 2558
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
6 กรกฏาคม 2558

จอมคาถาอู๋ซิน(无心法师)

นำเรื่อง
ชวนมาดูเรื่องใหม่ เกี่ยวกับผีสาง มาร ภูต กันสักหน่อย "อู๋ซินฝ่าซือ" เป็นเรื่องราวของนักปราบมารที่ไม่รู้จักตาย ร่างอันอมตะของเขาผ่านวันเวลามานานเท่าใดไม่มีใครรู้ เขาไม่ตาย เพียงแต่หลับไปทุก ๆ หนึ่งร้อยปี หลังจากหลับไปเขาจะลืมเรื่องทั้งหมดไปสิ้น

* อู๋ซินไม่ใช่นักพรต ไม่ใช่หลวงจีน แต่เป็นนักปราบมารซึ่งเป็นอาชีพหนึ่ง แต่เมื่อเทคโนโลยีเจริญขึ้น อาชีพนี้จึงค่อย ๆ สาบสูญไป อู๋ซินหลับไปทุก ๆ ร้อยปี ไม่มีวิชาทำมาหากินอื่นนอกจากปราบมาร และร่างไม่ตายของเขาผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย

เรื่องย่อ




ทางเดินเขา ฝนตกหนัก ทหารกลุ่มหนึ่งควบม้ามาอย่างรวดเร็ว พอดีกับที่นักปราบมารผู้นี้หันไปมอง ริมผาลื่นมาก เขาร่วงลงเหวไป

หญิงสาวผมเปีย เดินทางผ่านมา นั่งพักใกล้ ๆ กัับที่นักปราบมารตกลงมา เธอเอาซาลาเปามากิน เขาได้กลิ่น ขอกินบ้าง เขาหิวเหลือเกิน

หญิงสาวสงสารแบ่งของกินให้ นักปราบมารแนะนำตัวเองว่าชื่ออู๋ซิน เขายินดีส่งเธอกลับบ้านเพราะตัวเองทำเธอตกใจจนถูกกิ่งไม้บาดขาเป็นแผล

เธอบอกว่าชื่อเยว่หยา บ้านอยู่ในตำบลเหวินเสี้ยน อู๋ซินไปส่งแต่พบว่าความจริงนี่ไม่ใช่บ้านของเธอ ทั้งสองต่างเป็นคนเร่ร่อน เพื่อตอบแทนบุญคุณ เขาจะหาที่นอนและของกินให้

อู๋ซินใช้ตาทิพย์มองเห็นว่าบ้านหลังหนึ่งมีอาถรรพ์ เขาบอกพ่อบ้านให้ไปถามกับเจ้าของบ้านว่าต้องการปราบปีศาจไหม

ระหว่างรอพ่อบ้านไปแจ้งเจ้าบ้าน อู๋ซินกับเยว่หยาก็พบว่าในบ้านมีวิญญาณร้ายจริง ๆ พ่อบ้านมาตามทั้งสองไป

เจ้าของบ้านเป็นนายทหารแซ่กู้ บรรพบุรุษเป็นคนขายหมู ที่บ้านเขามีปีศาจและเมื่อเห็นว่าอู๋ซินรับรู้ถึงพลังของวิญญาณและจะมาปราบจึงต้อนรับและให้ที่หลับนอนเป็นอย่างดี


วันรุ่งขึ้นอู๋ซินไปตรวจบ้านหลังนั้น และบอกว่าจะลงมือในคืนนี้ ปรากฎว่าสองวันนี้ทั้งอู๋ซินและเยว่หยามีที่นอนที่กินอุดมสมบูรณ์ตลอด

คืนนั้นอู๋ซินให้นายทหารกู้ไปด้วยเพื่อให้เห็นความร้ายกาจของวิญญาณในบ้านเพื่อจะได้จ่ายหนัก ๆ และก็เป็นไปดังคาด มีวิญญาณผู้หญิงผมยาวในบ่อ

อู๋ซินไม่ได้ปราบวิญญาณหญิงผมยาวแต่ว่าแค่เตือนอย่ามาทำร้ายคน เขากลับไปที่บ้านนายทหารกู้ และขอเงินค่าปราบวิญญาณร้าย 1 หมื่นตำลึง นายทหารกู้ยอมตกลง

วิญญาณหญิงผมยาว เสียพลังไปต้องฆ่าคนมาเพิ่มพลังตัวเอง เลยลากคนดูแลบ้านไปฆ่า พ่อเฒ๋าตายอย่างอนาถ อู๋ซินโกรธจึงลงบ่อไปเพื่อจัดการกับวิญญาณนั้น


เมื่อลงไปในบ่อ ได้พบกับวิญญาณหญิงผมยาว ทั้งสองต่อสุ้กัน อู๋ซินเหนือกว่า แต่พบว่าวิญญาณหญิงผมยาวพยายามเอาตัวชนเพื่อทลายกำแพง ด้วยจุดประสงค์อะไรสักอย่าง



อู๋ซินปราบวิญญาณได้ ที่แท้วิญญาณหญิงนี้เป็นตุ๊กตาไม้ที่ปลุกเสกด้วยเวทย์มนต์ เพื่อให้วิญญาณไปสู่สุคติ อู๋ซินเผาเสีย ก่อนถูกเผานางขอร้องให้ปล่อยคุณหนูด้วย นางทรมานมากแล้ว อู๋ซินปลดปล่อยวิญญาณของนางด้วยคาถาสุขาวดี

อู๋ซินกลับมาที่จวนของนายทหารกู้พยายามหาจากประวัติของตำบลเหวินเสี้ยนด้วยตาทิพย์ และพบว่าวิญญาณหญิงผมยาวเกี่ยวข้องกับสาวน้อยนามเยี่ยฉีหลอ

ในบันทึกบอกว่า เยี่ยฉีหลอรักกับหนุ่มต้วนซันหลาง แต่โดนกีดกันจากครอบครัวเลยว่าจะพากันไปฆ่าตัวตายบูชารัก แต่เยี่ยฉีหลอเกิดกลัวไม่ไปตามนัดปล่อยให้คนรักตายไป พ่อของต้วนซันหลางโกรธมากเลยหาทางล้างแค้น ต่อมาเยี่ยฉีหลอและคนใช้สองคนก็หายตัวไป

ในบันทึกไม่ได้บอกอะไรต่อ แต่อ๋ซินคาดว่าพ่อของต้วนซันหลางคงจะล้างแค้นโดยให้ทำมนต์พิธีฝังเยี่ยฉีหลอทั้งเป็น ปีนั้นนางเพิ่งอายุ 16 แต่สาวใช้มาเจอเลยแอบหาทางช่วย นางเฝ้าอยู่รอโอกาส เฝ้ามาร้อยกว่าปีก็ไม่สามารถปลดปล่อยนายสาวได้ และตรงบริเวณที่ฝังเยี่ยฉีหลอก็คือบ้านใหญ่ของนายทหารกู้นั่นเอง จริงอยู่ที่คนของตระกูลเยี่ยก็ออกตามหา แต่พอหาไม่เจอนาน ๆ เข้าก็เลิกหาไป และตระกูลต้วนก็ล่มจมไปตามกาลเวลา

นายทหารกู้โกรธคนที่ขายบ้านให้เขา มิน่าทำไมขายถูก อู๋ซินบอกว่าตอนนี้คือต้องระวังเยี่ยฉีหลอ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง และทำไมต้องถูกขังไว้ในสุสานใต้บ่อ

คืนนั้นอู๋ซินเอาทองคำหมื่นตำลึงให้เยี่ยหยาเก็บไว้ ตอนแรกเธอบอกว่าไม่ใช่เงินเธอ แต่อู๋ซินยิืนยันว่าให้เธอช่วยเก็บ เพราะการพบกันและร่วมทุกข์ร่วมสุขกันถือว่ามีวาสนาต่อกัน เยี่ยหยาเองก็หนีออกจาบ้านมาเพราะหลังจากแม่จากไป พ่อมีเมียใหม่ แม่เลี้ยงใจร้ายจะขายให้แต่งงานกับเจ้าที่ดินแก่หง่อมอายุ 62 ปี เธอเลยหนีออกมา

เยว่หยาไม่มีที่ไป เมื่ออู๋ซินของร้องให้อยู่เป็นเพื่อนกับเขา เธอจึงตอบตกลง ทั้งสองประทับใจกันและกันอย่างเงียบ ๆ

อู๋ซินข้องใจเรื่องเยี่ยฉีหลอว่าเรื่องราวของเธอเป็นอย่างไรกันแน่และเธอเป็นใคร คืนนั้นเขาลงบ่อไปอีกครั้งเพื่อตรวจดูสุสานของเยี่ยฉีหลอ แต่เมื่อเลือดของเขาซึ่งมีความศักดิ์สิทธิ์ในการปราบปีศาจ มาร และสิ่งชั่วร้ายได้แตะถูกประตูหยินหยาง พื้นดินก็สะเทือน จนอู๋ซินแทบต้านไม่อยู่



อู๋ซินเห็นกลางสุสานมีโลงศพ เมื่อพื้นดินสะเทือนโซ่ถูกกระซากหลุด เขาจึงเห็นว่าเป็นหญิงสาวในชุดแต่งงานสีแดงสด เขาชะโงกดู เห็นยันต์ปิดหน้างนางไว้สองแผ่น จึงดึงออกมาดู ไม่ทันอ่านร่างเขาก็ปลิวกระเด็นเพราะแรงสะเทือน

เขาขึ้นจากบ่อและหยิบยันต์ออกมาจากสุสาน ลองพิจารณาดูและนำกลับไปบ้าน ระหว่างทางมีหญิงสาวหน้าตาน่ารักแอบอยู่ริมถนน พอเห็นเขามาก็หนีไป นางใส่รองเท้าปักแพรสีแดงสด รองเท้าแบบเจ้าสาวนั่นเอง อู๋ซินนึกถึงเยี่ยฉีหลอในโลง


เรื่องราวพัวพันเริ่มต้นขึ้นแล้ว อู๋ซินหาเรื่องแท้ ๆ

นายทหารกู้มีลูกน้องชื่อจางเสี่ยนจง สองคนนี้เป็นใหญ่ในตำบลเหวินเสี้ยน ได้รู้จักกับพ่อค้าแซ่ซู พ่อค้านี้ชอบกินสัตว์ป่าหายาก ในวันจัดเลี้ยงจางเสี้ยนจงแต่งเมียน้อย พ่อค้าซูได้เอามาให้ทุกคนร่วมกันกิน แต่พ่อค้าซูเกิดเห็นอาหารมีหนอนไชเต็มไปหมด อาเจียนไม่หยุด

อู๋ซินพาเยว่หยาไปหาซื้อเสื้อผ้าใหม่ แต่เธอไม่เอา อู๋ซินจะซื้อให้ได้ เธอเลยบอกว่าหากอยากให้อะไร ก็ขอเป็นกำไลก็แล้วกันเพราะแม่เธอมี และเธออยากได้ แต่พ่อเธอเอาไปหลอมทำตุ้มหูกับสร้อยคอให้แม่ใหม่เสียก่อน เธอบอกว่ากำไลนี้จะเป็นของแต่งงานตกทอดให้ลูกเธอด้วยในอนาคต อู๋ซินซื้อให้

ความจริงอู่ซินเห็นแสงเรื่อง ๆ ที่ต้วเยว่หยาตั้งแต่แรกและทราบว่าเป็นวิญญาณแม่เธอที่เป็นห่วง คอยตามไม่ห่าง

ผ่านไป 3 วันอาการไม่ดีขึ้น นายทหารกู้ต้องการคนสนับสนุนที่ร่ำรวยจึงพาอู๋ซินไปช่วยพ่อค้าซู พ่อค้าซูบอกเห็นของกินเป็นของเน่าไปหมด อู๋ซินเอาเลือดเขาเขียนที่ตาให้ พ่อค้าซูอาการดีขึ้น

อู๋ซินเห็นว่านายทหารกู้คิดลวนลามเยว่หยาจึงคิดชวนเธอย้ายออกจากจวนไปหาบ้านใหม่อยู่ หลังจากถามว่าเยว่หยาชอบบ้านแบบไหนแล้วจึงพยายามหาให้ได้เพื่อให้เธอดีใจที่มีบ้านแล้ว และก็สำเร็จในที่สุด

อู๋ซินไปบอกเธอ เยว่หยาดีใจแต่ไม่ใช่บ้านเธอ อู๋ซินบอกว่าเหมือนกันแหละ ตอนนี้ฝากโฉนดให้เธอช่วยดูแลด้วย เยว่หยาเขินอาย

พ่อค้าซูอาการหนักกว่าเดิม คราวนี้ไปคุ้ยข้าวหมูข้าวหมากิน บอกว่าหิวมากห้ามใจไม่ได้ อู๋ซินได้รับเชิญมาช่วย และก็ค้นพบว่าเป็นบาปกรรมที่ผัวชอบกินสัตว์ป่า เมียเอาหนังมานุ่งห่ม กรรมตามติดให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

อู๋ซินให้ปล่อยสัตว์ และเปลี่ยนมากินเจ เมียพ่อค้าซูไม่ยอม จะเอาเลือดอู๋ซินมาช่วยผัว อู๋ซินไม่ยอมจะถึงขึ้นแตกหัก นายทหารกู้มาห้ามไว้และบอกว่าอยา่มีเรื่องกับคนมีอิทธิพลเลย ให้เอาเลือกเขียนยันต์ให้ไปเถอะ อู๋ซินจำใจทำตาม และบอกว่าต่อไปนี้จะไม่ยุ่งอีก ทางใครทางมัน

อู๋ซินกลับมาบ้านเห็นสาวน้อยคนหนึ่งนั่งกินข้าวต้มร้อน ๆ อยู่ มองที่เท้าเห็นรองเท้าเจ้าสาวแพรสีแดงสด ก็ทราบทันที เยว่หยาบอกว่าสาวน้อยไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อแม่ น่าสงสารและจะพาเธอไปอยู่บ้านใหม่ด้วย

อู๋ซินเครียด ไม่อยากให้เยว่หยารู้ กลัวเธอเป็นอันตรายเลยเอายันต์ที่เคยปิดหน้าเยี่ยฉีหลอในโลงให้เยว่หยาไว้ป้องกันตัว เยว่หยาทำตาม คืนนั้นเยีี่ยฉีหลอจะเล่นของใส่เยว่หยาโดยหาจังหวะที่อู๋ซินเผลอ แต่ยันต์ช่วยไว้
อู๋ซินไม่ได้หลับรู้เห็นตลอด และตัดสินใจหาทางไล่เยี่ยฉีหลอไปจากชีวิตให้ได้

เช้าวันนั้นขณะกำลังนั่งจัดโต๊ะกินข้าว เยี่ยฉีหลอมาลูบ ๆ คลำ ๆ มืออู๋ซิน และส่งสายตาหวานหยาดเยิ้ม เยว่หยามาเห็นพอดี เลยงอนบอกว่าจะไปตลาดแล้วให้อู๋ซินซักผ้าด้วย

เยี่ยฉีหลอนั่งดูอู๋ซินซักผ้า และบอกว่าอยากซักบ้าง สอนให้ได้ไหม รังเกียจหรือเปล่า อู๋ซินบอกว่าไม่รังเกียจหรอก "เยี่ยฉีหลอ" นางมารหันขวับมาทันที ที่แท้อู๋ซินรู้แล้วว่านางเป็นใคร

เยี่ยฉีหลอนึกไม่ถึงว่าอู๋ซินจะจำนางได้ และบอกว่าตั้งแต่ลืมตาก็เห็นอู๋ซินแล้วลืมไม่ลง อยากจะให้มาอยู่เป็นคู่กัน นางบอกว่านางเป็นคนชุบชีวิตสาวใช้ขึ้นมาเอง อู๋ซินถาว่ารู้ไหมว่าตอนนี้วิญญาณสาวใช้สลายไปแล้วเพราะต้องการช่วยนาย เยี่ยฉีหลอไม่สน นางพยายามยั่วยวน แต่อู๋ซินไม่เล่นด้วย นางโผเข้าหาแล้วนั่งตัก พอดีเยว่หยามาเห็น เกิดอาการหึงหวงจึงไล่นางออกจากบ้านไป นางมารแค้นฝังใจ

จางเสี้ยนจงไม่ชอบที่นายทหารกู้ชอบบังคับจิตใจ ระหว่างกลับบ้านเห็นเยี่ยฉีหลอคนสวย แต่นางวิ่งหนึไปก่อน พอกลับบ้านมาเจอเมียน้อยชมเจ้านายก็เดือด ไล่เมียน้อยไปให้พ้นหูพ้นตา

พ่อค้าซูและเมียชอบกินสัตว์ป่า และพบว่าคนที่ทำให้เรื่องแปลก ๆ เกิดในบ้านคือ ต้าเซียนคนเก่าแก่ นักเล่านิทาน นั่นเอง ความจริงต้าเซียนเป็นกึ่งเทพและชอบช่วยสัตว์ แต่ฤทธิ์ไม่แรงพอ เมื่อถูกสองผัวเมียข่มเหง แกล้งกินสัตว์ป่าให้ดูต่อหน้าก็โกรธ ใช้ฤทธิ์ควบคุมบ้านตระกูลซูเอาไว้

ในบ้านตระกูลซูมีแต่เรื่องราวในหนังสือเช่น ขุนศึกตระกูลหยาง เปาบุ้้นจิ้นประหารราชบุตรเขย ฉู่ป้าหวังจากสนม บู๊สง พานจินเหลียนจากซ้องกั๋ง ภาพลวงตาที่เกิดขึ้นในบ้านเพื่อสั่งสอนสองผัวเมียที่ชอบกิน ถลกหนังสัตว์ ทำบาปหนัก สองผัวเมียกำลังจะถูกท่านเปาตัดหัว อู๋ซินกับทหารกู้และเยว่หยามาช่วยไว้ทัน

สองผัวเมียสำนึกได้ว่าไม่ควรฆ่าสัตว์ตัดชีวิต และภาพมายาในบ้านก็ทำให้พวกเขาสำนึกบาปบุญคุณโทษ จึงรับปากว่าจะทำร้ายสัตว์ป่าอีก และจะคุ้มครองสัตว์เหล่านั้นด้วย ต้าเซียพอใจ แต่ไม่มีที่ไปจึงไปอยู่กับอู๋ซินและเยว่หยาที่บ้านใหม่

บ้านใหม่ของอู๋ซินใหญ่โตและอบอุ่น มีต้าเซียนคอยอยู่เป็นเพื่อน จริง ๆ อู๋ซินไม่อยากให้อยู่เพราะอยากอยู่กับเยว่หยา 2 คน ต้าเซียนรับปากว่าหากทำเรื่องหนึ่งให้อู๋ซินสมปรารถนาได้แล้วจะไป อู๋ซินขอให้ต้าเซียนทำให้เยว่หยายอมแต่งงานกับเขา ต้าเซียนไม่ยอม หาเรื่องถ่วงเวลาอยู่บ้านของอู๋ซินนาน ๆ ทั้งสามอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

วันหนึ่งแม่เลี้ยงและของเยว่หยามาหาที่บ้าน ความจริงแม่เลี้ยงสะกดรอยมานานเพื่อจะเอาตัวลูกเลี้ยงไปแต่งให้แก่เจ้าของที่ดิน เอาเงินมาเป็นสินสอดให้ลูกชายตัวเองไปขอสาว นางแม่เลี้ยงมาโวยวายหน้าบ้านว่าเยว่หยาหนีออกมาไม่ยอมเลี้ยงดูพ่อแม่

เยว่หยาไม่รู้จะทำอย่างไร วิ่งหนึไปร้องให้ในห้อง อู๋ซินคอยปกป้องไม่ให้แม่เลี้ยงมากระชากลากเอาเยว่หยาไป แต่เรื่องในครอบครัวอู๋ซินได้แต่คอยเป็นกำลังใจให้และคอยดูสถานการณ์

ต้าเซียนบอกว่าจะช่วยให้ปรารถนาของอู๋ซินเป็นจริง ถ้าอยากให้แม่เลี้ยงกลับไป เดี๋ยวจัดการให้ และก็สำเร็จจริง ๆ นางหยุดร้องฟูมฟายประจานหน้าบ้าน และรีบกลับไปเลย เพราะต้าเซียนเสกภาพแม่เยว่หยามาทวงกำไล

แม่เลี้ยงเอาสร้อยและตุ้มหูคืนให้เยว่หยา ความจริงมันทำมาจากกำไลของแม่เธอเอง พ่อบอกว่าอยู่นี่ก็ได้แต่เด็กผู้หญิงมาอยูบ้านผู้ชายแบบนี้ไม่ดี เยว่หยาบอก ตั้งแต่เจออู๋ซินเพิ่งรู้ว่าการถูกรักเป็นอย่างไร และต่อไปอาจแต่งกับอู๋ซินก็ได้

อู๋ซินแอบฟัง ยิ้มอย่างพึงใจ หลังจากพ่อไปแล้วจึงถามเยว่หยาว่าจริงหรือไม่ เยว่หยาเขินอายและไล่ตามทุบอู๋ซินวิ่งไปทั่วลานบ้าน

วิญญาณแม่ของเยว่หยาเริ่มหมดพลังและฝากฝังเยว่หยากับอู๋ซิน อู๋ซินบอกว่าแม้เขาจะไม่ใช่ที่พึ่งพาที่ดีเท่าไหร่ และอนาคตไม่รู้จะได้แต่งงานกันหรือไม่ แต่หากเขามีชีิวิตอยู่จะดูแลและคุ้มครองเยว่หยาให้ดีที่สุด เขาสัญญา



เพื่อบำเพ็ญเพียร ในที่สุด ต้าเซียนก็จากไป เขาจะไปที่เมืองเทียนสินเพื่อเล่านิทานให้ความรู้กับคนมากมายต่อไป

เยว่หยาและอู๋ซินผ่านวันเวลาอย่างมีความสุข วันหนึ่งเยว่หยาชวนอู๋ซินไปตลาดซื้อของ พบว่าพ่อค้าซูก็ย้ายไปอยู่เทียนสินเช่นกัน ทั้งสองกำลังดูด้ายเพื่อทอเป็นเสื้อ อู๋ซินบอกว่าจะเหมาหมดแผงก็ยังได้ เขามีเงินพอ ให้เยว่หยาเลือกไปก่อน เขาจะไปดูเครื่องสำอางให้

พอคลาดสายตา เยี่ยฉีหลอทำมนต์ตุ๊กตากระดาษปะใส่คอเยี่ยหยา เพื่อให้นางหลับไปและเผชิญกับเรื่องราวอันน่ากลัวของเยี่ยฉีหลอในอดีค เยว่หยาล้มลง หลับไป อู๋ซินมาอุ้มไว้อย่างงง ๆ แต่แล้วเขาเหลือบไปเห็นเยี่ยฉีหลอ ตอนอุ้มเธอขึ้นมา



อู๋ซินอุ้มเยว่หยาไปที่จวนของนายทหารกู้ และเล่าเรื่องราวให้เขาฟัง นายทหารกู้พยายามปลุก แต่เยว่หยาไม่ตื่น นายทหารกู้รีบเชิญหมอจีนแผนโบราณมารักษาให้ หมอบอกว่าเยี่ยหยาหลับไป ไม่ได้ป่วย

เยว่หยาตอนนี้หลับไปแล้วอยู่ในภวังค์ฝันของชีวิตเยี่ยฉีหลอก่อนตาย ตอนที่ตื่นขึ้นมาเยว่หยาถูกสาวใช้เรียกว่าคุณหนุ และบอกว่าคืนนี้จะใส่ชุดไหนไปพบคนรัก เยว่หยางง ๆ เสียงของเยี่ยฉีหลอตามมาสะกดจิตว่าเธอคือเยี่ยฉีหลอ กำลังจะออกไปพบต้วนซันหลางชายคนรัก

เยว่หยาตามสาวใช้ออกไปอย่างมึนงง และพบกับซันหลาง ซันหลางถามว่าจำเขาไม่ได้หรือ เยว่หยามีแต่หน้าอู๋ซินเต็มสมอง แต่ในที่สุดก็แพ้มนต์นางมาร นึกว่าตัวเองเป็นเยี่ยฉีหลอจริง ๆ เริ่มมีภาพความทรงจำตอนพบกันในสวนครั้งแรก และผูกสมัครรักใคร่กับซันหลาง

หลังจากการนัดพบคืนนั้น สาวใช้พาเยว่าหยาซึ่งตอนนี้เข้าใจว่าตัวเองเป็นเยี่ยฉีหลอกลับบ้าน พวกอู๋ซินพยายามแกะตุ๊กตากระดาษแต่ไม่ออก อู๋ซินเริ่มเอะใจและเอาเลือดแตะตุ๊กตากระดาษที่คอเยว่หยาผู้กำลังหลับอยู่ ตุ๊กตากระดาษไหม้ ส่งเสียงดังฉี่ ๆ แต่หากไหม้หมดเยว่หยาอาจตายเพราะเธอดูทรมานมาก โชคดีที่เลือดจุดเดียวไหม้ตุ๊กตากระดาษไม่หมด เยว่หยาหลับต่อไป

ในภวังค์นั้นเยว่หยากึ่งจะหมดสติระหว่าทางเดินกลับบ้าน แล้วฟื้นขึ้นมาใหม่ กลับไปที่บ้านตระกูลเยี่ย เนื่องจากเสียเวลากว่าจะถึงบ้านก็เช้า พ่อแม่จับได้ เอาสาวใช้ทำโทษโบย เยี่ยหยาสารภาพว่าเธอผิดเองที่แอบหนีไปพบชายคนรักและขอชีวิตสาวใช้ไว้ แต่พ่อแม่ให้เอาเธอไปขังในห้องเพราะโมโหลูกสาวไม่รักดีไปลอบนัดพบกับตระกูลต้วนที่ยากจน พ่อแม่ตระกูลเยี่ยสั่งให้ตีสาวใช้จนตาย

เยว่หยาตื่นขึ้นมา พบสาวใช้ รู้สึกประหลาดใจ สาวใช้บอกว่าจริง ๆ เกือบตายแล้วคุณหนูมาช่วยไว้ไง จำไม่ได้หรือ เยว่หยางงงวย แต่เมื่อถามถึงซันหลาง สาวใช้เล่าว่าตอนนี้โดนนายท่านจับขังไว้ให้ห้องผ่าฟืน และถูกหลอกมาตีปางตายเช่นกัน เนื่องจากคิดกินเนื้อห่านฟ้า

สาวใช้ออกอุบายสลับตัวให้เยว่หยาไปหาซันหลาง ทั้งสองหนีไปด้วยกัน ระหว่างที่หนีในฝัน ทางอู๋ซินก็เริ่มหาทางช่วยใหม่โดยไปตามหานางมารที่บ้านซึ่งมีบ่อน้ำ และใต้บ่อน้ำเป็นสุสานของเยี่ยฉีหลอ



อู๋ซินดำน้ำลงไปหาแต่ไม่เจอ นายทหารกู้ไปเจอเยี่ยฉีหลอในบ้านหลังจากหาทั่วเมองไม่พบ เมื่อพบตัวเยี่ยฉีหลอทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่เมื่อเห็นว่านายทหารกู้รู้ว่าตัวเองเป็นใคร จึงคิดฆ่า แต่อู๋ซินมาช่วยไว้ทัน นางเสกตุ๊กตากระดาษรุมคนทั้งหมด ทหาร อู๋ซิน นายทหารกู้สู้กับตุ๊กตากระดาษยกใหญ่ เยี่ยฉีหลอสู้คนมากไม่ได้ หนีไป

ด้านเยว่หยากึ่งจะตื่นกึ่งจะหลับ เรื่องราวในภวังค์ฝัน ดำเนินไปถึงตอนที่ทั้งสองหนีไปในป่าและถูกตามล่า ซันหลางบอกว่าเขาบาดเจ็บสาหัสไปไม่ไหวแล้ว มาฆ่าตัวตายบูชารักดีกว่า เยว่หยาพยายามห้าม แต่เขาไม่ฟัง จะผูกคอตาย เยว่หยามึน ๆ เพราะทางอู๋ซินพยายามช่วย เธอจึงสลบซ้อนไปอีกที

เมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าซันหลางตายแล้ว เธอตกใจมาก และได้ยินเสียงเยี่ยฉีหลอสะกดจิตให้ตายตาม เยว่หยาเห็นหน้าอู๋ซินอีกแล้ว เธอลังเล เยี่ยฉีหลอกระตุ้นอีก เยว่หยาจะผูกคอตายตาม

ระหว่างลังเล เธอกรีดร้องออกมาด้วยความสับสนใจและวิ่งหนีไป ที่แท้เธอใช่เยี่ยฉีหลอหรือเปล่า พอดีเจอกับพวกคนใช้ตระกูลเยี่ยที่ออกมาตามหา เธอบอกกับทุกคนว่าซันหลางตายแล้ว ทุกคนตกใจมาก เธอสลบไป

ด้านอู๋ซินกับนายทหารกู็พยายามหาทางช่วยเยว่หยา อู๋ซินพบแสงเรือง ๆ สีแดงที่ตุ๊กตากระดาษซึ่งปะติดคอเยว่หยาอยู่ มันคือมนตร์นางมารเยี่ยฉีหลอที่ทำให้คนตกอยู่ในความฝัน อู๋ซินพยายามจะเข้าไปช่วยในฝันแต่ไม่ได้ ไม่ว่าจะกิน จะแปะแสงนั้นเข้าตัวมันก็ลอยหนีหมด สุดท้ายเขาจึงขว้างใส่นายทหารกู้ให้เข้าไปในฝันของเยว่หยา และหาทางปลุกเยว่หยาให้ตื่น

เมื่อลืมตาตื่นเยี่ยหยาก็มาอยู่ในบ้านแล้ว เสียงของเเยี่ยฉีหลอตัวจริงยังตามหลอกหลอนเธอให้ตายตามซันหลางไป และสอนให้เธอเอาหัวชนโลงศพซันหลางตายตามไปในฐานะคนรักกัน ห้ามทิ้งกัน ซันหลางจะได้ไม่เหงาและเพื่อพิสูจน์รักแท้ เยว่หยาเริ่มสับสนอีก ในที่สุดก็คล้อยตาม

นายทหารกู้หลุดเข้ามาในฝันของเยว่หยาแล้ว เป็นยุคปลายราชวงศ์ชิง ทุกคนไว้เปีย นายทหารกู้โดนคนเดินถนนมองด้วยความประหลาดใจ เยว่หยามาขวางขบวนไว้และคิดจะเอาหัวชนโลงศพของซันหลางเพื่อตายตามกัน

นายทหารกู้มาขวางเอาไว้ทัน เและบอกว่าเธอคือเยว่หยาไม่ใช่เยี่ยฉีหลอ หญิงวัยกลางคนหน้าตาเอาเรื่องคนหนึ่งได้ยิน ก็รู้ว่าเป็นนางมารที่ทำให้ลูกชายนางตาย นางกับญาติ ๆ โกรธแค้นจึงเข้ามาจะทำร้ายเยว่หยาในคราบเยี่ยฉีหลอ แต่ว่านายทหารกู้พาวิ่งหนีไปก่อน เยว่หยาได้ยินนายทหารกู้บอกว่าเธอไม่ใช่ฉีหลอ เธอเริ่มสับสนอีกแล้ว

นายทหารกู้กำลังจะเลือนหายไป เขาเริ่มจะฟื้นแล้ว ก่อนหายไปทั้งตัว เขาเตือนเยว่หยาให้ฟื้นคืนสติเสียที เธอชื่อเยว่หยาไม่ใช่เยี่ยฉีหลอ พี่ชายเธอรอเธออยู่ ถ้าไม่กลับไปเขาต้องทุกข์ทรมานใจมาก ๆ เยว่หยายื่นนิ่ง ร่างของนายทหารกู้หายไป แม่ซันหลางมาจับตัวเยว่หยาไปขังในห้องเก็บฟืนพร้อมกับสาวใช้คนสนิท

เยว่หยาในความจริงเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาอีก เพราะพวกอู๋ซินพยายามหาทางช่วย ไม่ว่าจะเอาหมอมาฝังเข็มหรือว่าพยามสังเกตอาการและหาทางเรียกให้ตื่น แต่ก็ไม่สำเร็จ อู๋ซินพบว่าจุดประสงค์ของเยี่ยฉีหลอ คือหาทางทำให้เยว่หยาตาย แต่ไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวยันต์ที่ปิดหน้าไว้ก่อนตาย และอู๋ซินเอายันต์นี้ให้เยว่หยาติดตัวไว้ นางมารจึงไม่กล้าเข้าใกล้

หากเยว่หยาสิ้นลมในฝัน เท่ากับตัวจริงก็ตายด้วย อู๋ซินไม่ยอมหรอก แต่เห็นเธอลมหายใจแผ่วเบาลงทุกทีเพราะเหตุการณ์ในฝันดำเนินไปถึงตอนที่เธอกำลังจะถูกนักพรตจับฝังแล้ว

แม่ของซันหลางให้คนมาจับตัวเยว่หยาไป ให้นักพรตทำพิธีฝังทั้งเป็น เยว่หยางงว่าทำไมนักพรตโหดร้าย แต่ก็มึนหนักเข้าไปอีกเมื่อได้ยินนักพรตบอกว่าเธอทำคุณไสย สังหารคนไปมากและยังเป็นศิษย์น้องที่ถูกขับออกจากสำนักของนักพรต และยังเป็นมารสาวที่ชอบเล่นของ ปลุกเสกร่างใหม่ให้กับสาวใช้ตัวเองอีกด้วย

เยว่หยาไม่รู้เรื่องพวกนี้แต่กำลังเผชิญกับเรื่องราวในอดีตของเยี่ยฉีหลอ เธอดิ้นรนไม่อยากตาย เมื่อนึกถึงอู๋ซินและชีวิตของคนเรา ไม่ว่าใคร ๆ ก็รักชีวิต เมื่อจะตายก็ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด ถ้าตายแล้วอะไร ๆ ก็จบสิ้น

เยว่หยาดิ้นในโลง นักพรตตอกหมุด ล่ามโซ่โลง ลงยันต์ สารพัดจะทำกับนางมารร้ายผู้มีมนตร์ดำอันแกร่งกล้า เยว่หยาทุบโลงจนเหนื่อยได้ยินเสียงเยี่ยฉีหลอบอกให้หลับไป ตายไปจะสบายไม่ทุกข์ทรมานอีก เธอเริ่มหลับตา ละทิ้งความคิดมีชีวิตต่อ



อู๋ซินโอบกอดร่างที่ลมหายใจรวยรินของเยี่ยหยา ใบหน้าโศกเศร้า เขาเห็นคนรักกำลังจะหมดลม เธอใกล้ตายแล้ว อู๋ซินคิดเสี่ยงช่วยโดยเอาเลือดตนเองปะไปที่ตุ๊กตากระดาษคุณไสยนั้น แต่ว่านายทหารกู้กลัวเยว่หยาจะเจ็บจะตายไปเหมือนคราวก่อน จึงห้ามไว้หลายครัง แต่อู๋ซินเห็นว่าหากไม่เสี่ยงก็ตายเหมือนกัน ไม่มีทางรอดแม้แต่น้อย

เขาพบว่าเยี่ยหยาหมดลมแล้ว ในฝันเยว่หยาในโลง เริ่มละทิ้งความคิดมีชีวิต หลับตาลง ขณะเดียวกันตัวจริงก็หมดลมไป อู๋ซินกัดเลือดที่นิ้วแปะไปที่ตุ๊กตากระดาษ ในฝันเยว่หยาเริ่มฟื้น เพราะโลงสั่น แผ่นดินสั่นไหวอย่างแรง เธอมีสติขึ้นมาและ ดิ้นรนร้องให้ปล่อยออกจากโลงอีกครั้ง

แผ่นดินสั่นไหว โซ่ตรึงโลงขาด เสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อเธอ เขานั่นเอง เยว่หยาเริ่มจำได้ ภาพเก่า ๆ กับอู๋ซิน ความสุขความทุกข์ที่ร่วมผ่านมาด้วยกันปรากฎเป็นฉาก ๆ เธอจำได้แล้ว เขาจริง ๆ



แผ่นหินยันต์แปดทิศแตกร้าวดังเปรีี๊ยะ ๆ มีใครบางคนเรียกเธอ แผ่นดินไหวหนัก เยว่หยาจะลุกจากโลง เธอเห็นสาวน้อยลอยมา และบอกให้เธอตายไป บอกว่าเธอคือเยี่ยฉีหลอ เยว่หยาไม่เชื่ออีกต่อไป เถียงว่าไม่ใช่ ในที่สุดนางมารก็ยอมรับ

เยี่ยฉีหลอบอกว่านางน่าสงสารทำไมเยว่หยาไม่ช่วย ผู้ชายที่เธอรัก ฉันก็รัก ถ้าไม่มีเธอขวางไว้ ฉันก็ดูแลเขารักเขาแทนเธอได้ มีเธอ เขาไม่เหลือบมองฉันเลย เยี่ยหยาร้องไม่ ไม่ เสียงนั้นเรียกอีก ใครบางคนฝ่าทลายแผ่นหินเข้ามา เยี่ยฉีหลอกระเด็นไป เขาเดินเข้ามา เยี่ยหยาจำได้แล้ว เรียกเขาว่า "อู๋ซิน"ในความจริง เยี่ยหยาฟื้นขึ้นมา อู๋ซินดีใจมาก รักถนอมเธอกว่าเดิม

คืนนั้นอู๋ซินฝากเยว่หยาไว้กับนายทหารกู้ ส่วนตัวเขาไปหาเยี่ยฉีหลอที่บ้านบ่อน้ำแต่ไม่เจอ จึงฝากกับตุ๊กตากระดาษว่าให้บอกเยี่ยฉีหลอว่าอย่ามายุ่งกับเขาและเยว่หยาอีก ไม่อย่างนั้นจะเห็นดีกัน ตุ๊กตากระดาษดิ้นจากเงื้อมมือของอู๋ซินเหมือนมีชีวิตแล้วหายไปท่ามกลางความมืดของยามราตรี

อู๋ซิน พาคนรักกลับบ้าน ทั้งสองอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข นายทหารกู้มาชวนเยว่หยาไปอาบน้ำแร่ อู๋ซินไม่ยอม แต่นายทหารกู้ขอร้องจนเขายอมในที่สุด ด้วยนายทหารกู้อ้างว่าไปพักร้อน เขาจะได้พาสาว ๆ ไป อู๋ซินก็จะได้ไปเที่ยวกับเยว่หยา

แท้จริงแล้ว นายทหารกู้ต้องการไหว้วานให้อู๋ซินไปดูบนเขาว่าหากเพื่อนเขาเปิดโรงแรมมีน้ำแร่ให้อาบ สถานที่จะลงทุนมันดีหรือเปล่า ดูฮวงจุ้ยให้หน่อย อู๋ซินโดนเซ้าซี้จนยอม เพื่อตอบแทนต่อความช่วยเหลือของนายทหารกู้ที่มีให้ตลอดมา

นางมารไสยเวทย์เยี่ยฉีหลอเดินอย่างโดดเดี่ยวไปตามถนน ดวงตาคลั่งแค้นวาววับ พึมพำว่า "อู๋ซิน เยว่หยา แล้วจะเห็นดีกัน"

นายทหารกู้ชื่อเต็มๆ ว่ากู้เสวียนอู๋ พบว่าปืนในคลังหายไป จึงให้คนส่งเยว่หยากับอู๋ซินไปที่โรงแรมน้ำแร่บนเขา ส่วนตัวเองไม่ได้ไปด้วย แต่อยู่ในเมืองเพื่อสืบเรื่องนี้ จางเสี่ยนจงอาสาหาปืนกลับมา แต่แท้จริงแล้วเป็นแผนของเขาเอง

เขาให้คนแอบเอาปืนไป และฆ่าปิดปากคน ๆ นั้นเสีย เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ แต่จังหวะที่จางเสี่ยนจงฆ่าปิดปากทหารนายนั้น เยี่ยฉีหลอปรากฎตัวขึ้นพอดี จางเสี่ยนจงไม่มีเวลาตามหาเธอว่าเป็นใครและเห็นอะไรบ้าง ต้องไปแก้ตัวกับเจ้านายก่อน

จางเสี่ยนจงให้เหตุผลว่าตัวเองไม่ทันระวัง ตอนคุมตัวทหารคนนั้น มันขัดขืนเลยยิงมันตายไปแล้ว กู้เสวียนอู่เชื่อที่เล่าทั้งหมดไม่ได้สงสัยอะไร บอกให้เสี่ยนจงไปพัก เพราะที่แขนบาดเจ็บตอนต่อสู้กับทหารผู้นั้น

จางเสียนจงไปตามหาเยี่ยฉีหลอ และพาเธอไปกินข้าวแล้วหลอกถามว่าเห็นอะไรบ้าง เยี่ยฉีหลออยู่มาเป็นร้อยปีแล้ว มีเหรอจะไม่รู้แกว เลยตอบไปว่าได้ยินเสียงประทัดดัง แต่ต่อมาจึงเข้าใจว่าเป็นเสียงปืน ไม่เห็นอะไรนอกจากทหารล้มลงและคุณก็บาดเจ็บ จางเสี่ยนจงวางใจลงว่าสาวน้อยนี้จะไม่มีอันตรายต่อตน จึงให้เงินเยี่ยฉีหลอไว้ใช้ เยี่ยฉีหลอรู้ทันทีว่า ชายคนนี้มีใจให้เธอ

เยี่ยฉีหลอเดินตามจางเสี่ยนจงไป และพูดอย่างไร้เดียงสาว่า ขอตามกลับบ้านได้ไหม จางเสีี่ยนจง ถามว่าทำไมล่ะ เยี่ยบอกว่า ไม่มีีที่อยู่ ด้วยประการฉะนี้ เยี่ยฉีหลอจึงตามจางเสี่ยนจงกลับบ้านไป

ทางด้านอู๋ซิน ดีใจที่ได้อยู่กับเยี่ยหยาตามลำพัง เมื่อวันที่มาถึงโรงแรมน้ำแร่ ทั้งสองได้เจอเถ้าแก่ไป๋ คนนี้เป็นคนจะมาซื้อโรงแรมและเป็นเพื่อนของกู้เสวียนอู๋ ท่างทางเป็นนักศึกษา และขี้หลี พูดจาเกี้ยวพาราสีเยว่หยา

เยว่หยาเข้าไปในห้อง รู้สึกว่าบรรยากาศดี เธอสำรวจห้องและเปิดหน้าต่าง มองเห็นหญิงสาวสวยกำลังหวีผมบนห้องชั้นสอง แต่พอเรียกอู๋ซินจะให้มาดู สาวสวยก็หายไป เยว่หยารู้สึกแปลกใจ

ทั้งสองออกไปเดินสำรวจรอบ ๆ พร้อมเถ้าแก่ไป๋และเจ้าของโรงแรมที่ต้องการขายโรงแรมแห่งนี้ เขาแซ่หยู และพบกับเถ้าแก่อีกคนแซ่ลู่ซึ่งเป็นอีกคนหนึ่งที่อยากซื้อโรงแรมแห่งนี้ไว้ทำกำไร เถ้าแก่ทั้งสองพูดจาทับถมกัน จนเถ้าแก่หยูเจ้าของโรงแรมต้องห้ามไว้และบอกว่ามาทานอาหารเย็นด้วยกัน พรุ่งนี้ยังจะมีผู้ขอซื้ออีกสองราย กำลังจะขึ้นเขามาเจรจาเรื่องการซื้อขายกัน

เมื่อทานอาหารเย็นเสร็จ ทั้งหมดนั่งดื่มน้ำชากัน เยว่หยาสังเกตเห็นภาพในบ้านเป็นรูปแต่งงานเจ้าบ่าวเจ้าสาว และมีเครื่องดนตรี จึงถามว่านี่ใช่ภรรยาของเถ้าแก่หยูไหม เถ้าแก่หยูตอบว่าใช่ และเล่าว่าความจริงตนเป็นพระเอกงิ้ว ได้เจอกับภรรยาตอนเธอมาดูงิ้ว แม้มีแฟนคลับมากร๊๊ด แต่เธอนั่งนิ่งไม่เคยมากริ๊ดด้วย ทั้งสองรักกัน แต่งงานแล้วเถ้าแก่หยูก็มาสร้างบ้านอยู่สงบ ๆ ที่นี่กับเธอสองคน



แต่ว่าต่อมาภรรยาป่วยหนัก และที่โรงแรมแห่งนี้ก้ลือว่ามีผี ทุกคนเลยไม่กล้ามา เถ้าแก่หยูไม่มีเงินรักษาเมีย จึงต้องขายโรงแรมเพื่อเอาเงินมารักษา แต่มีข้อแม้ว่าผู้ซืิ้อจะไม่มารบกวนเรือนที่อยู่ของทั้งสอง โดยเถ้าแก่หยูจะดึงคนให้ด้วยการร้องงิ้ว เท่ากับว่าต่างวินวินทั้งคู่

เถ้าแก่ไป๋ตกลงและพยายามพูดข่มเถ้าแก่ลู่ตลอด ขณะทั้งหมดจะกลับห้องพัก อยู่ ๆ แผ่นเสียงก็เล่นเอง เสียงเพลงดังในความมืดอย่างน่ากลัว เถ้าแก่หยูรีบไปเอาเข็มเล่นออกจากแผ่น เถ้าแก่ลู่รู้สึกแปลก ๆ เถ้าแก่ไป๋บอกว่าทำไมขี้กลัว แล้วทุกคนก็กลับห้องไปพักผ่อน

คืนนั้นอู๋ซินสังเกตเห็นเยว่าหยากลัว ๆ เลยถามว่าจะให้อยู่เป็นเพื่อนไหม เยว่หยาบอกกลับห้องไปเลย อู๋ซินเอาเลือดแตะหน้าผากเยว่หยาบอกว่าอยู่ห้องข้าง ๆ มีอะไรเรียกได้ตลอดเวลา

คืนนั้นเยว่หยาเจอสิ่งประหลาดจะเข้ามาทำร้ายแต่เลือดอู๋ซินช่วยไว้ได้ด้วยอิทธิฤทธิ์ของมัน วิญญาณร้ายกระดอนออกจากห้องและหนีไป เมื่ออู๋ซินมาถึง คืนนั้นอยู่ซินจับมือเยว่หยาและนอนอยู่ข้างเตียงเธอเพื่อคุ้มครอง จนเช้า

เมื่อตื่นขึ้นมา ได้ยินเสียงเคาะประตู เถ้าแก่หยูนั่นเอง เขาบอกว่าเถ้าแก่ลู่หายไป ทั้งหมดออกตามหา และพบว่าห้องของเถ้าแก่ลู่มีอะไรบางอย่างทะลวงหลังคาไปจนหลังคาทะลุ อู๋ซินเห็นว่าข้าวของในห้องไม่ได้ถูกแตะต้องเลย คงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ คงโชคร้ายมากกว่าแล้ว แต่ตามหาเท่าไหร่ก็ไมเจอเถ้าแก่ลู่

อู๋ซินเห็นเถ้าแก่ไป๋มีพิรุธจึงตามลงเขาไป ก่อนไปได้ส่งเยว่หยาใปอาบน้ำแร่ก่อนจะไมได้ไม่มาเสียเที่ยว อู๋ซินตามเถ้าแก่ไป๋ไป พบว่าเขาลงเขาไปจ้างอันธพาลมาดักทางไม่ให้ขึ้นเขามาแย่งซื้อโรงแรม

ด้านเยว่หยาเข้าไปแช่ในบ่อน้ำแร่ แต่แล้วน้ำที่อุ่นกำลังดีกลับกลายเป็นเย็นเฉียบ มีบางอย่างดึงขาเธอจะให้เธอจมน้ำให้ได้ เธอตกใจมาก ดิ้นรนเอาชีวิตรอด รีบขึ้นจากบ่อ วิ่งหนีไป

วิ่งมาชนกับเถ้าแก่ไป๋พอดี เธอเล่าให้เขาฟัง เขาไปตรวจดูบอกว่า ไม่มีอะไรน้ำก็ร้อนดี บางทีอาจอาบเคลิ้ม ๆ เกิดภาพหลอนได้ เขาให้เยว่หยาไปพักและบอกว่าจะลงเขาไปรับคนอีกสองคนที่จะมาซื้อโรงแรม และบอกว่าเห็นอู๋ซินลงเขาไป เเมื่อเยว่หยาถามหาอู๋ซิน

อู๋ซินจะนำเรื่องกลโกงเพื่อกดราคาซื้อไปบอกแก่เถ้าแก่หยู ระหว่างทางขึ้นเขารู้สึกแปลก ๆ แต่ผ่านมาได้ เขามาหาเยว่หยาที่ห้อง เยว่หยากลัวจัด รีบโผเข้ามาหาอู๋ซิน อู๋ซินโอบเอวเธอไว้ เธอเล่าเรื่องที่เจอด้วยความหวาดกลัว แต่สุดท้ายก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองใส่แค่เอี๊ยมและห่มผ้าห่มอยู่ มืออู๋ซินก็โอบกระหวัดเอวเธออยู่ เธออายมาก อู๋ซินก็ตกใจในปฎิกิริยาของเธอ โดนเธอไล่ออกจากห้องไป (ฉากกุ๊กกิ๊กน่ารักดี)



อู๋ซินเล่าเรื่องเถ้าแก่ไป๋ต้องการตัดราคาให้ฟัง ส่วนเยว่หยาก็เคยได้ยินเถ้าแก่หยูสองผัวเมียเถียงกันเรื่องขายไม่ขาย ฝ่ายชายต้องการขายเอาเงินมารักษาฝ่ายหญิง แต่ฝ่ายหญิงผูกพันกับโรงแรมแห่งนี้ไม่อยากขาย ทั้งสองน่าสงสารยังจะมาถูกกดราคาอีก

อู๋ซินและเยว่หยาไปตามหาเถ้าแก่หยูเพื่อจะเล่าเรื่องให้ฟัง แต่ว่าไม่เจอ ขณะที่จะเดินออกจากทางเข้าโรงแรมก็เห็นเถ้าแก่หยู โซซัดโซเซกลับมาหน้าซีดขาว แล้วเป็นลมล้มไป ทั้งสองเข้าไปถาม เถ้าแก่หยูบอกว่า ทางขึ้นเขามีสิ่งผิดปรกติ เป็นวิญญาณร้าย ไม่รู้ว่าเถ้าแก่ไป๋จะไปเจอหรือเปล่า

อู๋ซินเป็นอาจารย์ที่พวกเขาเชิญขึ้นมาให้ปราบมาร ปราบวิญญาณร้าย เขาเลยไปดูที่เขารู้สึกผิดปรกติและพบว่า มีที่หนึ่งซึ่งมีแสงสะท้อนออกมา เขากับเยว่หยาจึงเดินไปดูพบว่าเป็นบ่อน้ำ ในบ่อมีคนแช่ร่างอยู่มากมายหลายสิบคน มีเถ้าแก่ลู่และเถ้าแก่ไป๋รวมอยู่ด้วย ทุกคนตายแล้ว อู๋ซินบอกว่านี่คือคือคนที่ตายที่โรงแรมและมาอยู่รวมกันที่นี่

อู๋ซินเยว่หยาช่วยกันเอาศพขึ้นมาตรวจสอบดู พบว่าทุกศพมีรอยเขี้ยวสองรอยที่คอ ไม่รู้เป็นปีศาจอะไร อู๋ซินตรวจโดยละเอียดพบกว่าทุกคนหมดลมหายใจแต่ว่าหัวใจยังเต้นอยู่ ทั้งสองประหลาดใจมาก พยามเรียกให้ทุกคนตื่น ไม่มีใครตื่นยกเว้นเถ้าแก่ไป๋คนเดียวที่ไม่มีรอยเขี้ยวแล้วฟื้นขึ้นมาได้

เถ้าแก่ไป๋กลัวมากบอกว่าที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว มีปีศาจ อู๋ซินสอบถามและพบกว่าที่เขารอดมาได้เพราะยันต์แผ่นหนึ่งหน้าตาคล้ายกับที่แปะหน้าเยี่ยฉีหลอ อู๋ซินถามจึงได้ความว่าเป็นยันต์ของอารามชิงอวิ่น(เมฆคราม) เขาขอเก็บยันต์ไว้แลกกับการพาเถ้าแก่ไป๋ลงเขา เถ้าแก่ไป๋จำใจยอม

บนเขา อู๋ซินกับพวกถูกกักอยู่ในมนตร์บังตา แต่สุดท้ายก็ออกมาได้ เถ้าแก่ไป๋ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว แต่อู๋ซินพยายามช่วยให้เถ้าแก่หยูขายโรงแรมแห่งนี้ให้ได้ โดยไม่ต้องถูกกดราคามากไปนัก เพราะเห็นใจที่เขาพยายามจะเอาเงินมารักษาเมีย

เถ้าแก่ไป๋ต้องทนอยู่บนเขาและรออู๋ซินปราบมารจะได้ซื้อโรงแรมได้อย่างมั่นใจว่าจะสร้างกำไรแน่ ๆ อู๋ซินแกล้งทำเป็นอาบน้ำแร่เพื่อล่อมารมา เหมือนกับที่เยว่หยาเจอมารในน้ำ หลังจากผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือด พบว่าเป็นปีศาจงูนั่นเองที่มาแผลงฤทธิ์ อู๋ซินเผาสวดส่งวิญญาณมันไปสู่สุคติ แต่เขารู้สึกแปลก ๆ ไม่แน่ใจว่าใช่มารตัวจริงหรือไม่

คืนนั้นหลังจากส่งเยว่หยาเข้านอน เขาขึ้นไปดูที่บ่อน้ำบนเขาอีกครั้ง แต่ไม่เจอศพกึ่งตายที่แช่ร่างในบ่ออีกเลย เขายิ่งประหลาดใจขึ้นไปอีก

คนทั้งหมดฉลองกันที่การซื้อขายสำเร็จ เถ้าแก่ไป๋บอกว่าจะส่งคนมารีโนเวทโรงแรมใหม่ทั้งหมด ตอนกำลังดื่มกินกัน มีเสียงโหยหวนและมีลมพัดวูบ ความรู้สึกแปลก ๆ บังเกิด เถ้าแก่ไป๋รู้ทันทีว่ายังมีปีศาจอยู่ ด่าเถ้าแก่หยูและถามว่าหลอกกันหรือเปล่า เถ้าแก่หยูบอกว่าไม่ใช่อะไรน่ากลัวแต่เป็นเสียงร้องไห้ของเมียตน ที่ไม่อยากให้ขายโรงแรมแห่งนี้

เถ้าแก่ไป๋บอกให้เถ้าแก่หยูไปบอกเมียว่าอย่าทำอะไรแบบนี้อีก เดี๋ยวก็ไล่ไปไม่ให้อยู่หรอก เยว่หยาและอู๋ซินรู้สึกไม่พอใจที่เถ้าแก่ไป๋ไร้น้ำใจ เถ้าแก่หยูบอกว่าไม่ต้องห่วงจะไปเตือนเมียเอง



เถ้าแก่หยูไปหาเมียในห้อง ร้องเรียกฉูฉู่เมื่อเห็นเธอกำลังพยายามจะดิ้นรนหนีออกจากยันต์ที่คุมขัง เขาเองเป็นคนขังเธอไว้เพราะเธอพยายามห้ามเขาไม่ให้เอาพลังชีวิตคนอื่นมาต่อชีวิตให้เธอ ทั้งสองทะเลาะกันอย่างหนัก ฉูฉู่ไม่อยากมีชีวิตอยู่บนความตายของคนอื่น เถ้าแก่หยูบอกว่าจะหาทางช่วยเธอให้ได้แล้ววิ่งออกไป ฉูฉู่กลายร่างเป็นดวงแก้วแล้วตามออกไปเช่นกัน

เถ้าแก่หยูล่ออู๋ซินให้ไปในห้องเก็บของแล้วเอาของหนักทับอู๋ซินไว้ เขาดิ้นไม่หลุด เถ้าแก่หยูไปที่ห้องของเยว่หยาจะดูดพลังชีวิตเธอมาช่วยคนรัก แต่ว่าอู๋ซินมาช่วยไว้ทันเพราะฉูฉู่ตามไปช่วยอู๋ซินไว้และบอกว่าเถ้าแก่หยูกำลังจะฆ่าเยว่หยา เถ้าแก่หยูกลับร่างเดิม เป็นปีศาจงูยักษ์ที่บำเพ็ญเพียรหลายร้อยปีจนกลายร่างเป็นคน ทั้งสองสู้กันอย่าดุเดือดด้วยจุดประสงค์เดียวกันคือปกป้องคนรัก

เยว่หยาเห็นอู๋ซินบาดเจ็บเพราะโดนงูยักษ์กัดรู้สึกเป็นห่วง พอดีกับอู๋ซินปราบงูยักษ์จนกลายร่างมาเป็นเถ้าแก่หยู ดารางิ้วหนุ่มผู้สุภาพและอ่อนแอเหมือนเดิม ฉูฉู่กลับร่างเดิมมาได้แต่ราง ๆ เพราะโดนอู๋ซินเผลอจี้เลือดใส่ทำให้เธอบาดเจ็บสาหัส

สองผัวเมียร่ำลากัน เถ้าแก่อู๋จะไม่ยอมให้เมียจากไป แต่เมียบอกว่าทำบาปทั้งคู่ตอนนี้ต้องไปแล้ว ต้องปลดปล่อยตัวเองจากความทุกข์แล้ว เถ้าแก่หยูอยากจะเจอเธออีกในชาติหน้า แต่ฉูฉู่บอกไม่มีชาติหน้าเพราะพวกเราทำบาปทำร้ายคนมากมาย คงไม่ได้เกิดอีก เถ้าแก่หยูร้องไห้ปานจะขาดใจตอนร่างเธอสลายกลายเป็นลูกไฟระยิบระยับ ปลิวไปตามลม

เถ้าแก่หยูเล่าให้ฟังว่าความจริงเขาเป็นงูที่บำเพ็ญเพียรมาหลายร้อยปี และแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ ชอบท่องเที่ยวไปในโลกมนุษย์และได้เรียนร้องเพลงงิ้ว ใช้ชีวิตอย่างปรารถนา แต่แล้วมารักกับฉูฉู่จึงปลีกตัวมาอยู่ที่โรงแรมน้ำแร่แห่งนี้ แต่สวรรค์ไม่ปรานี ฉูฉู่ป่วยหนัก จนตาย เขาให้เวทย์เก็บวิญญาณเธอเอาไว้ เถ้าแก่หยูในร่างงูหาทางช่วยจนวันหนึ่ง เขาเจอเคล็ดวิชามารในถ้ำ มันเป็นวิธีการต่อชีวิตตัวด้วยการดูดเอาพลังชีวิตของมนุษย์มาใช้ ส่วนใหญ่มนุษย์นั้นจะตายหลังจากโดนดูดพลังชีวิตไป

เขาใช้วิธีนี้ต่อชีวิตเมียตนเอง เถ้าแก่หยูเริ่มดูดชีวิตของแขกในโรงแรมมากมายโดยพยามไม่ให้มนุษย์ตายจากการโดนดูดพลังชีวิตเพราะฉูฉู๋ขอร้องไว้ เขาเอาคนเหล่านั้นไปแช่ไว้ในบ่อ แต่พอเธอรู้ และมีแรงพอจะห้ามเขาได้ ก็มักจะมาขวางไม่ให้เขาทำร้ายคนเสมอ ๆ สุดท้ายใช้อุบายทำเป็นผีไม่ให้คนขึ้นมาพักที่โรงแรมอีก

เถ้าแก่หยูร้อนใจ อยากช่วยเมียด้วยวิธีเดิม จึงแก้เกมส์โดยทำทีเป็นขายโรงแรม แล้วให้คนมาซื้อเมื่อมีคนใหม่มารับช่วง โรงแรมดำเนินการต่อได้ ก็จะมีคนจำนวนมากมาพัก เขาจะได้ดูดพลังชีวิตคนเหล่านั้นได้

เมื่อเยว่หยากับอู๋ซินมา เป้าหมายคือเยว่หยา แต่ทุกครั้งฉูฉู่จะมาช่วยไว้ตลอด แม้แต่ตอนที่อู๋ซินโดนงูโจมตีในน้ำ นั่นก็เป็นเพราะเถ้าแก่หยูเสกมนตร์บงการอยู่เบี้องหลังทั้งสิ้น สามีอยากช่วยแต่ภรรยาไม่อยากรับเพราะไม่ต้องการทำบาป เธอต้องการปลดปล่อยวิญญาณตัวเอง โดยจากเขาไปตามครรลองของโลกนี้ ไม่อยากให้เขาทำบาปเพราะเธอเลยตัดสินใจจากไป

เถ้าแก่หยู คร่ำครวญไม่เข้าใจ ทำไมเมียรักอยากจากไป แต่เยว่หยาบอกว่า เธอรักคุณจึงต้องจากคุณไป ไม่อยากทำร้ายคนที่คนอื่นรัก เพราะเธอเป็นต้นเหตุ เถ้าแก่หยูฟังแล้วยิ่งเศร้าและไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อโดยไม่มีเมียรัก เขาบอกว่าจะช่วยให้คนที่เคยอยู่ในบ่อกลับมามีชีวิตเหมือนเดิม พวกเขาเหล่านั้นจะฟื้นกลับมา

เถ้าแก่หยูร้องเพลงงิ้วในโรงแรมของตนทิ้งท้าย คิดถึงเมียรักที่ไม่อยู่แล้ว คืนนั้นผ่านไปอย่างเศร้าสร้อย และเช้าวันนั้นเอง ทุกคนที่ไม่มีลมหายใจแต่หัวใจเต้นก็กลับมีช่ีวิตเหมือนเดิม เพราะเขาเอาพลังชีวิตที่บำเพ็ญเพียรมานานคืนชีวิตให้ทุกคน เถ้าแก่หยูสลายกลายเป็นอากาศ

เยว่หยากับอู๋ซินเดินลงจากเขาพร้อมกัน อู๋ซินจับมือเยว่หยาเงียบ ๆ เยว่หยาไม่ปฎิเสธ จับตอบ เยว่หยา เรียกอู๋ซินและบอกว่า ต่อไปจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่า การอยู่กับคนที่รักเป็นความสุขที่สุด ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เธออายและไม่ค่อยจะตอบสนองความรู้สึกของอู๋ซินที่มักจะแสดงความรักเธอสักเท่าไหร่

อู๋ซินได้ยินแล้วก็ดีใจ ขอเธอแต่งงาน เธอยิ้มรับปาก ทั้งสองกอดกันด้วยความรัก ท่ามกลางป่าเขาอันเงียบสงบ ดูดดื่มกับความหวานชื่นแห่งคำว่ารัก





 

Create Date : 06 กรกฎาคม 2558
9 comments
Last Update : 29 กรกฎาคม 2558 22:38:30 น.
Counter : 787 Pageviews.

 


ดูที่ลิงก์นี้จ้า
ตอนที่ 1

https://www.youtube.com/watch?v=_JMGaBlYjaw

ตอนที่ 2
https://www.youtube.com/watch?v=ki1VmyQvLB4&index=2&list=PLc1X7jqXBll_PMVdBcRb5jR6l_kkOTjpj

 

โดย: mamiya 7 กรกฎาคม 2558 22:45:00 น.  

 

ช่วยกันดูหน่อยค่ะ แฟนจีนเขาบอกว่าพระเอกติดแผ่นทำตาสองชั้น

 

โดย: mamiya 9 กรกฎาคม 2558 22:04:38 น.  

 

ชอบเลย 4 ตอนแล้ว สนุกดีอยู่

1.พระเอกทำเพื่อนางเอกตลอด ไม่ปกปิดมีอะไรก็บอก คอยคุ้มครอง เป็นผู้นำ แต่บางทีก็งอนเป็น
2.มีเนื้อเรื่องที่สอนบาปบุญคุณโทษ
4.มีเรื่องตลกแทรก
5.มีเรื่องน่ากลัว
6.มีเรื่องที่นำเสนอศิลปะพื้นบ้านของจีน
7.เพิ่่งเคยเห็นพระเอกซักผ้า ชอบมาก ซักจริงจัง โดนสั่งให้ซัก
8.ฉากอยู่ที่เมืองเทียนสิน(เทียนจิน) เป็นทางเหนือของจีนได้เห็นอะไรแบบภาคเหนือ บ้านมีเตากันหนาว เสื้อผ้าที่แต่ง ลักษณะของถิ่นที่อยู่
9.มีจินตนาการเรื่องเวทย์มนต์ พระเอกไม่หล่อตลอด มีโดนต่อยด้วย สู้มารไม่เป็นไร โดนนางเอกเผลอต่อย ตาบวมเลย

ชอบ ชอบ ชอบ

 

โดย: mamiya 14 กรกฎาคม 2558 22:45:58 น.  

 

ชอบหนังแบบนี้ค่ะสนุกดี

 

โดย: sakuntala IP: 114.109.150.206 20 กรกฎาคม 2558 20:03:05 น.  

 

ดีจังค่ะ มาสนุกไปพร้อมกัน

อู๋ซินเป็นคนอบอุ่นดีค่ะ มีอะไรก็บอกคนรักหมด แต่ว่าเรื่องอะไรที่จะทำให้กลัวก็ไม่บอก เยว่หยาร้องแอะเดียว รีบวิ่งเข้าไปดูเลย สั่งให้ซักผ้าก็ซัก ชวนไปตลาดก็ไป น่ารักจัง ชอบค่ะ

ส่วนนางมารร้ายก็ทั้งสวยทั้งร้าย จะแย่งอู๋ซินมาให้ได้ มนต์มารสาวก็รุนแรง อาถรรพ์ใช่เล่น

นายทหารกู้แม้จะเป็นคนโผงผาง เอาแต่ใจ แต่ก็รักเพื่อนดี พยายามช่วยตลอด

เยว่หยาก็น่ารักดีค่ะ

 

โดย: mamiya 20 กรกฎาคม 2558 21:20:56 น.  

 

พระเอกชื่ออะไรหรอค่ะ อยากติดตามผลงานมากเลย

 

โดย: ดด IP: 49.49.251.1 21 กรกฎาคม 2558 2:30:21 น.  

 

พระเอกชื่อ "หานตงจวิน" ดาราใหม่ เคยเล่นเป็นบู๊ซิวบุ้นในมังกรหยก ภาคเฉินเสี่ยว และขณะนี้มีผลงานใหม่เรื่อง "เซียนกระบี่พิชิตมาร5" เพิ่งเปิดกล้องไปค่ะ

เป็นนักเรียนการแสดงจากเซี่ยงไฮ้ พ่อเป็นนักแข่งรถ(ตอนแรกแข่งมอร์เตอร์ไซค์มาก่อน) จึงส่งอิทธิพลให้เขาชอบรถไปด้วย

เคยเล่นหนังมาแล้ว 2-3 เรื่องค่ะ

มีคนบอกว่าหน้าคล้าย หวังลี่หง + จิ่งป๋อหราน+เอ็ดดี้เผิง+ใครอีกหลาย ๆ คน ไม่รู้เป็นการโปรโมทหรือเปล่า

ในเครื่องหน้าของเขาสิ่งที่ทำให้สะดุดคือหน้าผาก ที่หน้าผากจะมีเส้นเลือด เวลาหน้าแสดงอารมณ์จะปูดขึ้นมา ทำให้เห็นเป็นเงา ๆ ดูไม่เรียบ และที่การยิ้ม จริง ๆ ก็ดูดี แต่ว่าเหงือกเยอะไปทำให้ยิ้มแล้วดูแปลกไปนิดหนึ่งค่ะ

สืบอยู่ ๆ สนใจติดตามเช่นกันค่ะ

หานตงจวินเกิดวันนี้ค่ะ

วันเกิด 21/7/1992 ปีนี้อายุ 23 ค่ะ

 

โดย: mamiya 21 กรกฎาคม 2558 22:02:49 น.  

 

แรก ๆ ที่เห็นธีมเรื่องนี้ รู้สึกว่าแปลกใหม่มาก แต่พอดูเนื้อหาจริง ๆ เรื่องราวล้วนแต่ได้แรงบันดาลใจมาจากนิยายปรัมปรา อย่างเช่นเรื่อง "นางพญางูขาว" "เหลียวไจจื้ออี๋(โปเยโปโลเย)"

แต่เกิดการดัดแปลงและผสมผสาน และนำเสนอในอีกมุมมองหนึ่งจากจินตนาการของนักเขียน

เห็นได้ชัดจากตอนที่ 7-8 หยูเหลาป่าน หรือเถ้าแก่หยูผู้ขายโรงแรมน้ำแร่เพื่อรักษาเมีย เรื่องราวทำให้นึกถึงไป๋ซู่เจินกับ สวี่เซียน ทันที


พอเปิดเข้าไปในเวยป๋อของนีหลอผู้เขียน เธอบอกเองว่า เถ้าแก่หยูคือไป๋ซู่เจินเวอร์ชั่นชาย

แต่ที่ชอบมากคือเรื่องนี้สอนว่า ความดีชนะความชั่ว ตั้งแต่ตอนที่กินสัตว์ แล้วได้รับผลกรรม

ปัจจุบันเทคโนโลยีก้าวไป ไวกระโดด ศึลธรรมความดีงาม ถูกลืมเลือนบ้าง ความแรง ความสะใจเป็นความสนุกเมื่อเสพบันเทิง



 

โดย: มามิยะ IP: 61.90.9.90 29 กรกฎาคม 2558 8:56:55 น.  

 

หานตงจวิน(นักแสดงที่เล่นเป็นอู๋ซิน) แม้จะทาปากแต่ปากดำ สงสัยว่าอาจสูบบุหรี่จัด (ตั้งข้อสังเกตไว้ก่อน แล้วไปตามทีหลัง)

ตามไปดูต่อใน "เซียนกระบี่พิชิตมาร5" เขาว่ามาแบบหูเกอเลย แต่ว่าเราว่าไม่เหมือนอ่ะ หูเกอก็หูเกอ ตำแหน่งในความทรงจำที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

ส่วนน้อง ๆ สาว ๆ ยังไม่มีข่าวคราวว่าไปเล่นอะไรต่อ


พวกดารารับเชิญในแต่ละตอน ก็เล่นดี ดูแล้วสนุก ตอนแรกเป็นตอนคนบาปกินสัตว์ ตอนสองเป็นตอนคนรักทำบาป ขณะเดียวกันเรื่องราวของตัวเอกทั้ง 5 ที่เป็นแกนหลักก็ดำเนินไป

หลังจากเรื่องงักฮูยแล้ว ชอบเรื่องนี้ที่สุดเลย แม้"หัวซวีอ่ิ่น" จะฉายแล้วด้วยฟอร์มดารา แต่ดูไปตอนครึ่งก็ต้องหยุดเสียแล้ว

 

โดย: mamiya 1 สิงหาคม 2558 20:13:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


mamiya
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 26 คน [?]




สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิง ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความ ในสื่อคอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดี ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด งานเขียนทุกชิ้นในบล็อคนี้ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน กรุณาให้เกียรติผู้เขียนเมื่อนำไปเผยแพร่ต่อควรขออนุญาตก่อน
[Add mamiya's blog to your web]