บุญไม่เกี่ยว เหนียวไว้ก่อน
ตึ๋งหนืดเป็นคนขี้เหนียวมาก ทั้งชาติยังไม่เคยให้ของใครเลย เวลาใครเอาอะไรมาให้ก็มันพูดแซวว่า แล้วเงินล่ะมีมั้ย ออกเงินค่าอะไรให้ใครบ้างก็ไม่เคย ออกแทนไปแล้วต้องทวงคืน จนใครๆในบริษัทตั้งให้เป็นนายกสมาคมขี้เหนียวแห่งชาติ

ความขี้เหนียวนี่ก็บดบังสายตา เวลาเห็นใครทำบุญอุทิศให้พ่อแม่ ก็จะคิดในใจว่า พระกินข้าวไปหมดแล้ว จะไปถึงพ่อแม่ได้ไง คิดแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองฉลาดไม่ถูกหลอก ตึ๋งหนืดไม่รู้ว่าการถวายข้าวพระ พระฉันแล้ว จึงมีชีวิตผ่านวันนั้นไป ได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมเผยแผ่ศาสนาต่อไป นั่นคือบุญ และเป็นบุญที่จะเกิดแก่ตึ๋งหนืด และบุญนั่นแหละที่จะอุทิศให้พ่อแม่ พ่อแม่ต้องรอกินข้าวปีละจานของตึ๋งหนืดซะที่ไหน และจะกินได้อย่างไร ให้หายวับไปอย่างการ์ตูนเหรอ ตึ๋งหนืดไม่รู้ ขี้เกียจคิด รำคาญ

เวลาตึ๋งหนืดเห็นตวงบุญหอบของไปบริจาค ตึ๋งหนืดจะเสียดายแทน และคิดไม่ตกว่าเหตุใดจะต้องเอาไปบริจาค ทีคนอื่นไม่เห็นมาบริจาคให้เราบ้างเลยทำนองนั้น

ตึ๋งหนืดเห็นว่าการบริจาคมีแต่การให้ออกไป มีแต่เสียของไป ไม่ได้อะไรคืนมา ตวงบุญบอกว่า เราจะได้บุญคืนมาเก็บไว้ ท่านเรียกว่าอริยทรัพย์ เป็นทรัพย์ที่ดีกว่าที่ตึ๋งหนืดมี เพราะอันนี้ตายแล้วเอาไปไม่ได้ แต่อริยทรัพย์จะติดตัวตึ๋งหนืดไปชาติหน้าได้ ตึ๋งหนืดควรบริจาคเสียบ้าง ชาติหน้าตึ๋งหนืดจะต้องใช้อริยทรัพย์นี่มากเลย ด้วยจะต้องไปเกิดเป็นยาจกแน่ๆ จากผลของความเป็นคนขี้เหนียวในชาตินี้

วันหนึ่งตวงบุญเล่านิทานให้ฟังว่า " มีชาย 2 คน ตอนจะมาเกิด เทวดาให้เลือกว่าจะเป็นผู้รับหรือผู้ให้
คนแรกขอเป็นผู้รับ ได้ไปเกิดเป็นขอทาน
ส่วนคนที่สองขอเป็นผู้ให้ ได้ไปเกิดเป็นเศรษฐี เพราะการจะให้ได้ แสดงว่าต้องมี " ตวงบุญหวังว่าเล่าแล้วตึ๋งหนืดอาจจะอยากเป็นเศรษฐี จะได้เริ่มบริจาค

ตึ๋งหนืดถือว่าตัวไม่เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้ เพราะแม้จะไม่ให้ใคร แต่ก็ไม่เคยรับของใคร เท่ออก

ตวงบุญหัวเราะ " ไม่รับจริงเหรอ เราทุกคนในโลกนี้ต้องรับและเป็นหนี้อะไรหลายอย่าง พ่อแม่เลี้ยงเรามา เราก็รับแล้ว บริษัทจ้างเราทำงาน เราก็รับแล้ว เราทำงานให้บริษัท บริษัทก็รับแล้ว คือมันต้องทั้งรับและให้ซึ่งกันและกันไปทั้งนั้น ครูต้องสอน นักเรียนถึงได้เรียน หรือแม้แต่สายลม แสงแดด เราก็รับเอามา เราเป็นหนี้ธรรมชาติด้วย เกิดมาอยู่กินบนแผ่นดินนี้ ก็ต้องตอบแทนบุญคุณแผ่นดินด้วย "

" แล้วคนที่เธอไปบริจาค เขาทำอะให้เธอ " ตึ๋งหนืดยังมืดมน

" พระสอนให้เราเมตตา สอนการให้ทาน เราควรช่วยเหลือกันและกันในสังคม ถ้าทุกคนเห็นแก่ตัวหมด คนลำบากมากๆ อาจต้องไปจี้ปล้น การช่วยเหลือกันทำให้สังคมมีความสุข เวลาเราเดือดร้อน เรายังอยากให้มีคนมาช่วยเหลือเราบ้างเลย พอมีใครมาช่วยเหลือ เราก็ดีใจประทับใจไปนาน "

ตึ๋งหนืดยังเฉยๆ มองภาพห่วงโซ่สังคมไปไกลๆ ไม่เห็น สายตามันสั้น แต่วันนี้ตวงบุญมาขอบริจาค " อะไรก็ได้ " เป็นครั้งที่สิบแล้วมั้ง ชักอายขึ้นนิดๆ ถึงจะขี้เหนียวแต่ก็ยังอายเป็น

ตวงบุญอยากให้ตึ๋งหนืดรู้จักการให้ จึงมาเอ่ยชวนบ่อยๆ หวังผลเพียงว่า วันหนึ่งตึ๋งหนืดจะสว่างในธรรม แม้เพียงแค่เทียนไขแท่งจิ๋วก็ยังดี อีกหน่อยตึ๋งหนืดจะคลายความขี้เหนียวลงได้เอง แม้ว่าอาจจะเป็นชาติหน้า

" ขอเสื้อที่ตึ๋งหนืดไม่ชอบเอามากๆ ไม่เคยใส่เลยมาแล้วอย่างน้อย 2 ปี ที่เก็บไว้ก้นตู้นะ ขอตัวเดียว "

เพื่อไม่ให้เสียหน้ามากไป ตึ๋งหนืดจึงให้รางวัลความพยายามของตวงบุญด้วยการพยักหน้า แล้วบอกว่า

" คราวนี้ฉันขอทำบุญกับเธอด้วยการอนุโมทนาบุญก่อนละกัน คราวหน้าจะให้ " ตึ๋งหนืดกัดฟัน " เสื้อ 1 ตัว "



Create Date : 04 มิถุนายน 2548
Last Update : 4 มิถุนายน 2548 5:48:33 น.
Counter : 342 Pageviews.

13 comments
ทนายอ้วนพาเที่ยวเหนือสุดแดนสยาม - เชียงราย - วัดกลางเวียง เชียงราย ทนายอ้วน
(11 ม.ค. 2564 13:36:28 น.)
วิ่งเพื่อน้อง รักผืนป่าห้วยขาแข้ง อ.บ้านไร่ จ.อุทัยธานี สองแผ่นดิน
(11 ม.ค. 2564 23:39:08 น.)
10 มค 64 นางพญาเสือโคร่ง - Wild Himalayan Cherry mcayenne94
(10 ม.ค. 2564 21:47:42 น.)
ถ่อมตนให้คนชม ภาวิดา คนบ้านป่า
(7 ม.ค. 2564 10:59:35 น.)
  
จาก หนังสือช้อปปิ้งบุญคะ

พิมพ์เรื่องนี้นะ คิดถึงตาของเกดมากๆ มีนิสัยเหมือนตึ๋งหนืดเลย แถมยังชอบห้ามคนที่จะทำบุญด้วย เฮ้อออ เป็นห่วงจริงๆ

ปล. ได้สูตรทำแซลมอนจากคุณแบมละ พรุ่งนี้จะลองทำดู อิอิ
โดย: animE' วันที่: 4 มิถุนายน 2548 เวลา:5:53:19 น.
  
แวะมารับบุญอีกแย๊วค่ะ
โดย: srisawat วันที่: 4 มิถุนายน 2548 เวลา:6:11:55 น.
  
อ่านแล้วคิดว่า

มีคนแบบนี้ในโลกด้วยเหรอ
โดย: รักดี วันที่: 4 มิถุนายน 2548 เวลา:6:12:17 น.
  
^^รุนหวาดค่ะคุณเกด...
มาส่งความคิดถึงให้นะคะ
โดย: Mu_in_love วันที่: 4 มิถุนายน 2548 เวลา:7:37:19 น.
  
อิอิ อย่างน้อยก็อนุโมทนาบุญด้วยค่ะ

โดย: คนขี้เหงาคนหนึ่ง วันที่: 4 มิถุนายน 2548 เวลา:12:01:00 น.
  


โดย: Aisha วันที่: 4 มิถุนายน 2548 เวลา:19:32:42 น.
  
เพราะเค้าคิดว่าชีวิตนี้ การให้ จะต้องมีการรับตอบ ถ้าไม่ให้ ก็ไม่จำเป็นต้องรับ ไม่ได้ไปฝืนใจใคร คือ ไม่สังคมนั่นเอง

คนเราเกิดมาบนโลกก็หนีคำว่าสังคมไม่พ้นครับ ต้องยอมรับความจริง และต้องยอมรับด้วยว่า การให้ ไม่จำเป็นต้องหวังผลประโยชน์กลับ แม้กระทั่งผลบุญเอง
ทำบุญเพื่อหวังบุญ ก็อย่าไปทำเลยครับ
การให้ที่แท้จริง คือการช่วยเหลือเจือจานเป็นการทำด้วย "กุศล" ที่ไม่ได้หวังบุญตอบแทน
โดย: noom_no1 วันที่: 4 มิถุนายน 2548 เวลา:19:39:36 น.
  
ชอบชื่อเรื่องอ่ะครับ ตอนแรกนึกว่า "เหนี่ยว" ที่แท้ "เหนียว"
โดย: noom_no1 วันที่: 4 มิถุนายน 2548 เวลา:19:44:58 น.
  
ขอบคุณที่ส่งเมล์ให้อ่านด้วยครับ

ปล. ขอให้สอบผ่านฉลุยนะ
โดย: Bluejade วันที่: 4 มิถุนายน 2548 เวลา:21:17:26 น.
  
blog นี้ีหิมะตก

เข้ามาอ่านด้วยตึ๋งหนืด...จ้า
โดย: ไม่รักไม่มา ...Naka วันที่: 5 มิถุนายน 2548 เวลา:3:33:07 น.
  
จะรอดูนะคะ

ทำไม่อยากค่ะ

ฝันดีค่ะ
โดย: yadegari วันที่: 5 มิถุนายน 2548 เวลา:4:20:12 น.
  
น้องเกดของพี่โดมสิ ใจบุญที่สุดเลย เคยมีอยู่ครึ่งหนึ่ง ขับรถไปด้วยกันเจอนกพิราบบาดเจ็บอยู่ข้างทาง ที่รักให้พี่วนรถกลับมาไกลก็ไกล รถก็ติด เพื่อมาอุ้มมันไปรักษาที่คลินิค และก็เอามันกับมาเลี้ยงต่อที่บ้าน ให้ข้าว ให้น้ำมัน พอมันหายดี ก็ปล่อยมันบินไป เห็นแล้วรู้สึกดีใจจังเลยได้ทำกุศลกับสัตว์ร่วมโลก และก็ภูมิใจด้วยที่มีแฟนเป็นคนมีเมตตานะจ๊ะ รักที่รักที่สุดเลย
โดย: รักเดียวของพี่โดมคือน้องเกดคนเดียวตลอดไป IP: 203.209.110.106 วันที่: 5 มิถุนายน 2548 เวลา:15:48:03 น.
  
คุณโดมมาเล่า สุดยอดเลยครับ
คู่นี้คู่บุญกันจริงๆ
โดย: noom_no1 วันที่: 5 มิถุนายน 2548 เวลา:17:28:25 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Lunla.BlogGang.com

animE'
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 9 คน [?]

บทความทั้งหมด